deklaracja_portlandzka.pdf

DEKLARACJA PORTLANDZKA

Deklaracja Portlandzka

Przedmowa do wydania polskiego

Pewien wiedeński filozof kawiarniany zwykł mawiać:

"Wszystko ma swój koniec tylko kiełbasa ma dwa" . Odnosi

się to do wszystkiego, co w naszym życiu jedynie doczesne a

więc także do konstytucji i form państwowych, w tym rzecz

oczywista do odrestaurowanej przez Rewolucję Francuską demokracji, która już przez

2000 lat w Atenach zakończyła się polityczną, wojskową i moralną katastrofą (Platon,

Arystoteles jak również św. Tomasz z Akwinu widzieli w demokracji najmniej

szkodliwą z trzech złych form rządów, ale i tak niebezpieczną przez możliwość

przekształcenia się w tyranię). Zbankrutowana po I wojnie światowej i zluzowana przez

(częściowo totalitarne) dyktatury przeżyła po II wojnie światowej, dzięki zwycięstwu

Amerykanów swego rodzaju renesans w Europie Zachodniej, podczas gdy konkurenci

(bo przecież nie wrogowie) narodowego socjalizmu, czyli międzynarodowi socjaliści

wzięli w posiadanie resztę Europy.

Jest jednak pewne, że z oczywistych powodów demokracja we wszystkich krajach

świata skończy się - także i dzisiaj 3/4 krajów członkowskich ONZ jest rządzonych

niedemokratycznie. Przy czym w zależności od narodowego charakteru demokratyczny

eksperyment poniesie klęskę w bliższej lub dalszej przyszłości. Demokracja i liberalizm

występują częstokroć razem, wolność i równość choć ze sobą sprzeczne złączone bywają

jak syjamscy bracia, dlatego już dzisiaj obrońcy wolności winni szukać alternatywnego

rozwiązania i myśleć o takiej formie państwa, która połączy zasady wolności z wiedzą,

doświadczeniem i zasadami etycznymi. Pozwoli to skończyć z przerażającym

dyletanctwem i totalitarnymi tendencjami zagrażającymi światu. W 1988 r. w

miejscowości Portland w stanie Oregon na wybrzeżu Pacyfiku grupa mężczyzn

zatroskanych wieloma niepokojącymi zjawiskami występującymi we współczesnym

świecie naszkicowała przy moim udziale rodzaj programu, który przedłożony zostaje

teraz polskiemu czytelnikowi. Program ten może ktoś uznać za autorytarny i elitarny,

ale alternatywą dla autorytetu jest przymus i strach, a alternatywą elitaryzmu jest

ideologicznie uwarunkowany demokratyczny nihilizm, który polega na tym, iż uważa

się, że jeden człowiek jest tak samo dobry jak każdy inny. Z praktycznego

doświadczenia wiemy jednak, że jest całkiem inaczej. Jesteśmy nierówni pod każdym

względem i naturalnie nie ma także żadnej "równości przed Bogiem" !

Czy Judasz Iskariota był "równy" przed Bogiem św. Janowi? A św. Maksymilian Kolbe

"równy" Himlerowi lub Berii? Gdyby tak miało być, nie byłoby Sądu Ostatecznego i

chrześcijaństwo straciłoby sens. Teraz zwracam się do polskiego czytelnika, który

zapewne zna tragiczną historię swego kraju. Państwo polsko-litewskie było po

rosyjskim największym państwem w Europie. Najbardziej też chyba tolerancyjnym pod

względem wyznaniowym. Po 1572 roku władza szlachty przybrała "demotyczny"

charakter. Zamiast monarchii dziedziczonej była monarchia elekcyjna i dlatego

państwo polskie nosiło nazwę "Rzeczpospolita" . Państwo to nie przypadkiem stało się z

biegiem czasu łupem sąsiadów. Słabość królewskiej władzy centralnej szła w parze z

libertyńską demoralizacją wyższej szlachty, której frakcje nie tylko rozszarpywały kraj,

lecz także poddane były obcym wpływom zagranicy (podobnie i dzisiaj w wielu krajach

świata istnieją partie, które swe centrale mają za granicą). Co zaś się tyczy "złotej

wolności" to pamiętać należy o słowach Edmunda Burkea "Liberty without wisdom and

without virtue? It is the greatest of all possible evils" ( "Wolność bez mądrości i cnoty ? To

jest zło największe z możliwych" )

Polska odrodzona po pierwszej wojnie światowej przeżyła w latach 1938-1945 ten sam

los, wprawdzie nie z identycznych ale z podobnych powodów. Harold Laski, brytyjski

socjalista, twierdzi, że demokratyczna republika, aby przetrwać musi spełniać dwa

warunki: 1. musi mieć system dwupartyjny, który wyklucza szantaż trzeciej partii (z

centrum) 2. co jest jeszcze ważniejsze, partie - najlepiej tylko dwie - muszą mieć

wspólny światopogląd, wspólną ideologię i mówić tym samym językiem, gdyż w

przeciwnym razie prawdziwy dialog i kompromis stają się niemożliwe. Są to jednak

warunki (szczególnie ten drugi), które możemy znaleźć w północno-zachodniej Europie,

w Ameryce Płn. i Australii, czyli w kulturze postprotestanckiej, ale nie w centrum

Europy, a przede wszystkim nie w Polsce. Dlatego po zwycięstwie aliantów w 1918 roku

demokracja poniosła klęskę w prawie wszystkich krajach Europy (nawet w Holandii i

Norwegii pojawiły się ruchy totalitarne).

Świat "Starych Kościołów" czyli katolickiego i ortodoksyjnego jest "personalistyczny" .

Tam nie czci się środka, nie czci się tego co relatywne, ale to co absolutne i skrajne, czyli

to co w czasach trudnych i niebezpiecznych okazuje się zwycięskie. A tylko taki system

godny jest zalecania, który ostanie się w obliczu napięć i zewnętrznych nacisków.

Demokracja jest "ideologią ładnej pogody" . Kwitnie w krajach anglosaskich i w

Skandynawii, gdzie kocha się kompromisy. Inaczej jest na przykład w Hiszpanii, gdzie

brak nawet pojęcia "kompromis" , "compromiso" znaczy tyle co "umówienie się" . W

prawdziwych demokracjach światopoglądowe przeciwieństwa, o ile w ogóle się

ujawniają, są minimalizowane przez "horyzontalny" nacisk społeczny lub całkiem

eliminowane. Radykalny dysydentyzm nie jest tolerowany. Słusznie stwierdził Herman

Funke: " W dyktaturach trzeba wyć razem z wilkami, w demokracjach beczeć razem z

owcami" . Polacy mogą niekiedy zamienić się w wilki, ale nie są przecież owcami. Istnieją

jeszcze dwa czynniki, które sprawiają, że demokracja stanie się niemożliwa nie tylko w

prawie całej Europie i w całej Ameryce Południowej, ale również na dłuższą metę na

całym świecie. Pierwszy z tych czynników to coraz większa przepaść między Scita i

Scienda, czyli wiedzą rzeczywistą a wiedzą konieczną - potrzebną wybieranym i

wyborcom do zrozumienia i rozwiązywania problemów ich kraju. Tej przepaści nie

było (a być może nie ma i dzisiaj) w dawnych kantonach szwajcarskich, ale istnieje ona

z pewnością w krajach o milionach mieszkańców i międzynarodowych powiązaniach.

Człowiek, który nigdy nie studiował medycyny, ale podaje się za lekarza, może w swej

nielegalnej praktyce spowodować śmierć kilkuset ludzi, natomiast człowiek, który nie

rozumie nic ze sztuki rządzenia państwem i który obejmuje najwyższe funkcje

polityczne dzięki swej wymowie, popularności lub szczególnej politycznej konstelacji,

może sprawić, że zginą miliony ludzi.

Co uprawnia dziś kogoś do zostania prezydentem: nic poza tym, że urodził się przed

określoną liczbą lat - jest to zasada czysto "wegetatywna" - podczas gdy taksówkarzowi

każe się zdawać egzaminy. Jaki jest "tajny przepis" na demokracje? Równość w tajnych

wyborach "tajnej" 19-letniej prostytutki i tajnego radcy, który ma 65 lat. Drugim

czynnikiem jest rosnąca pogarda dla polityków i partii, kupujących głosy za pomocą

obietnic składanych wyborcom. Partyjna gospodarka, partyjne waśnie, partyjne

intrygi, partyjne szachrajstwa powodują, że wielu ludzi wewnętrznie odwraca się od

demokracji. Tak dzieje się nawet w USA, gdzie w wyborach prezydenckich do urn nie

idzie więcej niż 55% uprawnionych do głosowania, a w wyborach do kongresu nie mniej

niż 40%. Wiliam E. Simon, były minister finansów Nixona, napisał (Washington Times,

7.II.1984), że członkowie Kongresu to tchórzliwi, podli, lizusowscy lokaje. I dodał:

"Nadszedł czas, żeby lud amerykański ukrzyżował tych nikczemnych, nadętych,

krwiopijczych. tępych i zdegenerowanych obłudników" . Narody długo znoszą nadużycia i

nieporządki. Ale przychodzi dzień, w którym przelewa się czara goryczy i wówczas

wybija godzina totalitarnych demagogów. Tego czego dziś potrzebujemy, to nie

demokratyczne zarządzanie przez amatorów "państwo-zaopatrzeniowiec" (właściwa

nazwa państwa opiekuńczego), lecz państwo minimalne o najwyższej jakości, które

mamy obecnie na Zachodzie. Trzeba dziś szukać rzeczywiście nowych wzorów, zamiast

sięgać do historycznego lamusa. Żaden naprawdę europejski (a także żaden

amerykański) myśliciel nie był zwolennikiem demokracji. Nie mówili o niej dobrze ani

myśliciele pogańscy, jak Sokrates, który namiętnie ją krytykował - co przypłacił życiem,

ani żydowscy (jak choćby Teodor Herzl), ani chrześcijańscy - Leon XIII w encyklice

"Graves de Communi" wyraźnie zabronił używania połączenia "chrześcijańska

demokracja" .

Problem, przed którym stoimy został ponad 2000 lat temu sformułowany przez Platona

"Jak długo królowie nie będą filozofami, a filozofowie królami (...) tak długo nie będzie

końca nieszczęściom naszych państw i całego rodzaju ludzkiego" . Oczywiście należy to

rozumieć w sensie przenośnym, ja ująłbym to konkretniej: monarchia dziedziczna z

pewnymi ograniczeniami jest nieporównywalnie bardziej racjonalna niż demokracja.

Narody, które tak wiele wycierpiały za czasów Rewolucji Francuskiej i od jej obu

epigonów - między- narodowego i narodowego socjalizmu, mogą odwrócić kartę historii.

Przede wszystkim Polacy. Wielkie cierpienia mogą prowadzić ludzi do rozpaczy i

zwątpienia, ale mogą też uczynić ich pobożniejszymi i mądrzejszymi. Oby Deklaracja

Portlandzka była dla nich drogowskazem ku lepszej przyszłości. Muszą jednak zerwać z

błędami przeszłości.

Eryk von Kuehnelt-Leddihn

Deklaracja Portlandzka

Jest rzeczą oczywistą, że ten niezwykle złożony wszechświat nie może być

rezultatem bilionów przypadków i szczęśliwych zbiegów okoliczności. Musi on

posiadać swego Stwórcę. On - odwieczny Pan tego świata ma nad nim pełną

władzę, nad jego istnieniem i nad prawami, które nim rządzą. On jest panem

życia i śmierci, Ojcem Stworzenia.

Ze wszystkich jego stworzeń jedynie człowiek posiada zdolność rozumienia i

wartościowania tego, co postrzega, wartościowania moralnego, estetycznego,

utylitarnego. Człowiek potrafi wszystko "zużytkować" , albowiem wszystko,

nawet cierpienie, ma dla niego jakiś sens. Człowiek może podziwiać piękno i

majestat lwa, dokonuje wówczas wartościowania estetycznego. Skóra lwa może

mieć dla człowieka również wartość użytkową i handlową. Dziki lew wzbudza

strach, poskromiony i oswojony może być przyjacielem człowieka i bawić go

podczas cyrkowych występów. Skała, obraz, ból zęba, zachód słońca, kawałek

węgla, trująca roślina - wszystko ma jakieś znaczenie dla człowieka, któremu

powierzono nie tylko ziemię ale i cały Wszechświat - cóż za straszliwa i

przerażająca odpowiedzialność! Dlatego człowiek - istota upadła, wielka,

niedoskonała - musi znać granice swoich możliwości. Los budowniczych wieży

Babel winien być dla nas przestrogą.

Ponieważ człowiek stworzony jest na podobieństwo Boże , dlatego nawet po

upadku różni się od zwierząt - jest istotą transcendentną powołaną do tego, aby

wyrastać ponad siebie. Człowiek jest czymś więcej niż "tylko człowiekiem" . Jego

egzystencja nie kończy się wraz ze śmiercią ciała. Dlatego mają rację pogańscy

egzystencjaliści, kiedy twierdzą, że życie na tej ziemi jest samo w sobie

absurdalne. W świecie Boga, Człowieka, Szatana, w granicach wyznaczonych

przez czas i przestrzeń, zarówno sprawiedliwość jak i urzeczywistnienie

indywidualnych celów mogą być w najlepszym razie tylko fragmentaryczne.

Życie człowieka jest w nierozerwalny sposób związane z Bogiem, zwykle przez

spajającą moc religii. Człowiek zwraca się do Boga w modlitwie, czuje się

związany moralnymi przykazaniami mającymi swe źródło w Słowie Bożym i

przekazanymi w Objawieniu. Rozum, intuicja i łaska są drogami do

niewidzialnego, ale niewątpliwie istotnego, wszechwiedzącego i wszechmocnego

Boga, którego jesteśmy pokornymi partnerami w dramacie rozgrywającym się

na Ziemi. Nie wolno nam zapomnieć: jeśli nie ma osobowego Boga, wszystko

jest dozwolone, jeśli On istnieje, wszystko jest możliwe.

Słowo "osoba" (persona) pochodzi od etruskiego wyrazu "phersu"

oznaczającego maskę aktora, którą nosi on przy odgrywaniu swej roli.

Wskazuje więc ono na naszą wyjątkowość, na nasz niepowtarzalny los, którego

nie możemy przekazać nikomu innemu. Każdy jest niezbędny, każdy jest

niezastąpiony. Choćby by nie wiadomo jak mały i cichy. Skutkiem tej

wyjątkowości jest różnorodność i nierówność. Jesteśmy różni pod każdym

względem - fizycznym, moralnym, intelektualnym. W oczach Boga także nie

jesteśmy równi. Wyżej ceni On świętego niż niepoprawnego grzesznika, Abla

wyżej niż Kaina. Różnymi czynią nas nasze talenty, zdolności i wysiłki, nasza

płeć i nasz wiek, nasza mądrość i nasze doświadczenie. U wszystkich ludzi

występują te same cechy, ale nie w jednakowym stopniu. Przymiotnikowa

równość jest czymś innym niż rzeczywista równość.

Podobnie jak zwierzęta mamy skłonność do bycia w stadzie, która sprawia, że

lubimy przebywać w towarzystwie ludzi naszej rasy, naszej płci, naszych

politycznych poglądów, wśród ludzi należących do tej samej warstwy

społecznej, będących w tym samym wieku, posiadających ten sam smak. Ale

zjawiskiem wyłącznie ludzkim jest dążenie do odmienności, chęć przebywania

pośród tych, którzy pod każdym względem są różni od nas. Dlatego lubimy

podróżować, kosztować różne potrawy, słuchać innej muzyki, oglądać inne

rośliny, zwierzęta, budowle i krajobrazy. Radość z różnorodności Stworzenia

odróżnia nas tak samo jak religia i rozum.

Poniżające człowieka dążenie do równości i nienawiść do tego co odmienne

charakteryzuje wszystkie formy lewicowości. Ideologie lewicy są w sposób

nieunikniony totalitarne, ponieważ na przekór zamierzonej przez Stwórcę

różnorodności świata, pragną przemocą zmusić nas byśmy byli jednakowi i

równi. Lewicowa wizja świata to jednakowość, jednolitość, równość: jeden

naród, z jednym wodzem, z jedną rasą, jednym językiem, jednym systemem

szkolnym, jednym prawem, jednym obyczajem, równymi zarobkami dla

wszystkich itd. Ponieważ jednak natura tworzy różnice, lewica może osiągnąć

swe cele jedynie przy użyciu przemocy, poprzez urawniłowkę, przymusową

asymilację, emigrację lub ludobójstwo. Wszystkie odmiany lewicy, wszystkie

ideologie lewicowe, które swą kulminację osiągnęły w rewolucjach: francuskiej,

bolszewickiej i narodowo-socjalistycznej, poszły tą drogą.

"To, co jest prawe, jest prawdziwe, to co jest lewe, jest fałszywe" (Right is right

and Left is wrong). Na Prawicy są: osoba, wolność, duchowość, organicznie

rosnące instytucje i obyczaje. Na Lewicy jest dwugłowy Lewiatan: państwo -

społeczeństwo, jednolitość, jednakowość, niewolnictwo w równości. We

wszystkich językach germańskich, romańskich, słowiańskich, ałtajskich, w

sanskrypcie, japońskim i hebrajskim, to co po prawej ma pozytywne znaczenie,

to, co po lewej - negatywne. Ten podział silniejszy bywa niż ludzka anatomia:

"Serce mędrca bije po stronie prawej, serce głupca po lewej" (Księga Eklezjastesa

10 ,2). Zarówno język jak i tradycja dają nam pełne prawo do używania tej

semantyki.

Bóg stworzy człowieka jako mężczyznę i kobietę, a badania naukowe ostatnich

trzydziestu lat odkryły więcej różnic psychologicznych i fizjologicznych między

nimi, niż przypuszczano wcześniej. Mężczyzna i kobieta są duchowo

równowartościowi, cechy ich umysłu nie są ani wyłącznie męskie, ani wyłącznie

żeńskie, a jednak przedstawiają oni statystycznie rzecz biorąc, egzystencjalnie

różne formy społeczeństwa i mają różne powołania, zadania i role. Tradycyjna

rola kobiety w naszej cywilizacji jest w istocie rzeczy wynikiem

nagromadzonych doświadczeń i mądrości przeszłych pokoleń. W tej roli

najważniejsze są: miłość, sympatia, dawanie życia, wychowanie dzieci. Są to

rzeczy niesłychanie ważne, wprost bezcenne. Nikt nie potrafi zastąpić kobiety w

tej roli, tylko ona może dobrze wypełnić dane jej powołanie. Nie oznacza to, że

kobietom, które jako władczynie, pisarki, artystki, lekarki, jurystki,

biznesmenki itd. tak wiele potrafiły osiągnąć, należy ustawowo zabraniać

swobodnego wyboru zawodu, kariery i roli innej niż ta dana jej przez naturę.

Jednakże są pewne zajęcia i zawody głęboko sprzeczne z naturą i godnością

kobiety, np. żołnierza liniowego, rzeźnika, górnika, kata.

Rodzina jest żywą i najważniejsza komórką społecznego organizmu. Człowiek

jest istotą, która zna swych dziadków. Bardziej niż na atrakcyjności erotycznej i

prymitywnej seksualności opiera się ona na wierności, przywiązaniu i na

specjalnym rodzaju przyjaźni. W idealnym przypadku rodzina jest połączeniem

dwóch płci i trzech generacji: jedność i różnorodność to jej podstawowe cechy.

W obrębie rodziny jest miejsce na erotyzm, seks, prokreację, wychowanie,

kształtowanie charakteru, wzajemna życzliwość i pomoc. Jest ona spełnieniem

zarówno patriarchalnych jak matriarchalnych skłonności. Państwo i

społeczeństwo muszą unikać każdej polityki, która zagraża integralności i

niezależności rodziny.

Ludzkie społeczeństwo jest skomplikowanym organizmem i strzec się musi

dwóch niebezpieczeństw: totalnego wchłonięcia przez państwo (jak to miało

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: