Pamietnik BrzydUli.pdf

Brzy d Ula

Rozdział pierwszy - Przeprosiny.

Przepraszam. - Ula wyskoczyła z samochodu jak

oparzona i pobiegła do domu zatrzaskując za sobą drzwi.

"Co ja zrobiłam? Pocałowałam Marka. Gorzej,

pocałowałam szefa! Jeszcze gorzej, pocałowałam szefa,

który ma narzeczoną! Co on sobie o mnie pomyśli?

Uzna, że jestem kolejną asystentką, która się na niego

rzuca jak jakaś głupia. Muszę mu to wyjaśnić! „

Podeszła do okna i zobaczyła, że Marek wysiada z

samochodu i idzie w stronę furtki.

"O kurde blaszka, tylko co ja mu powiem? Zaraz,

przecież sama chciałaś z nim porozmawiać. Teraz masz

okazję. Ula, dasz radę. Idziesz."

Marek był tym wszystkim nie mniej zaskoczony niż Ula.

„Moja przyjaciółka, moja asystentka, Ula! Ula mnie

pocałowała. Nigdy w życiu bym się tego nie spodziewał.

Nie sądziłem, że ona jest mną zainteresowana. Nigdy nie

dała mi żadnego sygnału… Ale niby dlaczego miałaby to

robić? Przecież wie, że mam narzeczoną… Zaraz, ale TO

wcale nie znaczy, że ona jest mną zainteresowana.

Przecież TO wyszło przypadkiem, a zresztą, ja też ją

całowałem! Nie, muszę z nią TO wyjaśnić.

Natychmiast.‖

Spotkali się oboje w połowie drogi.

- Marek, ja nie wiem co we mnie wstąpiło. Przepraszam.

Naprawdę, ja...

- Ula, to przecież nic nie znaczy. To był przypadek. "To

przecież nie znaczy, że ty mnie... Powiedz, że to nie

znaczy, że... Nie chcę kolejny raz zwalniać asystentki!"

- No właśnie. To nic nie znaczy. "Może dla ciebie..."

Zapomnijmy o tym.

Marek w duchu odetchnął z ulgą. "Na całe szczęście. A ja

już myślałem, że ona... Na całe szczęście."

- No cóż, do zobaczenia po świętach.

- Taaaaak, do zobaczenia.

Marek wsiadł do samochodu i wrócił do Pauliny. Ale po

drodze myślał o Uli.

"A jeśli nie powiedziała mi prawdy, żeby mi nie

utrudniać? A jeśli tak naprawdę coś do mnie czuje, a ja ją

zraniłem? A jeśli…".

Od tych rozmyślań rozbolała go głowa, skutkiem czego

przez całą wigilię miał minę, jakby ktoś go ciężko

obraził. Paulina raz po raz pytała go, czy coś mu nie jest,

ale zbywał ją. Natomiast Aleks był w świetnym humorze,

sądząc najwyraźniej, że Marek martwi się złą sytuacją

firmy.

Tuż po świętach wszyscy byli zawaleni robotą po nos,

jakby to powiedziała Wioletta. Ula prawie nie

wychodziła z firmy, podobnie jak Marek. Pracowali nad

nowym kontraktem. Mieli jeszcze mnóstwo spraw do

załatwienia i mnóstwo spotkań do odbębnienia. Tylko

Wioletta nie przejmowała się tym wszystkim,

stwierdzając, że "Ja muszę zostać w firmie, w końcu ktoś

musi zostać na komisariacie, prawda?" No więc

pracowali, pracowali i dla odmiany znowu pracowali, aż

tu nagle pewnego dnia...

Minął tydzień od świąt. Ula pracowała nad zestawieniami

dla Marka za ostatni miesiąc. Właśnie miała otwarty

dokument, już kończyła... Nagle zrobiło się ciemno.

Wszędzie.

"Co się stało, kurde blaszka? Moje zestawienie! Już

prawie skończyłam! A teraz pewnie będę musiała robić

od początku! O ile znowu włączą prąd! Kurde blaszka!"

Nagła przerwa w dostawie prądu zastała Marka przy

pracy nad analizami zysków za ostatni kwartał. Nie

wiedział, czy ma wyjść, czy czekać aż wszystko wróci do

normy. Ostatecznie postanowił wyjść i sprawdzić, czy nic

nikomu się nie stało. "Chociaż o tej porze to pewnie

nikogo już nie ma, jest już późno..." Nagle usłyszał jakiś

hałas, jakby ktoś przewrócił coś ciężkiego. Pobiegł w

tamtą stronę, uderzając po drodze w drzwi. Nic nie

widział, ale po omacku uderzył jeszcze w coś, chyba w

biurko Uli, które było po prawej stronie. Nagle poczuł, że

„coś‖ na niego upada. Poczuł czyjś oddech na swojej szyi

i okulary na policzku...

„Okulary? Zaraz, przecież to Ula!‖

Ula wyszła zza swojego biurka chcąc pójść do Marka i

spytać, co robić. Właśnie walnęła się w łydkę zahaczając

za kant swojego biurka, gdy poczuła, że traci równowagę

i ktoś ją przytrzymuje. Przez chwilę była przytulona do

tej osoby, ale zdała sobie sprawę, że to Marek!

„Zaraz, ja przytulam się do Marka!‖

Chciała natychmiast wyrwać się z jego objęć, ale

poczuła, że on jej nie puszcza. Przytrzymał ją i zbliżył

swoją twarz do jej twarzy i… pocałował ją.

„Kurde blaszka!‖ To była w tym momencie jedyna myśl,

która przyszła jej do głowy.

Marek sam nie wiedział, dlaczego to zrobił. Po prostu

poczuł, że musi to zrobić. A co gorsza, poczuł też, że

chce to zrobić! Co gorsza? A może co lepsza? Sam nie

wiedział, co o tym myśleć…

I nagle… stała się światłość. Ula i Marek odskoczyli od

siebie jak oparzeni. Marek spojrzał jakoś dziwnie na Ulę,

jakby ją przepraszał, a Ula… Ula nie wiedziała, co ma o

tym myśleć. Zdołała za to zobaczyć wielkiego siniaka na

policzku Marka.

- Marek, co ci się stało? Masz wielkiego siniaka na

twarzy!

- Naprawdę? Chyba wpadłem na drzwi w tych

ciemnościach…

Ula niespodziewanie wybuchnęła śmiechem. Śmiechem

tak niepohamowanym i tak zaraźliwym, że Marek też

zaczął się śmiać. Rechotali na całego przez dobre dwie

minuty i … zobaczyli Paulinę, która stała tuż przed nimi

ze zdegustowaną miną.

- Dobrze się czujecie?

- Świetnie – wykrztusił Marek, usiłując przestać się

śmiać.

Nie wiedzieli, że wygląda to tak, jakby Ula pobiła Marka,

a teraz oboje śmieją się z tego, że trafiła nie tam gdzie

trzeba.

- Na pewno? Chyba coś ci się stało…

- Drobiazg. Zaraz zrobię sobie zimny okład i prawie nie

będzie śladu.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: