Rozdział IX
Codzienna praca
„Cieszę się możliwością praktykowania nowych umiejętności mojego umysłu".
Gdyby dziecko dało za wygraną przy pierwszym upadku, nigdy nie nauczyłoby się chodzić
Każda nowa rzecz, której się uczysz, wymaga czasu na wyćwiczenie, by stać się częścią twego życia. Na początku wymaga to dużej koncentracj i i niektórzy z nas dochodzą do wniosku, że jest to „ciężka praca". Ja osobiście nie lubię myśleć, że jest to ciężka praca, lecz raczej coś nowego, czego warto się nauczyć.
Proces uczenia się jest zawsze taki sam bez względu na to, czego się uczymy - czy prowadzenia samochodu, pisania na maszynie, gry w tenisa czy też myślenia w sposób pozytywny. Początkowo idzie nam to niezręcznie, a nasza podświadomość uczy się przez próby, a potem, w miarę ponawiania prób, ćwiczenia stają się łatwiejsze i czynimy małe postępy. Oczywiście, nie będziesz „doskonały" już pierwszego dnia. Będziesz robił to, na co cię stać. A to wystarczy na początek.
Powtarzaj sobie często: „Wszystko, co robię, robię najlepiej, jak potrafię".
Zawsze podtrzymujcie się na duchu
Dobrze pamiętam swój pierwszy wykład. Kiedy zeszłam z podwyższenia, powiedziałam sobie natychmiast: „Louiso, byłaś cudowna. Byłaś absolutnie fantastyczna jak na pierwszy raz. Po pięciu lub sześciu razach będziesz profesjonalistką".
Kilka godzin później powiedziałam sobie: „Myślę, że moglibyśmy zmienić kilka rzeczy. Zmienimy to i tamto". Nie dopuściłam do krytykowania siebie w jakimkolwiek stopniu.
Gdybym, zszedłszy z podium, zaczęła czynić sobie wymówki: „Byłaś do niczego. To było źle i tamto było błędem", prawdopodobnie obawiałabym się następnego wykładu. A tak, następny okazał się lepszy od pierwszego, a po szóstym czułam się prawie jak profesjonalistka.
Dostrzegajcie „Prawa" działające wokół nas
Krótko przed przystąpieniem do napisania tej książki kupiłam sobie komputer. Nazwałam go „Magiczną Damą". Obsługa komputera była czymś nowym, czego chciałam się nauczyć. Odkryłam, że uczenie się jej jest bardzo podobne do nauki Praw Duchowych. Z chwilą gdy nauczyłam się zasad działania komputera, rzeczywiście stał się dla mnie czymś „magicznym". Jeśli nie przestrzegałam dokładnie jego praw, to albo nie chciał działać, albo też nie działał tak, jak bym sobie życzyła-nie chciał ustąpić ani o milimetr. Osiągnęłam dno frustracji, a on czekał cierpliwie, aż nauczę się jego reguł. Wtedy ujawniła się cała jego „magia". Ale to wymagało praktyki.
Tak samo ma się rzecz z pracą, jaką wykonujecie teraz. Musicie nauczyć się Praw Duchowych i przestrzegać ich dokładnie. Nie wolno wam naginać ich do starego sposobu myślenia. Musicie nauczyć się nowego języka i przestrzegać jego zasad, a kiedy to się stanie, wtedy „magia" będzie przejawiać się w waszym życiu.
Wzmocnijcie proces uczenia się
Im więcej sposobów wzmacniania procesu uczenia się zastosujecie, tym lepsze będą efekty. Proponuję: wyrażanie wdzięczności,
pisanie afirmacji, medytacje,
znajdowanie radości w ćwiczeniach, właściwe odżywianie się, głośne wypowiadanie afirmacji, śpiewanie afirmacji,
znalezienie czasu na wykonywanie ćwiczeń relaksacyjnych, stosowanie wizualizacji, wyobraźni, czytanie i uczenie się.
Moja codzienna praca
Przedstawię teraz, jak wygląda mój zwykły dzień pracy.
Pierwsze myśli po obudzeniu, nim jeszcze otworzę oczy, są podziękowaniem za wszystko, cokolwiek przyjdzie mi na myśl. Następnie biorę prysznic i pół godziny przeznaczam na medytację, afirmacje i modlitwy.
Kolejne piętnaście minut poświęcam na ćwiczenia gimnastyczne, zazwyczaj na batucie. Czasami korzystam z telewizyjnego kursu aerobiku o szóstej rano.
Teraz gotowa jestem do śniadania, na które składają się owoce oraz soki owocowe i herbata ziołowa. Dziękuję Matce Ziemi za udostępnienie mi tego pożywienia, i dziękuję także za jego wartości odżywcze.
Przed obiadem lubię podejść do lustra i wypowiedzieć głośno kilka afirmacji, a czasami nawet wyśpiewuję zdania brzmiące na przykład w ten sposób:
Louiso, jesteś cudowna i kocham ciebie.
Dziś jest jeden z najlepszych dni twojego życia.
Wszystko wokół dzieje się dla twojego największego dobra. Wszystko, co musisz wiedzieć, będzie ci objawione. Czegokolwiek będziesz potrzebowała, przyjdzie do ciebie. Wszystko idzie dobrze.
Obiad składa się zazwyczaj z warzyw i owoców. I znowu błogosławię jedzenie i dziękuję za nie.
Późnym popołudniem poświęcam kilka minut na głęboki relaks.
Czasami słucham w tym czasie nagrania z taśmy.
Kolacja to gotowane warzywa i ziarno. Czasami jem rybę lub kurczaka. Moje ciało najlepiej funkcjonuje, gdy odżywiam się prostym pożywieniem. Lubię jeść kolację w towarzystwie. Błogosławimy jedzenie i siebie nawzajem.
Czasami wieczorem trochę czytam i uczę się. Zawsze jest coś nowego do nauki. O tej porze piszę moje bieżące afirmacje, dziesięć lub dwadzieścia razy.
Kładąc się do łóżka zbieram myśli. Analizuję miniony dzień i błogosławię każdą czynność. Myślę o tym, że będę spała mocno i dobrze. Obudzę się rano wypoczęta i wesoła, wypatrując nowego dnia.
Czyż nie brzmi to fantastycznie? Początkowo wydaje się, że realizacja takiego programu kosztuje wiele pracy, ale po krótkim okresie nowy sposób myślenia staje się tak samo częścią waszego życia, jak codzienne mycie czy czyszczenie zębów. Robicie to automatycznie i bez wysiłku.
Byłoby cudownie, gdyby rodzina mogła rano wykonywać razem choć niektóre z tych ćwiczeń. Wspólna poranna medytacja na początek dnia czy krótko przed kolacją przywraca pokój i harmonię wszystkim. Jeśli myślicie, że nie macie czasu, to postarajcie się wstawać pół godziny wcześniej. Wyniesione korzyści będą większe od włożonego wysiłku.
Jak zaczynacie swój dzień?
Jakie jest pierwsze zdanie wypowiedziane przez was po przebudzeniu? Każdy z nas ma zwyczaj coś mówić. Czy to jest coś pozytywnego czy negatywnego? Pamiętam, że zwykle budziłam się rano z jękiem: „O BOŻE, JESZCZE JEDEN DZIEŃ!" I była to zapowiedź takiego dnia, w którym nic mi się nie udawało. Teraz, kiedy się budzę, nim otworzę oczy, dziękuję łóżku za dobry mocny sen. Bądź co bądź, spędziłam całą noc wygodnie. Następnie, mając wciąż zamknięte oczy, przez mniej więcej dziesięć minut dziękuję za całe dobro, jakie mnie spotkało w życiu. Myślę trochę o programie na dzień bieżący podkreślając, że wszystko mi się uda i ze wszystkiego będę się cieszyła. To dzieje się, nim stanę na nogi i przejdę do moich porannych medytacji i modlitw.
Medytacje
Znajdź dla siebie codziennie parę minut na spokojną medytację. Jeśli medytacja jest dla ciebie czymś nowym, zacznij od pięciu minut. Siądź spokojnie, ureguluj oddech i pozwól myślom swobodnie wędrować. Nie przywiązuj do nich większej wagi, niech płyną. Umysł w naturalny sposób tworzy myśli. Nie staraj się ich gwałtownie pozbywać.
Jest mnóstwo szkół i książek traktujących o sposobach medytacji. Bez względu na to, jak i kiedy zaczniecie, w końcu znajdziecie metodę najlepszą dla siebie. Ja zazwyczaj po prostu siadam spokojnie i zadaję pytanie: „Co rzeczywiście powinnam wiedzieć?" Pozwalam nadejść odpowiedzi, jeśli zechce przyjść. Jeśli nie - wiem, że przyjdzie innym razem. Nie ma dobrego lub złego sposobu medytacji.
Inną formą medytacji jest spokojne siedzenie i obserwowanie oddechu, jego wchodzenia i wychodzenia z naszego ciała. Kiedy robicie wdech, zacznijcie liczenie: wdech - raz, wydech - dwa. Kontynuujcie liczenie do dziesięciu, apotem zacznijcie ponownie od jednego. Jeśli zauważycie, że zaczynacie liczyć rzeczy do prania, zacznijcie znowu od jednego. Gdy zorientujecie się, że liczenie dochodzi do dwudziestu pięciu lub dalej, po prostu wróćcie do jedynki.
Miałam pewnego razu pacjentkę, która sprawiła na mnie wrażenie osoby żywej i inteligentnej. Jej umysł był nieprzeciętnie błyskotliwy
szybki. Miała też duże poczucie humoru. A mimo to nie mogła pozbierać się ze wszystkim, co robiła. Miała nadwagę i była załamana, sfrustrowana swoją karierą. Od wielu lat jej uczucia pozostawały nie odwzajemnione. Szybko zaakceptowała wszystkie wskazania metafizyczne. Widziała w nich dużo sensu. Była jednak zbyt mądra, zbyt szybka. Miała -łopoty ze zwolnieniem tempa w celu wypraktykowania nowych idei we właściwym czasie. Była przyzwyczajona do natychmiastowych reakcji. Codzienne medytacje bardzo jej pomogły. Zaczęłyśmy od pięciu i sto-ni owo doszłyśmy do piętnastu lub dwudziestu minut dziennie.
Ćwiczenie: Codzienne afirmacje
Wybierzcie jedną lub dwie afirmacje i piszcie je codziennie dziesięć lub dwadzieścia razy. Czytajcie je na głos z entuzjazmem. Ułóżcie piosenkę z waszych afirmacji i śpiewajcie ją z radością. Pozwólcie swojemu umysłowi popracować nad tymi afirmacjami cały dzień. Stale używane afirmacje staną się waszymi przekonaniami i zawsze będą dawały rezultaty, czasami nawet trudne do przewidzenia.
Jednym z moich przekonań jest to, że zawsze będę miała dobre stosunki z osobami wynajmującymi mi mieszkanie. Właściciel ostatniego mojego mieszkania w Nowym Jorku był człowiekiem wyjątkowo trudnym i wszyscy lokatorzy narzekali na niego. W ciągu pięciu lat, które tam przemieszkałam, widziałam go zaledwie trzy razy. Kiedy zdecydowałam się wyjechać do Kalifornii, postanowiłam sprzedać wszystkie przedmioty, by móc rozpocząć nowe życie, nie skrępowane niczym z przeszłości. Zaczęłam przerabiać następujące afirmacje:
„Cały mój dobytek będzie sprzedany łatwo i szybko". „Czynności związane z przeprowadzką są proste do załatwienia".
„Wszystko dzieje się zgodnie z porządkiem Najwyższej Opatrzności".
„Wszystko idzie dobrze".
Nie myślałam o tym, jak trudno będzie sprzedać sprzęty domowe, ani o tym, gdzie będę spała przez następnych kilka nocy. W ogóle żadnych negatywnych myśli. Po prostu powtarzałam swoje afirmacje. Moi pacjenci i studenci szybko wykupili różne przedmioty i większość książek. Poinformowałam listownie właściciela mieszkania, iż nie mam zamiaru odnawiać umowy najmu lokalu. Ku mojemu zdziwieniu zadzwonił do mnie, wyrażając żal z powodu mojego wyjazdu. Zaproponował mi napisanie listu polecającego do nowego właściciela domu w Kalifornii i spytał, czy mógłby odkupić moje meble, ponieważ miał zamiar odnająć komuś umeblowany lokal.
Moja Wyższa Świadomość w niepojęty dla mnie sposób połączyła dwa przekonania: „Zawsze mam dobre stosunki z osobami wynajmującymi mi mieszkania" i „Wszystko da się łatwo i szybko sprze- dać". Ku zdumieniu innych lokatorów mogłam spać do końca pobytu w moim własnym łóżku, w wygodnie urządzonym lokalu i JESZCZE MI ZA TO ZAPLACONO! Wyszłam z mieszkania z niewielką ilością ubrań, sokowirówką, mikserem, suszarką do włosów, maszyną do pisania i czekiem dużej wartości. Spokojnie wsiadłam do pociągu udającego się do Los Angeles.
Nie wierzcie w ograniczenia
Po przyjeździe do Kalifornii okazało się, że koniecznie jest mi potrzebny samochód. Przedtem go nie miałam i nie dokonywałam żadnych poważniejszych zakupów, nie miałam zatem otwartego kredytu w banku. Banki nie udzieliłyby mi kredytu. Co gorsza, byłam kobietą niezamężną i nie byłam nigdzie zatrudniona jako etatowy pracownik. Nie miałam ochoty wydawania wszystkich moich oszczędności na kupno nowego samochodu. Sprawa otwarcia kredytu stała się błędnym kołem.
Nie dopuściłam jednak do siebie jakiejkolwiek negatywnej myśli na temat powstałej sytuacji lub na temat banków. Wynajęłam samochód i kontynuowałam afirmacje typu: „Mam śliczny nowy samochód i stanie się on moją własnością bardzo łatwo".
Jednocześnie każdemu, z kim rozmawiałam, mówiłam, że chcę kupić nowy samochód, a nie mogę uzyskać kredytu w banku. Mniej więcej po trzech miesiącach poznałam pewną kobietę interesu, która od pierwszego spotkania poczuła do mnie sympatię. Gdy opowiedziałam jej swoją historię z samochodem, powiedziała: „Świetnie, zajmę się tym".
Zatelefonowała do znajomej pracującej w banku, która winna jej była przysługę, i powiedziała, że jestem jej „starą" znajomą. Dała mi też najlepsze referencje. Po trzech dniach wyjechałam z punktu sprzedaży nowiutkim, ślicznym samochodem.
Byłam nie tyle zachwycona, ile oniemiała z wrażenia. Sądzę, iż przyczyna, dla której zajęło mi to aż trzy miesiące, tkwiła w tym, że ...
emma37