Terakowska Dorota - Tam gdzie spadają anioły.pdf - e booki - jurekoli

Dorota Terakowska

Tam, gdzie spadają anioły

Mojemu Aniołowi Stróżowi,

niezależnie od tego, gdzie przebywa,

jak wygląda

i co jest jego Światłem

- Mamo! Mamusiu! Anioły fruną po niebie! - krzyczała Ewa, wbiegając do pracowni matki.

Kolebała się zabawnie na swych krótkich, niepewnych nóżkach i Anna pomyślała z

rozbawieniem, że mała ma kaczy chód. Oczywiście, wyrośnie z tego, skończyła dopiero

pięć lat… Zerknęła na córeczkę, uśmiechnęła się z pobłażliwą czułością i wróciła do

pracy.

- Mamo! Mamusiu! Chodź! Szybko! Anioły fruną po niebie! Anioły! - wołała niecierpliwie

Ewa. Szarpała matkę za spódnicę, usiłowała schwycić ją za rękę, lecz ta zajęta była

swoją pracą. W skupieniu modelowała bryłę szybko schnącej gliny. Robiła to już drugi

miesiąc i wciąż była niezadowolona. Rzeźba mało przypominała wymarzoną Pietę. Ta

Pieta - Pieta Anny - miała być inna niż klasyczne: matka nie będzie rozpaczać po utracie

dziecka, ale z powodu prześladującego je złego losu. Jej dziecko nie umarło - wciąż żyje,

lecz cierpi. Matka musi zatem mieć tragiczny wyraz ust, czujące i nieszczęśliwe

spojrzenie, przejmujący ból widoczny w rysach. Tymczasem rysy rzeźby są martwe;

czegoś im brakuje. Czego, u diabła?!

Anna znów zanurzyła ręce w mokrej, kleistej glinie i przyłożyła je do wklęsłych policzków

wielkiej, obcej głowy. Przecież miała to być twarz znajoma i bliska. Zmrużyła oczy i

jeszcze raz przyjrzała się swemu dziełu. “Obrzydliwy gniot”, pomyślała z urazą do siebie i

świata.

- Mamo! Mamusiu! Anioły fruną po niebie! Są właśnie nad naszym domem! Chodź,

zobacz! Już! Teraz! - krzyczała mała Ewa, szarpiąc matkę za skraj sukni. Tak bardzo

chciała, żeby matka wzięła ją za rękę i wyszła przed dom zobaczyć niesamowity widok,

który zwrócił jej uwagę, gdy bawiła się w ogrodzie. Lecz matka nadal nie reagowała,

skupiona na pracy.

…jeszcze przed chwilą Ewa polewała wodą ziemię, ugniatała ją jak ciasto i, naśladując

matkę, usiłowała wyrzeźbić kota. Ale kot wciąż nie był koci. Zniszczyła go więc jednym

ruchem, by zacząć wszystko od nowa - i właśnie wtedy usłyszała nad sobą zrazu

delikatny i odległy, a potem rosnący, i wreszcie niezwykle potężny łopot skrzydeł.

Podniosła głowę - i ujrzała… Anioły. Mnóstwo Aniołów. Frunęły na tyle wysoko, że nie

można było rozróżnić pojedynczych sylwetek, a zarazem, na tyle nisko, że nie miało się

wątpliwości, kim są unoszące się pomiędzy Niebem a Ziemią skrzydlate Istoty. Nie ptaki i

nie motyle. Anioły.

Mama musi się śpieszyć, jeśli chce je ujrzeć. Anioły za chwilę mogą się skryć za chmurą

lub lasem, czy wręcz rozpłynąć w powietrzu. Na pewno nie latają codziennie, skoro Ewa

widzi je pierwszy raz w całym swoim, niby krótkim, lecz dla niej bardzo długim życiu. Jeśli

mama natychmiast nie przerwie pracy i nie zejdzie, Anioły odfruną. A wówczas nikt nie

uwierzy, że naprawdę tu były. Nawet babcia.

- Mamusiu! Mamo! Anioły! Słyszysz skrzydła?! Chodź!

Lecz Anna tylko podeszła do okna, uchyliła je, nawet nie wyglądając, i znowu wpatrzyła

się w rzeźbę. Wraz z rześkim, wilgotnym zapachem powietrza do pracowni wpadł

charakterystyczny, głośny szum, jaki wydają setki potężnych skrzydeł.

Wędrowne ptaki. Więc to już wiosna, pomyślała z przelotnym zdziwieniem, gdyż

pracując, zapominała o porze roku, a nawet dnia.

Odeszła od okna i znów zbliżyła się do swej nieudanej Piety. Wsadziła ręce w lepką,

żółtawą glinę, czując jej obcy chłód. Zły znak. Gdy rzeźbiła w zgodzie z sobą, glina

wydawała się ciepła. Lecz Anna rzadko powodowała się uczuciami, częściej rozumem.

Nie wierzyła w intuicję, o której tyle rozprawiali jej koledzy artyści, lecz w

uporządkowaną, logiczną pracę mózgu. Dzieło należało najpierw zaplanować, następnie

rozrysować w szkicowniku i w końcu wykonać. Praca jak inne. Artyści wierzący w

natchnienie budzili w Annie podejrzliwość.

- Anioły… - powtórzyła w zamyśleniu. - Ładnie nazwałaś ptaki, córeczko. Muszą być

duże, skoro ich skrzydła tak głośno łopocą. To żurawie, łabędzie czy dzikie kaczki?

- To nie ptaki, mamusiu. Anioły. Przecież mówiłam… - powiedziała Ewa z wyrzutem.

Czy mama nie rozumie? Przecież od dłuższej chwili Ewa z naciskiem powtarza, że nad

ich domem, pomiędzy Niebem a Ziemią fruną Anioły! Nie mówi o ptakach! Zresztą

żadnych ptaków na niebie nie widać, tak jakby wystraszyły się większych od nich

fruwających stworzeń.

- Tak, tak, Anioły… - powtórzyła z roztargnieniem Anna, nie odrywając oczu od rzeźby. -

Idź je obejrzeć, bo to rzadki widok. Przylatują tylko raz w roku, na wiosnę, wracając z

ciepłych krajów. Tam mieszkają zimą. Wkrótce będziesz się o tym uczyć. No, idź, idź, bo

ci uciekną - dodała niecierpliwie, chcąc pozbyć się małej.

Miłość do dziecka nie zmienia faktu, że ono bardziej utrudnia, niż ułatwia pracę,

pomyślała z krótkotrwałą, choć mocną irytacją. Jan miał pilnować, żeby nikt nie wchodził

do pracowni, gdy ona rzeźbi - lecz Jan pewnie siedzi przy komputerze i poza Internetem

nie widzi bożego świata. Dla niego właśnie ten świat - sztuczny, stworzony w całości

przez świadomy ludzki geniusz, a nie przez siły przyrody czy przypadku, był ciekawszy

niż rzeczywisty, stworzony przez… przez kogo?

Religijność Anny była chwiejna. Uciekała się do Boga jak wszyscy, gdy miała kłopoty lub

cierpiała. Ale cierpiała rzadko lub wcale. Życie oszczędzało jej większych kłopotów. Na

co dzień była zatem daleko od Boga, często nawet w niego wątpiła. Najbardziej liczył się

dla niej świat jej twórczych wyobrażeń. I nie było w nim miejsca ani dla Boga, ani dla

natury. Nie sądziła, by sztuka miała obowiązek czcić bóstwa lub odwzorowywać

przyrodę. Jej zdaniem, świat sztuki był światem całkowicie odrębnym, rządzonym

ustalonymi, lecz własnymi regułami, bardziej przejrzystymi niż ziemskie czy niebiańskie.

Dla małej Ewy zapewne najważniejsza była prawdziwa i bliska Matka Ziemia: wiosenne

rozkwitanie traw i kwiatów, chmury śmigające po niebie i łopot ptasich skrzydeł -

pomyślała przelotnie Anna i dając córeczce żartobliwego klapsa, wypchnęła ją za drzwi.

To dziecko było kochane i niepowtarzalne, jej własne, lecz teraz przeszkadzało.

- Idź, idź… - powtórzyła i starannie zamknęła za Ewą drzwi.

Łopot skrzydeł wciąż dobiegał zza okna, lecz Anna, zajęta swymi myślami, nie zwracała

na niego uwagi, mimo że przybrał na sile; zdawał się płynąć zewsząd, z każdej strony

nieboskłonu - i brzmiał jak muzyka. Wydawało się, że ktoś zasiadł do potężnych organów

i uderzał w klawiaturę, wydobywając dźwięki przypominające dziką i porywającą pieśń.

Ale natrętna muzyka ptasich skrzydeł przeszkadzała Annie, więc zatrzasnęła okno,

nawet nie wyglądając. Cóż mogła tam zobaczyć? Ten sam co zawsze ogród, łąkę za

płotem i ciemniejący na widnokręgu las? I ptaki, których tu nie brakuje.

Dolepiła teraz malutką grudkę gliny do ust Piety, uformowała ją palcami i - zdumiona,

stwierdziła, że uzyskała dokładnie ten efekt, o którym marzyła od dwóch miesięcy: usta

rzeźby wyrażały rozpacz i bezgłośnie, przejmująco wołały o ratunek. “Wspaniale” -

szepnęła do siebie i zamknęła drugie okno. Szum, który dobiegał z zewnątrz,

denerwował ją. Przypomniała sobie, że Gustawowi Mahlerowi podczas komponowania

przeszkadzał właśnie śpiew ptaków, toteż jego żona przeganiała je z okolic domu. Tak,

ona też, tworząc swoje niepowtarzalne rzeźby, lubiła odciąć się od wszystkich światów,

które ją otaczały: świata Ziemi i natury, miasta i cywilizacji, a nawet rodziny.

Mała Ewa, rozżalona obojętnością matki, zbiegła z tupotem po schodach, a duża Anna

wróciła do swojej chwilami mało wdzięcznej, to znowu porywającej ją pracy. Wspaniały

jest moment, w którym się dostrzeże, że wymarzone dzieło jest bliskie ideału. Straszny -

gdy ideał oddala się, a jego miejsce zajmuje toporny, obcy gniot; coś, co miało być

wyrafinowaną rzeźba, jest tylko wielką, bez wyrazu bryłą gliny. W takich chwilach Anna

wolałaby być urzędniczką na poczcie lub gospodynią domową. Przynajmniej miałaby

spokojną pracę. Źle nadany przekaz czy zakalec w cieście nie kłułyby tak boleśnie jak

nieudana Pieta.

- Anioły… - powtórzyła z rozbawieniem i skrytą irytacją. - Mnie też by się przydał Anioł,

dzięki któremu spłynęłoby na mnie to rzekome natchnienie!

A przecież natchnienie, w które nie wierzyła, spłynęło na nią na jedną króciutką chwilkę -

i umknęło. Znów stała bezsilna przed obojętną na jej zmagania glinianą postacią.

Mała Ewa wyszła przed dom i stanęła w ogródku z zadartą wysoko głową. Po niebie

wciąż frunęły Anioły. Było ich setki. Całe stado. Stado…? O Aniołach chyba nie wypada

mówić, że są stadem? Więc czym? Dziewczynka nie wiedziała. Anioły tymczasem kłębiły

się, frunęły to wyżej, to znowu niżej, płynęły, tańczyły w przestworzach, ich białe skrzydła

zaś mieniły się złociście w promieniach słońca.

…nie. Nieprawda. Wśród biało-złotych były też Anioły Czarne. Ewa początkowo ich nie

dostrzegła, biorąc je za ciemne, burzowe chmury, lecz teraz wyraźnie odróżniła Białe od

Czarnych i nawet wydało się jej, że tych drugich jest więcej. Czerń miała w sobie połysk,

gdyż pochłaniała promienie słońca, kradnąc jego blask. W urzekającym pięknie tego

widoku było coś złowieszczego - nie tylko harmonia i wdzięk. Czarne wydawały się

zagrażać Białym. Dziewczynka wyczuła to instynktem, gdyż Anioły znajdowały się na tyle

wysoko, że trudno było stwierdzić, co właściwie tam robią. Czy tylko fruną? Czy też

walczą ze sobą, tak jak jastrzębie ze stadem synogarlic? Niemożliwe, przecież - jak

mówiła babcia - Anioły są dobre i łagodne!

Anioły tymczasem przemieściły się znad ich domu i frunęły teraz wzdłuż łąki. Mała Ewa

stała przy płocie i patrzyła. Przez łąkę, która ciągnęła się pagórkowato, tuż za ich

ogrodem, biegła wąska ścieżka, wiodąca wprost do ciemnozielonego, nieodległego lasu.

Anioły leciały w tamtą stronę.

“Nigdy nie idź sama do lasu, bo się zgubisz”, przypomniały jej się słowa ojca.

Ojciec rzadko chodził do lasu. W ogóle wychodził z domu tylko po to, by pojechać na

uniwersytet, do swojej ukochanej sieci skomplikowanych komputerów, i by stamtąd

wrócić do komputera domowego, połączonego jednak z innymi czymś, co nazywał

modemem. I to był jego cały świat. Przez świat miasta czy ogrodu ojciec przebiegał

pośpiesznie, niewiele dostrzegając. Jedynie nieskończony świat Internetu wydawał mu

się bliski i godny zaufania. Niepojęty świat lasu jawił mu się jako przestrzeń groźna i

pełna niebezpieczeństw. A własne lęki i niechęci starał się przekazać Ewie. W lesie jego

mała córeczka mogła trafić na żmiję ukrytą wśród kamieni, na wściekłego lisa lub na

wielki kopiec czerwonych mrówek. W Internecie zaś można było trafić najwyżej na

wariata, który do poważnych, naukowych dyskusji wtrącał schizofreniczne dywagacje. Na

przykład wczoraj, na stronach gdzie poważni ludzie z całego świata dyskutowali o

fraktalach, jakiś szaleniec dopisał wielkimi literami pytanie:

GDZIE JEST BÓG W INTERNECIE I JAK SIĘ PRZEJAWIA? CZY TO ON NADAJE

KSZTAŁTY FRAKTALOM?

Fraktale to, na przykład, płatki śniegu w czasie ich powstawania. Owszem, przybierają

bardzo tajemnicze formy; największy artysta czegoś takiego by nie wymyślił. Ale co ma

do tego Bóg? - denerwował się Jan, gdyż dyskusja o fraktalach rozwijała się bardzo

ciekawie, anonimowy szaleniec zaś zepsuł jej powagę. A w ogóle to fraktale i badanie ich

było o wiele ciekawsze niż zwyczajny śnieg; tak jak biologia jako nauka była bardziej

fascynująca i na pewno bezpieczniejsza niż las prawdziwy.

Terakowska Dorota - Tam gdzie spadają anioły.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: