Słodko-gorzka symfonia, rozdziały I-XII.pdf

Pamiętaj, że nie wolno kopiować Ci tego tekstu bez zgody Autorki!

Wszelkie plagiaty czy „pożyczki” bez mojej wiedzy będą

natychmiastowo zgłaszane do Administratora

portalu/strony/forum/etc., na której ów plagiat/„pożyczka” się

znalazły.

Szanuj moją pracę!

Spis treści

Prolog . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3

Rozdział I Masz prawo zachować milczenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5

Rozdział II Jak można litować się nad mordercą? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 9

Rozdział III Sacrum . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 14

Rozdział IV Pokory nabywa się z czasem . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 17

Rozdział V Wyjątkowo nachalne owady . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 22

Rozdział VI Ochroniarz na służbie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 27

Rozdział VII Ciemne chmury . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 32

Rozdział VIII Niewinność godna świętej Magdaleny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 37

Rozdział IX Starzy przyjaciele . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 37

Rozdział X Krwawią . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 42

Rozdział XI Slumdog . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 47

Rozdział XII Chore żądze . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 51

Spis treści

Beta: ScaryMary

Był czerwiec, bardzo zimny czerwiec. Na dworze siąpił deszcz, a termometry wskazywały

raptem kilka stopni na plusie. Małe dzieci skakały po kałużach, rozlewając ich zawartość wokoło i

rozchlapując wodę na przechodniów. Modnie ubrane panie z kolorowymi parasolkami w ręku

patrzyły na nie z dezaprobatą, gdy próbowały uchronić swoje bezcenne płaszczyki przed brudną,

mętną breją. Zapadł już zmrok, a latarnie oświetlały twarze spieszących się ludzi bladym światłem.

Jakiś mężczyzna spacerował właśnie główną ulicą. Był wysoki i szczupły. Miał na sobie szary

płaszcz, a jego jasne, przemoknięte włosy przykleiły mu się do czoła. Szedł powolnym, spokojnym

krokiem, zaciskając rękę w kieszeni. Kropelki deszczu spływały po jego twarzy powoli, w świetle

latarni przypominając ruchome brylanciki. Wyglądał na góra dwadzieścia pięć lat, a jego uroda

przyciągała wzrok wszystkich mijających go kobiet.

Mężczyzna skręcił w jedną z uliczek i zatrzymał się przed wejściem jakiegoś obskurnego

hotelu. Spojrzał w górę, na okno na ostatnim piętrze, gdzie paliło się światło. Otworzywszy drzwi

jednym ruchem, wszedł do środka i stanął przy recepcji.

- Witamy - przywitała go ciepło ładna recepcjonistka. - W czym mogę panu pomóc?

Zmarszczył brwi, rzucając szybkie spojrzenie na plakietkę na jej piersi, na której widniał

napis: Maria Gonzalez, recepcja . Uśmiechnął się.

- Mario... Mogę tak do ciebie mówić, prawda? - zapytał, uśmiechając się jeszcze szerzej,

gdy kiwnęła głową z iskierkami w oczach. - Więc, Mario, mogłabyś mi powiedzieć, gdzie znajdę

mężczyznę o takim nazwisku? - Podał jej jakiś świstek papieru. - Na pewno jest tu zakwaterowany.

Kobieta zmierzyła go spojrzeniem, marszcząc brwi, lecz po chwili przysunęła się do

komputera, wystukała coś na klawiaturze i poczekała chwilę.

- Pięć osiemnaście - wymamrotała, przyglądając się mężczyźnie uważnie.

- Dzięki, Mario - odparł, machając do niej i puszczając oko.

Ruszył szybkim krokiem w stronę wind i wcisnął guzik. Przyglądał się, jak kropelki wody z

jego włosów skapywały na ziemię. W końcu drzwi windy otworzyły się, a on wszedł do środka i

nacisnął guzik z numerem pięć. Jadąc na górę, zauważył, że jest lekko zdenerwowany. Nie

powinien.

Kiedy drzwi wreszcie się otworzyły na piątym piętrze, mężczyzna wyszedł szybkim krokiem

na korytarz. Dwa, cztery, sześć, osiem, dziesięć... czternaście... osiemnaście - wyliczał. Stanął

przed drzwiami z numerkiem, którego szukał i nacisnął na klamkę. Cóż za głupota - były otwarte!

Zaśmiał się w duchu na myśl o braku rozwagi tego kretyna. Cichutko przekroczył próg pokoju i

znalazł się w jakimś ciemnym, brzydkim pomieszczeniu. Ale to nie to go wtedy obchodziło.

- Kto tam? - usłyszał głos. Uśmiechnął się pod nosem, bo oto w jego kierunku szedł ten

blond skurwiel. - Co ty tu...

Ale nowo-przybyły gość nie czekał na cokolwiek lub kogokolwiek. Wyjął z kieszeni rękę

zaciśniętą na czarnym pistolecie i pociągnął za spust.

Huk.

Krzyk.

Śmiech.

Blondyn upadł na ziemię, rozbryzgując wokół siebie krew. Charczał coś, krztusząc się

własną nią i próbując coś powiedzieć. Złapał się za ranę w brzuchu, kaszląc i chrapliwie łapiąc

powietrze. Druga kulka. Drugi strzał. Prosto w głowę. Facet przestał się wić i jego głowa opadła na

zimną, zakrwawioną podłogę.

A potem wszystko potoczyło się tak szybko - gdy mężczyzna stał nad swoją ofiarą nadal z

wyciągniętą bronią, usłyszał kolejny krzyk. Syreny policyjne. Ktoś wyważył drzwi. Czyjeś dłonie

zacisnęły się na jego nadgarstkach. Wołania. Ktoś powalił go na ziemię, kto inny wyrwał mu broń.

Poczuł zimny metal kajdanek. Barki go bolały... Jego ramiona zostały boleśnie wykręcone. Wyczuł

coś ciepłego na policzku - to krew jego ofiary dopłynęła aż tutaj...

Beta: Cornelie

Angela Weber kochała swoją pracę. Była bardzo ciepłą, empatyczną osobą. Lubiła ludzi.

Lubiła z nimi rozmawiać i próbować ich zrozumieć. Dlatego została policyjnym psychologiem.

Teoretycznie, ta praca nie należała do najprzyjemniejszych. Nie jeden raz słyszała wyzwiska

padające pod jej adresem albo sprośne propozycje od starych, śmierdzących więźniów. Ale ona

uwielbiała to zajęcie. Kochała każdy przypadek, w którym wzbudziła skruchę w bezlitosnym

mordercy, albo gdy pomogła potencjalnemu samobójcy wyjść z dołka. Była szczęśliwa jako

psycholog. Cieszyła się, że może poświęcić swoje życie dla innych.

Oczywiście, nie zawsze osiągała pozytywny skutek.

- Cześć, Angelo - usłyszała, mijając jednego z ochroniarzy, Bena. Był bardzo

sympatycznym mężczyzną w jej wieku, z którym zawsze można było zamienić kilka słów.

- Cześć, Ben. Co u twojej mamy?

- Nic, postanowiła założyć hodowlę kaktusów. Ten klimat Arizony zdecydowanie źle działa

na jej rozumowanie...

Angela zaśmiała się i pomachała do kolegi, idąc dalej. Uśmiechnęła się do mijanej Lauren

Mallory, mimo że w rzeczywistości jej nie znosiła.

- Angelo? - To Eric Yorkie, szef Departamentu, podszedł do niej z jakimiś papierami. -

Angelo, mamy problem. A właściwie przypadek...

- Nie lubię, jak określasz moich pacjentów „przypadkami” - wymamrotała, biorąc od niego

papiery.

- Niech ci będzie. Pacjent. Cullen Edward, lat dwadzieścia czte...

- Cullen? Ten Cullen?

- Tak, ten - odparł Eric niecierpliwie, kręcąc głową.

- Co on tu robi? - zapytała Angela, głęboko poruszona. Widziała Cullena kilka razy w

telewizji albo w Internecie. Młody, przystojny i inteligentny pisarz... Oto, kim był. Co w takim razie

robił w departamencie?

- No właśnie próbuję ci powiedzieć. Morderstwo.

Kobieta wytrzeszczyła oczy.

- Że niby go zabili?

- Że niby go nie zabili. Gdyby tak się stało, nie zgłosiłbym się do ciebie, a do Lauren -

mruknął zniecierpliwiony Eric. Lauren zajmowała się tutaj sekcją zwłok. I to był powód, dla którego

Angela akceptowała jej oschłość. Sama nie potrafiłaby normalnie funkcjonować, grzebiąc trupom

we wnętrznościach. - To on zabił. Jeszcze nie zostało to nagłośnione przez media, zadbaliśmy o to,

ale, niestety, pierwsze przecieki już się pojawiły...

- Kogo?

- Newton Mike, trzydzieści dwa, słynny mecenas sztuki. Znany głównie na zachodzie,

urodził się w stanie Waszyngton, w Seattle.

- W takim razie co ta sprawa robi w wydziale NY?

- Znaleziono go właśnie w nowojorskim hotelu West Side. Razem z Cullenem, który

wyglądał, jakby zwariował.

Angela zmarszczyła brwi, podziękowała Ericowi i ruszyła do swojego biura, przeglądając

uważnie akta młodego poety. To właśnie było straszne - młodzi, zdolni ludzie z przyszłością, z

szansą na rozwój, karierę i szczęście tak często kończyli za kratkami czy w psychiatrykach. Zaczęła

się zastanawiać, jak mogło dojść do tak wielkiego nieporozumienia, że ten utalentowany człowiek

jest podejrzewany o morderstwo...

Gdy zamknęła drzwi do swojego gabinetu, usiadła za biurkiem i otworzyła szufladę.

Westchnęła głęboko i spojrzała na kartkę papieru z wydrukowanym czarną czcionką wierszem. Ten

chłopak miał ewidentny talent. Jeżeli faktycznie był mordercą, co skłoniło go do popełnienia tak

obrzydliwego czynu na niewinnym człowieku? Czy poszło o pieniądze, miłość, zemstę?...

- Cullen, ruszaj dupę i idziemy!

Edward zacisnął powieki. Nie zamierzał nigdzie się ruszać. Jego żywot dobiegł końca wraz z

chwilą, w której pociągnął za spust. I tak nie widział już sensu istnienia. Nie obchodziło go, co z

nim zrobią, chyba, że zamierzają wrzucić go w stado napalonych więźniów. Podejrzewał, że wtedy

jego instynkt samozachowawczy na pewno zrobiłby swoje.

- Słyszysz mnie?

Usłyszał czyjeś kroki, a potem ktoś się pochylił i nim potrząsnął.

- Nie, nie ruszę dupy i nie idziemy - wycedził, otwierając oczy.

- Masz rozmowę z policyjnym psychologiem - wymamrotał jakiś goryl. Plakietka na jego

piersi mówiła, że nazywa się Ben.

- Nie jestem psycholem - odwarknął.

- Chciałbyś być. Wstawaj, to ci nie zaszkodzi.

Edward uniósł brew i zaśmiał się.

- Psychol - wymamrotał, wstając i uśmiechając się do siebie. - Pewnie, że wolałbym.

Pięknie. Tego mu jeszcze brakowało - czterogodzinnej gadki z jakimś walniętym psychiatrą,

który będzie się doszukiwał traumy w jego dzieciństwie albo skrzywień w psychice. Jakby to mu

miało pomóc. Jakby to miało przynieść jakieś skutki. Jakby mu zależało...

Klawisz wyprowadził go z aresztu i poprowadził korytarzami. Szli powolnym krokiem, a

ochroniarz ściskał jego przedramię z nadludzką siłą. Edward skrzywił się. Czuł na sobie wzrok

mijanych ludzi. Nie chciał na nich patrzeć, więc spuścił głowę, klnąc pod nosem jak szewc. Wolałby

być niewidzialny.

- To tu - usłyszał niski, tubalny głos strażnika. Podniósł wzrok i zobaczył, że ten otwiera

drzwi do jakiegoś niezbyt przytulnego pomieszczenia ze stołem i dwoma krzesłami po obu jego

stronach naprzeciwko siebie. Z sufitu zwieszała się stara lampa, oświetlając cały pokój niemrawym

światłem. Ben wepchnął go do środka, zdjął kajdanki z jego nadgarstków, by lewą rękę zakuć w te

drugie przyczepione do poręczy krzesła. - Dla bezpieczeństwa.

- Dla psycholi - poprawił go Edward, siadając grzecznie. Ochroniarz spojrzał z

powątpieniem na skórzane pasy, zwisające bez życia z oparcia krzesła. Chłopak rzucił im szybkie

spojrzenie. - Jak na psycholi przystało.

Ben tylko pokręcił głową z uśmiechem na ustach i wyszedł z pomieszczenia, na odchodnym

rzucając tylko jakąś uwagę o zakazie ruszania się z miejsca.

- Eric, prosiłam, żebyś wreszcie załatwił mi jakieś normalne miejsce na rozmowę z

więźniami... Pokój dwieście dwa nie sprzyja przyjaznej atmosferze.

Eric Yorkie pokręcił głową.

- Angelo - wymamrotał spokojnie, prowadząc ją powoli wzdłuż korytarza. - Departament

nie ma pieniędzy...

Skręcili w korytarz, a Eric otworzył przed nią drzwi.

- Rozmowa skończona - powiedział stanowczo, gdy otworzyła usta. - Przyp... Pacjent czeka.

Angela rzuciła mu mordercze spojrzenie i weszła do pomieszczenia, zamykając drzwi.

Rozejrzała się wokoło i od razu zmarszczyła brwi. Pokój był tak odpychająco brzydki i szary,

że jej samej odechciało się jakiejkolwiek rozmowy. Szare, zimne ściany, zmatowiała, brunatna

podłoga, do tego srebrny metalowy stół i takie same krzesła. W rogu dwie kamerki, na środku

stara lampa ledwo co trzymająca się na cienkim kablu przyczepionym do sufitu. No i jej pacjent -

słynny nowoodkryty poeta, Edward Cullen w całej okazałości.

Pamiętała jego zdjęcia z Internetu i gazet. Był nieziemsko przystojny - miał kasztanowe,

błyszczące włosy, wydatną szczękę, zielone oczy okalane ciemnymi rzęsami, wąskie, ale bardzo

zachęcające usta, wspaniałą sylwetkę - po prostu mężczyzna idealny.

Teraz jednak wyglądał inaczej. Oczy miał podkrążone i przekrwione, szczękę pokrył

kilkudniowy zarost, był przygarbiony i smutny. Jego włosy były brudne i w nieładzie, usta

poranione, a twarz przybrała barwę kredy. Przeniósł wzrok na Angelę, gdy usiadła naprzeciw niego.

- Cześć - powitała go ciepło, uśmiechając się. W jego oczach zobaczyła iskierkę kpiny. –

Nazywam się Angela. - Milczał. - Nie przedstawisz się?

- Przecież wiesz, jak się nazywam, ile mam lat, znasz imiona moich rodziców, miejsce

mojego urodzenia, ulubiony kolor oraz fakturę papieru toaletowego, którego używam najczęściej,

więc po co odstawiać tę całą szopkę?

Pokręciła głową, wyciągając z teczki notatnik i ołówek. Edward zaśmiał się ochryple.

- Będziesz notować moje oznaki zdenerwowania i te inne kurewskie psychologiczne

pierdoły, tak? - zapytał, nadal chichocząc.

- Słyszałam, że nie chcesz nikomu wyznać motywu morderstwa. - Angela spojrzała na

niego uważnie, wypatrując w jego oczach jakiejś reakcji. One jednak pozostały niewzruszone.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: