3_2004.pdf

Bóg się rodzi,

aby dać nam życie

wieczne

W numerze:

Kochani Czytelnicy!

Przyjdź, Dzieciątko Jezus

Przychodzi, aby nas zbawić

Powołana do miłości

Recepta na życie wieczne

Pan Bóg uchyla nam rąbka tajemnicy

Dlaczego istnieje cierpienie w czyśćcu?

„Idę wam miejsce przygotować”

Maria Simma o kontaktach

z duszami czyśćcowymi

Rok Eucharystii

Kandyda, niestrudzona apostołka

Eucharystii

Eucharystia a grzech

Sakrament pojednania – pocałunek Jezusa

Bombardowanie nieba

Darowano mi wiele

Pod rządami półksiężyca (2)

Pierścień atlantów

Pieniądze to nie wszystko

Ruch Czystych Serc dla małżonków

Dar od Boga

Metody naturalne, czyli NPR

Oni się nami opiekują

„Przybyliśmy oddać Mu pokłon”

Nie pozwolił, abym zginęła...

Przestań się lękać

Pornografia – dzieło szatana

Ja chcę i pragnę...

To była trudna walka

Najprostsza droga do nieba – Miłość

U kresu kolejnego roku, zgłębiamy tajemnicę Bożej Miłości, która

w wydarzeniu Bożego Narodzenia, przychodzi do każdego z nas. W tym

czasie w sposób szczególny powtarzamy za św. Faustyną pytanie: Jezu, co

jest powodem, że taisz swój majestat, że opuściłeś tron nieba, a przebywasz

z nami? (Dz 576) i wsłuchujemy się w odpowiedź Pana: Córko moja, miłość

Mnie sprowadziła i miłość Mię zatrzymuje. Córko moja, o gdybyś wiedziała,

jak wielką zasługę i nagrodę ma jeden akt czystej miłości ku Mnie, umarła-

byś z radości. Mówię to dlatego, abyś się ustawicznie łączyła ze Mną przez

miłość, bo to jest cel życia duszy twojej; akt ten polega na akcie woli; wiedz,

że dusza czysta jest pokorna; kiedy się uniżasz i wyniszczasz przed majesta-

tem moim, wtenczas ścigam cię łaskami swoimi, używam wszechmocy, aby

cię wywyższyć (Tamże).

Okres Bożego Narodzenia to czas, kiedy tak bardzo pragniemy, by

Jezus przyszedł do naszego życia, otoczył nas swoim ciepłem, odpowie-

dział na nasze tęsknoty, dał siły do pokonywania codziennych trosk i kłopo-

tów... W tych dniach zachwycamy się z nowym entuzjazmem miłosiernym

Bogiem. Spełniło się radosne proroctwo izajaszowe: Oto Panna pocznie

i porodzi Syna i nazwie go imieniem Emmanuel (Iz 7, 14), to znaczy Bóg

z nami (por. Mt 1, 23). Ciesząc się dobrem tych dni, pamiętajmy, że Jezus

jest właśnie Bogiem z nami , który towarzyszy nam także wtedy, kiedy umilk-

nie śpiew kolęd a ozdoby choinkowe wrócą do kartonów. On stał się praw-

dziwym człowiekiem, aby dać nam życie wieczne i pozostał z nami przez

wszystkie dni aż do skończenia świata (Mt 28, 20) w tajemnicy Eucharystii.

Kto Go przyjmuje jako swój chleb codzienny, w tym też codziennie wypeł-

nia się tajemnica Bożego Narodzenia, cud Słowa Bożego, które staje się Cia-

łem , pisze św. Benedykta od Krzyża (Edyta Stein). Niech Rok Eucharystycz-

ny, który rozpoczęliśmy w październiku 2004 r., poświęcony w całości temu

przedziwnemu Sakramentowi, zmobilizuje nas do częstej adoracji Najświęt-

szego Sakramentu, kontemplowania w Nim Oblicza Zbawiciela. Niech Msza

św. stanie się dla każdego z nas najważniejszym wydarzeniem, w którym

Jezus daje nam siebie jako pokarm na życie wieczne.

Dziękujemy za wszelkie ofiary przesłane na fundusz wydawniczy

Miłujcie się! . To dzięki Wam możemy wydawać kolejne numery Liubitie

Drug Druga i darmowo rozprowadzać w krajach byłego ZSRR. W ten spo-

sób współuczestniczycie w wielkim dziele ewangelizacji Wschodu, o którym

mówiła Matka Boża w Fatimie. Pamiętamy o Was w codziennej modlitwie

różańcowej, podczas koronki do Bożego Miłosierdzia oraz w cotygodnio-

wej Mszy św. odprawianej w Waszych intencjach.

Miłujcie się! – Katolicki Dwumiesięcznik Społecznej Krucjaty Miłości

Imprimatur: Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego,

ks. Tadeusz Winnicki, 09.11.2004.

Redaguje zespół: Redaktor naczelny: ks. Mieczysław Piotrowski TChr

Zastępca redaktora: Tomasz Tuchowski Redakcja: Daniel Biedrzycki, br. Mieczysław

Chmiel TChr, Marie Cofta, Katarzyna Cwojdzińska, Lilla Danilecka, Agata Dąbek, Agnieszka

Dzieduszycka, Tadeusz Figiel, ks. Edward Janikowski TChr, Dariusz Janów,

Grzegorz Kucharczyk, o. Wojciech Mainka OFM, Jarosław Matecki, Katarzyna Pilarska,

Robert Pilarski, Jacek Pulikowski, Zbyszko Siewkowski, Mariusz Sonnak, Agata Suszczyk,

ks. Andrzej Trojanowski TChr, Teresa Tyszkiewicz,

Eugenia i Julian Umławscy, Maria Zboralska

Opracowanie graficzne: Paweł Fiszer, Tomasz Kaźmierczak

Adres Redakcji: Czasopismo „Miłujcie się!”, ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań,

tel./fax. (61) 8523282, tel. (61) 6472686, (61)6472100

www.tchr.org/milujcie, e-mail: milujcie@tchr.org

Niech Jezus, który na to się narodził i na to przyszedł na świat, aby

dać świadectwo prawdzie (J 18, 37) będzie jedyną Prawdą Waszego życia.

Pozwólcie tej Prawdzie przychodzić do Was w słowie i sakramentach, by

mogła przemieniać Wasze serca, kształtować Wasze myśli, udoskonalać

Waszą duszę. Niech Ona pomnaża w każdym wiarę, nadzieję i miłość, kie-

ruje mądrze entuzjazmem dzieci i młodych, uzdrawia rodziny, umacnia

chorych, bezrobotnych i samotnych, uświęca kapłanów i osoby konsekro-

wane, obdarowuje życiem wiecznym zmarłych. Niech będzie Waszym dro-

gowskazem na każdy dzień, tak byście krocząc wytyczonymi przez nią dro-

gami, podejmowali właściwe decyzje w życiu rodzinnym, zawodowym,

społecznym. Dajcie się prowadzić Prawdzie, a nie zbłądzicie w wędrówce

do domu Ojca.

Wydawca: Wydawnictwo Agape, 60-962 Poznań, ul. Panny Marii 4, tel. (61) 8523282

Redakcja zastrzega sobie prawo dokonywania skrótów i zmian w tekstach.

Zdjęcia osób zamieszczone w sąsiedztwie świadectw i artykułów

są całkowicie przypadkowe.

Ks. Mieczysław Piotrowski TChr z Zespołem Redakcyjnym

Przyjdź,

Dzieciątko Jezus

W okresie komunistycznym,

w małym miasteczku na

Węgrzech dziesięcioletnia

Angelika wraz z koleżankami

daje świadectwo głębokiej wiary,

przeciwstawiając się ateistycznej

ideologii wpajanej przez

nauczycielkę. Historię opowiada

o. Norbert, proboszcz jednej

z węgierskich parafii.

Nauczycielka w tamtejszej szkole dla

dziewcząt była walczącą ateistką. Pro-

gram nauczania pani Gertrudy był prosty

i sprowadzał się do jednego celu: ukształ-

tować małe bezbożnice. Wykorzystywa-

ła ona każdą okazję, by ośmieszać, oczer-

niać i znieważać wiarę podopiecznych.

Uwzięła się szczególnie na te uczennice,

które przyjmowały często Komunię św.

W klasie IV A najlepiej uczyła się

Angelika. Była nie tylko zdolną, ale także

dobrą i uczynną dziewczynką, przez co

zyskała sobie sympatię koleżanek. Pew-

nego dnia poprosiła mnie, abym wyra-

ził zgodę, by przystępowała codziennie

do Komunii św. (wówczas dzieci musia-

ły mieć pozwolenie od kapłana na częste

przyjmowanie Ciała Chrystusa). Zapy-

tałem ją: Wiesz, czym to grozi? Odpo-

wiedziała, uśmiechając się rezolutnie:

Zapewniam księdza, że trudno będzie

„jej” złapać mnie na czymkolwiek. Jesz-

cze bardziej będę się przykładać do nauki.

Proszę mi nie odmawiać tej łaski! W dni,

w które przyjmuję Jezusa do swego serca,

czuję się umocniona. A poza tym, powta-

rza mi ksiądz, żebym dawała dobry przy-

Tom Monaghan

Giotto, Pokłon trzech króli , fresk z kościoła w Padwie

nr 5-2004 • 3

kład, a przecież, abym mogła

być wzorem dla innych, sama

muszę być silna. Zgodziłem się,

choć niepokój pozostał we mnie.

– Ty także przychodzisz, ponieważ żyjesz.

Ale przypuśćmy, że rodzice zawołają

zmarłą babcię. Czy przyjdzie?

– Nie sądzę.

– Brawo! A jeśli zawołają Czerwone-

go Kapturka, Sierotkę Marysię czy Kota

w butach, to czy ktoś z nich przyjdzie?

– Nie, bo są to postacie z bajek.

– Doskonale, doskonale – triumfowała

nauczycielka – Widzicie więc dzieci, że ci,

którzy istnieją, odpowiadają na wołanie.

Ci zaś, którzy nie odpowiadają, nie żyją

naprawdę albo przestali już istnieć.

– Tak – odpowiedziała klasa chórem.

– A teraz zrobimy małe doświadczenie .

Nauczycielka zwróciła się do Angeliki:

– Wyjdź na chwilę z klasy.

Dziewczynka zawahała się na moment,

po czym posłusznie wyszła z ławki.

Drzwi głośno zamknęły się za jej drob-

ną sylwetką.

– A teraz dzieci, zawołajcie ją!

– Angelika! Angelika! – wołały dziew-

czynki, przekonane, że uczestniczą

w zwykłej zabawie.

Angelika wróciła do klasy, coraz mniej

rozumiejąc całą tę sytuację. Nauczyciel-

ka zaś zmierzała do celu:

– Zgadzacie się ze mną, prawda? Jeśli

wołacie kogoś, kto żyje, ten przycho-

dzi. Jeśli wołacie kogoś, kto nie istnieje,

ten nie przychodzi, bo nie może przyjść.

Angelika żyje, słyszy was, więc, kiedy ją

wołacie, przychodzi. Przypuśćmy teraz,

że zawołacie Dzieciątko Jezus. Są pośród

was tacy, którzy wierzą jeszcze w Dzie-

ciątko Jezus?

Nastała chwila milczenia. Potem parę gło-

sów nieśmiało odpowiedziało:

– Tak, tak...

– A ty, moje dziecko, wierzysz, że Dzie-

ciątko Jezus słyszy, kiedy je

wołasz?

Angelika odpowiedziała z na-

głym zapałem:

– Tak, wierzę, że mnie słyszy!

– Bardzo dobrze. Zrobi-

my zatem nowy eksperyment.

Wszystkie widziałyście, że

przed chwilą Angelika przy-

szła do klasy, jak ją zawołały-

ście, prawda? Jeśli Dzieciąt-

ko Jezus istnieje, usłyszy wasze

wołanie. Wołajcie więc głośno:

„Przyjdź, Dzieciątko Jezus!”.

No proszę, wszyscy razem:

trzy-czte-ry...

Uczennice spuściły głowy.

Ciszę pełną napięcia przerwał

wybuch sarkastycznego śmie-

chu nauczycielki:

– Otóż to! Oto mój dowód!

Boicie się zawołać Dzieciąt-

ka Jezus, bo dobrze wiecie, że

nie przyjdzie. A jeśli was nie

słyszy, to dlatego, że nie ist-

nieje, tak samo jak nie istnie-

je Czerwony Kapturek, Sie-

rotka Marysia czy Kot w bu-

tach. Przecież nikt nie bie-

rze poważnie tych bajek, bo

dobrze wie, że nie są one

prawdziwe.

Od tego momentu lekcje w IV A prze-

kształciły się w prawdziwy pojedynek

między nauczycielką a dziesięcioletnią

uczennicą. Angelika, choć za każdym

razem była świetnie przygotowana do

lekcji, stała się oi arą ataków nauczyciel-

ki. Uczennica trzymała się jednak dziel-

nie i nigdy się nie skarżyła na upokorze-

nia, jakie ją spotykały. Zapytałem ją raz:

Angeliko, nie jest ci za ciężko? – Ależ nie!

Pan Jezus przecież znacznie bardziej cier-

piał, kiedy Nim pogardzano. A ja takich

mąk jeszcze nie doświadczyłam . Pani Ger-

truda odkładając na bok realizowanie pro-

gramu, rozwijała przed klasą cały arse-

nał argumentów przeciw wierze, na który

dziewczynka nie potrai ła odpowiedzieć.

Stała milcząca ze spuszczoną głową,

powstrzymując łzy. Wiarę miała niewzru-

szoną, ale nie wiedziała jak jej bronić.

Jasność

stawała się

coraz większa, aż

w końcu utworzyła

coś jakby krąg

ze światła

Kilka dni przed Bożym Narodze-

niem, dokładnie 17 grud-

nia, pani Gertruda wymy-

śliła okrutną zabawę, która

miała przynieść odpowiedź

na „zabobony przejęte od

przodków” – jak zwykła

nazywać wiarę chrześci-

jan. I tym razem Angelika

została postawiona w cen-

trum uwagi klasy. Nauczy-

cielka słodkim głosem roz-

poczęła grę:

– Angeliko, co robisz kiedy

rodzice cię wołają?

– Idę do nich – odpowie-

działa

– Świetnie. Słyszysz ich

wołanie i natychmiast przy-

chodzisz, jak mądra dziew-

czynka. A co się dzieje, kiedy

rodzice wołają kominiarza?

– Przychodzi – odpowiedzia-

ła uczennica. Jej małe serce

uderzało mocno. Dziecko

spodziewało się czyhającej

w rozmowie pułapki, ale nie

dostrzegło jej jeszcze. Pani

Gertruda tymczasem konty-

nuowała swoją rozgrywkę:

– Bardzo dobrze, moje

dziecko. Kominiarz przy-

chodzi, ponieważ żyje . Po

chwili dodała:

4 • nr 5-2004

Dzieci w dalszym ciągu milczały,

osłupiałe tym, co usłyszały. Uderzyła je

waga argumentu. Powoli, jedno za dru-

gim zaczynały poddawać się zwątpieniu.

Skoro Dzieciątko Jezus istnieje, to dla-

czego Go nie można zobaczyć? Nauczy-

cielka widząc zamęt w klasie, triumfowa-

ła. Nagle wydarzyło się coś zupełnie nie-

oczekiwanego: Angelika wyszła na śro-

dek klasy i z błyskiem w oku powiedzia-

ła:

– No właśnie, zawołamy Je. Słyszycie?

Wszystkie razem: „Przyjdź, Dzieciątko

Jezus!”

Koleżanki porozumiewawczo wymieni-

ły spojrzenia między sobą i zaraz wsta-

ły, chwyciły się za ręce i z sercami prze-

pełnionymi wielką nadzieją, zawołały:

– Przyjdź, Dzieciątko Jezus!

Takiej reakcji nauczycielka się nie spo-

dziewała. Instynktownie wycofała się

i utkwiła wzrok w Angelikę. Nastała

chwila złowrogiej ciszy, po czym znowu

rozległ się głos dziecka:

– Jeszcze raz!

Dziewczynki wołały Dzieciątko Jezus,

choć nie patrzyły w kierunku drzwi. Ich

wzrok skierowany był przed siebie i na

znajdującą się w tej perspektywie Angeli-

kę. Tymczasem drzwi otworzyły się bez-

szelestnie. Uczennice mimowolnie spoj-

rzały w stronę wyjścia z sali, gdyż – jak

później relacjonowały – „nagle w tym

miejscu skupiło się całe światło dzien-

ne”. Jasność stawała się coraz większa,

aż w końcu utworzyła coś jakby krąg ze

światła. Dziewczynki wystraszyły się

niespodziewanego zjawiska, ale nie zdą-

żyły nawet krzyknąć ze strachu, gdyż

nagle kula świetlna uchyliła się i ukazał

się w niej chłopczyk. Dziecko uśmiech-

nęło się do klasy, ale nic nie powiedziało.

Jak wspominały potem uczestniczki tego

niezwykłego zdarzenia, „tak zachwycają-

cej osoby jeszcze w życiu nie widziały”,

a „jej obecność była wielką słodyczą”.

„Chłopczyk był ubrany na biało i przypo-

minał słoneczko”. Uczennice pozbyły się

lęku i ogarnęła je radość. Niektóre dziew-

czynki skarżyły się na ból oczu od bla-

sku bijącego od małego Jezusa, inne nato-

miast mogły kontemplować Go bez pro-

blemu. Chłopczyk nic nie mówił, tylko

uśmiechał się, na koniec zniknął w ku-

li światła, która także po mału rozmy-

ła się; drzwi zaś same po cichu zamknę-

ły się. Całe wydarzenie trwało... chwilę?

Kwadrans? Godzinę? W tej kwestii zda-

nia są podzielone. Z pewnością nie prze-

kroczyło ono czasowych granic jednej

lekcji. Zachwycone dziewczynki z wra-

żenia nie były w stanie wydać z siebie

dźwięku. Ciszę jednak przerwał przeraź-

liwy krzyk nauczycielki: On przyszedł!

On przyszedł! Po czym pani Gertruda

wybiegła z sali trzaskając za sobą drzwia-

mi. Angelika natomiast „wyglądała, jakby

budziła się ze snu, marzenia”. Powiedzia-

ła po prostu:

– Widzicie, On istnieje. A teraz złóżmy Mu

dziękczynienie.

Wszystkie dziewczynki posłusznie upa-

dły na kolana i zmówiły „Ojcze nasz”,

„Zdrowaś Maryjo”, „Chwała Ojcu”.

Potem zadzwonił dzwonek i uczennice

wyszły na przerwę.

W takim stanie nie mogła

pozostać dłużej w szkole.

Nauczycielka ostatecznie została

skierowana do domu dla umysłowo

chorych. Próbowałem się z nią spotkać,

ale na próżno. Nie pozwalano bowiem

księżom wchodzić do budynku dla obłą-

kanych. Angelika natomiast po skończe-

niu szkoły zajęła się pomaganiem mamie

przy młodszym rodzeństwie. Myślę, że

powoli dojrzewało w niej powołanie, ale

od czasu jak opuściłem Węgry nie mam

wiadomości na jej temat.

Maria Winowskia , Viens, Enfant-Jésus!

w: Les voleurs de Dieu, Paris-Fribour 1971.

Historia oczywiście zaraz wyda-

ła się. Pani Gertruda bowiem powtarzała

na okrągło: On przyszedł! On przyszedł!

tłum. i opr. Maria Zboralska

nr 5-2004 • 5

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: