16-19.doc

(276 KB) Pobierz
Zmierzch w narracji Edwarda

 

 

Zmierzch w narracji Edwarda

 

 

 

Autorstwa kasiek303

 

 

Rozdział 16

 

Carlisle

 

Przyprowadziłem Bellę pod drzwi gabinetu Carlisle'a. Chciałem, żeby wiedziała wszystko. Nie tylko o mnie. Pragnąłem nie mieć już przed nią żadnych tajemnic.
- Wejdźcie, proszę - powiedział wampir.
Puściłem Bellę przodem. Weszła i powoli rozejrzała się po pomieszczeniu. Jej wzrok padł na bibliotekę. Zmarszczyła czoło i spojrzała na doktora. Ten właśnie oderwał się od kolejnej księgi. Jego wszechstronna wiedza budziła we mnie podziw.
- Czym mogę wam służyć? - zapytał.
- Chciałem przybliżyć Belli naszą historię - rzekłem. - Tak właściwie to twoją historię, nie naszą.
- Mam nadzieję, że nie przeszkadzamy. - Bez względu na sytuację była bardzo uprzejma.
- Nie, skąd. Od czego chcielibyście zacząć?
- Od tego, skąd się wzięła twoja filozofia życiowa. - Uważnie dobierałem słowa, bo za wszelką cenę nie chciałem dopuścić do tego, by dziewczyna miała mnie za potwora. Usprawiedliwiałem się nie tylko przed nią, ale przede wszystkim przed sobą.
"Opowiesz jej wszystko? Na pewno tego chcesz?" - nieme pytania Carlisle'a rozbrzmiały w mojej głowie. Skinąłem nieznacznie głową, a następnie ostrożnie położyłem dłoń na kruchym ramieniu mojej miłości i obróciłem ją w stronę kolekcji obrazów.
- Londyn w połowie siedemnastego wieku - wyjaśniłem jej, ponieważ patrzyła się na szarawy obraz ze znakiem zapytania wypisanym na twarzy. Doktor podszedł do nas.
- Londyn z czasów mojej młodości - powiedział. Bella wzdrygnęła się. Jeszcze się nie przyzwyczaiła do naszego bezszelestnego poruszania się.
- Chcesz sam jej wszystko opowiedzieć? - zapytałem. Ojciec uśmiechnął się ciepło do Belli. Poczułem niewysłowioną ulgę, na widok bezgranicznej akceptacji dziewczyny z jego strony.
- Z chęcią bym się wami zajął, ale zrobiło się już późno, muszę się zbierać. Rano dzwonili ze szpitala - doktor Snow się rozchorował. Poza tym, znasz te historię równie dobrze jak ja - powiedział, a potem pomyślał: "Błagam, bądź ostrożny. Ufam Ci."
Po jego wyjściu Bella zapytała:
- To co się stało, kiedy uświadomił sobie swoją przemianę?
Przyjrzałem się obrazowi, który mój przyszywany ojciec sam namalował w oparciu o swoje wspomnienia po przemianie.
- Carlisle wiedział, czym się stał - powiedziałem, starając się, by nie przestraszyć jej - i nie miał zamiaru się z tym pogodzić. Chciał ze sobą skończyć, ale nie było to takie proste. - Mimo tego, że pojąłem już decyzję, nadal bałem się, że w końcu powiem coś takiego, że ona ucieknie i nie będzie chciała mieć już ze mną do czynienia. Nie powinna stać tutaj tak ufnie, blisko mnie i słuchać o losach wampira, który narodził się przed wiekami. Powinna się bać.
- Co takiego robił? - spytała.
- Rzucał się z wielkich wysokości, próbował się utopić - nie było mi łatwo o tym mówić, jednak nie chciałem, żeby dostrzegła jakie to dla mnie trudne - ale był za silny, a od przemiany upłynęło za mało czasu. To niesamowite, że miał dość samokontroli, by nie zacząć polować. Na samym początku pragnienie przesłania wszystko. Czuł do siebie jednak tak wielkie obrzydzenie, że wolał umrzeć z głodu, niż zniżyć się do mordu. To ten wstręt właśnie pomagał mu się powstrzymać.
- Czy możecie zagłodzić się na śmierć? - spytała słabym głosem. Czy z obrzydzenia? Czy ze strachu? Nie wiedziałem. To było bardzo irytujące.
- Nie. Istnieje bardzo niewiele sposobów, w jaki można nas zabić. - Lekceważyłem zawsze ten aspekt. Śmierć była dla mnie zbyt wyolbrzymionym przez ludzi tematem, by przywiązywać do niej większą wagę.
Widząc, że chce coś powiedzieć podjąłem przerwaną opowieść. Dobieranie delikatnych, nie budzących u niej strachu słów było bardzo trudne.
- Robił się coraz bardziej głodny, a w rezultacie coraz słabszy. Zdawał sobie sprawę, że maleje też siła jego woli, dlatego trzymał się jak najdalej od siedzib ludzkich. Długie miesiące wędrował nocami w poszukiwaniu takich bezpiecznych miejsc, nadal niepogodzony ze swoją nową naturą.
Pewnego razu jego kryjówkę mijało stado jeleni. Byt już oszalały z głodu, nie wytrzymał, zaatakował. Gdy się nasycił i wróciły mu siły, zorientował się, że oto odkrył sposób na to, jak żyć, nie mordując ludzi. Zwierzęta nie budziły w nim wyrzutów sumienia - przecież w poprzednim życiu też nie stronił od dziczyzny. Tak narodziła się jego nowa filozofia życiowa, którą dopracowywał przez kolejne miesiące. Nie musiał być potworem. Pogodził się ze swoim przeznaczeniem.
Wiedząc, że ma przed sobą nieskończenie wiele lat życia, zaczął lepiej wykorzystywać dany mu czas. Zawsze był bystry, skory do nauki. Po nocach czytał, za dnia planował, co dalej. Przepłynął kanał La Manche i we Francji...
- Przepłynął kanał La Manche? - zdziwiła się.
- Nie on jeden tego dokonał, Bello. - To było zaskakujące. Dziwiła się nie temu, czemu powinna. Co ona o tym naprawdę myślała?
- No tak. Po prostu w tym kontekście zabrzmiało tak jakoś nieprawdopodobnie. Mów dalej.
- Jesteśmy dobrymi pływakami, bo...
- We wszystkim jesteście dobrzy. Zaśmiałem się
- Już dobrze, dobrze. Więcej nie będę przerywać, obiecuję.
Prychnąłem i powiedziałem:
- Bo tak właściwie nie musimy oddychać.
- Nie?
- Obiecałaś! - Znów się zaśmiałem i przyłożyłem palec do jej ust. - Chcesz w końcu usłyszeć tę historię, czy nie?
- Nie możesz wyskakiwać co chwilę z czymś takim i spodziewać się, że będę siedzieć jak mysz pod miotłą - wymamrotała zza przyłożonego palca.
Zauważyłem, że to nie działa, więc wpadłem na inny pomysł. Byłem tak spragniony jej dotyku, że zrobiłem coś niezwykle ryzykownego. Wstrzymałem oddech i przeniosłem dłoń na jej szyję. Jej serce zabiło szybciej. Bała się.
- Nie musicie oddychać? - spytała po chwili.
- Nie jest to niezbędne. To po prostu kwestia przyzwyczajenia. - Wzruszyłem ramionami.
- I jak długo tak możecie?
- Chyba bez końca. Nie wiem, nie próbowałem. Czuję się trochę nieswojo z nieczynnym węchem.
- Trochę nieswojo? - powtórzyła ze zszokowaną miną. To mi o czymś przypomniało. Myśli Carlisle'a przed jego wyjściem. Miałem być delikatny, żeby nie zepsuć tego, do czego już doszedłem.
- O co chodzi? - spytała, dotykając mojej twarzy. Sprawiało mi to taką przyjemność, że mimowolnie się rozchmurzyłem.
- Wciąż czekam, kiedy to nastąpi - westchnąłem. "Choć nie chcę tego, bardzo..." dodałem w myślach.
- Co takiego? - Była taka kochana.
- Jestem przekonany, że w pewnym momencie powiem coś takiego lub będziesz świadkiem czegoś, co zupełnie wytrąci cię z równowagi i uciekniesz z krzykiem. - Uśmiechnąłem się smutno na ten widok w wyobraźni. Kochałem ją tak mocno, że z jednej strony bardzo tego chciałem. Chciałem, żeby była bezpieczna... A z drugiej wolałbym, by była ze mną, tak jak teraz. Na zawsze. - Nie będę cię wtedy zatrzymywał. Po prawdzie chciałbym, żeby do tego doszło, bo zależy mi na twoim bezpieczeństwie. Zależy, ale pragnę również być z tobą. Tych dwóch rzeczy nigdy nie da się pogodzić... - Wylałem wszystkie swoje żale. Miałem nadzieję, że zrozumie, ile uczucia w to włożyłem. Nadal nie mogłem jej tego powiedzieć. Te dwa proste słowa były dla mnie niewystarczające i błahe w porównaniu do miłości jaką ją darzyłem. Nie mogłem znaleźć słów, by opisać, ile dla mnie znaczy.
- Nie mam zamiaru uciekać.
- Zobaczymy.
Zmarszczyła czoło. Wyglądała tak uroczo.
- No, dalej, opowiadaj. Carlisle popłynął do Francji i...
Zastanowiłem się, jak jej to dalej powiedzieć. Spojrzałem na obraz, zakupiony przez mojego przyszywanego ojca, podczas jednej z wypraw upamiętniających pierwszą wizytę we Francji. Sytuacja ukazana na nim od zawsze mnie fascynowała. Miała w sobie tyle magii.
- Carlisle popłynął do Francji, a później przemierzył całą Europę, odwiedzając uniwersytety. Nocami zgłębiał muzykologię, przyrodoznawstwo, medycynę - i to właśnie ona okazała się jego powołaniem. Ratowanie ludzkiego życia stało się dla niego formą pokuty za bycie potworem. - Nie potrafiłbym tak jak on. Był moim wzorem, do którego dążyłem, choć, nawet stojąc obok Belli, której krew wołała do mnie, wiedziałem, że jest nie do osiągnięcia. Brakowało mi dystansu i kontroli nad sobą. Ja już zabijałem ludzi. - Nie jestem w stanie opisać, ile wysiłku włożył w to, by osiągnąć swój cel. Przez dwa stulecia w mękach pracował nad samokontrolą. Teraz jest zupełnie obojętny na zapach ludzkiej krwi i może wykonywać pracę, którą kocha, nie cierpiąc katuszy. Tam, w szpitalu, odnalazł wreszcie spokój... - Zamyśliłem się. Wspominałem czasy po mojej przemianie. Ten palący ból w gardle, wcześniej ogień w żyłach w czasie przemiany. Tych ludzi, którym zabrałem przyszłość... W pewnym momencie Bella nieznacznym ruchem ręki przypomniała mi o swoim istnieniu. Kontynuowałem.
- Kiedy studiował we Włoszech, natrafił tam na pobratymców, różnili się oni jednak znacznie od włóczęgów z londyńskich kanałów. Byli wszechstronnie wykształceni i mieli doskonałe maniery.
Wskazałem na obraz Volturi. Nie rozumiałem dlaczego Carlisle trzymał ich podobiznę w domu. Mnie napawało to wstrętem.
- To Solimena. Nowi znajomi Carlisle'a często byli dlań inspiracją. Nieraz przedstawiał ich jako bogów. - Prychnąłem. Nie miałem pojęcia, czy opisuję to Belli, czy tłumaczę się przed samym sobą.
- Aro, Marek i Kajusz, nocni mecenasi sztuki.
- Ciekawe, co się z nimi później stało - powiedziała Bella, unosząc dłoń w stronę obrazu.
- Nadal tam są. - Wzruszyłem ramionami. - Nikt nie wie, ile to już tysiącleci. Carlisle towarzyszył im zaledwie przez kilkadziesiąt lat, podziwiał ich obycie, ich wyrafinowanie. Niestety uporczywie usiłowali go wyleczyć z awersji do, jak to określali 'przyrodzonego źródła strawy'. Oni starali się przekonać jednego, on ich - bez skutku. W końcu Carlisle postanowił sprawdzić, jak żyje się w Nowym Świecie. Był bardzo samotny. Marzył, że znajdzie tam kogoś, kto będzie podzielał jego poglądy.
Przez dłuższy czas nie napotkał nikogo z naszych, ale ponieważ ludzie stopniowo przestawali wierzyć w istnienie jemu podobnych istot, odkrył, że łatwiej mu się z nimi integrować - po prostu niczego nic podejrzewali. Zaczął praktykować jako lekarz. Mimo wszystko, nie mógł jednak ryzykować bliższej znajomości z człowiekiem, nadal więc doskwierał mu brak towarzystwa.
Kiedy wybuchła epidemia hiszpanki, pracował na nocną zmianę w szpitalu w Chicago. Przez wiele lat dojrzewał w nim pewien pomysł - teraz był wreszcie gotowy wcielić go w życie. Skoro nie udało mu się znaleźć kompana, trudno, sam go dla siebie stworzy. Długo się wahał. Nie miał pewności, jak taki zabieg przeprowadzić, a i nie dopuszczał do siebie myśli, że miałby komuś odebrać dawne życie, tak jak odebrano jemu. I wtedy trafił na mnie. Nie było dla mnie nadziei, leżałem już na oddziale dla umierających. Carlisle opiekował się wcześniej moimi rodzicami, wiedział więc, że zostałem sam na świecie. Postanowił spróbować... - To powiedziałem niemal szeptem. Przed oczami stanęły mi ponownie wizje z przeszłości. Mój bunt. Odłączenie się od rodziny. Kolejne morderstwa. Powrót do domu. Żmudna praca nad sobą, podjęta ponownie. I wyrzuty sumienia. Ten ból jaki mnie wtedy trawił. Myślę, że to te wspomnienia, jedne z najwyraźniejszych, pozwoliły mi opanować się wtedy, na biologii. Wcześniej przeklinałem w duchu te lata. Teraz kiedy patrzyłem na Bellę, która cała i zdrowa stała koło mnie, dziękowałem losowi za te doświadczenia. Te doświadczenia, dzięki którym Bella zachowała swoje życie...
- I tak oto wróciliśmy do punktu wyjścia - podsumowałem.
- I już nigdy się nie rozstawaliście? - To tak jakby ona czytała mi w myślach.
- Prawie nigdy. - Objąłem ją w talii i podprowadziłem do drzwi. Przed wyjściem z pokoju obróciła się i spojrzała jeszcze raz na obrazu. O czym wtedy myślała?
- Prawie nigdy?- powtórzyła, gdy byliśmy już w hallu. Westchnąłem. Przez oczami znów stanęły mi te obrazy.
- Cóż, jak każdy młody człowiek nieco się buntowałem. Nie byłem przekonany do abstynencji, byłem zły na Carlisle'a, że mnie ogranicza. Jakieś dziesięć lat po moich narodzinach, przemianie czy jak by to nazwać, spędziłem trochę czasu, wędrując samotnie.
- Naprawdę?- zaciekawiła się. Znów mnie bardzo zaskoczyła. Można powiedzieć, że rozczarowała. Powinna się bać. Nie mogłem nie zapytać:
- To cię nie przeraża?
- Nie.
- Dlaczego?
- Czy ja wiem... Wydaje mi się, że była to całkiem sensowna decyzja. - O Niebiosa! Sensowna decyzja! Ta dziewczyna nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać.
Weszliśmy już po schodach na drugie piętro.
Z początkiem nowego życia - zacząłem - zyskałem dar czytania w myślach zarówno swoich pobratymców, jak i ludzi. To dlatego dopiero po dziesięciu latach przeciwstawiłem się Carlisle'owi - od podszewki znalem jego szlachetne pobudki, rozumiałem doskonale, co nim kieruje.
Starczyło kilka lat, żebym przekonał się do jego sposobu postępowania i wrócił. Doszedłem do wniosku, że uniknę w ten sposób... ech... depresji... depresji, która bierze się z wyrzutów sumienia. Z początku nic miałem takich problemów. Znając ludzkie myśli, umiałem wybierać na swoje ofiary wyłącznie zwyrodnialców. Skoro mogłem w ciemnym zaułku zajść drogę niedoszłemu mordercy, który śledził właśnie jakąś dziewczynę, skoro ratowałem jej życie, nie byłem chyba taki zły. - I znów te wyrzuty sumienia. Nie miałem prawa tego robić, ale za wszelką cenę chciałem się usprawiedliwić. Idealizowałem się, ponieważ ogrom miłości nie dawał mi myśleć racjonalnie.

- Z biegiem lat zacząłem się jednak coraz bardziej postrzegać jako potwora. Nie mogłem sobie wybaczyć, że odebrałem życie aż tylu ludziom, niezależnie od tego, jak bardzo na to zasługiwali. Wreszcie wróciłem do Carlisle'a i Esme. Powitali mnie jak syna marnotrawnego. Nie zasługiwałem na takie przyjęcie - dokończyłem i stanęliśmy przed ostatnimi drzwiami korytarza.
- Mój pokój – wyjaśniłem. Byłem ciekaw jej reakcji, dlatego przyglądałem się jej uważnie.
Podeszła do regału z moją kolekcją płyt, a następnie skierowała wzrok na obitą materiałem ścianę i podłogę.
- To dla lepszej akustyki? – spytała. Skinąłem głową z uśmiechem. Włączyłem wieżę. Wrażenie jakie dawało złudzenie, jakby zespół znajdował się w tym samym pomieszczeniu wraz z moimi wyostrzonymi zmysłami było niesamowite.
Bella podeszła do półki z płytami i zaczęła się jej przyglądać z uwagą. Myślami pobiegłem gdzieś daleko. Nadal nie mogłem uwierzyć we własne szczęścia. Była tu ze mną… Była ze mną…
- Masz je poukładane w jakiś specjalny sposób? – zapytała.
- Ehm... – spojrzałem na nią. - Rokiem wydania, a potem od najbardziej ulubionych.
Nagle pojąłem co to za uczucia, które kłębiły się we mnie od dawna. Od czasu, kiedy moja ukochana zaczęła poznawać moją przyszłość odczuwałem niezrozumiałe emocje, które potęgowały się wraz z odkrywaniem przed nią mojej mrocznej tajmnicy. Nie potrafiłem ich nazwać. Radość? Ulga? Możliwe.
Odwróciła się.
- Co jest?
- Myślałem, że poczuję ulgę. Wiesz już wszystko, nie musze nic przed tobą ukrywać. Ale to coś o wiele, wiele więcej. I podoba mi się. Jestem taki... szczęśliwy. – Wzruszyłem ramionami, uśmiechając się. Nie potrafiłem jej powiedzieć jeszcze ile dla mnie znaczy, więc wlewałem tyle miłości i tyle czułości, w każde wypowiadane słowo, ile tylko mogłem. To było bardzo skomplikowane.
- Cieszę się. – Uśmiechnęła się przyjaźnie. Na chwilę pomyślałem sobie, jakby to było gdybym nie czuł tego pragnienia, gdy długo się nie widzimy. Gdyby moja dziewczyna miała pewność, że może być przy mnie bezpieczna. Gdyby… Nie, nie mogę się zapominać. Jedna chwila nieuwagi a mógłbym stracić wszystko co mam.
- Wciąż się spodziewasz, że lada chwila rzucę się do ucieczki? – Była taka domyślna. Uśmiechnąłem się lekko i pokiwałem głową.
- Przykro mi, że sprowadzam cię z chmur na ziemię, ale wcale nie jesteś taki straszny, jak ci się wydaje. Ja to już w ogóle się ciebie nie boję. – Zabrzmiało to szczerze. Zdziwiony spojrzałem na nią, ale zaraz ułożyłem sobie w głowie niecny plan.
- Jeszcze pożałujesz, że to powiedziałaś – rzuciłem.
Najpierw wydałem z siebie ciche warknięcie, obnażyłem delikatnie zęby, zrobiłem pozycję, gotowy do ataku. Ucieszyłem się w duchu, widząc jak cofa się kilka kroków i mówiąc:
- Chyba żartujesz…
Ostrożnie odbiłem się od ziemi i złapałem Bellę w talii, ciągnąc za sobą na sofę. Uważając, by nic jej nie zrobić, delikatnie przytrzymałem ją i zamortyzowałem upadek.
Nadal trzymając ją w uścisku słuchałem jak jej oddech przyspiesza. Nareszcie się bała. Jej mina, gdy spojrzała na moją twarz rozwiała moje wszystkie wątpliwości. Była przerażona. Uśmiechnąłem się nieznacznie i przytuliłem ją do siebie, żeby choć trochę dodać jej otuchy. Czy tylko by dodać otuchy?
- Coś mówiłaś? – zapytałem ironicznie.
- Tylko to, że jesteś bardzo, bardzo strasznym potworem. – odparła, nadal ciężko dysząc.
- Tak lepiej.
- Czy mogę już usiąść normalnie? – spytała, próbując niezdarnie wyplątać się z moich kończyn.
„Co ty jej tam robisz?!” usłyszałem myśli Jaspera, który wraz z Alice kierował się w stronę mojego pokoju.
Zaśmiałem się.
- Można? – usłyszałem zza drzwi głos siostry. Bella chciała mi uciec, ale ja jedynie usadziłem ją w bardziej przyzwoitej pozycji.
- Zapraszam. – Słysząc ich zabawne myśli i widząc minę Belli nie sposób było zachować powagę.
Alice podeszła do nas i usiadła na podłodze. Jasper też chciał podejść, ale widząc moje surowe spojrzenie, zachował dystans.
- Tak łupnęło - oświadczyła Alice - że myśleliśmy już, iż kosztujesz Belli na lunch, i przyszliśmy zobaczyć, czy i nam coś nie skapnie.
Dziewczyna zamarła na chwilę w moich ramionach, ale gdy spojrzała na mnie, rozluźniła się nieco. Sprzeczności. Chciałem żeby się bała, lecz nie mogłem dopuścić do siebie myśli, iż moja natura miała być przeszkodą w naszych relacjach. Jednak teraz, widząc jak robi przerażoną miną, uśmiechnąłem się mimowolnie.
- Przykro mi, nie podzielę się. Nie mam jej jeszcze dosyć. Dałem niepostrzeżenie Jasperowi znak, że może dołączyć. Był po polowaniu, a jego myśli były bez zarzutu.
- Tak naprawdę to Alice twierdzi, że wieczorem zapowiada się niezła burza, więc Emmett rzucił hasło „mecz”. Będziesz grał?
Ucieszyłem się na tę wieść. Uwielbiałem zawrotną prędkość, rywalizację i to, że możemy być wtedy sobą. Zawahałem się jedynie, bo nie chciałem opuszczać mojej ukochanej nawet na chwilę.
- Oczywiście możesz przyprowadzić Bellę - zaszczebiotała Alice. Byłem podekscytowany faktem, że siostra tak ją akceptuje.
- Co ty na to? - zwróciłem się do mojej dziewczyny, uśmiechając się.
- Dla mnie bomba. – Byłem pewien, że powiedziała to tylko ze względu na mnie, ale nie przeszkadzało mi to. Byłem zbyt spragniony jej towarzystwa. - A tak w ogóle, to dokąd chodzicie grać?
- Najpierw czekamy na pioruny. Innaczej się nie da. Zobaczysz, dlaczego – obiecałem. Czułem jednocześnie podekscytowanie i lęk. Pozna kolejny sekret. Jak zareaguje? - Będę potrzebować parasola? – komizm sytuacji aż uderzał. Człowiek pyta się wampirów, czy będzie padało w miejscu, gdzie owe wampiry miały zamiar grać w baseball. Moje rodzeństwo pomyślało najwidoczniej o tym samym, bo chwilę po mnie wybuchnęli śmiechem.
- Będzie? - spytał Jasper Alice.
- Nie, nie – odpowiedziała, przypominając sobie szczegóły odpowiedniej wizji. - Burza rozpęta się nad miasteczkiem. U nas na polanie nikt nie zmoknie.
- Fajno – ucieszył się Jasper. Widziałem w jego głowie kolejny plan wielkiego zwycięstwa nad Emmettem.
Bella poruszyła się niespokojnie. Co się stało? Po raz kolejny ubolewałem nad tym, że nie poznam nigdy jej myśli. Alice skierowała się ku drzwiom.
- Zobaczymy, może i Carlisle da się namówić – rzuciła na odchodnym.
- Jakbyś już nie wiedziała - żachnął się Jasper, zamykając za obojgiem drzwi.
"Uważaj na nią" pomyślał jeszcze.
- W co będziemy grać? – spytała moja ukochana, gdy zostaliśmy sami. Zapomniałem, że jej nie powiedziałem - Ty będziesz tylko widzem - sprostowałem. - A my pogramy baseball.
Wywróciła oczami. Ironia? Sarkazm? Rezygnacja? Nie dało jej się przejrzeć. Wiedziałem, że to nienaturalne, że poddaję analizie każdy jej najdrobniejszy gest, ale nie mogłem nic na to poradzić. Fascynowała mnie i chciałem wiedzieć o niej jak najwięcej. Łudziłem się, że może z czasem dane mi będzie poznać jej myśli.
- To wampiry lubią baseball? – zapytała. Bardzo starałem się nie zaśmiać się.
- To w końcu amerykański sport narodowy – oświadczyłem z udawaną powagą, nadal pełen obaw, troski, smutku, melancholii i miłości. Miłości, która wypełniała całe moje nędzne istnienie. Miłości, która przysłaniała mi oczy. Miłości egoistycznej.

 

Rozdział 17

 

Mecz

 

Posiedzieliśmy jeszcze jakiś czas u mnie w pokoju, aż w końcu postanowiłem odwieść ją do domu. W połowie drogi coś mnie zaniepokoiło, lecz nie potrafiłem tego nazwać. Gdy skręciliśmy w jej ulicę wszystko stało się jasne. Te dwa toki myślenia, tak różne od ludzkich, wyróżniały się w rażący i nieprzyjemny sposób. Mianowicie, przed domem Belli znajdował się Billy Black, ze starszyzny plemienia Quiletów i jego syn. Gdy dotarł do mnie rzeczywisty cel wizyty Indianina, w postaci jego koncepcji, zalała mnie fala złości. Moja wściekłość znalazła ujście w wiązance przekleństw, które mamrotałem cicho pod nosem, tak, by siedząca obok mnie dziewczyna ich nie usłyszała. Jednak różnica między tym, co myślał młody Black a tym, nad czym rozważał ojciec chłopaka, spowodowały, że uśmiechnąłem się w duchu. Billy zamierzał ostrzec Charli’ego, kiedyś, jeśli zajdzie taka konieczność, uchylić mu choć rąbek naszej tajemnicy. Poważna, przemyślana decyzja, która wiele go kosztowała. A jego syn? Z jednej strony chciało mi się śmiać z jego reakcji, na to, że Bella przyjechała ze mną. Znowu. Jednak z drugiej strony poczułem zazdrość. Moja dziewczyna najzwyczajniej w świecie mu się podobała, a on przyjechał tylko po to by ją zobaczyć i z nią porozmawiać.
- To już przesada - warknąłem.
- Przyjechał ostrzec Charliego? – zapytała. Mimo, że nie to miałem na myśli, nie sposób było zaprzeczyć. Pokiwałem głową.
- Pozwól, że ja się tym zajmę - zaproponowała. „W życiu bym tam nie poszedł. To by tylko pogorszyło sprawę” pomyślałem, patrząc w oczy Indianina.
- Tak chyba będzie najlepiej – zgodziłem się. - Tylko ostrożnie z dzieciakiem, on o niczym nie wie.
- Jacob jest tylko trochę młodszy ode mnie – Znów przejmowała się błahymi, nieistotnymi sprawami. To mnie bardzo rozbawiło.
- Wiem o tym doskonale – zapewniłem uśmiechając się.
Westchnęła zrezygnowana i położyła dłoń na klamce. Poczułem, że potrzebne są jej jakieś rady. Nie chciałem jednak wszystkiego mówić, byłem ciekaw jak to rozegra.
- Wpuść ich do środka – powiedziałem tylko. - Wrócę o zmierzchu.
- Pożyczyć ci furgonetkę? – zaproponowała. Jej zdolność do poświęceń wzbudzała u mnie głęboki podziw. Ciekawe co powiedziałaby Charli’emu. Jednak przy tych niesprzyjających okolicznościach nie chciałem się z nią droczyć. Wywróciłem tylko oczami.
- Wierz mi, pieszo dojdę do domu szybciej.
- Nie musisz sobie iść - powiedziała ze smutkiem. Gdyby moje serce biło, w tym momencie na pewno zamarłoby. Nie chciała się ze mną rozstawać! Nie posiadałem się ze szczęścia.
- Muszę, muszę. Kiedy już się ich pozbędziesz - skinąłem głową w stronę Blacków, którzy widocznie się niecierpliwili. - będziesz potrzebowała trochę czasu na przygotowanie Charliego. Nie co dzień poznaje się nowego chłopaka swojej córki. – Uśmiechnąłem się szeroko.
- Piękne dzięki - jęknęła.
Przypomniała mi się jej rozmowa z ojcem poprzedniego dnia i uśmiechnąłem się łobuzersko.
- Niedługo wrócę - przyrzekłem. Spojrzałem jeszcze raz na ganek i do głowy przyszła mi pewna myśl. Pewny, że nie zrobię jej krzywdy pochyliłem się i pocałowałem ją delikatnie w szyję. Ucieszyłem się słysząc, jak jej oddech przyspiesza i widząc jakie wrażenia zrobiło to na Blacku. Jego myśli zrobiły się nagle zbyt chaotyczne. Wiedziałem co to znaczy, ale nie podejrzewałem, że aż tak go to zdenerwuje.
- Niedługo - rzuciła Bella stanowczym tonem, przywracając mnie do rzeczywistości, po czym wysiadła z auta.
Patrzyłem jeszcze chwilę za nią. Podziwiałem jej drobną sylwetkę i opadające na plecy piękne, lśniące włosy.
- Dzień dobry – usłyszałem głos dziewczyny. - Charlie wyjechał na cały dzień. Mam nadzieję, że nie czekaliście długo.
- Niedługo - odparł Black, przyglądając jej się uważnie, myśląc jednocześnie „Nie wiedziałem, że to tak daleko zaszło.”
- Chciałem tylko wam to podrzucić – powiedział i wskazał na brązową torbę.
- Super – powiedziała Bella. - Zapraszam do środka, wysuszycie się.
Otworzyła drzwi kluczem i wpuściła ich do domu. Widząc, jak Indianin przygląda się jej, dotarło do mnie, że mój początkowy plan pozostania w furgonetce i przysłuchiwania się rozmowie, nie jest możliwy. Jeśli coś pójdzie nie tak i Belli nie uda się ich wyprosić, albo jeśli jej ojciec wróci wcześniej, a Black wyczuje moją obecność… To tylko pogorszy sytuację. Nie chciałem jednak zostawiać dziewczyny samej. Wyszedłem z furgonetki i pokierowałem się w stronę lasu z postanowieniem powrotu, gdy goście znikną. Oddaliłem się na bezpieczną odległość, jednak nadal słyszałem ich myśli.
- Czy mogę? – usłyszałem głos Belli w myślach Indianina. Siedzenie w głowie syna psa nie było przyjemne, ale nie miałem wyboru.
- Schowaj to lepiej do lodówki – doradził jej, podając torbę.. - W zimnie nie rozmięknie. To specjalna panierka do ryb Harry’ego Clearwatera. Domowej roboty. Charlie ją uwielbia.
- Super – powtórzyła. - Brakuje mi już pomysłów na przyrządzanie ryb, a tata z pewnością przywiezie dziś nową dostawę.
- Znów na rybach? - zainteresował się Billy. „Rozeznam się w tym co wie i natychmiast powiadomię przyjaciela o sprawie. To może nawet lepiej, że nie będzie tam jego córki” dodał w myślach. - Tam, gdzie zawsze? Może odwiedzimy go w drodze do domu.
- Nie, nie – skłamała. - To jakieś nowe miejsce, ale nie mam pojęcia gdzie. – Była naprawdę kiepską aktorką, ale faktem sprzyjającym była obecność młodego.
Nagle zadzwoniła do mnie komórka. Na wyświetlaczu zobaczyłem numer Carlisle’a. Odebrałem, nieco zły, że ktoś przeszkadza mi w tak ważnym momencie.
- Edward… – zaczął – Alice miała wizję…
- Co się stało? Mów, byle szybko - ponagliłem go. - Do Belli przyjechali Blackowie...
- Wracaj do domu. Natychmiast - rzucił i rozłączył się.
Czułem się rozdarty. Nie chciałem zostawiać mojej ukochanej samej, ale ton przybranego ojca nie znosił sprzeciwu. Powinienem wrócić do domu. Miałem świadomość, że od jakiegoś czasu zaniedbuję rodzinę, ale musiałem walczyć o Bellę. O moją miłość.
Nękany wątpliwościami, dobiegłem do celu. Otworzyła mi zmartwiona Esme. Zwykle w takich sytuacjach nie pytałem, co się stało, ale tym razem było inaczej. Myśli domowników były tak zagmatwane, że nie mogłem wyłapać z nich powodu tego zamieszania.
- O co chodzi? – zapytałem. Wszyscy spojrzeli na mnie zdziwieni. W końcu nie często słyszeli ode mnie te słowa. Tylko Alice wiedziała, co mnie do tego sprowokowało i pospieszyła z wyjaśnieniami.
- Nie mam pojęcia, dlaczego tak jest. Zwykle, gdy pojawiają się nowe wampiry, widzę to bardzo wyraźnie, ze szczegółami. A teraz? Przebłysk - powiedziała szybko i pokazała mi w myślach całą wizję. Trójka wampirów. Chyba dwóch mężczyzn i jedna kobieta. Nic więcej nie dało się dojrzeć. Milczałem.
- To bardzo dziwne. Kiedy Carlisle do ciebie dzwonił czekaliśmy na kolejne widzenie - dokończyła.
- I co? – spytałem
- Nic. Kompletnie nic - powiedziała. - Sądzę, że jeśli nowy obraz mnie nie nawiedził, to nie ma się czego obawiać - dodała szybko, widząc moją pytającą minę.
- Myśleliśmy, że może ty będziesz coś wiedział. - Zabrał głos Carlisle - Pojawienie się wampirów w wizji nas nie zaniepokoiło, przecież mnóstwo ma w planach odwiedzenie nas... - "Jakbyśmy byli jakimiś okazami w zoo" dokończył w myślach - tylko raczej jej niewielka przejrzystość. Nie widać było nawet, czy to wegetarianie - skończył z cierpkim uśmiechem na twarzy. Nie zrobiło to na mnie żadnego wrażenia. Fakt, że obraz był niewyraźny, wydawał się dziwny, ale nie obawiałem się. Chyba wszystkim tu, w większej lub mniejszej mierze, chodziło o Bellę, lecz czy trójka wampirów miała jakieś szanse przy naszej rodzinie? Zbagatelizowałem sprawę.
- Jeśli już nic się nie pojawiło, to znaczy, że to nieważne - rzekłem. - Po za tym muszę już iść. Black postanowił ostrzec komendanta Swana.
- Ale... - zaczął Jasper. - Pakt...
- Nie mam pojęcia, jak to rozegra. Jeśli wyjawi tajemnicę, pakt zostanie zerwany. Wątpię, że byłby na coś takiego gotów, ale jego myśli mówią inaczej... Raczej traktuje to jako ewentualność.
- Musimy czekać na rozwój wydarzeń - powiedziała szybko Esme. - Nie możemy teraz działać.
- Ja już muszę iść. Jeśli będę coś wiedział na pewno was poinformuję. Do zobaczenia na polanie - rzuciłem tylko i wyszedłem na zewnątrz. Wybrałem jeepa Emmetta - był lepszy do jeżdżenia po nierównościach. Miałem głęboką nadzieję, że ten czas rozstania nie wpłynie na moją 'wrażliwość' na zapach Belli. Jadąc samochodem, zastanawiałem się, czy spotkam Blacków, ale byli już chyba poza granicą. Dotarły do mnie przytłumione myśli Charliego. Wracał do domu, więc postanowiłem zostawić auto w lesie. Gdy dojechałem na ulicę z mieszkaniem Swanów, usłyszałem moją ukochaną. Rozmawiała przez telefon.
- A co ty wczoraj porabiałaś? – doszedł do mnie skrzekliwy głos Jessici. Wstrzymałem oddech. Zamierzała jej powiedzieć?
- Nic takiego. Głównie kręciłam się wkoło domu, żeby złapać trochę słońca. - No, tak. Czego ja się spodziewałem...
Radiowóz prowadzony przez Charliego wjechał do garażu. Ja jednak nie poszedłem za nim. Musiała go najpierw przygotować.
Wysiadłem z jeepa, kiedy komendant Swan wszedł do domu.
- Edward Cullen się z tobą nie kontaktował? – znów wstrzymałem oddech, kiedy usłyszałem moje imię.
- Ehm - zawahała się Bella, gdy go zobaczyła.
- Cześć, maleńka! – zawołał do niej ojciec. Postanowiłem ich obserwować, więc wyszedłem z lasu i podszedłem bliżej. Wiedziałem, że to jest niemoralne, ale nie mogłem się powstrzymać, żeby zobaczyć moją piękną. Teraz, siedząc na drzewie przed oknem ich kuchni, schowany między liśćmi, widziałem wszystko bardzo dokładnie. Mężczyzna włożył ryby do zamrażarki, potem zaczął myć ręce a dziewczyna nadal trzymała telefon
- Rozumiem, twój tata słucha - usłyszałem głos Jessici. - Nie ma sprawy, pogadamy jutro. Do zobaczenia na trygonometrii!
- Do jutra - Odwiesiła słuchawkę. - Cześć tato. Gdzie ryby?
- Włożyłem do zamrażarki.
- Wyjmę kilka sztuk, zanim stwardnieją na kamień. Billy wpadł dziś po południu i podrzucił ci trochę panierki Harryego Clearwatera - dodała z krzywym uśmiechem. Gra? Ciekawe, o czym myślała. Ubolewałem podwójnie, gdyż dodatkowo nie mogłem się dowiedzieć, co się działo po moim odejściu. Liczyłem, że potem wszystko mi opowie.
- Naprawdę? - spytał zadowolony Charlie - To moja ulubiona.
Taka swobodna wymiana zdań między córką a ojcem. Wszystko takie normalne, odruchowe, naturalne. Czy miałem jakiekolwiek prawo, by wstąpić do tego świata porządku? Czy miałem prawo by go zburzyć? Czy miałem prawo, by z niego korzystać?
Gdy Bella wzięła się za gotowanie obiadu, moje obawy pogłębiły się. Prosta, ludzka dziewczyna a przeklęty, potężny wampir. Egoistyczny wampir.
- Jak ci minął dzień? – spytał ją komendant Swan, wyrywając tym samym z zamyślenia.
- Po południu kręciłam się po prostu po domu... - Oburzyłem się, gdy to powiedziała. Przecież miała go naszykować. Bała się, czy wstydziła. Smutek zawładnął moim sercem. Wiedziałem, że mnie kocha, bo mi to powiedziała, a była przy tym tak szczera, że nie sposób było nie uwierzyć, ale po tym zdaniu zawahałem się. Czy mogła darzyć miłością takiego potwora jak ja? Nie powinienem wątpić w prawdziwość jej słów, jednak uważałem, że nie zasługuję na tak piękne uczucie od tak wspaniałej osoby. Dobrej osoby.
- A rano odwiedziłam Cullenów. - Dopiero po chwili doszedł do mnie sens słów, które wypowiedziała. Czyli jednak miała zamiar powiedzieć ojcu. Przedstawić mnie. Przedstawiać mnie jako jej... chłopaka? Przypomniały mi się słowa, które powiedziała rano. Byłem dla niej kimś więcej... Z dna smutku przeniosłem się na wyżyny radości. Zatraciłem się w tych wspomnieniach tak bardzo, że przez chwilę zapomniałem o rozmowie, której miałem się przysłuchiwać. Z zamyślenia wyrwały mnie chaotyczne, aczkolwiek mocno przytłumione myśli Charliego. Oho, zdenerwował się z jakiegoś powodu.
- Chodzisz z Edwardem Cullenem? - zagrzmiał i przywołał w myślach postać Emmetta. Uśmiechnąłem się w duchu. To małe nieporozumienie zbiło Bellę z tropu.
- Myślałam, że lubisz Cullenów - wyjąkała.
- Jest dla ciebie za stary! - zaprotestował Charlie. Owszem. Tu trafił w samo sedno.
- Oboje jesteśmy z tego samego rocznika - sprostowała moja ukochana. No, powiedzmy, że z tego samego...
- Czekaj... - Charlie zamyślił się. - To który jest Edwin?
- Edward, nie Edwin, jest najmłodszy z całego rodzeństwa. To ten rudy - rozmarzyła się, poprawiając go. Kolejna porcja uczuć zalała mnie w postaci fali ciepła, rozchodzącej się po całym moim ciele. Gdy patrzyłem na nią, nadal nieświadomie, powracałem myślami do wydarzeń z poprzedniego dnia. Do tych pięknych, ulotnych chwil. Do tych emocji, jakie mną targały. Do tego przeczucia, jakbym był przez moment w ciele zwykłego chłopaka, a te wspomnienia były tylko urywkami wydartymi z czyjegoś życia.
- Aha. No... to... - Głos komendanta Swana sprowadził mnie na ziemię. - Chyba nie tak źle. Ale ten wielki mi się nie podoba. Z pewnością to bardzo miły chłopak , ale wygląda na zbyt... dojrzałego, jak na ciebie. Czyli ten Edwin to twój chłopak? - Wyczułem panikę w jego głosie, ale nie było źle.
- Edward, tato.
- To twój chłopak, tak?
- Można tak powiedzieć.
- A kto mi mówił wczoraj wieczorem, że w Forks nie ma nikogo godnego uwagi? - Wiedział, że nic nie wskóra, więc postanowił się z nią podroczyć.
- Edward mieszka poza Forks, tato. - Ach, ta jej dbałość o szczegóły. Charlie pomyślał o tym samym. Uśmiechnąłem się.
- Tyle, że, tato, zrozum, dopiero zaczęliśmy się spotykać, więc, błagam, nic wyskakuj czasem z tym "chłopakiem", dobrze? - Co ona miała na myśli? Zaczęło mocno padać, więc nałożyłem kaptur.
- Kiedy ma po ciebie przyjść?
- Och, lada chwila.
- Dokąd cię zabiera? - Jęknęła. Miała coś przeciwko? Moja frustracja sięgała zenitu. To była chyba największa kara za moją naturę. Na co była mi umiejętność czytania w myślach, skoro te, które chciałem usłyszeć najbardziej, pozostawały poza moim zasięgiem?
- Mam nadzieję, że to już koniec przesłuchania, panie inkwizytorze. Będziemy grać w baseball z jego rodziną.
Charlie zdziwił się, a potem zachichotał.
- Ty i baseball? - zapytał. Też się zaśmiałem, przypominając sobie wspomnienia z jej lekcji w-f.
- Wiem, wiem. Sądzę, że będę głównie kibicem.
- Musi ci naprawdę zależeć na tym chłopaku - zauważył. Byłem ciekaw, co odpowie. Choć wiedziałem już wszystko, lubiłem słuchać, ile dla niej znaczę. To było jednak nic w porównaniu z uczuciem, jakim ja ją darzyłem. Była dla mnie najważniejszą istotą na świecie.
...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin