Biblia - pisma Starego i Nowego Testamentu.pdf - Chrześcijaństwo - ryni23

Ksiħga Rodzaju

nasienie: dla was bħdĢ one pokarmem.30 A dla wszelkiego zwierzħcia polnego i dla

wszelkiego ptactwa w powietrzu, i dla wszystkiego, co siħ porusza po ziemi i ma w

sobie pierwiastek Ňycia, bħdzie pokarmem wszelka trawa zielona. I stało siħ tak.31 A

Bóg widział, Ňe wszystko, co uczynił, było bardzo dobre. I tak upłynĢł wieczór i

poranek - dzieı szósty.

Rozdział 1

Rozdział 2

1Na poczĢtku Bóg stworzył niebo i ziemiħ.2 Ziemia zaĻ była bezładem i pustkowiem:

ciemnoĻę była nad powierzchniĢ bezmiaru wód, a Duch BoŇy unosił siħ nad

wodami.3 Wtedy Bóg rzekł: Niechaj siħ stanie ĻwiatłoĻę! I stała siħ ĻwiatłoĻę.4 Bóg

widzĢc, Ňe ĻwiatłoĻę jest dobra, oddzielił jĢ od ciemnoĻci.5 I nazwał Bóg ĻwiatłoĻę

dniem, a ciemnoĻę nazwał nocĢ. I tak upłynĢł wieczór i poranek - dzieı pierwszy.6 A

potem Bóg rzekł: Niechaj powstanie sklepienie w Ļrodku wód i niechaj ono oddzieli

jedne wody od drugich!7 Uczyniwszy to sklepienie, Bóg oddzielił wody pod

sklepieniem od wód ponad sklepieniem; a gdy tak siħ stało,8 Bóg nazwał to

sklepienie niebem. I tak upłynĢł wieczór i poranek - dzieı drugi.9 A potem Bóg rzekł:

Niechaj zbiorĢ siħ wody spod nieba w jedno miejsce i niech siħ ukaŇe powierzchnia

sucha! A gdy tak siħ stało,10 Bóg nazwał tħ suchĢ powierzchniħ ziemiĢ, a

zbiorowisko wód nazwał morzem. Bóg widzĢc, Ňe były dobre,11 rzekł: Niechaj ziemia

wyda roĻliny zielone: trawy dajĢce nasiona, drzewa owocowe rodzĢce na ziemi

według swego gatunku owoce, w których sĢ nasiona. I stało siħ tak.12 Ziemia wydała

roĻliny zielone: trawħ dajĢcĢ nasienie według swego gatunku i drzewa rodzĢce

owoce, w których było nasienie według ich gatunków. A Bóg widział, Ňe były dobre.13

I tak upłynĢł wieczór i poranek - dzieı trzeci.14 A potem Bóg rzekł: Niechaj powstanĢ

ciała niebieskie, ĻwiecĢce na sklepieniu nieba, aby oddzielały dzieı od nocy, aby

wyznaczały pory roku, dni i lata;15 aby były ciałami jaĻniejĢcymi na sklepieniu nieba i

aby Ļwieciły nad ziemiĢ. I stało siħ tak.16 Bóg uczynił dwa duŇe ciała jaĻniejĢce:

wiħksze, aby rzĢdziło dniem, i mniejsze, aby rzĢdziło nocĢ, oraz gwiazdy.17 I

umieĻcił je Bóg na sklepieniu nieba, aby Ļwieciły nad ziemiĢ;18 aby rzĢdziły dniem i

nocĢ i oddzielały ĻwiatłoĻę od ciemnoĻci. A widział Bóg, Ňe były dobre.19 I tak

upłynĢł wieczór i poranek - dzieı czwarty.20 Potem Bóg rzekł: Niechaj siħ zarojĢ

wody od roju istot Ňywych, a ptactwo niechaj lata nad ziemiĢ, pod sklepieniem

nieba!21 Tak stworzył Bóg wielkie potwory morskie i wszelkiego rodzaju pływajĢce

istoty Ňywe, którymi zaroiły siħ wody, oraz wszelkie ptactwo skrzydlate róŇnego

rodzaju. Bóg widzĢc, Ňe były dobre,22 pobłogosławił je tymi słowami: BĢdŅcie płodne

i mnóŇcie siħ, abyĻcie zapełniały wody morskie, a ptactwo niechaj siħ rozmnaŇa na

ziemi.23 I tak upłynĢł wieczór i poranek - dzieı piĢty.24 Potem Bóg rzekł: Niechaj

ziemia wyda istoty Ňywe róŇnego rodzaju: bydło, zwierzħta pełzajĢce i dzikie

zwierzħta według ich rodzajów! I stało siħ tak.25 Bóg uczynił róŇne rodzaje dzikich

zwierzĢt, bydła i wszelkich zwierzĢt pełzajĢcych po ziemi. I widział Bóg, Ňe były

dobre.26 A wreszcie rzekł Bóg: Uczyımy człowieka a Nasz obraz, podobnego Nam.

Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad

ziemiĢ i nad wszystkimi zwierzħtami pełzajĢcymi po ziemi!27 Stworzył wiħc Bóg

człowieka na swój obraz, na obraz BoŇy go stworzył: stworzył mħŇczyznħ i

niewiastħ.28 Po czym Bóg im błogosławił, mówiĢc do nich: BĢdŅcie płodni i

rozmnaŇajcie siħ, abyĻcie zaludnili ziemiħ i uczynili jĢ sobie poddanĢ; abyĻcie

panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi

zwierzħtami pełzajĢcymi po ziemi.29 I rzekł Bóg: Oto wam dajħ wszelkĢ roĻlinħ

przynoszĢcĢ ziarno po całej ziemi i wszelkie drzewo, którego owoc ma w sobie

1W ten sposób zostały ukoıczone niebo i ziemia oraz wszystkie jej zastħpy

[stworzeı].2 A gdy Bóg ukoıczył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował,

odpoczĢł dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjĢł.3 Wtedy Bóg

pobłogosławił ów siódmy dzieı i uczynił go Ļwiħtym; w tym bowiem dniu odpoczĢł po

całej swej pracy, którĢ wykonał stwarzajĢc.4 Oto sĢ dzieje poczĢtków po stworzeniu

nieba i ziemi. Gdy Pan Bóg uczynił ziemiħ i niebo,5 nie było jeszcze Ňadnego krzewu

polnego na ziemi ani Ňadna trawa polna jeszcze nie wzeszła - bo Pan Bóg nie zsyłał

deszczu na ziemiħ i nie było człowieka, który by uprawiał ziemiħ6 i rów kopał w ziemi,

aby w ten sposób nawadniaę całĢ powierzchniħ gleby -7 wtedy to Pan Bóg ulepił

człowieka z prochu ziemi i tchnĢł w jego nozdrza tchnienie Ňycia, wskutek czego stał

siħ człowiek istotĢ ŇywĢ.8 A zasadziwszy ogród w Eden na wschodzie, Pan Bóg

umieĻcił tam człowieka, którego ulepił.9 Na rozkaz Pana Boga wyrosły z gleby

wszelkie drzewa miłe z wyglĢdu i smaczny owoc rodzĢce oraz drzewo Ňycia w

Ļrodku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła.10 Z Edenu zaĻ wypływała rzeka,

aby nawadniaę ów ogród, i stamtĢd siħ rozdzielała, dajĢc poczĢtek czterem

rzekom.11 Nazwa pierwszej - Piszon; jest to ta, która okrĢŇa cały kraj Chawila, gdzie

siħ znajduje złoto.12 A złoto owej krainy jest znakomite; tam jest takŇe wonna Ňywica

i kamieı czerwony.13 Nazwa drugiej rzeki - Gichon; okrĢŇa ona cały kraj - Kusz.14

Nazwa rzeki trzeciej - Chiddekel; płynie ona na wschód od Aszszuru. Rzeka czwarta

- to Perat.15 Pan Bóg wziĢł zatem człowieka i umieĻcił go w ogrodzie Eden, aby

uprawiał go i doglĢdał.16 A przy tym Pan Bóg dał człowiekowi taki rozkaz: Z

wszelkiego drzewa tego ogrodu moŇesz spoŇywaę według upodobania;17 ale z

drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeĻę bo gdy z niego spoŇyjesz, niechybnie

umrzesz.18 Potem Pan Bóg rzekł: Nie jest dobrze, Ňeby mħŇczyzna był sam; uczyniħ

mu zatem odpowiedniĢ dla niego pomoc.19 Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzħta

lĢdowe i wszelkie ptaki powietrzne, Pan Bóg przyprowadził je do mħŇczyzny, aby

przekonaę siħ, jakĢ on da im nazwħ. KaŇde jednak zwierzħ, które okreĻlił

mħŇczyzna, otrzymało nazwħ istota Ňywa.20 I tak mħŇczyzna dał nazwy wszelkiemu

bydłu, ptakom powietrznym i wszelkiemu zwierzħciu polnemu, ale nie znalazła siħ

pomoc odpowiednia dla mħŇczyzny.21 Wtedy to Pan sprawił, Ňe mħŇczyzna pogrĢŇył

siħ w głħbokim Ļnie, i gdy spał, wyjĢł jedno z jego Ňeber, a miejsce to zapełnił

ciałem.22 Po czym Pan Bóg z Ňebra, które wyjĢł z mħŇczyzny, zbudował niewiastħ. A

gdy jĢ przyprowadził do mħŇczyzny,23 mħŇczyzna powiedział: Ta dopiero jest koĻciĢ

z moich koĻci i ciałem z mego ciała! Ta bħdzie siħ zwała niewiastĢ, bo ta z

mħŇczyzny została wziħta.24 Dlatego to mħŇczyzna opuszcza ojca swego i matkħ

swojĢ i łĢczy siħ ze swĢ ŇonĢ tak ĻciĻle, Ňe stajĢ siħ jednym ciałem.25 ChociaŇ

mħŇczyzna i jego Ňona byli nadzy, nie odczuwali wobec siebie wstydu.

Rozdział 3

1A wĢŇ był bardziej przebiegły niŇ wszystkie zwierzħta lĢdowe, które Pan Bóg

stworzył. On to rzekł do niewiasty: Czy rzeczywiĻcie Bóg powiedział: Nie jedzcie

owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?2 Niewiasta odpowiedziała wħŇowi:

Owoce z drzew tego ogrodu jeĻę moŇemy,3 tylko o owocach z drzewa, które jest w

Ļrodku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam jeĻę z niego, a nawet go dotykaę,

abyĻcie nie pomarli.4 Wtedy rzekł wĢŇ do niewiasty: Na pewno nie umrzecie!5 Ale

wie Bóg, Ňe gdy spoŇyjecie owoc z tego drzewa, otworzĢ siħ wam oczy i tak jak Bóg

bħdziecie znali dobro i zło.6 Wtedy niewiasta spostrzegła, Ňe drzewo to ma owoce

dobre do jedzenia, Ňe jest ono rozkoszĢ dla oczu i Ňe owoce tego drzewa nadajĢ siħ

do zdobycia wiedzy. Zerwała zatem z niego owoc, skosztowała i dała swemu

mħŇowi, który był z niĢ: a on zjadł.7 A wtedy otworzyły siħ im obojgu oczy i poznali,

Ňe sĢ nadzy; spletli wiħc gałĢzki figowe i zrobili sobie przepaski.8 Gdy zaĻ

mħŇczyzna i jego Ňona usłyszeli kroki Pana Boga przechadzajĢcego siħ po ogrodzie,

w porze kiedy był powiew wiatru, skryli siħ przed Panem Bogiem wĻród drzew

ogrodu.9 Pan Bóg zawołał na mħŇczyznħ i zapytał go: Gdzie jesteĻ?10 On

odpowiedział: Usłyszałem Twój głos w ogrodzie, przestraszyłem siħ, bo jestem nagi, i

ukryłem siħ.11 Rzekł Bóg: KtóŇ ci powiedział, Ňe jesteĻ nagi? Czy moŇe zjadłeĻ z

drzewa, z którego ci zakazałem jeĻę?12 MħŇczyzna odpowiedział: Niewiasta, którĢ

postawiłeĻ przy mnie, dała mi owoc z tego drzewa i zjadłem.13 Wtedy Pan Bóg rzekł

do niewiasty: Dlaczego to uczyniłaĻ? Niewiasta odpowiedziała: WĢŇ mnie zwiódł i

zjadłam.14 Wtedy Pan Bóg rzekł do wħŇa: PoniewaŇ to uczyniłeĻ, bĢdŅ przeklħty

wĻród wszystkich zwierzĢt domowych i polnych; na brzuchu bħdziesz siħ czołgał i

proch bħdziesz jadł po wszystkie dni twego istnienia.15 Wprowadzam nieprzyjaŅı

miħdzy ciebie a niewiastħ, pomiħdzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiaŇdŇy

ci głowħ, a ty zmiaŇdŇysz mu piħtħ. 16Do niewiasty powiedział: Obarczħ ciħ

niezmiernie wielkim trudem twej brzemiennoĻci, w bólu bħdziesz rodziła dzieci, ku

twemu mħŇowi bħdziesz kierowała swe pragnienia, on zaĻ bħdzie panował nad

tobĢ.17 Do mħŇczyzny zaĻ Bóg rzekł: PoniewaŇ posłuchałeĻ swej Ňony i zjadłeĻ z

drzewa, co do którego dałem ci rozkaz w słowach: Nie bħdziesz z niego jeĻę -

przeklħta niech bħdzie ziemia z twego powodu: w trudzie bħdziesz zdobywał od niej

poŇywienie dla siebie po wszystkie dni twego Ňycia.18 Cierı i oset bħdzie ci ona

rodziła, a przecieŇ pokarmem twym sĢ płody roli.19 W pocie wiħc oblicza twego

bħdziesz musiał zdobywaę poŇywienie, póki nie wrócisz do ziemi, z której zostałeĻ

wziħty; bo prochem jesteĻ i w proch siħ obrócisz!20 MħŇczyzna dał swej Ňonie imiħ

Ewa, bo ona stała siħ matkĢ wszystkich ŇyjĢcych.21 Pan Bóg sporzĢdził dla

mħŇczyzny i dla jego Ňony odzienie ze skór i przyodział ich.22 Po czym Pan Bóg

rzekł: Oto człowiek stał siħ taki jak My: zna dobro i zło; niechaj teraz nie wyciĢgnie

przypadkiem rħki, aby zerwaę owoc takŇe z drzewa Ňycia, zjeĻę go i Ňyę na wieki.23

Dlatego Pan Bóg wydalił go z ogrodu Eden, aby uprawiał tħ ziemiħ, z której został

wziħty.24 Wygnawszy zaĻ człowieka, Bóg postawił przed ogrodem Eden cherubów i

połyskujĢce ostrze miecza, aby strzec drogi do drzewa Ňycia.

chciał patrzeę. Smuciło to Kaina bardzo i chodził z ponurĢ twarzĢ.6 Pan zapytał

Kaina: Dlaczego jesteĻ smutny i dlaczego twarz twoja jest ponura?7 PrzecieŇ gdybyĻ

postħpował dobrze, miałbyĻ twarz pogodnĢ; jeŇeli zaĻ nie bħdziesz dobrze

postħpował, grzech leŇy u wrót i czyha na ciebie, a przecieŇ ty masz nad nim

panowaę.8 Rzekł Kain do Abla, brata swego: ChodŅmy na pole. A gdy byli na polu,

Kain rzucił siħ na swego brata Abla i zabił go.9 Wtedy Bóg zapytał Kaina: Gdzie jest

brat twój, Abel? On odpowiedział: Nie wiem. CzyŇ jestem stróŇem brata mego?10

Rzekł Bóg: CóŇeĻ uczynił? Krew brata twego głoĻno woła ku mnie z ziemi!11 BĢdŅ

wiħc teraz przeklħty na tej roli, która rozwarła swĢ paszczħ, aby wchłonĢę krew brata

twego, przelanĢ przez ciebie.12 Gdy rolħ tħ bħdziesz uprawiał, nie da ci juŇ ona

wiħcej plonu. Tułaczem i zbiegiem bħdziesz na ziemi!13 Kain rzekł do Pana: Zbyt

wielka jest kara moja, abym mógł jĢ znieĻę.14 Skoro mnie teraz wypħdzasz z tej roli,

i mam siħ ukrywaę przed tobĢ, i byę tułaczem i zbiegiem na ziemi, kaŇdy, kto mnie

spotka, bħdzie mógł mnie zabię!15 Ale Pan mu powiedział: O, nie! Ktokolwiek by

zabił Kaina, siedmiokrotnĢ pomstħ poniesie! Dał teŇ Pan znamiħ Kainowi, aby go nie

zabił, ktokolwiek go spotka.16 Po czym Kain odszedł od Pana i zamieszkał w kraju

Nod, na wschód od Edenu.17 Kain zbliŇył siħ do swej Ňony, a ona poczħła i urodziła

Henocha. Gdy Kain zbudował miasto, nazwał je imieniem swego syna: Henoch.18

Henoch był ojcem Irada, Irad ojcem Mechujaela, a Mechujael ojcem Metuszaela,

Metuszael zaĻ Lameka.19 Lamek wziĢł sobie dwie Ňony. Imiħ jednej było Ada, a

drugiej - Silla.20 Ada urodziła Jabala; on to był praojcem mieszkajĢcych pod

namiotami i pasterzy.21 Brat jego nazywał siħ Jubal; od niego to pochodzĢ wszyscy

grajĢcy na cytrze i na flecie.22 Silla - ona teŇ urodziła Tubal-Kaina; był on kowalem,

sporzĢdzajĢcym wszelkie narzħdzia z brĢzu i z Ňelaza. SiostrĢ Tubal-Kaina była

Naama.23 Lamek rzekł do swych Ňon, Ady i Silli: Słuchajcie, co wam powiem, Ňony

Lameka. Nastawcie ucha na moje słowa: Gotów jestem zabię człowieka dorosłego,

jeĻli on mnie zrani, i dziecko - jeĻli mi zrobi siniec!24 JeŇeli Kain miał byę

pomszczony siedmiokrotnie, to Lamek siedemdziesiĢt siedem razy!25 Adam raz

jeszcze zbliŇył siħ do swej Ňony i ta urodziła mu syna, któremu dała imiħ Set, gdyŇ -

jak mówiła - dał mi Bóg potomka innego w zamian za Abla, którego zabił Kain.26

Setowi równieŇ urodził siħ syn; Set dał mu imiħ Enosz. Wtedy zaczħto wzywaę

imienia Pana.

Rozdział 5

1Oto rodowód potomków Adama. Gdy Bóg stworzył człowieka, na podobieıstwo

Boga stworzył go;2 stworzył mħŇczyznħ i niewiastħ, pobłogosławił ich i dał im nazwħ

"ludzie", wtedy gdy ich stworzył.3 Gdy Adam miał sto trzydzieĻci lat, urodził mu siħ

syn, podobny do niego jako jego obraz, i dał mu na imiħ Set.4 A po urodzeniu siħ

Seta Ňył Adam osiemset lat i miał synów oraz córki.5 Ogólna liczba lat, które Adam

przeŇył, była dziwiħęset trzydzieĻci. I umarł.6 Gdy Set miał sto piħę lat, urodził mu siħ

syn Enosz.7 A po urodzeniu siħ Enosza Ňył osiemset siedem lat i miał synów oraz

córki.8 I umarł Set, przeŇywszy ogółem dziewiħęset dwanaĻcie lat.9 Gdy Enosz miał

dziewiħędziesiĢt lat, urodził mu siħ syn Kenan.10 I Ňył Enosz po urodzeniu siħ

Kenana osiemset piħtnaĻcie lat, i miał synów oraz córki.11 Enosz umarł, przeŇywszy

ogółem dziewiħęset piħę lat.12 Gdy Kenan miał lat siedemdziesiĢt, urodził mu siħ

Mahalaleel.13 A po urodzeniu mu siħ Mahalaleela Ňył Kenan osiemset czterdzieĻci

lat i miał synów i córki.14 I gdy Kenan przeŇył ogółem dziewiħęset dziesiħę lat,

umarł.15 Gdy Mahalaleel miał szeĻędziesiĢt piħę lat, urodził mu siħ syn Jered.16 A

Rozdział 4

1MħŇczyzna zbliŇył siħ do swej Ňony Ewy. A ona poczħła i urodziła Kaina, i rzekła:

Otrzymałam mħŇczyznħ od Pana.2 A potem urodziła jeszcze Abla, jego brata. Abel

był pasterzem trzód, a Kain uprawiał rolħ.3 Gdy po niejakim czasie Kain składał dla

Pana w ofierze płody roli,4 zaĻ Abel składał równieŇ pierwociny ze swej trzody i z ich

tłuszczu, Pan wejrzał na Abla i na jego ofiarħ;5 na Kaina zaĻ i na jego ofiarħ nie

po urodzeniu siħ Jereda Ňył osiemset trzydzieĻci lat i miał synów i córki.17 Gdy

Mahalaleel miał ogółem osiemset dziewiħędziesiĢt piħę lat, umarł.18 Gdy Jered miał

sto szeĻędziesiĢt dwa lata, urodził mu siħ syn Henoch.19 A po urodzeniu siħ

Henocha Jered Ňył osiemset lat i miał synów i córki.20 Jered przeŇył ogółem

dziewiħęset szeĻędziesiĢt dwa lata, i umarł.21 Gdy Henoch miał szeĻędziesiĢt piħę

lat, urodził mu siħ syn Metuszelach.22 Henoch po urodzeniu siħ Metuszelacha Ňył w

przyjaŅni z Bogiem trzysta lat i miał synów i córki.23 Ogólna liczba lat Ňycia Henocha:

trzysta szeĻędziesiĢt piħę.24 ņył wiħc Henoch w przyjaŅni z Bogiem, a nastħpnie

znikł, bo zabrał go Bóg.25 Gdy Metuszelach miał sto osiemdziesiĢt siedem lat,

urodził mu siħ syn Lamek.26 Po urodzeniu siħ Lameka Ňył jeszcze siedemset

osiemdziesiĢt dwa lata i miał synów i córki.27 Metuszelach umarł majĢc ogółem

dziewiħęset szeĻędziesiĢt dziewiħę lat.28 Gdy Lamek miał sto osiemdziesiĢt dwa

lata, urodził mu siħ syn.29 A dajĢc mu imiħ Noe, powiedział: Ten niechaj nam bħdzie

pociechĢ w naszej pracy i trudzie rĢk naszych na ziemi, którĢ Pan przeklĢł.30 Lamek

po urodzeniu siħ Noego Ňył piħęset dziewiħędziesiĢt piħę lat i miał synów i córki.31

UmierajĢc Lamek miał ogółem siedemset siedemdziesiĢt siedem lat.32 A gdy Noe

miał piħęset lat, urodzili mu siħ: Sem, Cham i Jafet.

ciebie i na paszħ dla zwierzĢt.22 I Noe wykonał wszystko tak, jak Bóg polecił mu

uczynię.

Rozdział 7

1A potem Pan rzekł do Noego: WejdŅ wraz z całĢ twĢ rodzinĢ do arki, bo

przekonałem siħ, Ňe tylko ty jesteĻ wobec mnie prawy wĻród tego pokolenia.2 Z

wszelkich zwierzĢt czystych weŅ z sobĢ siedem samców i siedem samic, ze zwierzĢt

zaĻ nieczystych po jednej parze: samca i samicħ;3 równieŇ i z ptactwa - po siedem

samców i po siedem samic, aby w ten sposób zachowaę ich potomstwo dla całej

ziemi.4 Bo za siedem dni spuszczħ na ziemiħ deszcz, który bħdzie padał czterdzieĻci

dni i czterdzieĻci nocy, aby wyniszczyę wszystko, co istnieje na powierzchni ziemi -

cokolwiek stworzyłem.5 I spełnił Noe wszystko tak, jak mu Pan polecił.6 Noe miał

szeĻęset lat, gdy nastał potop na ziemi.7 Noe wszedł z synami, z ŇonĢ i z Ňonami

swych synów do arki, aby schronię siħ przed wodami potopu.8 Ze zwierzĢt czystych i

nieczystych, z ptactwa i ze wszystkiego, co pełza po ziemi,9 po dwie sztuki, samiec i

samica, weszły do Noego, do arki, tak jak mu Bóg rozkazał.10 A gdy upłynħło siedem

dni, wody potopu spadły na ziemiħ.11 W roku szeĻęsetnym Ňycia Noego, w drugim

miesiĢcu roku, siedemnastego dnia miesiĢca, w tym właĻnie dniu trysnħły z hukiem

wszystkie Ņródła Wielkiej Otchłani i otworzyły siħ upusty nieba;12 przez czterdzieĻci

dni i przez czterdzieĻci nocy padał deszcz na ziemiħ.13 I właĻnie owego dnia Noe

oraz jego synowie, Sem, Cham i Jafet, Ňona Noego i trzy Ňony jego synów weszli do

arki,14 a wraz z nimi wszelkie gatunki zwierzĢt, bydła, zwierzĢt pełzajĢcych po ziemi,

wszelkiego ptactwa <i istot ze skrzydłami>.15 Wszelkie istoty, w których było

tchnienie Ňycia, weszły po parze do Noego do arki.16 Gdy juŇ weszły do arki samiec i

samica kaŇdej istoty Ňywej, jak Bóg rozkazał Noemu, Pan zamknĢł za nim [drzwi].17

A potop trwał na ziemi czterdzieĻci dni i wody wezbrały, i podniosły arkħ ponad

ziemiħ.18 Kiedy przybywało coraz wiħcej wody i poziom jej podniósł siħ wysoko

ponad ziemiĢ, arka płynħła po powierzchni wód.19 Wody bowiem podnosiły siħ coraz

bardziej nad ziemiħ, tak Ňe zakryły wszystkie góry wysokie, które były pod niebem.20

Wody siħ wiħc podniosły na piħtnaĻcie łokci ponad góry i zakryły je.21 Wszystkie

istoty poruszajĢce siħ na ziemi z ptactwa, bydła i innych zwierzĢt i z wszelkich

jestestw, których było wielkie mnóstwo na ziemi, wyginħły wraz ze wszystkimi

ludŅmi.22 Wszystkie istoty, w których nozdrzach było oŇywiajĢce tchnienie Ňycia,

wszystkie, które Ňyły na lĢdzie, zginħły.23 I tak Bóg wygubił doszczħtnie wszystko, co

istniało na ziemi, od człowieka do bydła, zwierzĢt pełzajĢcych i ptactwa

powietrznego; wszystko zostało doszczħtnie wytħpione z ziemi. Pozostał tylko Noe i

to, co z nim było w arce.24 A wody stale siħ podnosiły na ziemi przez sto piħędziesiĢt

dni.

Rozdział 6

1A kiedy ludzie zaczħli siħ mnoŇyę na ziemi, rodziły im siħ córki.2 Synowie Boga,

widzĢc, Ňe córki człowiecze sĢ piħkne, brali je sobie za Ňony, wszystkie, jakie im siħ

tylko podobały.3 Wtedy Bóg rzekł: Nie moŇe pozostawaę duch mój w człowieku na

zawsze, gdyŇ człowiek jest istotĢ cielesnĢ; niechaj wiħc Ňyje tylko sto dwadzieĻcia

lat.4 A w owych czasach byli na ziemi giganci; a takŇe póŅniej, gdy synowie Boga

zbliŇali siħ do córek człowieczych, te im rodziły. Byli to wiħc owi mocarze, majĢcy

sławħ w owych dawnych czasach.5 Kiedy zaĻ Pan widział, Ňe wielka jest

niegodziwoĻę ludzi na ziemi i Ňe usposobienie ich jest wciĢŇ złe,6 Ňałował, Ňe

stworzył ludzi na ziemi, i zasmucił siħ.7 Wreszcie Pan rzekł: Zgładzħ ludzi, których

stworzyłem, z powierzchni ziemi: ludzi, bydło, zwierzħta pełzajĢce i ptaki powietrzne,

bo Ňal mi, Ňe ich stworzyłem.8 [Tylko] Noego Pan darzył ŇyczliwoĻciĢ.9 Oto dzieje

Noego. Noe, człowiek prawy, wyróŇniał siħ nieskazitelnoĻciĢ wĻród współczesnych

sobie ludzi; w przyjaŅni z Bogiem Ňył Noe.10 A Noe był ojcem trzech synów: Sema,

Chama i Jafeta.11 Ziemia została skaŇona w oczach Boga.12 Gdy Bóg widział, iŇ

ziemia jest skaŇona, Ňe wszyscy ludzie postħpujĢ na ziemi niegodziwie,13 rzekł do

Noego: Postanowiłem połoŇyę kres istnieniu wszystkich ludzi, bo ziemia jest pełna

wykroczeı przeciw mnie; zatem zniszczħ ich wraz z ziemiĢ.14 Ty zaĻ zbuduj sobie

arkħ z drzewa Ňywicznego, uczyı w arce przegrody i powlecz jĢ smołĢ wewnĢtrz i

zewnĢtrz.15 A oto, jak masz jĢ wykonaę: długoĻę arki - trzysta łokci, piħędziesiĢt

łokci jej szerokoĻę i wysokoĻę jej - trzydzieĻci łokci.16 Nakrycie arki, przepuszczajĢce

Ļwiatło, sporzĢdzisz na łokieę wysokie i zrobisz wejĻcie do arki w jej bocznej Ļcianie;

uczyı przegrody: dolnĢ, drugĢ i trzeciĢ.17 Ja zaĻ sprowadzħ na ziemiħ potop, aby

zniszczyę wszelkĢ istotħ pod niebem, w której jest tchnienie Ňycia; wszystko, co

istnieje na ziemi, wyginie,18 ale z tobĢ zawrħ przymierze. WejdŅ przeto do arki z

synami twymi, z ŇonĢ i z Ňonami twych synów.19 SpoĻród wszystkich istot ŇyjĢcych

wprowadŅ do arki po parze, samca i samicħ, aby ocalały wraz z tobĢ od zagłady.20 Z

kaŇdego gatunku ptactwa, bydła i zwierzĢt pełzajĢcych po ziemi po parze; niechaj

wejdĢ do ciebie, aby nie wyginħły.21 A ty nabierz sobie wszelkiej ŇywnoĻci -

wszystkiego, co nadaje siħ do jedzenia - i zgromadŅ u siebie, aby była na pokarm dla

Rozdział 8

1Ale Bóg, pamiħtajĢc o Noem, o wszystkich istotach Ňywych i o wszystkich

zwierzħtach, które z nim były w arce, sprawił, Ňe powiał wiatr nad całĢ ziemiĢ i wody

zaczħły opadaę.2 Zamknħły siħ bowiem zbiorniki Wielkiej Otchłani tak, Ňe deszcz

przestał padaę z nieba.3 Wody ustħpowały z ziemi powoli, lecz nieustannie, i po

upływie stu piħędziesiħciu dni siħ obniŇyły.4 MiesiĢca siódmego, siedemnastego dnia

miesiĢca arka osiadła na górach Ararat.5 Woda wciĢŇ opadała aŇ do miesiĢca

dziesiĢtego. W pierwszym dniu miesiĢca dziesiĢtego ukazały siħ szczyty gór.6 A po

czterdziestu dniach Noe, otworzywszy okno arki, które przedtem uczynił,7 wypuĻcił

kruka; ale ten wylatywał i zaraz wracał, dopóki nie wyschła woda na ziemi.8 Potem

wypuĻcił z arki gołħbicħ, aby siħ przekonaę, czy ustĢpiły wody z powierzchni ziemi.9

Gołħbica, nie znalazłszy miejsca, gdzie by mogła usiĢĻę, wróciła do arki, bo jeszcze

była woda na całej powierzchni ziemi; Noe, wyciĢgnĢwszy rħkħ, schwytał jĢ i zabrał

do arki.10 Przeczekawszy zaĻ jeszcze siedem dni, znów wypuĻcił z arki gołħbicħ11 i

ta wróciła do niego pod wieczór, niosĢc w dziobie ĻwieŇy listek z drzewa oliwnego.

Poznał wiħc Noe, Ňe woda na ziemi opadła.12 I czekał jeszcze siedem dni, po czym

wypuĻcił znów gołħbicħ, ale ona juŇ nie powróciła do niego.13 W szeĻęset pierwszym

roku, w miesiĢcu pierwszym, w pierwszym dniu miesiĢca wody wyschły na ziemi, i

Noe, zdjĢwszy dach arki, zobaczył, Ňe powierzchnia ziemi jest juŇ prawie sucha.14 A

kiedy w miesiĢcu drugim, w dniu dwudziestym siódmym ziemia wyschła,15 Bóg

przemówił do Noego tymi słowami:16 WyjdŅ z arki wraz z ŇonĢ, synami i z Ňonami

twych synów.17 WyprowadŅ teŇ z sobĢ wszystkie istoty Ňywe: z ptactwa, bydła i

zwierzĢt pełzajĢcych po ziemi; niechaj rozejdĢ siħ po ziemi, niech bħdĢ płodne i

niech siħ rozmnaŇajĢ.18 Noe wyszedł wiħc z arki wraz z synami, ŇonĢ i z Ňonami

swych synów.19 Wyszły teŇ z arki wszelkie zwierzħta: róŇne gatunki zwierzĢt

pełzajĢcych po ziemi i ptactwa, wszystko, co siħ porusza na ziemi.20 Noe zbudował

ołtarz dla Pana i wziĢwszy ze wszystkich zwierzĢt czystych i z ptaków czystych złoŇył

je w ofierze całopalnej na tym ołtarzu.21 Gdy Pan poczuł miłĢ woı, rzekł do siebie:

Nie bħdħ juŇ wiħcej złorzeczył ziemi ze wzglħdu na ludzi, bo usposobienie człowieka

jest złe juŇ od młodoĻci. Przeto juŇ nigdy nie zgładzħ wszystkiego, co Ňyje, jak to

uczyniłem.22 BħdĢ zatem istniały, jak długo trwaę bħdzie ziemia: siew i Ňniwo, mróz i

upał, lato i zima, dzieı i noc.

człowiekiem; i nie bħdzie juŇ nigdy wód potopu na zniszczenie Ňadnego jestestwa.16

Gdy zatem bħdzie ten łuk na obłokach, patrzĢc na niego, wspomnħ na przymierze

wieczne miħdzy mnĢ a wszelkĢ istotĢ ŇyjĢcĢ w kaŇdym ciele, które jest na ziemi.17

Rzekł Bóg do Noego: To jest znak przymierza, które zawarłem miħdzy MnĢ a

wszystkimi istotami, jakie sĢ na ziemi.18 Synami Noego, którzy wyszli z arki, byli

Sem, Cham i Jafet. Cham był ojcem Kanaana.19 Ci trzej byli synami Noego i od nich

to zaludniła siħ cała ziemia.20 Noe był rolnikiem i on to pierwszy zasadził winnicħ.21

Gdy potem napił siħ wina, odurzył siħ [nim] i leŇał nagi w swym namiocie.22 Cham,

ojciec Kanaana, ujrzawszy nagoĻę swego ojca, powiedział o tym dwu swym braciom,

którzy byli poza namiotem.23 Wtedy Sem i Jafet wziħli płaszcz i trzymajĢc go na

ramionach weszli tyłem do namiotu i przykryli nagoĻę swego ojca; twarzy zaĻ swych

nie odwracali, aby nie widzieę nagoĻci swego ojca.24 Kiedy Noe obudził siħ po

odurzeniu winem i dowiedział siħ, co uczynił mu jego młodszy syn,25 rzekł: Niech

bħdzie przeklħty Kanaan! Niech bħdzie najniŇszym sługĢ swych braci!26 A potem

dodał: Niech bħdzie błogosławiony Pan, Bóg Sema! Niech Kanaan bħdzie sługĢ

Sema!27 Niech Bóg da i Jafetowi duŇĢ przestrzeı i niech on zamieszka w namiotach

Sema, a Kanaan niech bħdzie mu sługĢ.28 Noe Ňył po potopie trzysta piħędziesiĢt

lat.29 I umarł Noe w wieku lat dziewiħciuset piħędziesiħciu.

Rozdział 10

1Oto potomstwo synów Noego: Sema, Chama i Jafeta.Po potopie urodzili siħ im

nastħpujĢcy synowie:2 Synowie Jafeta: Gomer, Magog, Madaj, Jawan,Tubal,

Meszek i Tiras.3 Synowie Gomera: Aszkanaz, Rifat i Togarma.4 Synowie Jawana:

Elisza i Tarszisz, Kittim i Dodanim.5 Od nich pochodzĢ mieszkaıcy wybrzeŇy i wysp,

podzieleni według swych krajów i swego jħzyka, według szczepów i według

narodów.6 Synowie Chama: Kusz, Misraim, Put i Kanaan.7 Synowie Kusza: Seba,

Chawila, Sabta, Rama i Sabteka. Synowie Ramy: Saba i Dedan.8 Kusz zaĻ zrodził

Nimroda, który był pierwszym mocarzem na ziemi.9 Był on teŇ najsławniejszym na

ziemi myĻliwym. StĢd powstało przysłowie: Dzielny jak Nimrod, najsławniejszy na

ziemi myĻliwy.10 On to pierwszy panował w Babelu, w Erek, w Akkad i w Kalne, w

kraju Szinear.11 Wyszedłszy z tego kraju do Aszszuru, zbudował Niniwħ, Rechobot-

Ir, Kalach12 i Resan, wielkie miasto pomiħdzy NiniwĢ a Kalach.13 Misraim miał jako

potomstwo: Ludim, Anamim, Lehabim, Naftuchim,14 Patrusim i Kasluchim, od

których pochodzĢ Filistyni i Kaftoryci.15 Kanaan zaĻ miał synów: pierworodnego

Sydona i Cheta.16 A ponadto: Jebusytów, Amorytów, Girgaszytów,17 Chiwwitów,

Arkitów, Sinitów,18 Arwadytów, Semarytów i Chamatytów. A potem szczepy

kananejskie rozproszyły siħ.19 Granica Kananejczyków biegła od Sydonu w kierunku

Geraru aŇ do Gazy, a potem w kierunku Sodomy, Gomory, Admy i Seboim - aŇ do

Leszy.20 SĢ to potomkowie Chama według ich szczepów, jħzyków, krajów i

narodów.21 RównieŇ Semowi, praojcu wszystkich Hebrajczyków i starszemu bratu

Jafeta, urodzili siħ [synowie].22 Synowie Sema: Elam, Aszszur, Arpachszad, Lud i

Aram.23 Synowie Arama: Us, Chul, Geter i Masz.24 Arpachszad był ojcem Szelacha,

a Szelach Ebera.25 Eberowi urodzili siħ dwaj synowie; imiħ jednego Peleg, gdyŇ za

jego czasów ludzkoĻę siħ podzieliła, imiħ zaĻ jego brata - Joktan.26 Joktan był ojcem

Almodada, Szelefa, Chasarmaweta, Jeracha,27 Hadorama, Uzala, Dikli,28 Obala,

Abimaela, Saby,29 Ofira, Chawili i Jobaba. Ci wszyscy byli synami Joktana.30

Obszar, na którym mieszkali, rozciĢgał siħ od Meszy w kierunku Sefar aŇ do wyŇyny

wschodniej.31 Oto synowie Sema według szczepów, jħzyków, krajów i narodów.32

Rozdział 9

1Po czym Bóg pobłogosławił Noego i jego synów, mówiĢc do nich: BĢdŅcie płodni i

mnóŇcie siħ, abyĻcie zaludnili ziemiħ.2 Wszelkie zaĻ zwierzħ na ziemi i wszelkie

ptactwo powietrzne niechaj siħ was boi i lħka. Wszystko, co siħ porusza na ziemi i

wszystkie ryby morskie zostały oddane wam we władanie.3 Wszystko, co siħ porusza

i Ňyje, jest przeznaczone dla was na pokarm, tak jak roĻliny zielone, dajħ wam

wszystko.4 Nie wolno wam tylko jeĻę miħsa z krwiĢ Ňycia.5 Upomnħ siħ o waszĢ

krew przez wzglĢd na wasze Ňycie - upomnħ siħ o niĢ u kaŇdego zwierzħcia.

Upomnħ siħ teŇ u człowieka o Ňycie człowieka i u kaŇdego - o Ňycie brata.6 [JeĻli] kto

przeleje krew ludzkĢ, przez ludzi ma byę przelana krew jego, bo człowiek został

stworzony na obraz Boga.7 Wy zaĻ bĢdŅcie płodni i mnóŇcie siħ; zaludniajcie ziemiħ

i miejcie nad niĢ władzħ.8 Potem Bóg tak rzekł do Noego i do jego synów:9 Ja, Ja

zawieram przymierze z wami i z waszym potomstwem, które po was bħdzie;10 z

wszelkĢ istotĢ ŇywĢ, która jest z wami: z ptactwem, ze zwierzħtami domowymi i

polnymi, jakie sĢ przy was, ze wszystkimi, które wyszły z arki, z wszelkim

zwierzħciem na ziemi.11 Zawieram z wami przymierze, tak iŇ nigdy juŇ nie zostanie

zgładzona wodami potopu Ňadna istota Ňywa i juŇ nigdy nie bħdzie potopu

niszczĢcego ziemiħ.12 Po czym Bóg dodał: A to jest znak przymierza, które ja

zawieram z wami i kaŇdĢ istotĢ ŇywĢ, jaka jest z wami, na wieczne czasy:13 Łuk mój

kładħ na obłoki, aby był znakiem przymierza miħdzy MnĢ a ziemiĢ.14 A gdy

rozciĢgnħ obłoki nad ziemiĢ i gdy ukaŇe siħ ten łuk na obłokach,15 wtedy wspomnħ

na moje przymierze, które zawarłem z wami i z wszelkĢ istotĢ ŇywĢ, z kaŇdym

Oto szczepy synów Noego według ich pokrewieıstwa i według narodów. Od nich to

wywodzĢ siħ ludy na ziemi po potopie.

imiħ rozsławiħ: staniesz siħ błogosławieıstwem.3 Bħdħ błogosławił tym, którzy ciebie

błogosławię bħdĢ, a tym, którzy tobie bħdĢ złorzeczyli, i ja bħdħ złorzeczył. Przez

ciebie bħdĢ otrzymywały błogosławieıstwo ludy całej ziemi.4 Abram udał siħ w

drogħ, jak mu Pan rozkazał, a z nim poszedł i Lot. Abram miał siedemdziesiĢt piħę

lat, gdy wyszedł z Charanu.5 I zabrał Abram z sobĢ swojĢ Ňonħ Saraj, swego

bratanka Lota i cały dobytek, jaki obaj posiadali, oraz słuŇbħ, którĢ nabyli w

Charanie, i wyruszyli, aby siħ udaę do Kanaanu. Gdy zaĻ przybyli do Kanaanu,6

Abram przeszedł przez ten kraj aŇ do pewnej miejscowoĻci koło Sychem, do dħbu

More. - A w kraju tym mieszkali wówczas Kananejczycy.-7 Pan, ukazawszy siħ

Abramowi, rzekł: Twojemu potomstwu oddajħ właĻnie tħ ziemiħ. Abram zbudował

tam ołtarz dla Pana, który mu siħ ukazał.8 StamtĢd zaĻ przeniósł siħ na wzgórze na

wschód od Betel i rozbił swój namiot pomiħdzy Betel od zachodu i Aj od wschodu.

Tam równieŇ zbudował ołtarz dla Pana i wzywał imienia Jego.9 ZwinĢwszy namioty,

Abram wħdrował z miejsca na miejsce w stronħ Negebu.10 Kiedy zaĻ nastał głód w

owym kraju, Abram powħdrował do Egiptu, aby tam przez pewien czas pozostaę; był

bowiem ciħŇki głód w Kanaanie.11 A gdy siħ juŇ zbliŇał do Egiptu, rzekł do swojej

Ňony, Saraj: Wiem, Ňe jesteĻ urodziwĢ kobietĢ;12 skoro ciħ ujrzĢ Egipcjanie,

powiedzĢ: to jego Ňona; i zabijĢ mnie, a ciebie zostawiĢ przy Ňyciu.13 Mów wiħc, Ňe

jesteĻ mojĢ siostrĢ, aby mi siħ dobrze wiodło ze wzglħdu na ciebie i abym dziħki

tobie utrzymał siħ przy Ňyciu.14 Gdy Abram przybył do Egiptu, zauwaŇyli Egipcajnie,

Ňe Saraj jest bardzo piħknĢ kobietĢ.15 Ujrzawszy jĢ dostojnicy faraona, chwalili jĢ

takŇe przed faraonem. ToteŇ zabrano Saraj na dwór faraona,16 Abramowi zaĻ

wynagrodzono za niĢ sowicie. Otrzymał bowiem owce i woły, niewolników i

niewolnice oraz oĻlice i wielbłĢdy.17 Pan jednak dotknĢł faraona i jego otoczenie

wielkimi karami za zabranie Saraj, Ňony Abrama.18 Wezwał wiħc faraon Abrama i

rzekł: CóŇeĻ mi uczynił? Czemu mi nie powiedziałeĻ, Ňe ona jest twojĢ ŇonĢ?19

Dlaczego mówiłeĻ: Ňe to moja siostra, tak Ňe wziĢłem jĢ sobie za Ňonħ? A teraz - oto

twoja Ňona; zabierz jĢ i idŅ!20 Dał teŇ faraon rozkaz dworzanom, Ňeby Abrama i jego

Ňonħ, i cały jego dobytek odprowadzili [do granicy].

Rozdział 11

1Mieszkaıcy całej ziemi mieli jednĢ mowħ, czyli jednakowe słowa.2 A gdy wħdrowali

ze wschodu, napotkali równinħ w kraju Szinear i tam zamieszkali.3 I mówili jeden do

drugiego: ChodŅcie, wyrabiajmy cegłħ i wypalmy jĢ w ogniu. A gdy juŇ mieli cegłħ

zamiast kamieni i smołħ zamiast zaprawy murarskiej,4 rzekli: ChodŅcie, zbudujemy

sobie miasto i wieŇħ, której wierzchołek bħdzie siħgał nieba, i w ten sposób uczynimy

sobie znak, abyĻmy siħ nie rozproszyli po całej ziemi.5 A Pan zstĢpił z nieba, by

zobaczyę to miasto i wieŇħ, które budowali ludzie,6 i rzekł: SĢ oni jednym ludem i

wszyscy majĢ jednĢ mowħ, i to jest przyczynĢ, Ňe zaczħli budowaę. A zatem w

przyszłoĻci nic nie bħdzie dla nich niemoŇliwe, cokolwiek zamierzĢ uczynię.7

ZejdŅmy wiħc i pomieszajmy tam ich jħzyk, aby jeden nie rozumiał drugiego!8 W ten

sposób Pan rozproszył ich stamtĢd po całej powierzchni ziemi, i tak nie dokoıczyli

budowy tego miasta.9 Dlatego to nazwano je Babel, tam bowiem Pan pomieszał

mowħ mieszkaıców całej ziemi. StamtĢd teŇ Pan rozproszył ich po całej powierzchni

ziemi.10 Ci sĢ potomkowie Sema. Gdy Sem miał sto lat, urodził mu siħ syn,

Arpachszad, w dwa lata po potopie.11 Po urodzeniu siħ Arpachszada Sem Ňył

piħęset lat i miał synów i córki.12 Arpachszad, przeŇywszy trzydzieĻci piħę lat, miał

syna Szelacha.13 A po urodzeniu siħ Szelacha Arpachszad Ňył czterysta trzy lata i

miał synów i córki.14 Szelach, przeŇywszy trzydzieĻci lat, miał syna Ebera;15 po

urodzeniu siħ Ebera Ňył Szelach czterysta trzy lata i miał synów i córki.16 Gdy Eber

miał trzydzieĻci cztery lata, urodził mu siħ syn, Peleg;17 a po urodzeniu siħ Pelega

Ňył Eber czterysta trzydzieĻci lat i miał synów i córki.18 Gdy Peleg miał trzydzieĻci lat,

urodził mu siħ Reu;19 a po urodzeniu siħ Reu Ňył Peleg dwieĻcie dziewiħę lat i miał

synów i córki.20 Gdy Reu miał trzydzieĻci dwa lata, urodził mu siħ syn, Serug;21 a po

urodzeniu siħ Seruga Ňył Reu dwieĻcie siedem lat i miał synów i córki.22 Gdy Serug

miał trzydzieĻci lat, urodził mu siħ Nachor;23 a po urodzeniu siħ Nachora Ňył Serug

dwieĻcie lat i miał synów i córki.24 Gdy Nachor miał dwadzieĻcia dziewiħę lat, urodził

mu siħ Terach;25 a po urodzeniu siħ Teracha Nachor Ňył sto dziewiħtnaĻcie lat i miał

synów i córki.26 Gdy Terach miał siedemdziesiĢt lat, urodzili mu siħ synowie: Abram,

Nachor i Haran.27 Oto dzieje potomków Teracha. Terach był ojcem Abrama,

Nachora i Harana, a Haran był ojcem Lota.28 Haran zmarł jeszcze za Ňycia Teracha,

swego ojca, w kraju, w którym siħ urodził, w Ur chaldejskim.29 Abram i Nachor wziħli

sobie Ňony. Imiħ Ňony Abrama było Saraj, imiħ zaĻ Ňony Nachora - Milka. Była to

córka Harana, który miał jeszcze drugĢ córkħ imieniem Jiska.30 Saraj była

niepłodna, nie miała wiħc potomstwa.31 Terach, wziĢwszy z sobĢ swego syna

Abrama, Lota - syna Harana, czyli swego wnuka, i Saraj, swĢ synowĢ, Ňonħ Abrama,

wyruszył z nimi z Ur chaldejskiego, aby siħ udaę do kraju Kanaan. Gdy jednak

przyszli do Charanu, osiedlili siħ tam.32 Terach doczekał dwustu i piħciu lat Ňycia i

zmarł w Charanie.

Rozdział 13

1Abram wywħdrował wiħc z Egiptu z ŇonĢ i całym dobytkiem swoim oraz z Lotem do

Negebu.2 A był Abram juŇ bardzo zasobny w trzody, srebro i złoto.3 ZatrzymujĢc siħ

na postojach, Abram zawħdrował z Negebu do Betel, do tego miejsca, w którym

przedtem rozbił swe namioty, miħdzy Betel i Aj,4 do tego miejsca, w którym

uprzednio zbudował ołtarz i wzywał imienia Pana.5 Lot, który szedł z Abramem, miał

równieŇ owce, woły i namioty.6 Kraj nie mógł utrzymaę ich obu, bo zbyt liczne mieli

trzody; musieli wiħc siħ rozłĢczyę.7 A gdy wynikła sprzeczka pomiħdzy pasterzami

trzód Abrama i pasterzami trzód Lota - mieszkaıcami kraju byli wówczas

Kananejczycy i Peryzzyci -8 rzekł Abram do Lota: Niechaj nie bħdzie sporu miħdzy

nami, miħdzy pasterzami moimi a pasterzami twoimi, bo przecieŇ jesteĻmy krewni.9

Wszak cały ten kraj stoi przed tobĢ otworem. OdłĢcz siħ ode mnie! JeŇeli pójdziesz w

lewo, ja pójdħ w prawo, a jeŇeli ty pójdziesz w prawo, ja - w lewo.10 Wtedy Lot,

spojrzawszy przed siebie, spostrzegł, Ňe cała okolica wokół doliny Jordanu aŇ do

Soaru jest bardzo urodzajna, była ona bowiem jak ogród Pana, jak ziemia egipska,

zanim Pan nie zniszczył Sodomy i Gomory.11 Lot wybrał sobie zatem całĢ tħ dolinħ

Jordanu i wyruszył ku wschodowi, I tak rozłĢczyli siħ obaj.12 Abram pozostał w ziemi

Kanaan, Lot zaĻ zamieszkał w owej okolicy, rozbiwszy swe namioty aŇ po

Rozdział 12

1Pan rzekł do Abrama: WyjdŅ z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju,

który ci ukaŇħ.2 Uczyniħ bowiem z ciebie wielki naród, bħdħ ci błogosławił i twoje

Biblia - pisma Starego i Nowego Testamentu.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: