niszczenienauki2.pdf
(
270 KB
)
Pobierz
Microsoft Word - niszczenienauki2.doc
Józef Kossecki
P
ROCES NISZCZENIA NAUKI POLSKIEJ
Część II
Okres gomółkowski
1
„W 1958 roku organy bezpieczeństwa zlikwidowały 20 organizacji młodzieżowych
uznanych za nielegalne, aresztując 160 osób w wieku 16-25 lat, zajmujących się głównie dru-
kiem i kolportażem ulotek i innych antypaństwowych napisów. W 1959 roku aresztowano za
podobne sprawy 62 osoby”
25
.
Jak widać za groźne antypaństwowe organizacje uważano niezarejestrowane przez
władze grupy młodzieży lub nawet wręcz dzieci, które miały odwagę głosić i upowszechniać
poglądy polityczne sprzeczne z narzuconym przez władze kanonem.
Aby poradzić sobie z opozycyjnie nastawioną młodzieżą nie wystarczyły same repre-
sje, trzeba było objąć kontrolą szkoły, a przede wszystkim wyższe uczelnie - gdyż to właśnie
studenci stanowili element najbardziej aktywny na polu opozycyjnym.
„W uczelniach decydowały o wszystkim nie tylko struktury partyjne, ale i ubeckie czy
esbeckie. Każda uczelnia miała swojego «opiekuna» w wiadomej komendzie, zwykle oficera
średniego stopnia; funkcjonował w niej też «łącznik», czyli młodszy oficer - oficjalnie asy-
stent lub adiunkt. Obydwaj kierowali siatką konfidentów oraz prowadzili nadzór personalny,
zajmując się m. in. tym, kto przejawia jakie poglądy i czy chodzi do kościoła. Oprócz tego, w
każdej szkole wyższej pracowali jako nauczyciele akademiccy oficerowie UB-SB, których «
fachowo» określano jako «pracujący pod przykrywką». Było ich w zależności od wielkości
uczelni - od kilku do kilkunastu; kiedyś w liście do jednego z czasopism pewna pani profesor
podała, że na UJ działało ich aż 32. Nie ujawniali oni swych pozycji, choć ta «tajemnica» nie
dawała się całkowicie ukryć; pozostając w stałym kontakcie z sekretarzami komitetów uczel-
nianych PZPR (zawsze z sekretarzami organizacyjnymi, nie zawsze zaś z I sekretarzami –
przyp. J. K.), mieli istotny wpływ na wszelkie nominacje oraz na zatrudnianie asystentów.
W komórkach administracyjnych szkół wyższych istniały też stanowiska, przeznaczo-
ne dla ukrytych funkcjonariuszy lub stałych «współpracowników». Z reguły - w działach
współpracy z zagranicą, a także w dziekanatach i studiach języków obcych. Każdy kandydat
na asystenta był oceniany wspólnie przez instancję partyjną i strukturę esbecką - profesor nie
1
25
Tamże, s. 167.
J. Kossecki,
Wpływ totalnej wojny informacyjnej na dzieje PRL
, Kielce 1999, s.203-220. Dodane przez autora:
tytuł, wyodrębnienie części I i pierwszy akapit. Części II-IV dodane i opisane przez Mirosława Ruska (Cz. II,
s.324-326, s.335-338; Cz. III, s.367-369, s.395; Cz. IV, s.423).
miał decydującego głosu, chyba że sam tkwił w tych układach. Przyszły asystent musiał mieć
«czyste konto» ideologiczne, należeć przynajmniej do ZSP, a najlepiej do ZMS – preferowa-
no «funkcyjnych» członków tych organizacji. Partyjność bądź obietnica «wstąpienia» do
PZPR odgrywały najważniejszą rolę. Nieliczne wyjątki dotyczyły np. przypadków, gdy kan-
dydat wywodził się z nieźle notowanej «rodziny profesorskiej» i sam wyznawał «naukowy
światopogląd»”
26
.
Placówki Polskiej Akademii Nauk były w analogiczny sposób kontrolowane przez
centralę MSW. Wyjazdy zaś zagraniczne, zwłaszcza na placówki, były kontrolowane na ana-
logicznych zasadach jak służba zagraniczna, której znaczna część była kadrowymi funkcjona-
riuszami MSW lub wojskowych tajnych służb. Np. w latach siedemdziesiątych istniała niepi-
sana, ale przestrzegana zasada, że w składzie osobowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych
35% stanowili oficerowie wywiadu cywilnego, 15% to oficerowie wywiadu wojskowego, a
pozostali – tzn. 50% byli „niezapisani”
27
. Wśród tych „niezapisanych” byli protegowani in-
stancji partyjnych, osoby spokrewnione lub w inny sposób związane z dygnitarzami partyj-
nymi i państwowymi PRL, a także czasami autentyczni fachowcy - np. znający języki obce.
Cały ten niezwykle rozbudowany aparat walki informacyjnej był ociężały i niespraw-
ny. Najczęściej zajmował się „mieleniem sieczki informacyjnej”, co najwyraźniej uwidocz-
niało się na odcinku walki z autentyczną profesjonalną działalnością obcych wywiadów - i to
przez cały okres istnienia PRL. Najlepiej świadczyć o tym mogą, zawarte w
Informatorze o
osobach skazanych za szpiegostwo w latach 1944-1984
wydanym w 1986 r. w Warszawie
przez Biuro „C” MSW, dane na temat osób skazanych za szpiegostwo w okresie 1944-1984 r.
(a więc przez prawie cały okres istnienia PRL). Według tego
Informatora
w latach 1944-1984
za działalność szpiegowską w PRL aresztowano i skazano 2168 osób. Wśród nich – według
H. Piecucha – „(...) rzeczywistych agentów obcych wywiadów jest jednak nie więcej niż 350-
400. Pozostałe osoby to ofiary manipulacji służb specjalnych, sądów i prokuratury. Skazywa-
no na podstawie dowodów sfałszowanych lub istniejących jedynie w wyobraźni sędziów,
prokuratorów i pracowników bezpieki. Pod współpracę z wywiadem często podciągano dzia-
łalność niepodległościową, a nawet opozycyjną.
Ale nawet wśród tych 350-400 osób, szpiegów naprawdę groźnych można policzyć na
palcach jednej ręki, zaś asów było jeszcze mniej. Autor zna tylko dwóch, Jerzego Strawę i
Bogdana Walewskiego. Pierwszy został skazany na śmierć, drugi tylko na 25 lat więzienia.
Pierwszego powieszono, drugiego wymieniono. Wśród ujawnionych agentów przeciwnika nie
było ani jednej osoby rangi pułkownika Kuklińskiego. A przecież dobrze wiadomo, że tacy
ludzie w Polsce działali, nawet na bardzo wysokich stanowiskach. Ale nigdy nie dali się zła-
pać. Sprzyjała temu obowiązująca zasada, że ludzie należący do elity, czyli sitwy, są nieskazi-
telni, a jakiekolwiek wątpliwości na temat ich lojalności są nietaktem. Mówią o tym doku-
menty, np.
Oświadczenie. Generał bryg. pil. Adam B... zajmuje tak poważne stanowisko w
ludowym Wojsku Polskim, że problem jego karalności nie może w ogóle wchodzić w grę. W
26
Z. Ż.,
Nauka po komunizmie
, „Myśl Polska”, 2 sierpnia 1998 r.
27
Por. T. Kosobudzki,
BEZPIEKA W MSZ - Służby specjalne w polityce zagranicznej RP w latach 1989-1997
,
Kielce - Warszawa 1998, s. 16.
związku z powyższym wysyłanie zapytań w tej sprawie do Rejestru Skazanych byłoby zbędną
formalnością...
Jeszcze mizerniej przedstawiają się osiągnięcia służb wojskowych – Informacji i
WSW.
28
Ważnym terenem ścierania się wpływów narodowych i wolnomularskich z wpływami
komunistycznymi była nauka.
W okresie po 1956 r. podjęto pewne próby uzdrowienia sytuacji w nauce polskiej.
Wrócili na katedry usunięci wcześniej profesorowie, rozpoczęto szeroko zakrojoną wymianę
naukową z zagranicą (zahamowaną w latach poprzednich). Uzdrowienie nauki okazało się
jednak nie takie proste.
Przede wszystkim w polskiej nauce, a w szczególności humanistyce, zadomowiło się
już w tym okresie wielu pseudonaukowców, którzy w czasach stalinowskich rozpoczęli uła-
twioną i przyspieszoną karierę naukową (właściwie biurokratyczną imitację kariery nauko-
wej), a po 1956 roku byli nadal dobrze ustawieni politycznie i obrastali w tytuły, stopnie i
stanowiska, przede wszystkim zaś kontrolowali główne kanały awansu naukowego. Z kolei
starzy przedwojenni profesorowie z prawdziwego zdarzenia, którzy swój szczytowy okres
rozwoju mieli już za sobą, kształcili się i rozwijali naukowo wiele lat wcześniej i nauczyli się
stosować metodologię naukową, która w drugiej połowie XX wieku była już w dużej mierze
przestarzała; coraz częściej zdarzało się im, że nie mogli zrozumieć prac naukowych ze swej
dziedziny wydawanych za granicą, które teraz docierały do Polski – w okresie bowiem gdy
nauka polska była odcięta od kontaktu z nauką światową, w światowej humanistyce dokonał
się wielki postęp związany z szerokim stosowaniem metod matematycznych, cybernetyki oraz
z szerokim wykorzystywaniem wyników nowocześnie prowadzonych i opracowywanych
badań empirycznych. Trudno było starym przedwojennym naukowcom humanistom uczyć się
matematyki, cybernetyki i tym podobnych „nowinek”, woleli więc żyć w symbiozie z pseu-
donaukowcami stalinowskiego chowu. Jedni i drudzy starali się jak umieli szkolić następców
i wychowali ich „na obraz i podobieństwo swoje”. W rezultacie wychowano pokolenie huma-
nistów, które pod względem metodologicznym można nazwać pokoleniem „młodych starusz-
ków”, a w wielu wypadkach nawet i pseudonaukowców. Oczywiście były wyjątki od tej regu-
ły, ale nie one nadawały ton naszej oficjalnej humanistyce
41
.
Trzeba przy tym wyraźnie zaznaczyć, że nawet tradycyjna humanistyka polska nie
została w pełni odbudowana. Co prawda profesor Tadeusz Kotarbiński został w 1957 r. preze-
sem Polskiej Akademii Nauk, ale np. do programu szkół średnich nie wróciła jako obowiąz-
kowy przedmiot propedeutyka filozofii i wykładana dawniej w jej ramach psychologia. Usu-
nięte z programu studiów prawniczych prawo kanoniczne również nie zostało przywrócone
(usunięto je w okresie stalinowskim, chociaż bez jego znajomości trudno mówić o pełnej
28
H. Piecuch,
Akcje specjalne
, wyd. cyt., s. 406-407.
41
Jako przykład może tu służyć twórca polskiej cybernetyki Marian Mazur, który po 1956 roku mógł już swój
dorobek z zakresu cybernetycznej teorii układów samodzielnych - mający przełomowe znaczenie dla nauki
światowej - prezentować jawnie, ale musiał się tułać po różnych instytucjach naukowych, nie pozwolono mu
podjąć wykładów z cybernetyki na uczelni, a w końcu odmówiono przyznania tytułu profesora zwyczajnego
(tytuł zaś profesora nadzwyczajnego uzyskał dawniej za prace z zagadnień termoelektryczności).
wszechstronnej znajomości prawa); nie wróciła też do programu studiów prawniczych psy-
chologiczna teoria prawa ani socjologia prawa. W sądownictwie i naukach prawnych wpraw-
dzie oficjalnie potępiono stalinowską teorię dowodów A. Wyszyńskiego, ale w programie
studiów prawniczych nie wprowadzono jako osobnego przedmiotu nowoczesnej teorii dowo-
dów, poprzestając na głoszeniu zasady swobodnej oceny dowodów przez sędziego, ponieważ
zaś trudno jest sądom i organom ścigania obchodzić się bez pomocy jakiejkolwiek teorii do-
wodów, nic więc dziwnego, że w praktyce wymienionych organów PRL pokutowała nadal -
oczywiście nieoficjalnie - teoria A. Wyszyńskiego (tworząc jakby swoisty drugi obieg praw-
ny). Nie wróciła również usunięta w okresie stalinowskim z programu studiów ekonomicz-
nych psychologia gospodarcza (bardzo zemściło się to w okresie wprowadzania gospodarki
rynkowej po 1989 roku, gdyż psychologia gospodarcza to podstawa tego rodzaju gospodarki).
Można ogólnie stwierdzić, że w okresie po 1956 r. w polskiej humanistyce panował
dalej marksizm w jego poststalinowskim wydaniu, dopuszczono tylko pewne elementy nauki
niemarksistowskiej – ale tylko takie, które nie były w zasadniczy sposób sprzeczne z marksi-
zmem-leninizmem.
Ludzie, którzy przed 1956 rokiem zrobili karierę naukową, mieli nadal decydujący
głos zarówno przy układaniu programów studiów jak i w sprawach personalnych, byli bo-
wiem mężami zaufania politycznych dysponentów polskiej nauki. Zadbali też o to, aby swą
pozycję umocnić od strony formalnej, przyznając sobie różne stopnie i tytuły naukowe i
utrudniając awanse młodym ludziom, którzy mogli stanowić dla nich ewentualną konkuren-
cję. Rozbudowywano więc biurokratyczne procedury zdobywania i zatwierdzania stopni i
tytułów naukowych oraz ściśle kontrolowano wszelkie awanse w nauce - zwłaszcza zaś na
uczelniach.
Nie gardzono też donosami politycznymi i oszczerstwami, zaś w stosunku do LND,
która kultywowała prawdziwe nauki humanistyczne, jako podstawę kształcenia swych kadr,
użyto nawet represji policyjno-sądowych.
Oprócz tego na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych dokonano posunięcia
bardzo groźnego dla rozwoju nauk technicznych (które ocalały ze stalinowskiego pogromu) -
zabroniono pracownikom politechnik (podobnie zresztą jak i innych uczelni) posiadania do-
datkowych etatów w przemyśle, budownictwie czy biurach projektowych. Wolno było nato-
miast – za specjalnym pozwoleniem – posiadać dodatkowe etaty w aparacie partyjnym, Pol-
skiej Akademii Nauk czy aparacie państwowym. Rezultat był taki, że pracownicy uczelni
technicznych stracili posiadane przedtem stałe kontakty z gospodarką i życiem technicznym
(o ile decydowali się pozostać na uczelni). Wyższe szkolnictwo techniczne w znacznej mierze
oderwało się wówczas od praktyki.
Kiedy po 1956 roku rozpoczął się okres naszej wzmożonej wymiany naukowej z Za-
chodem, ośrodki kierujące w tym czasie nauką polską nie miały nowoczesnej koncepcji wy-
korzystania w naszym interesie tej wymiany. Taką koncepcję miał oczywiście wywiad SB
(polegała ona na kradzieży informacji) i on też w znacznym stopniu sterował wymianą na-
ukową z Zachodem w swoim interesie, a że nie był on zainteresowany w rozwijaniu polskiej
samodzielnej nauki (z tego MSW nie rozliczano), lecz raczej w wykorzystaniu naukowców do
celów rozpoznania ośrodków zachodnich, więc to sterowanie przez MSW wymianą naukową
z zagranicą nie wyszło na zdrowie naszej nauce.
Natomiast ośrodki zachodnie miały swoją koncepcję wykorzystania wymiany nauko-
wej z Polską i innymi krajami komunistycznymi - oczywiście w interesie własnym. Co więcej
dla zachodnich ośrodków walki informacyjnej nie było najważniejsze prowadzenie zwykłego
wywiadu naukowego, lecz kładziono nacisk na subtelną inspirację i propagandę socjologiczną
- a wobec tych działań PRL-owskie służby walki informacyjnej były właściwie bezbronne.
Przede wszystkim rozpoczęto kaperowanie najzdolniejszych polskich naukowców,
zwłaszcza młodych, z których wielu pozostało na Zachodzie m. in. dlatego, że ich rozwój
naukowy był w kraju hamowany przez starszych kolegów, wykształconych w okresie stali-
nowskim.
Jednakże od tego
„drenażu mózgów” dla rozwoju nauki polskiej znacznie groźniejszy
był inny proces. Do najciekawszych, najistotniejszych badań dopuszczano na Zachodzie tylko
tych naukowców z krajów komunistycznych, którzy decydowali się pozostać na stałe za gra-
nicą lub byli swego rodzaju „mężami zaufania” (często wręcz agentami wywiadu naukowego)
odpowiednich ośrodków zachodnich. Reszta, a była ich większość, trafiała z reguły tam gdzie
prowadzono mało istotne (zwłaszcza z punktu widzenia zastosowań) badania, nie byli zaś
dopuszczani do badań istotnych.
W rezultacie, po zakończeniu swego pobytu na Zachodzie, nasi naukowcy przywozili
do kraju najczęściej mało istotną i mało użyteczną tematykę badawczą, jako rzekomo tematy-
kę, którą zajmuje się „nauka światowa”. Jeżeli zajmowali się taką tematyką - wówczas liczyli,
że ponownie zostaną zaproszeni na Zachód, zaś PRL-owski wywiad naukowy mógł być za-
dowolony, że rozpoznaje tematykę uprawianą w „nauce światowej”. Z biegiem czasu nastę-
pował wskutek tego proces swoistego „zamulania” naszej nauki drugorzędną problematyką, w
najlepszym razie stanowiącą przyczynkarstwo w stosunku do tego, co uprawiały różne na-
ukowe ośrodki zachodnie, w dodatku często nie najwyższej klasy.
Sytuacja ta była bardzo wygodna dla wszelkiego rodzaju miernot bez talentu, bowiem
uprawiając przyczynkarstwo można się było powoływać na „naukę światową”. Ludzie po-
zbawieni talentu i inwencji twórczej zdobywali coraz większe wpływy na nasze życie nauko-
we, dbając o zdobywanie wszelkiego rodzaju kwalifikacji formalnych i decydując zarówno o
sprawach personalnych jak i tematyce badań naukowych.
Tematy badań, o które dopominały się nasze ośrodki gospodarcze, były bardzo często
przez „światowców” spychane na boczny tor, albo wręcz blokowane – prowadząc takie bada-
nia nie można wszak było uzyskać zaproszeń od zagranicznych ośrodków naukowych, a więc
było się również mniej wartościowym dla wywiadu naukowego PRL-owskiego MSW.
Przyczynkarze zapatrzeni w „naukę światową” starali się też niejednokrotnie o zaj-
mowanie pozycji doradców różnych wpływowych osobistości politycznych, a następnie dbali
przede wszystkim o to, aby przypadkiem jakiś naukowiec z prawdziwego zdarzenia nie za-
groził ich pozycji.
Ośrodki zachodnie zajmujące się walką informacyjną umiały wykorzystywać tę sytu-
ację, podsuwając naszym naukowcom – zwłaszcza tym, którzy opracowywali ekspertyzy na
Plik z chomika:
tilia14
Inne pliki z tego folderu:
Bunt w imię ortodoksji Czyli sedewakantyści, palmarianie, współcześni antypapieże.docx
(15 KB)
PRZYPADKI BOŻEGO GNIEWU.docx
(16 KB)
Atak serca. Jak pomóc... sobie.docx
(13 KB)
Złość Jezusa.docx
(16 KB)
Czy potrafisz przyjąć swoje cierpienie.docx
(14 KB)
Inne foldery tego chomika:
Aborcja,Pro - life
Archiwum
Cud w Sokółce
Czystość
Galeria
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin