Paweł i Gaweł w jednym stali domu,Paweł na górze, a Gaweł na dole;Paweł, spokojny, nie wadził nikomu,Gaweł najdziksze wymyślał swawole.Ciągle polował po swoim pokoju:To pies, to zając - między stoły, stołkiGonił, uciekał, wywracał koziołki,Strzelał i trąbił, i krzyczał do znoju.Znosił to Paweł, nareszcie nie może;Schodzi do Gawła i prosi w pokorze:- Zmiłuj się waćpan, poluj ciszej nieco,Bo mi na górze szyby z okien lecą. -A na to Gaweł: - Wolnoć, Tomku,W swoim domku. -Cóż byłe mówić? Paweł ani pisnął,Wrócił do siebie i czapkę nacisnął.Nazajutrz Gaweł jeszcze smacznie chrapie,A tu z powały coś mu na nos kapie.Zerwał się z łóżka i pędzi na górę.Sztuk! puki - Zamknięto. Spogląda przez dziuręI widzi… Cóż tam? cały pokój w wodzie,A Paweł z wędką siedzi na komodzie.- Co waćpan robisz? - Ryby sobie łowię.- Ależ, mośpanie, mnie kapie po głowie!A Paweł na to: - Wolnoć, Tomku,W swoim domku. -Z tej to powiastki morał w tym sposobie:Jak ty komu, tak on tobie.
Limera