Rozdział_7.pdf

Sidmy

Promienie słońca sączyły się przez grubą szybę klasztornego okna. Marco obudził się, gdy

jeden z nich zatańczył świetlisty taniec na jego twarzy. Strasznie bolała go głowa - jakby

poprzedniego dnia przesadził z mocnymi trunkami. Początkowo nie wiedział, gdzie się

znajduje. Nie rozpoznawał surowych, bielonych ścian, ani prostoty wnętrza.

Z cichym jękiem wstał z posłania. Gdy jego bose stopy dotknęły zimnej, kamiennej posadzki,

fala wspomnień zalała jego głowę. Udręczony ich ciężarem przymknął oczy.

- Nie wyglądasz na takiego mazgaja – powiedział czyjś rozbawiony głos.

Marco spojrzał w stronę drzwi, które uchyliły się z cichym skrzypieniem. Joachim stanął w

progu, wyraźnie ociągając się przed wejściem do komnaty.

- Co tutaj robisz? – powiedział Marco, ponownie rzucając się na łóżko.

Jasnowłosy oparł się plecami o ścianę, krzyżując ręce na piersi.

- Miałem pilnować co się u ciebie dzieje, ale nie mam w zwyczaju przesiadywać całej nocy w

męskiej komnacie. Mam nadzieję, że jaśnie panicz rozumie i wybaczy – rzekł, po czym ukłonił

się dwornie.

Marco przesłonił dłonią oczy przed rażącym go słońcem.

- Przestałbyś już drwić. Nie mam ochoty na żarty.

Joachim parsknął pod nosem z udawanym oburzeniem, ale w kącikach ust ciągle czaił się

uśmiech.

- Dobrze. W takim razie jestem już całkowicie poważny, mimo że to wbrew mojej naturze.

Przez chwilę w pomieszczeniu zapanowało milczenie. Joachim bacznie obserwował leżącego

na łóżku chłopaka. Od trzech dni nie podawali mu krwi łowców, więc skutki jakie wywołał jad

zaczęły być coraz bardziej widoczne.

Twarz Marco zmieniła się. Skóra stała się porcelanowo biała, delikatna, bez żadnej skazy.

Piwne tęczówki zrobiły się dużo jaśniejsze, kolorem przypominając bursztyn. Gdy Lucjusz

zobaczył jego oczy kilka dni temu, odetchnął z wyraźną ulgą, bowiem oznaczało to, iż

przemiana nie przebiegła w pełni. Gdyby stały się krwistoczerwone, musieliby…

Z zamyślenia wyrwał go Marco.

- Długo tak jeszcze zamierzasz stać przy drzwiach i się na mnie patrzeć? Czuję się skrępowany

– powiedział nie podnosząc ramienia przykrywającego oczy.

Joachim zachichotał.

- Jeżeli sprawi ci to ulgę, to wiedz, że nie pociągasz mnie fizycznie. Wybacz – oznajmił, po

czym usiadł na jedynym krześle w pokoju. – Jak się czujesz?

- Źle. Mam wrażenie, że wszystko mnie boli, ale głowa najbardziej. – Jęknął głośno, gdy

przewrócił się na prawy bok, kierując twarz w stronę ściany. – Nie wiem co się ze mną dzieje.

Joachim westchnął. Był wściekły na Lucjusza, gdy poprosił go o pomoc w wytłumaczeniu

Marco tego, co się stało. Lecz nie potrafił odmówić mistrzowi, wiedząc jak bardzo zależało

mu na tym chłopaku.

- Wiem, co czujesz. To przejdzie z czasem. Twój organizm musi się przyzwyczaić do zmian

jakie poczynił jad.

- Strasznie się boję. Przeraża mnie myśl, że jestem takim samym potworem, jaki zabił

rodziców i Lidię. Jeśli tak jest w istocie, to wolałbym chyba umrzeć.

Wyznanie Marco zaskoczyło Joachima.

- Gdybyś stał się wampirem ręczę ci, że bez wahania przemieniłbym cię w stertę szarego

pyłu. Ale całe szczęście nie stałeś się nim, więc przestań niepotrzebnie przeżywać. Spójrz na

mnie – dodał po chwili.

Marco zlekceważył prośbę chłopaka.

- Spójrz na mnie – powtórzył Joachim.

Czarnowłosy młodzieniec niechętnie odwrócił głowę. Gdy tylko ich spojrzenia spotkały się,

Joachim zaczął opowiadać mu swoją historię. Liczył na to, że w ten sposób odwróci uwagę

Marco od siebie samego i pozwoli spojrzeć na zaistniałą sytuację z racjonalnego punktu

widzenia. Tylko on sam wiedział, jak wielkim wyzwaniem było dla niego przywołanie

obrazów z przeszłości.

Był słoneczny, zimowy dzień. Wraz z bratem udali się do lasu, żeby narąbać drewna na opał.

Musieli radzić sobie sami po śmierci ojca. Od najmłodszych lat Niklas Stege przygotowywał

Joachima oraz jego młodszego brata, Daga, do bycia Nocnymi Łowcami. Już jako dziecko

marzyli o przejściu inicjacji i dostaniu misternie rzeźbionych sztyletów. Snuli plany o staniu

się największymi pogromcami wampirów w historii. Gdy dotarła do nich wiadomość o

śmierci ojca, zrozpaczona matka zabroniła im wspominać o uprawianej przez niego profesji.

Chłopiec dopiero później rozumiał, dlaczego tak zrobiła. Przyczyną była najzwyklejsza

matczyna troska i strach o życie dzieci. Nie chciała, aby spotkał ich taki sam los jak jej męża.

Początkowo planowali z bratem ucieczkę, aby przyłączyć się do gildii we Włoszech, gdzie

ojciec miał wielu przyjaciół. Ale Włochy były bardzo daleko od Danii. Ponadto nie mogli

zostawić samej pogrążonej w rozpaczy matki. Joachim wiedział, że tego oczekiwałby od nich

ojciec. Dlatego zostali w kraju, zajmując się małym gospodarstwem niedaleko Christianii.

Gdy znajdowali się na ośnieżonej polanie, obrabiając ścięte drzewo, usłyszeli rozdzierający

krzyk matki. Pędem rzucili się w stronę domu. W miarę jak zbliżali się do celu, Joachim zaczął

zwalniać ogarnięty przeczuciem. Dag wyprzedził go z łatwością.

Starszy z braci, uświadomiwszy sobie, co takiego podpowiada mu intuicja, próbował zawrócić

brata.

- Dag! Dag, uciekaj. W domu są wampiry! Uciekaj! – ale ten nie słuchał go pędzony gniewem.

Joachim zatrzymał się tuż przy płocie. Widział brata wbiegającego do domu. Próbował go

jeszcze zatrzymywać, ale na próżno. Po kilku sekundach usłyszał trzask łamanych mebli. W

powietrzu zapanowała przerażająca cisza. Joachim nie słyszał nic prócz bicia swego serca.

Niczym sparaliżowany ciągle stał przy płocie, wpatrując się w otwarte na oścież drzwi.

Nie wiedział ile minęło czasu od momentu, gdy zniknął za nimi Dag. Kiedy odważył się ruszyć

ku domowi, z każdym kolejnym krokiem złość i frustracja wypełniały każdą komórkę jego

ciała. Strach przerodził się w gniew. Zacisnął dłonie w pięści gotowy do walki, zapominając,

że jest całkowicie bezbronny w starciu z wampirem. Gdyby nie matka, miałby teraz skuteczną

broń zamkniętą w szufladzie komody, zdolną do powalenia tego potwora.

Gdy przekroczył próg pokoju zobaczył matkę leżącą w kałuży krwi oraz nieprzytomnego

brata, nad którym pochylał się wampir. Z wyraźnym niezadowoleniem odsunął kły od skóry

Daga.

- Och, dopiero co go spróbowałem – westchnął. Joachim nie mógł ocenić wieku wampira.

Ciało z pewnością należało do młodego mężczyzny, ale krwistoczerwony wzrok świadczył o

wiekowej mądrości. – Przyszedłem do was w odwiedziny, gdyż dobry Niklas nie raczył

pochwalić się swoją wybornie smakującą rodziną.

Wstał z klęczek, kierując swe kroki ku chłopakowi. Z ciekawością odmalowaną na twarzy

przyglądał się Joachimowi.

- Podobny do tatusia jota w jotę. Ale nie… - obejrzał się w stronę kobiety leżącej pod ścianą –

nos masz po niej. Śliczny chłopiec.

Joachim cofnął się z przerażeniem pod ścianę. Drżał na całym ciele, jakby zapadł na febrę.

- Mam nadzieję, że nie będziesz uciekał. Nie lubię się bawić jedzeniem – powiedział z

ironicznym uśmieszkiem. W mgnieniu oka znalazł się tuż przy chłopcu. Zimną ręką chwycił za

gardło, zbliżając twarz chłopca ku swojej. Gdy Joachim poczuł odór z ust wampira, wstrząsnął

nim dreszcz obrzydzenia.

- Przekaż tatusiowi pozdrowienia od Demetri`ego - zachichotał, śmiejąc się z własnego żartu.

– Och, no tak. Nie przekażesz mu, bo on nie żyje. Szkoda. – Po czym wbił swe ostre niczym

brzytwa kły w pulsująca pod skórą tętnicę.

Przed oczyma Joachima tańczyły czerwone plamki, a ból w krtani stał się trudny do

zniesienia. Ostatkiem sił walczył o jeden, jedyny oddech. Zobaczył pojedyncze obrazy ze

szczęśliwego dzieciństwa, które przelatywały przed jego oczyma w przyspieszonym tempie.

Po chwili jego świadomość spowiła gęsta mgła.

Jedyne co pamiętał z tamtej chwili, to niemoc nad ciałem, które niczym kamień leżało na

podłodze oraz wszechogarniający ból. Paliła go żywcem każda cząsteczka ciała - od stóp do

głów. Nie miał nawet siły, aby krzyczeć. Najgorsze co może spotkać człowieka, to chwila gdy

ciało umiera, a dusza kurczowo trzyma się życia.

W pewnym momencie, gdy myślał, że koniec jest już bliski, poczuł cierpki smak krwi na

ustach. Gdy kilka kropel dostało się do wnętrza jego gardła, ból jaki poczuł przewyższał

wszystkie poprzednie doznania. Rozdzierający krzyk wydobywający się z jego gardzieli

przeszył powietrze tylko po to, aby potem Joachim mógł znów wpaść w ramiona Orfeusza.

Gdy zaczęło świtać, przebudził się na chwilę. W dalszym ciągu wszystko bolało go nieznośnie,

ale uczucie to jakby zmalało. Przez głowę Joachima przemknęła myśl, że znalazł się w

czyśćcu. Nagle zdał sobie sprawę, iż czyjaś ręka ciąży mu na piersi. Zmusił się do odwrócenia

głowy. Obok niego leżał martwy Dag. Joachimowi zaparło dech w piersiach. Brat uratował

mu życie, kosztem własnego…

Słona łza ściekła po policzku na drewnianą podłogę.

Marco nie wiedział kiedy usiadł na łóżku, wpatrując się w Joachima z półotwartymi ustami.

- Ale jak twój brat mógł uratować ci życie, skoro mówiłeś, że ukąsił go wampir? – dopytywał

się.

- Dag w chwili przebudzenia najwidoczniej zdał sobie sprawę ze swojego położenia. Jad

musiał krążyć powoli w jego żyłach. – Widać było, że mówienie przychodzi mu z trudem. –

Gdy zobaczył w jakim jestem stanie, wiedząc, że nikt mu nie pomoże, postanowił uratować

przynajmniej moje życie.

Joachim zamknął oczy i odchylił się na krześle, wyprostowując przed sobą nogi. Marco

również milczał, zastanawiając się nad słowami chłopaka. Po chwili zadał ponownie pytanie.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: