Tolkien J.R.R. - Hobbit czyli tam i z powrotem.pdf - Tolkien J.R.R - Arabella88

J.R.R. TOLKIEN

Hobbit, czyli tam i z powrotem

(Przełożyła: Maria Skibniewska)

Tytuł oryginału:

The Hobbit, or There and Back Again

Data wydania polskiego: 1988 r.

Data pierwszego wydania oryginalnego: 1937 r.

N IEPROSZENI G OŚCIE

radna, brudna, wilgotna nora, rojąca się od robaków i cuchnąca bło-

tem, ani też sucha, naga, piaszczysta nora bez stołka, na którym by można

usiąść, i bez dobrze zaopatrzonej spiżarni; była to nora hobbita, to znaczy: nora

z wygodami.

Miała drzwi doskonale okrągłe jak okienko okrętowe, pomalowane na zielono,

z lśniącą, żółtą mosiężną klamką, sterczącą dokładnie pośrodku. Drzwi prowadzi-

ły do hallu, który miał kształt rury i wyglądał jak tunel: był to bardzo wygodny

tunel, nie zadymiony, z boazerią na ścianach i chodnikiem na kafelkowej podło-

dze; nie brakowało tu politurowanych krzeseł ani mnóstwa wieszaków na kapelu-

sze i płaszcze, bo hobbit bardzo lubił gości. Tunel wił się w skrętach, wił się i wił,

wdrążając się głęboko, choć wcale nie prostą drogą, we wnętrze pagórka — a ra-

czej: Pagórka, bo tak go nazywano w promieniu wielu mil — a mnóstwo okrą-

głych drzwiczek otwierało się to po jednej, to po drugiej jego stronie. Hobbici nie

uznają schodów. Sypialnie, łazienki, piwnice, spiżarnie (mnóstwo spiżarni!), gar-

deroby (hobbit miał kilka pokoi przeznaczonych wyłącznie na ubrania), kuchnie,

jadalnie — wszystko mieściło się na tym samym piętrze, a nawet wzdłuż tego sa-

mego korytarza. Najparadniejsze pokoje znajdowały się z lewej strony, (patrząc

od wejścia), ponieważ tylko te miały okna, głęboko osadzone, okrągłe okna z wi-

dokiem na ogród, a dalej na łąki zbiegające w dół ku rzece.

Ów hobbit był bardzo zamożnym hobbitem, a nazywał się Baggins. Bagginso-

wie żyli w okolicy Pagórka od niepamiętnych czasów i cieszyli się powszechnym

szacunkiem nie tylko dlatego, że prawie wszyscy byli bogaci, lecz także dlatego,

że nigdy nie miewali przygód i nie sprawiali niespodzianek: każdy z góry wiedział,

co Baggins powie o tej czy innej sprawie, tak że nie potrzebował go trudzić za-

W pewnej norze ziemnej mieszkał sobie pewien hobbit. Nie była to szka-

dawaniem pytań. W tej historii opowiemy o Bagginsie, którego spotkała przygo-

da i który zrobił oraz powiedział wiele rzeczy niespodziewanych. Mógł był wsku-

tek tego utracić szacunek sąsiadów, ale zyskał... no, przekonacie się sami, czy

coś zyskał w końcu.

Matką naszego hobbita... ale co to jest hobbit? Zdaje mi się, że wymaga to wy-

jaśnienia. W dzisiejszych czasach bowiem hobbitów bardzo rzadko można spo-

tkać: nie ma ich wiele, a poza tym unikają Dużych Ludzi — jak nazywają nas.

Hobbici są — czy może byli — małymi ludźmi, mniejszymi od krasnoludów — róż-

nią się też od nich tym, że nie noszą brody — lecz znacznie większymi od lilipu-

tów. Nie uprawiają wcale albo prawie wcale czarów, z wyjątkiem chyba zwykłej,

powszedniej sztuki, która pozwala im znikać bezszelestnie i błyskawicznie, kie-

dy duzi, niemądrzy ludzie, jak ty i ja, zabłądzą w ich pobliże, hałasując niczym

słonie, tak że na milę można ich usłyszeć. Hobbici są skłonni do tycia, zwłasz-

cza w pasie: miewają wypięte brzuchy; ubierają się kolorowo (najchętniej zie-

lono i żółto); nie używają obuwia, ponieważ stopy ich z przyrodzenia opatrzone

są twardą podeszwą i porośnięte bujnym, ciemnym, brunatnym włosem, podob-

nie jak głowa (zwykle kędzierzawa); mają długie, zręczne, smagłe palce i poczci-

we twarze, a śmieją się dużo, basowo i serdecznie (szczególnie po obiedzie, któ-

ry — w miarę możności — jadają dwa razy dziennie). Teraz jeż wiecie o nich dość

na początek. Jak więc mówiłem, matką naszego hobbita — to jest Bilba Bagginsa

— była słynna Belladonna Tuk, jedna z trzech niepospolitych córek Starego Tuka,

głowy wszystkich hobbitów mieszkających Za Wodą, czyli za rzeczką, która płynę-

ła u stóp Pagórka. Powiadano, że dawnymi czasy ten i ów Tuk brał żonę z plemie-

nia czarodziejów (nieżyczliwi twierdzili że to były gobliny); rzeczywiście Tukowie

zawsze mieli w sobie coś niezupełnie hobbickiego, a od czasu do czasu zdarzało

się, że ktoś z członków tego rodu wyruszał w świat szukać przygód. Taki Tuk zni-

kał dyskretnie, a rodzina nie rozgłaszała sprawy; fakt jednak, że Tukowie nie byli

tak szanowani jak Bagginsowie, chociaż niewątpliwie od nich bogatsi.

Co prawda Belladonna Tuk, odkąd została panią Bungową Baggins, nie miewa-

ła żadnych przygód. Bungo, ojciec Bilba, zbudował dla niej (częściowo za jej po-

sag) norę tak wspaniałą, że nie znalazłoby się nic podobnego ani pod Pagórkiem,

ani za Pagórkiem, ani Za Wodą, i w tej norze mieszkali małżonkowie aż do koń-

ca swoich dni. Mimo wszystko wydaje się prawdopodobne, że Bilbo, jedyny syn

Belladonny, chociaż wyglądał i zachowywał się dokładnie tak, jakby był drugim

wydaniem swojego solidnego i spokojnego ojca, odziedziczył po kądzieli ziarenko

dziwactwa i że to ziarenko czekało tylko na okazję, by zakiełkować. Okazja jednak

się nie nadarzyła, aż Bilbo dorósł, skończył pięćdziesiąt lat czy coś koło tego, za-

mieszkał w pięknej hobbickiej norze zbudowanej przez ojca, w norze, którą wam

już opisałem i — jak się zdawało — osiadł w swoim domu na dobre.

Dziwnym trafem pewnego ranka, dawno, dawno temu, w czas dla świata

spokojny, gdy mniej na nim było zgiełku, a więcej zieleni, gdy hobbici żyli licz-

ni i szczęśliwi, a Bilbo Baggins zjadłszy śniadanie stał pod swymi drzwiami i ćmił

olbrzymią, długą, drewnianą fajkę, sięgającą mu prawie do kosmatych palców

u nóg (porządnie wyszczotkowanych) — przechodził tamtędy Gandalf. Gandalf!

Gdybyście o nim słyszeli bodaj ćwierć tego, co ja — a ja słyszałem ledwie małą

cząstkę tego, co o nim mówią — już byście wiedzieli, że czeka was na pewno

niezwykła historia. Gdziekolwiek bowiem zjawił się Gandalf, opowieści i przygo-

dy jakby cudem wyrastały dokoła niego. Nie przechodził drogą pod Pagórkiem

od bardzo dawna, a mianowicie od śmierci swego przyjaciela, Starego Tuka, to-

też hobbici niemal zapomnieli, jak wygląda. Małe hobbity i hobbitki zdążyły podo-

rastać przez czas, gdy Gandalf bawił w sobie wiadomych sprawach daleko za Pa-

górkiem i po drugiej stronie Wody.

Nic więc nie podejrzewał Bilbo, gdy owego ranka zobaczył małego staruszka

w wysokim, spiczastym, niebieskim kapeluszu, w długim szarym płaszczu prze-

pasanym srebrną szarfą, z długą siwą brodą sięgającą poniżej pasa, obutego

w ogromne czarne buty.

— Dzień dobry — powiedział Bilbo i powiedział to z całym przekonaniem, bo

słońce świeciło, a trawa zieleniła się pięknie. Gandalf jednak spojrzał na niego

spod bujnych, krzaczastych brwi, które sterczały aż poza szerokie rondo kapelu-

sza.

— Co chcesz przez to powiedzieć? — spytał. — Czy życzysz mi dobrego dnia,

czy oznajmiasz, że dzień jest dobry, niezależnie od tego, co ja o nim myślę; czy

sam dobrze się tego ranka czujesz, czy może uważasz, że dzisiaj należy być do-

brym?

— Wszystko naraz — rzekł Bilbo. — A na dodatek, że w taki piękny dzień do-

brze jest wypalić fajkę na świeżym powietrzu. Jeżeli masz przy sobie fajkę, siądź

przy mnie, poczęstuję cię moim tytoniem. Nie ma co się śpieszyć, cały dzień

przed nami. — To rzekłszy Bilbo siadł na ławce obok swych drzwi, założył nogę

na nogę i dmuchnął pięknym, siwym kółkiem dymu, które nie tracąc kształtu po-

żeglowało w powietrzu aż nad szczyt Pagórka.

— Bardzo ładnie — powiedział Gandalf. — Ale nie mam dziś czasu na pusz-

czanie kółek z dymu. Szukam kogoś, kto by zechciał wziąć udział w przygodzie,

to znaczy w wyprawie, którą właśnie przygotowuję; bardzo trudno kogoś takie-

go znaleźć.

— Ja myślę, że trudno! W naszych stronach! My tu jesteśmy naród prosty

i spokojny, nie potrzeba nam przygód. Przygody! To znaczy: nieprzyjemności,

Tolkien J.R.R. - Hobbit czyli tam i z powrotem.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: