CARROLL JONATHAN - Brat lata.pdf - C - Neorator

CARROLL JONATHAN

Brat łata

(Friend's Best Man)

Z "NF" 6/97

Było o tym we wszystkich gazetach. W dwóch

zamieszczono

nawet identyczne nagłówki "Brat łata", ale ja

przekonałem się

o tym dopiero znacznie później, dość długo po

powrocie ze

szpitala, kiedy zacząłem pomału dochodzić do

siebie.

Zaraz po wypadku zgłosiło się mnóstwo świadków,

chociaż

nie mogłem sobie przypomnieć, żebym tam

kogokolwiek widział.

Byliśmy tylko ja, Brat i bardzo długi pociąg

towarowy.

Brat jest siedmioletnim jack russel terierem.

Wygląda jak

kundel - parówkowate łapy, chaotycznie

porozrzucane brązowe i

białe łaty, zwyczajna psia morda z sympatycznymi

inteligentnymi

ślepiami - ale prawda przedstawia się w ten sposób,

że jack

russell teriery należą do rzadkości i że zapłaciłem za

niego

kupę pieniędzy. Chociaż nigdy (aż do niedawna) nie

mogłem sobie

pozwolić na szastanie forsą, zawsze starałem się

kupować

najlepszy towar, na jaki mnie stać.

Kiedy nadeszła pora, żeby sprawić sobie psa,

przystąpiłem

do poszukiwań zwierzęcia, które w pełni

zasługiwałoby na tę

nazwę. Żadnych fikuśnych ras, które trzeba bez

przerwy strzyc i

czesać. Żadnych modnych odmian z Estonii albo z

jeszcze

bardziej egzotycznych miejsc, które bardziej

przypominają

aligatora niż psa. Odwiedzałem schroniska dla

zwierząt i

hodowle, aż wreszcie znalazłem Brata dzięki

ogłoszeniu w

czasopiśmie kynologicznym. Jedynym, co mi się w

nim nie podobało,

było jego imię: na mój gust zbyt pretensjonalne i

zupełnie nie

pasujące do zwierzaka, który znakomicie

prezentowałby się z

fajką w pysku. Już jako szczeniak miał nisko

umieszczony środek

ciężkości i stanowił uosobienie kędzierzawego

spokoju. Powinien

wabić się Bill, Ned albo nawet Jack, gdyby nie to, że

tak

nazywała się jego rasa. Kobieta, od której go

kupiłem,

wyjaśniła mi, że nazwano go tak, a nie inaczej z

bardzo

konkretnego powodu: kiedy szczekał (co nie

zdarzało się

często), dźwięk wydobywający się z jego pyska

ogromnie

przypominał słowo "brat". Początkowo odniosłem

się do tej

rewelacji ze sporą dawką sceptycyzmu, wkrótce

jednak

przekonałem się, że była prawdziwa. Podczas gdy

jego bracia i

siostry ujadali bez opamiętania, ten klient stał

spokojnie na

szeroko rozstawionych łapach, machał ogonem i od

czasu do czasu

rzucał od niechcenia: "Brat! Brat! Brat!" Wrażenie

było

zaskakujące, ale jeszcze bardziej go polubiłem i

doszedłem

do wniosku, że nie warto zmieniać mu imienia.

Zawsze podziwiałem, jak łatwo ludzie dogadują się

z psami.

Te czworonogi bezproblemowo wtapiają się w nasze

życie,

wybierają sobie fotel do spania, odczytują nasz

nastrój i z

łatwością dostosowują się do, wydawać by się

mogło, całkowicie

dla nich obcego i nieodpowiedniego stylu życia. Poza

tym

nie mają najmniejszych kłopotów z zaśnięciem w

nowym miejscu.

Zanim przejdę dalej, muszę zaznaczyć, że nigdy nie

podejrzewałem Brata o to, że jest czymkolwiek

więcej niż bardzo

miłym psem należącym do rzadko spotykanej rasy.

Witał mnie

radośnie, kiedy wracałem z pracy, lubił kłaść mi łeb

na kolanach,

kiedy oglądałem telewizję, ale nic poza tym. Nie

umiał liczyć,

nie potrafił prowadzić samochodu, nie znał żadnej

sztuczki, o

jakich czyta się niekiedy w artykułach o

"cudownych" psach.

Aha, uwielbiał jajecznicę i chętnie towarzyszył mi w

bieganiu,

pod warunkiem, że nie padało, a ja nie wybierałem

się za daleko.

Krótko mówiąc, miałem to, czego chciałem:

stuprocentowego psa,

który swoją lojalnością i pogodnym usposobieniem

podbił moje

serce i który nigdy nie domagał się w zamian

niczego poza

poklepaniem po łbie i ewentualnie kawałeczkiem

łóżka, kiedy

zrobiło się zimno.

Zdarzyło się to pięknego słonecznego dnia.

Założyłem dres

i sportowe pantofle, po czym wykonałem kilka

ćwiczeń

rozciągających. Brat obserwował mnie z fotela, ale

jak tylko

podszedłem do drzwi, zeskoczył i ruszył za mną.

Otworzyłem

drzwi, a on ostrożnie wysunął łeb, żeby ocenić

pogodę.

- I jak, idziesz? - zapytałem.

Jeżeli nie miał ochoty, kładł się na podłodze przy

drzwiach i nie ruszał się do mojego powrotu. Jednak

tym razem

zamachał ogonem i wyszedł na dwór. Było mi

przyjemnie, że chce

mi towarzyszyć.

Najpierw skierowaliśmy się w dół, ku parkowi.

Brat

zazwyczaj biegał obok mnie, w odległości około pół

metra od

mojej łydki. Kiedy był szczeniakiem, kilka razy

potknąłem się o

niego, ponieważ przebiegał mi między nogami,

uważając zapewne,

że przeskoczenie nad nim nie sprawi mi

najmniejszego kłopotu.

Niestety, należę do tych biegaczy, którzy patrzą

wszędzie, tylko

nie pod nogi, w związku z czym parokrotnie doszło

między nami

do poważnych nieporozumień oraz wymiany

nieżyczliwych uwag, aż

w końcu nauczył się, że powinien mieć do mnie

ograniczone

zaufanie.

Przebiegliśmy na drugą stronę Harold Road, po

czym

przecięliśmy ukosem park kierując się w stronę linii

kolejowej.

Zazwyczaj przez jakieś dwa i pół kilometra

CARROLL JONATHAN - Brat lata.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: