oświadczyny - quinn(1).pdf - O - Neorator

Nowy Dokument tekstowy

Julia Quinn

Oświadczyny

Z angielskiego przełożyła Anna Reszka

Stefanie i Randallowi Hargreavesom -

Otworzyliście swój dom,

pokazaliście nam miasto,

przechowaliście nasze rzeczy,

a kiedy przyjechaliśmy,

na ganku czekała na nas paczka.

Gdy naprawdę kogoś potrzebuję, dokładnie wiem, do kogo

zadzwonić.

I również Paulowi,

tym razem Dlatego.

Bo zawsze jest jakieś Dlatego.

Prolog

Luty 1823 Gloucestershire, Anglia

Co za ironia losu, że stało się to w taki pogodny dzień.

W pierwszy słoneczny dzień po... ilu? Po sześciu tygodniach

śniegu i deszczu, które na zmianę padały z zasnutego chmurami

nieba. Nawet Philip, zwykle obojętny na kaprysy pogody, czuł się

raźniej, uśmiechał szerzej. Musiał wyjść z domu. Nie mógł

wytrzymać w murach, kiedy na dworze świeciło słońce.

Zwłaszcza w środku szarej zimy.

Jeszcze teraz, miesiąc po tamtym wydarzeniu, nie potrafił

uwierzyć, że niczego nie przewidział. Czyżby był ślepy? Przecież

mieszkał z Mariną od dnia ślubu. Miał osiem długich lat, żeby ją

dobrze poznać. Powinien się spodziewać i, po prawdzie...

Spodziewał się, ale wolał udawać, że wszystko jest w porządku.

Oszukiwał samego siebie, łudził się, że jeśli nie będzie o tym

myślał, nic złego się nie stanie.

Ale się stało. I to w piękny, słoneczny dzień. Bóg miał osobliwe

poczucie humoru.

Philip spojrzał na szklaneczkę, którą trzymał w ręce, i ze

zdziwieniem stwierdził, że jest pusta. Nawet nie pamiętał, kiedy

Strona 1

Nowy Dokument tekstowy

wypił całą whisky. Nie czuł się pijany, w każdym razie bardzo

pijany. A szkoda.

Wyjrzał przez okno i zobaczył, że słońce chyli się ku zachodowi.

Ten dzień też był pogodny. Zapewne stąd się wzięła jego

melancholia. Przynajmniej taką miał nadzieję. Musiał jakoś

sobie wytłumaczyć to ogromne znużenie życiem, które raptem go

ogarnęło.

Smutek go przerażał.

Bardziej niż pożar, bardziej niż wojna, bardziej niż samo piekło.

Na myśl o tym, że pogrąży się w rozpaczy, że stanie się taki jak

ona...

Marina była melancholiczką. Przez całe ich wspólne życie nie

umiała otrząsnąć się z przygnębienia. Nie pamiętał jej śmiechu.

Prawdę mówiąc, nie był pewien, czy w ogóle go słyszał.

W tamten słoneczny dzień...

Zacisnął powieki. Nie wiedział jednak, czy w ten sposób chce

przywołać wspomnienie czy je odpędzić.

To był słoneczny dzień i...

- Człowiek myślał, że już nigdy nie poczuje na skórze

tego miłego ciepła, prawda, sir Philipie?

Crane wystawił twarz do słońca i zamknął oczy z rozkoszy.

- Cudownie mruknął. Szkoda tylko, że jest tak cho

lernie zimno.

Miles Carter, jego sekretarz, zaśmiał się i powiedział:

- Bywało gorzej. W tym roku jezioro nie zamarzło całe,

tylko w kilku miejscach.

Philip niechętnie otworzył oczy.

Ale to jeszcze nie wiosna.

Marzy się panu wiosna? Chyba zapomniał pan spojrzeć w

kalendarz.

Crane zerknął na niego z ukosa.

Płacę ci za te impertynencje?

Owszem, i to nieźle odparł sekretarz.

Strona 2

Nowy Dokument tekstowy

Philip skwitował jego słowa uśmiechem i przystanął, żeby jeszcze

przez chwilę nacieszyć się słońcem.

Myślałem, że nie przeszkadzają panu słoty rzucił Miles, kiedy

ruszyli dalej.

Bo nie przeszkadzają powiedział Philip, maszerując lekkim

krokiem urodzonego sportowca. Ale to, że nie mam nic

przeciwko zachmurzonemu niebu, nie oznacza, że nie wolę

słońca. Po chwili milczenia dodał: Niech pani Millsby weźmie

dzieci na spacer. Oczywiście nie obejdzie się bez ciepłych

płaszczy, czapek i rękawiczek, ale przynajmniej złapią trochę

słońca. Za długo siedziały w domu.

Jak my wszyscy zauważył Miles. Philip się roześmiał.

Istotnie.

Z wahaniem zerknął na oranżerię. Powinien zająć się

korespondencją, ale miał również nasiona do posortowania. Po

chwili namysłu doszedł do wniosku, że interesy mogą poczekać

godzinę.

Idź i odszukaj panią Millsby wydał polecenie Milesowi. Nasze

sprawy omówimy później. Wiem, że nie lubisz oranżerii.

Tak przyznał sekretarz. Ale o tej porze roku jest tam

przyjemnie ciepło.

Philip uniósł brew i wskazał głową na Romney Hall.

Sugerujesz, że w mojej siedzibie rodowej hulają przeciągi?

Jak we wszystkich siedzibach rodowych zauważył Miles.

- To prawda zgodził się Crane z uśmiechem.

Lubił Milesa Cartera. Zatrudnił go przed sześcioma

miesiącami, żeby pomógł mu w robocie papierkowej i

zarządzaniu majątkiem. Młodzieniec okazał się zdolny i

pracowity. Poza tym jego nieco kostyczne poczucie humoru było

mile widziane w domu, gdzie nieczęsto słyszało się

śmiech. Służący nie mieli odwagi dowcipkować przy lordzie i

Strona 3

Nowy Dokument tekstowy

lady Crane. A Marina... cóż, nie trzeba mówić, że Marina nigdy

się nie śmiała ani nie żartowała.

Dzieci czasami rozbawiały ojca, ale był to inny rodzaj wesołości, a

poza tym Philip zwykle nie wiedział, o czym z nimi rozmawiać.

Starał się, jak mógł, ale zawsze czuł się niezręcznie. W końcu

wyganiał je do niani.

Tak było najłatwiej.

Idź już powtórzył, odprawiając Milesa z zadaniem, które

powinien sam wykonać.

Dzisiaj jeszcze nie widział córki i syna, ale nie chciał zepsuć

pięknego dnia karceniem ich, do czego niechybnie by doszło.

Poszuka dzieci, kiedy będą na spacerze z nianią Millsby. Tak, to

dobry pomysł. Pokaże im jakąś roślinę, opowie o niej. W ten

sposób najlepiej sobie z nimi radził.

Wszedł do oranżerii i zamknął drzwi. Z przyjemnością zaczerpnął

wilgotnego powietrza. Studiował botanikę w Cambridge i pewnie

wybrałby karierę akademicką, gdyby jego starszy brat nie zginął

pod Waterloo. W rezultacie Philip przejął tytuł i majątek, został

właścicielem ziemskim. Z czasem stwierdził, że ta sytuacja ma

dobre strony. Przynajmniej mógł we względnym spokoju

prowadzić swoje badania.

Pochylił się nad ławą i przyjrzał świeżo zasadzonemu groszkowi.

Ostatnio starał się wyhodować dorodniejszą odmianę. Niestety

na razie bez powodzenia. Roślinki nie tylko były małe, ale w

dodatku wyraźnie żółkły. Nie takiego efektu się spodziewał.

Zmarszczył brwi, ale po chwili się uśmiechnął i ruszył w głąb

oranżerii. Nie przejmował się zbytnio, kiedy jego eksperymenty

nie przynosiły oczekiwanych wyników. Uważał, że potrzeba wcale

nie jest matką wynalazków.

Według niego wszystko było kwestią przypadku. Żaden

naukowiec oczywiście by tego nie przyznał, ale wiel

kich odkryć najczęściej dokonywano w trakcie rozwiązywania

całkiem innego problemu.

Strona 4

Nowy Dokument tekstowy

Philip zaśmiał się cicho. Mniejsza o zwiędły groszek. Trzeba brać

się do pracy. Pochylił się nad kolekcją nasion, rozłożył je, żeby

wybrać najlepsze. Potrzebował tylko jednego...

Nagle jakiś ruch przyciągnął jego uwagę. Błysk czerwieni za

świeżo umytymi oknami. Philip podniósł wzrok.

Uśmiechnął się do siebie i potrząsnął głową. To chyba Marina.

Czerwień była jej ulubionym kolorem. Dziwne. Każdy, kto

spędził z nią choć trochę czasu, doszedłby do przekonania, że

lady Crane woli ciemniejsze, wręcz ponure kolory.

Philip zobaczył, że żona idzie w stronę lasu, i wrócił do pracy.

Nieczęsto się zdarzało, żeby Marina wychodziła z domu.

Ostatnio rzadko opuszczała nawet swój buduar. Dobrze, że

zdecydowała się na spacer. Oczywiście nie oczekiwał cudu, ale

może słońce poprawi jej nastrój, a pogodny, ciepły dzień sprawi,

że na jej twarzy zagości chociaż cień uśmiechu.

Na pewno dzieci by na tym skorzystały. Niemal co wieczór

odwiedzały matkę w pokoju, ale to im nie wystarczało.

Philip doskonale wiedział, że nie jest w stanie jej zastąpić.

Westchnął, dręczony wyrzutami sumienia. Zdawał sobie sprawę,

że nie jest takim rodzicem, jakiego potrzebują jego dzieci.

Próbował sobie tłumaczyć, że robi, co może, i przynajmniej jeden

cel udaje mu się osiągnąć: nie postępuje jak jego własny ojciec.

Rozumiał jednak, że to za mało.

Zdecydowanym ruchem odsunął się od ławy. Nasiona mogły

poczekać. To on powinien zabrać dzieci na spacer, a nie niania,

która nie odróżniała drzewa liściastego od iglastego, róży od

stokrotki...

Spojrzał za okno i przypomniał sobie, że to dopiero luty. O tej

porze roku pani Millsby raczej nie natknie się na żadne kwiaty,

ale tak czy inaczej to on powinien być teraz z dziećmi. Akurat od

tego obowiązku nie musiał się wymigiwać, bo nieźle sobie z nim

radził.

Wyszedł z oranżerii i ruszył w stronę Romney Hall. Byłoby

Strona 5

oświadczyny - quinn(1).pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: