Miłujcie sie 2004-4.pdf

świadectwo

„Dlatego musiał się

upodobnić pod każdym

względem do braci ,

aby stał się miłosiernym

i wiernym arcykapłanem

wobec Boga dla

przebłagania za grzechy

ludu” (Hbr 2, 17)

opis zdjęcia

fot. Miłujcie się!

świadectwo

W numerze:

Kochani Czytelnicy!

Przedsmak piekła i nieba

„Postanowione ludziom raz umrzeć,

a potem sąd” (Hbr 9,27)

Tam jest najwięcej dusz,

które nie dowierzały, że jest piekło

Naglące wezwanie: pomóc umierającym

Czy piekło jest puste?

Pismo św. i Magisterium Kościoła

o wieczności piekła

Do zobaczenia, mój kapitanie!

Radosny odlot

Grzech przeciwko Duchowi Świętemu

Iszo z Kanak

Pod rządami półksiężyca (1)

O dialogu z islamem

Opowieść o wędrowcach

Zginąć za wiarę

Jezu, któryś zamknął się w Hostii...

Apostoł Bożego miłosierdzia

Dziękuję Bogu i Maryi za ten wielki cud

Dom wielkiego serca

Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela (2)

Pan Bóg dał mi jeszcze jedną szansę

Bóg najlepiej zna odpowiedni czas

Miłość narzeczeńska

Dlaczego NPR?

Pornografia jak narkotyk

Do czego prowadzi pornografia

Samogwałt zabił we mnie wolność

Nasza droga do świętości

Wspólnota RCS

Sanktuarium bł. Karoliny w Zabawie

duchowym centrum Ruchu Czystych Serc!

Stać się człowiekiem z charakterem

Ojciec Święty podczas IV pielgrzymki do Polski apelował do

naszych sumień: Nie daj się uwikłać wszystkim tym siłom pożądania,

które drzemią w tobie jako „zarzewie grzechu”. Nie daj się opano-

wać „człowiekowi cielesnemu” (por. 1 Kor 3, 3). „Jeżeli będziecie żyli

wedle ciała – pisze Apostoł – czeka was śmierć” (Rz 8, 13). Ciało samo

nie ma innej perspektywy – tylko duch ją ma”. Jeżeli zaś przy pomocy

Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała – będziecie żyli” (Rz 8, 13). A

siły ducha są w człowieku. I działa też w sercach ludzkich miłość, która

jest z Ducha Świętego. A zatem – podjąć to, co każdy z nas ma w sobie

z ducha i z Ducha Świętego. Nie dać się też uwikłać całej tej cywilizacji

pożądania i użycia, która panoszy się wśród nas i nadaje sobie nazwę

europejskości, panoszy się wśród nas, korzystając z różnych środków

przekazu i uwodzenia. Czy jest to cywilizacja – czy raczej antycywiliza-

cja? Kultura – czy raczej antykultura? Tu trzeba wrócić do elementar-

nych rozróżnień. Przecież kulturą jest to, co czyni człowieka bardziej

człowiekiem. Nie to, co tylko „zużywa” jego człowieczeństwo (…). Nie

jest przywracaniem wartości człowiekowi spychanie go do tego wszyst-

kiego, co zmysłowe, do tych wszystkich rodzajów pożądania, do tych

wszystkich ułatwień w dziedzinie zmysłów, w dziedzinie życia seksual-

nego, w dziedzinie używania. Nie jest dźwiganiem człowieka, nie jest

miarą kultury, nie jest miarą europejskości (Włocławek, 7.06.1991).

W encyklice Evangelium vitae Ojciec Święty wyraźnie stwierdza,

że stoimy wobec nadludzkiego, dramatycznego zmagania między złem

i dobrem, między śmiercią i życiem, między „kulturą śmierci” i „kultu-

rą życia” (nr 28). Moce zła wszelkimi sposobami nieustannie sączą jad

demoralizacji, bo to jest najskuteczniejszy sposób oddzielania ludzi od

Boga i wprowadzanie ich na drogę prowadzącą do zguby wiecznej.

W obliczu tak wielkiego zagrożenia ludzie wierzący nie mogą

stać bezczynnie. Jan Paweł II uświadamia nam, że sam Pan Jezus poka-

zał nam, iż modlitwa i post to najważniejsza i najskuteczniejsza broń

przeciw mocom zła (por. Mt 4, 1-11) i pouczył swoich uczniów, że nie-

które złe duchy można wypędzić tylko w ten sposób (por. Mk 9, 29).

Zdobądźmy się zatem na pokorę i odwagę modlitwy i postu, aby spro-

wadzić moc z Wysoka, która obali mury oszustwa i kłamstwa … ( Evan-

gelium vitae , 100).

Kochani Czytelnicy, zobowiążmy się do codziennej modlitwy

różańcowej i koronki do Bożego Miłosierdzia w intencji tych naszych

braci i sióstr, którzy są na drogach odstępstwa od Boga i Jego przy-

kazań. Propagujcie „Miłujcie się!” w swoich środowiskach, aby świa-

tło i prawda Ewangelii mogły docierać do ludzkich serc pogrążonych w

ciemnościach niewiary i kłamstwie grzechu.

Miłujcie się! – Katolicki Dwumiesięcznik Społecznej Krucjaty Miłości

Imprimatur: Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego,

ks. Tadeusz Winnicki, 10.09.2004.

Redaguje zespół: Redaktor naczelny: ks. Mieczysław Piotrowski TChr

Redakcja: Daniel Biedrzycki, br. Mieczysław Chmiel TChr, Marie Cofta, Katarzyna

Cwojdzińska, Lilla Danilecka, Agata Dąbek, Agnieszka Dzieduszycka, Tadeusz Figiel,

Paweł Fiszer, ks. Edward Janikowski TChr, Dariusz Janów, Tomasz Kaźmierczak, Grzegorz

Kucharczyk, o. Wojciech Mainka OFM, Jarosław Matecki, Emilia Pantofel, Katarzyna

Pilarska, Robert Pilarski, Jacek Pulikowski, Mariusz Sonnak, Agata Suszczyk, ks. Andrzej

Trojanowski TChr, Tomasz Tuchowski, Teresa Tyszkiewicz, Eugenia i Julian Umławscy,

Maria Zboralska. Opracowanie graficzne: Wojciech Walasiak.

Zapewniamy o naszej codziennej modlitwie w Waszych inten-

cjach. Cała Redakcja o godz. 7 rano odmawia cząstkę różańca, o godz.

15 koronkę do Bożego Miłosierdzia. Natomiast raz w tygodniu jest

sprawowana Msza św. w intencji wszystkich naszych czytelników, kol-

porterów i dobrodziejów. Niech Duch Święty napełni Was darami rado-

ści i pokoju, abyście byli czytelnymi świadkami Zmartwychwstania Chry-

stusa.

Adres Redakcji: Czasopismo „Miłujcie się!”, ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań,

tel./fax. (61) 8523282, tel. (61) 6472686, (61)6472100

www.tchr.org/milujcie, e-mail: milujcie@tchr.org

Wydawca: Wydawnictwo Agape, 60-962 Poznań, ul. Panny Marii 4, tel. (61) 8523282.

Redakcja zastrzega sobie prawo dokonywania skrótów i zmian w tekstach.

Zdjęcia osób zamieszczone w sąsiedztwie świadectw i artykułów

są całkowicie przypadkowe.

Ks. M. Piotrowski TChr z Zespołem Redakcyjnym

UWAGA! NOWY NUMER KONTA: 26 1240 1750 1111 0000 1905 0362

Przedsmak

piekła i nieba

Howard Storm urodził się

w 1946 r. w stanie Massachusetts.

Przez 20 lat był profesorem

sztuki na Uniwersytecie

Northern Kentucky. Jako ateista

był przekonany, że śmierć jest

definitywnym końcem istnienia

człowieka. Jego ateizm prysł jak

bańka mydlana po doświadczeniu

ciężkiej choroby i śmierci klinicznej

podczas wakacyjnego pobytu

w Paryżu w 1985 r. Największa

telewizja katolicka na świecie

EWTN wiosną 2003 r. wielokrotnie

powtarzała wywiad z prof.

Howardem Stormem.

Było to dla nich jedno z najważniejszych

wydarzeń podczas europejskiej podró-

ży. Następnego dnia rano Howard Storm

poczuł przeszywający ból żołądka, jakby

został ugodzony pociskiem. Było to tak

wielkie cierpienie, że nie mógł powstrzy-

mać się i dosłownie wył z bólu. Wezwa-

ny lekarz stwierdził przebicie dwunast-

nicy, dał zastrzyk mori ny w celu uśmie-

rzenia bólu i skierował na natychmiasto-

wą operację.

Po przewiezieniu do szpitala prze-

świetlenie wykazało, że w dwunastnicy

jest duży otwór spowodowany najpraw-

dopodobniej przez wrzody. Aby zapobiec

śmierci, konieczna była natychmiastowa

operacja. W miarę upływu czasu mori na

przestawała działać. Oczekując na opera-

cję, prof. Storm intuicyjnie czuł, że są to

ostatnie chwile jego życia. Rozpaczliwie

prosił o pomoc personel szpitala. Ponie-

waż był to czas wakacji i wielu lekarzy

przebywało na urlopach, Storm musiał

czekać na operację kilkanaście godzin. W

doświadczeniu porażającego bólu minu-

ty wydawały mu się tak długie jak godzi-

ny. Był zrozpaczony brakiem zaintereso-

wania i obojętnością personelu. Stawiał

sobie pytania, co stanie się z jego żoną i

dwójką dzieci, z jego obrazami, domem,

ogrodem i wszystkimi drogimi mu rze-

czami, jeżeli umrze. Myśl o śmierci prze-

rażała go, miał dopiero 38 lat i był dobrze

zapowiadającym się artystą. Za wszel-

ką cenę chciał żyć, ale gwałtownie tracił

siły, z wielkim trudem mógł oddychać,

podnieść głowę i coś powiedzieć. Po 10

godzinach pobytu w szpitalu pielęgniar-

ka powiadomiła go, że chirurg poszedł do

domu i operacja może się odbyć dopiero

następnego dnia rano. Ta informacja była

dla Storma jak wyrok śmierci. Wiedział,

że do tego czasu nie przeżyje. Ze łzami

w oczach pożegnał się ze swoją żoną,

mówiąc, że bardzo ją kocha. Objęła go

swoimi ramionami i szlochając, całowa-

ła. Storm był pewny, że śmierć jest koń-

cem świadomości i istnienia człowieka.

Nie wierzył w istnienie Boga, a tym bar-

dziej w niebo, czyściec i piekło.

Przedsmak śmierci

Zmiażdżony ogromem cierpienia,

Storm zamknął oczy i powoli zaczę-

ła ogarniać go przerażająca ciemność;

czuł, że zapada się w otchłań unice-

stwienia. W pewnym momencie ze zdzi-

wieniem stwierdził, że jednak dalej żyje

i posiada wyjątkowo klarowną samo-

świadomość oraz percepcję otaczającej

go rzeczywistości. Był świadomy swo-

ich problemów z żołądkiem, jednak nie

odczuwał już bólu, miał tylko żywą o

nim pamięć. Ze zdziwieniem zoriento-

wał się, że stoi obok swojego łóżka w

sali szpitalnej i widzi leżące nieruchomo

własne ciało. Obok siedziała z pochylo-

ną głową jego żona, Beverly. Pragnął za

wszelką cenę skomunikować się z nią,

W obliczu cierpienia i śmierci

Latem 1985 r. prof. Howard Storm

razem ze swoją żoną i grupą studentów

przebywał w Europie, zwiedzając najważ-

niejsze centra sztuki. Ostatnim etapem ich

podróży był Paryż. W przeddzień odlotu

do USA zwiedzali wystawę sztuki współ-

czesnej w centrum Georges’a Pompidou.

nr 4-2004 • 3

jednak bezskutecznie, gdyż w ogóle nie

reagowała, tylko siedziała nieruchomo,

wpatrując się w podłogę. Sala szpitalna

wydawała mu się jaskrawo oświetlona,

wszystko widział w najdrobniejszych

szczegółach i jak nigdy dotąd, niezwy-

kle ostro i jasno. Był bardzo zirytowany,

że nie mógł nawiązać kontaktu ze swoją

żoną. W pewnym momencie usłyszał

głosy: Wyjdź stąd natychmiast. Pospiesz

się. Czekamy tu na ciebie od dawna, aby

ci pomóc . Czuł, że jeśli opuści ten pokój,

to nigdy już do niego nie wróci. Tajem-

nicze głosy nalegały: Nie będziemy w

stanie ci pomóc, jeżeli stąd nie wyj-

dziesz . Postanowił ich posłuchać. Miał

wrażenie, że znalazł się w czymś na

podobieństwo ogromnego zamglonego

holu, który podświadomie budził lęk.

Nie widział szczegółów, ale wydawa-

ło mu się, że przemierza jakąś tajemni-

czą przestrzeń. Zobaczył w dużej odle-

głości niewyraźne postacie przypomi-

nające ludzi. Byli bladzi, a ich ubrania

miały szary kolor. Pragnął zbliżyć się

do nich, ale okazało to się niemożliwe,

gdyż nieustannie oddalali się od niego.

Zdawał sobie sprawę, że natychmiast

musi się poddać operacji i że ci ludzie

są dla niego jedyną nadzieją. Nieustan-

nie powtarzali oni, że jeżeli pójdzie z

nimi, to wtedy znikną wszystkie jego

problemy. W miarę upływu czasu ciem-

ności pogłębiały się, a liczba krążących

wokół niego złowrogich postaci była

coraz większa. Ich obecność napełniała

go rosnącym przerażeniem, gdyż ema-

nowały nienawiścią, podstępem i kłam-

stwem. Storm, oglądając się za sie-

bie, widział w odległości jakby kilku

mil swoje ciało leżące na łóżku szpi-

talnym i siedzącą obok żonę. Odniósł

dziwne wrażenie, że dla niego czas

się skończył, a to, czego doświadcza,

nie jest jakimś koszmarnym snem, lecz

pełną grozy rzeczywistością. Tajemni-

cze postacie, które go otaczały i pro-

wadziły do nieznanego mu celu, zaczę-

ły wypowiadać straszne przekleństwa

i obelgi pod jego adresem. Mówiły z

szyderczym uśmiechem, że już niedłu-

go dotrą na miejsce. Howard zoriento-

wał się, że przebywa w przerażającym,

pełnym grozy otoczeniu. Uświadomił

sobie beznadziejność sytuacji, w jakiej

się znalazł. Postacie z bliska miały

straszny wygląd. Stawały się coraz bar-

dziej agresywne, wśród bluźnierstw i

przekleństw poddawały go najrozma-

itszym torturom. Istoty te były całko-

wicie pozbawione współczucia, opano-

wane żądzą nienawiści i nieokiełznane-

go okrucieństwa. Storm zrozumiał, że

to są ludzie potępieni, którzy w cza-

sie życia na ziemi odrzucili i zniena-

widzili Boga, stając się stuprocentowy-

mi egoistami. Bezskutecznie próbował

przed nimi się bronić, ale wywoływało

to z ich strony jeszcze większą agresję

i szyderstwa. Dla Storma była to sytu-

acja makabrycznego wprost cierpienia i

przerażającej beznadziei, jakich jesz-

cze nigdy dotąd nie doświadczył. W

pewnym momencie usłyszał wewnętrz-

ny głos, wzywający go do modlitwy,

do prośby do Boga o pomoc. Począt-

kowo odrzucał tę myśl, ale wezwanie

do modlitwy stawało się coraz bardziej

naglące. Storm nie modlił się przez całe

swoje dorosłe życie i dlatego nie wie-

dział, jak to się robi. Przypomniał sobie

jednak fragmenty modlitwy Ojcze nasz

oraz inne proste formuły z czasów dzie-

ciństwa i zaczął je powtarzać. Ku swo-

jemu zdziwieniu zauważył, że gdy nie-

poradnie próbował się modlić, odraża-

jące postacie zaczęły w popłochu ucie-

kać. Krzyczały z wielką wściekłością,

że niepotrzebnie się modli, bo i tak

go nikt nie usłyszy, gdyż Bóg nie ist-

nieje. Straszyły, że dopiero teraz się

z nim rozprawią, wypowiadając przy

tym straszne bluźnierstwa pod adresem

Boga i Matki Najświętszej. Storm nie-

ustannie powtarzał słowa modlitwy i

doświadczał jej wielkiej mocy, widząc,

z jaką wściekłością złe duchy w popło-

chu uciekały od niego. Zrozumiał, że

gdyby przestał zwracać się do Jezu-

sa, natychmiast by wróciły i wtedy na

nowo rozpocząłby się koszmar ducho-

wej męczarni, która w swoim okrucień-

stwie była tak straszna, że w porówna-

niu z nią cierpienie fizyczne, jakiego

doświadczył w szpitalu, było nikłe.

4 • nr 4-2004

Sąd nad sobą

sytuacji i rzeczy, których nie mógł kon-

trolować. Teraz był całkowicie bezrad-

ny i bezsilny. Zrozumiał, że niewiele już

mu brakowało, aby stać się stuprocento-

wym egoistą, tak jak ci zionący nienawi-

ścią potępieńcy, i dołączyć na całą wiecz-

ność do ich grona.

„ Miłosierdzie Boże

dosięga nieraz grzesznika

w ostatniej chwili, w sposób

dziwny i tajemniczy. (...)

Dusza, oświecona

promieniem silnej łaski Bożej

ostatecznej, zwraca się do

Boga w ostatnim momencie

z taką siłą miłości, że w jednej

chwili otrzymuje od Boga

przebaczenie win i kar.

O, jak niezbadane jest

miłosierdzie Boże...”

(Dz 1698)

Kiedy Storm powtarzał słowa modli-

twy, ujrzał siebie w prawdzie i ocenił, co

w minionym życiu było dobre, a co złe.

Uświadomił sobie, że przez całe ziemskie

życie stawiał pomnik największemu boż-

kowi, jakim był jego egoizm. Całkowi-

cie skoncentrowany na sobie, za wszelką

cenę chciał stać się sławny i pragnął, aby

jego obrazy były oglądane i podziwiane

przez ludzi na całym świecie. Teraz zro-

zumiał, że jego stosunek do rzeźb, obra-

zów, które posiadał w swojej kolekcji, a

także do rodziny, domu był niewłaściwy i

że cały system wartości, którym kierował

się w życiu, był tylko przedłużeniem jego

egoizmu. To właśnie skoncentrowanie na

sobie upodabniało go do tych odrażają-

cych istot, które wprowadziły go w rze-

czywistość niewyobrażalnego cierpienia.

Wszystko to, co do tej pory tak bardzo

cenił i co nadawało sens jego życiu, teraz

nie miało już żadnego znaczenia. Ogar-

nął go wielki wstyd i żal za dotychczaso-

wy stosunek do Boga i ludzi. Wprawdzie

nie był złodziejem, nikogo nie zamordo-

wał, respektował prawo i niepisane regu-

ły cywilizowanego życia, ale to było za

mało, aby żyć życiem godnym człowie-

ka. Jego religią i normą życia był egoizm i

bezwzględny indywidualizm, a współczu-

cie dla innych znakiem słabości. Uświa-

domił sobie także, że przez całe życie

nosił ukrytą złość i niechęć do przeba-

czenia własnemu ojcu oraz wrogość do

Światło nadziei

Świadomość zmarnowanego życia

spowodowała, że Howarda ogarnął przej-

mujący żal z powodu tego wszystkie-

go, co z własnej woli złego myślał i czy-

nił, a co wynikało z jego egoizmu i jesz-

cze bardziej go pogłębiało. I właśnie

wtedy usłyszał swój śpiew z czasów dzie-

ciństwa. Był to nieustannie powtarzany

refren: Jezus mnie kocha… da, da, da .

Jako dziecko śpiewał tak często podczas

zajęć w szkółce niedzielnej. W tej przera-

żającej ciemności, która go teraz otacza-

ła, bardzo pragnął obecności kogoś, kto

bezwarunkowo go kocha i zatroszczy się

o niego. Śpiew Jezus mnie kocha stawał

się jego modlitwą i największym pragnie-

niem całej jego istoty. Całym sobą czuł, że

w tej beznadziejnej sytuacji miłość Jezusa

jest dla niego jedynym ratunkiem i wyba-

wieniem. Dzięki tej modlitwie zaczęło

budzić się w nim światło nadziei. Po raz

pierwszy w swoim dorosłym życiu pra-

gnął gorąco, aby okazało się prawdą, że

Jezus go kocha, i dlatego zaczął całym

sobą wołać: Wybaw mnie, Jezu! W pew-

nym momencie zauważył w otaczającej

go ciemności maleńkie światełko, jakby

ledwie widocznej gwiazdy, która powo-

li stawała się coraz jaśniejsza i większa.

Sprawiała wrażenie, że zbliża się do niego

z wielką prędkością. Zafascynowany jej

blaskiem nie mógł od niej oderwać wzro-

ku. Światło to było jaśniejsze od słoń-

ca czy błyskawicy i piękniejsze od cze-

gokolwiek, co do tej pory widział. Kiedy

do niego dotarło, zorientował się, że nie

jest to żadna gwiazda, tylko żywa Osoba,

która emanuje niesamowitym światłem

nr 4-2004 • 5

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: