Rathic.pdf

RATHIC

Zaszczurzona, surrealistyczna gra grozy

by Absu

Wprowadzenie

Opis systemu

„Rathic” jest systemem autorskim stworzonym na

siedemnastą edycję Nibykonkursu. Hasłami przewodnimi tej edycji

były; atawizm, szczury i gotyk. Postanowiłem użyć ich wszystkich,

aby stworzyć przedziwną mieszankę, której efekty, mam nadzieję,

spodobają się wam od pierwszego czytania.

Oto Europa schyłku średniowiecza. Różne kultury ścierają się

ze sobą, dając nam niebywałe pole do popisu. My jednak pochylimy

się nad dżumą, czyli „czarną śmiercią”, która w tych czasach

dziesiątkowała populację. Chociaż bezpośrednimi winowajcami tej

sytuacji są pchły, kiepska higiena czy inne braki w edukacji. Jednak

według mnie główną rolę odegrały tutaj szczury. Tak, te paskudne

gryzonie, które są niemal wszędzie, a w swojej sierści kryły te

zabójcze pchły.

„Rathic” to gra, która toczy się w klimatach gotyckich, lecz

nie mam tutaj na myśli ściśle historycznego średniowiecza. Najbliżej

będzie do dziewiętnastowiecznych, romantycznych wizji wprost

z gotyckich powieści – starych zamków, ponurych klasztorów,

spowitych mgłą cmentarzy i oczywiście – co będzie esencją naszej

gry – śmiercionośnej dżumy. Skąd właśnie taka wizja gotyku? To

proste – ma to jak najbardziej oderwać system od rzeczywistości.

Mamy się skupić na budowaniu historii i klimatu, a nie

zastanawianiu się, czy piruet w powietrzu nad ogniem, gdy nasz

bohater ma na sobie zbroję płytową, jest możliwy.

Nim przejdę do konkretnego opisu, zwrócę uwagę jeszcze na

słowo „surrealistyczna”. Nie na darmo wspominałem o oderwaniu

od rzeczywistości. Nasi bohaterowie niejednokrotnie natkną się na

wydarzenia, które nie zakwalifikujemy jako normalne.

I tutaj wpada „Rathic”. Zakładamy, że to nie pchły są

odpowiedzialne za wybijanie ludzkości. Tymi bezlitosnymi

mordercami są szczury, ale nie te zwierzęta. „Szczury” o których

mówimy to istoty humanoidalne, wyższe od tamtejszych ludzi,

inteligentne i co najgorsze – obeznane w okultyzmie. To nie

„warhammerowe” mięso armatnie. „Rathikowe” szczurołaki tutaj

rządzą. Dżuma to tylko jeden z tricków spośród repertuaru, którym

dysponują. Wśród nich jest także pewien eksperyment na ludziach,

a mianowicie uczynienie ich na powrót dzikich zwierząt. Można na

razie uznać, że testy nie powiodły się, a ofiary wypuszczono, by

mnożyły się nadal.

Chociaż „podręcznik” będzie bardzo krótki, to przedstawiam

ogólne rozplanowanie. Zaczniemy od opisu świata, ogólnych zasad

i celu jaki będzie przyświecał bohaterom. Potem przejdziemy do

mechaniki, czy też raczej propozycji mechaniki do użycia. Na

koniec zostawiłem ogólne wskazówki dotyczące odgrywania

postaci, tworzenia klimatu przez Mistrza Gry, a także

alternatywnych rozwiązań.

Czas na zaszczurzenie.

Szczurzych Hrabiów – bo tak ich nazwiemy – jest jednak

niewiele. Zbyt mało, by mogli wyjść na powierzchnię i powiedzieć

otwarcie, że to oni tutaj rządzą. Muszą posuwać się do oszustw,

korupcji, przeróżnych malwersacji. Wbrew pozorom ostry arsenał

w postaci zarazy zostawiają na koniec. W końcu muszą kimś

rządzić, prawda? Kryją się wobec tego. Zamki, klasztory, katakumby

– wszędzie, gdzie ludzie nie zaglądają na co dzień. Tam mogą

prowadzić swoje eksperymenty.

Hrabiowie to istoty balansujące na granicy rozsądku

i szaleństwa. Żyjący pośród chmary szczurów. Nie wiadomo skąd

przybyli, czy może byli kiedyś ludźmi. Wbrew tytułowi, nie muszą

być mrocznymi arystokratami. W większości przypadków

szaleństwo doprowadziło do tego, że pod pewnymi względami

zachowują się identycznie jak ich mniejsi bracia. Bywają też tacy,

których można by wprowadzać na sale królewskie. Oczywiście,

gdyby nie byli porośnięci futrem i mieliby ludzkie twarze. Oni lubią

ubierać się w drogie ubrania, pijać włoskie wina, a przy tym słuchają

ludzi wykształconych – nim zamkną w swoich laboratoriach.

Rozmnażają się z trudnością. Większość z tych szczurołaków to

samce, ale zdarzają się również samice.

problemów rzucają do walki wszystko co mają pod ręką. Zależy od

danego osobnika. Może to być oszołomiony kowal przerobiony na

maszynę do zabijania, zombie, a może jakaś chimera? Nie będzie

tego dużo.

Bardziej prawdopodobne, że Hrabia będzie próbował się was

pozbyć w inny sposób. Na przykład nie ukrywają zupełnie swojego

miejsca pobytu w opuszczonym zamku, uwięzi Was w podziemnym

labiryncie. Może będzie próbował zwrócić przeciwko Wam inne

osoby.

A co jeśli wreszcie dorwiecie Szczurzego Hrabię? Stajecie na

przeciwko Waszego przeciwnika i wtedy...? Wtedy do gry

wkraczają...

Niektórzy natrafiają jednak na trop tych szczurzych

arystokratów, chociaż niewielu to przeżywa. Wciąż jest to wiedza

ukrywana. Z jakiegoś powodu Wasi bohaterowie dowiadują się

o istnieniu Szczurzych Hrabiów. Co więcej odkrywają, że mają

dostęp do jednego z nich.

Dzicy

Wcześniej wspomniałem o eksperymentach szczurzych

władców na ludziach. Miały one zrobić z nich dzikie zwierzęta,

przybliżyć do zwierzęcych kuzynów. Eksperymenty te

przeprowadzano gdzieś na południowych Węgrzech. Hrabia za to

odpowiedzialny zrezygnował z zamysłu, twierdząc, że nie widać

efektów. Mylił się.

Cel główny

Zadaniem Waszych bohaterów jest pozbycie się Szczurzych

Hrabiów. To chyba oczywiste. Tutaj zaczynają się schody. Nie jest to

zadanie, które można wykonać w trakcie kilkugodzinnej sesji. Ba!

Może się zdarzyć, że nie dorwiecie nawet jednego Hrabiego w tym

czasie.

Coś w tych ludziach pozostało. Z każdym dzieckiem, geny

zwierzęce zaczęły się aktywować. W końcu powstali Dzicy, osoby

w których zachowanie tak bardzo się zmieniło, że mogą przestawać

przypominać ludzi.

Nie widać tego na pierwszy rzut oka. Lecz wystarczy jakiś

czynnik by zwierzęce cechy wyszły na zewnątrz. Dzicy kończą

zwykle w smutny sposób – zabici przez współbratymców, albo

„Rathic” nie jest nastawiony na walkę. To znaczy nie

planowałem robić z tego slashera z nabijaniem poziomów. Z reguły

Szczurzy Hrabiowie unikają otwartego konfliktu, ale w razie

w końcu zezwierzęceni na tyle, by uciec daleko od siedlisk ludzkich.

Ta druga wersja w końcu spotyka każdego Dzikiego.

wypuszcza zapchlone szczury na miasto. W wyniku choroby,

w ciągu kilku godzin spadają wszystkie czynniki, a bohater staje się

odszczepieńcem, który może zarazić innych. Śmierć jest praktycznie

pewna i zależna od współczynników.

Tak, Twój bohater będzie mógł się wcielić w Dzikiego. Jest

tylko jedno ALE – może być tylko jeden Dziki na drużynę. Powód

ograniczenia jest bardzo prosty. Wzmacnia klimat rozgrywki, gdyż

drużyna powinna dbać o ich Dzikiego, jako jedyną osobę zdolną do

pokonania Szczurzych Hrabii.

Jest jeszcze jeden sposób na uniknięcie tego losu. Aby

uratować życie, bohaterowie muszą stawić czoła różnym „złym

siłom”. Można to przyrównać do wędrówki w świecie umarłych jak

w „Constantine”. Tutaj dochodzi właśnie ta „surrealistyczna” część.

Zadanie polega na wyrwaniu dusz ze szpon śmierci.

Dziki, oprócz promocji do pewnych współczynników, może

także pokonać Hrabiego, jako jedyna postać graczy. Jest również

całkiem odporny na dżumę. Niestety są też wady grania Dzikim.

Oprócz pewności, że w końcu Twój bohater skończy nagi wyjąc do

księżyca, musisz liczyć się z tym, że po aktywacji, inni ludzie będą

podchodzić do ciebie z nienawiścią. Dlatego Dziki powinien

podróżować w ukryciu, chyba, że wydał maksimum punktów na

cechę Charyzma (o tym później).

Zasada ta jest opcjonalna i jeśli uważacie za bez sensu, można

ją odrzucić. Wtedy musicie wyleczyć dżumę innym sposobem...

Mechanika

Mechanika w „Rathice” służy jako narzędzie do

rozwiązywania problemów, których szansa powodzenia jest

niepewna. Zaliczamy do tego wiedzę specjalistyczną, obsługę

bardziej skomplikowanych narzędzi, rzemiosła, wpływanie na inne

osoby i tym podobne. Za pomocą rzutów rozwiązuje się również

walkę. Do gry potrzebne będą wobec tego dwie kości k10.

Moment w którym Dziki zamienia się w zezwierzęconego

człowieka, jest zależny od mechaniki. Konkretne zasady pojawią się

później.

D uma

Zwykli bohaterowie mogą pozbyć się Szczurzego Hrabii, ale

za ogromną cenę. Kończą bowiem jako chorzy na dżumę. To

oznacza, że w ciągu jednego dnia będą martwi. Chyba, że znajdą

odpowiedni lek, a to niezwykle trudne.

Dżuma powinna być traktowana jako „kara” dla graczy.

Szczególnie w przypadku, gdy dochodzi do niepowodzenia misji

i np. Hrabia dowiaduje się o zagrożeniu, więc ucieka, albo

Zdaję sobie sprawę, że mechanika jest niewyważona i może

mieć braki. Jednak stworzyłem ją praktycznie od początku w ciągu

dwóch wieczorów. To nie jest nic oryginalnego – pewne elementy

odnajdziecie bez problemu w innych systemach. Możliwe, że ktoś

wpadł na podobny pomysł, ale wszystko co siedzi dalej, powstało po

krótkich przebłyskach. Z tego powodu jeśli stwierdzicie, że

„Rathikę” można przenieść na inną mechanikę – droga wolna.

W dalszej części podam wskazówki, które powinny być

uwzględnione przy ewentualnej konwersji. Nie jest tego dużo.

* 1 – bardzo słabo. Maksymalny możliwy rzut k100, który zapewnia

sukces to 12.

* 2 – kiepsko. Maksymalny rzut to 25.

* 3 – średnio. Maksymalny rzut to 40.

* 4 – nieźle. Maksymalny rzut to 55.

* 5 – świetnie. Maksymalny rzut to 70.

* 6 – doskonale. Maksymalny rzut to 85.

Maksymalne rzuty określają górną granicę, powyżej której test

kończy się porażką. Jak wspomniałem wcześniej, rzucamy

w momencie, gdy jest to konieczne, aby nie marnować czasu. Sam

rzut k100 nie zawsze wystarczy. Dochodzą do tego modyfikatory

ujemne i dodatnie wahające się od 0 do 30. Wszystko zależy od

aktualnie panującej sytuacji. Wiadomo, że walka z przeważającym

przeciwnikiem, będzie obłożona karą. Jeśli natomiast premia będzie

wystarczająco duża, by górna granica wynosiła co najmniej 90, to

można zrezygnować z rzutu, nawet gdy aktualna sytuacja będzie

ciężka. Wyrzucenie jedynki oznacza automatyczny sukces, który

może (ale nie musi) nieść ze sobą pewne pozytywne efekty.

Analogicznie wygląda sytuacja z 100, która kończy się porażką.

Tworzenie bohatera i podstawy mechaniki

Gracie postaciami, co do których naprawdę nie mam żadnych

sugestii. Może to być ksiądz, chłop, arystokrata czy zwykły wojak.

Jest tylko jedna zasada – to „bohaterowie”, więc automatycznie stoją

ponad przeciętnością. Chłop może być całkiem bystry, ksiądz chciał

iść do wojska, ale rodzice mieli inne zdanie, wojak to cholerny

szczęściarz, a nasz arystokrata ma gadane. Wszystko to ma odbicie

w mechanice.

Każda postać dysponuje sześcioma cechami; Siła witalna

(odpowiedzialne za wytrzymałość, siłę fizyczną itp.), zręczność,

charyzma, talent, szczęście i odporność. Do rozdania macie punkty

od 1 do 6, gdzie jeden oznacza najniższą wartość. Każdej cesze

przeznaczacie jedną wartość, według własnych priorytetów. Warto

przedyskutować to w grupie, aby wartości cech bohaterów

uzupełniały się. W każdej drużynie powinien być mag i wojownik

go chroniący. Pochylę się jeszcze nad cechą „talent”. To zastępstwo

dla klasycznej „inteligencji”, które odpowiada bardziej

wykształceniu, wrodzonym zdolnościom niż tylko potencjałowi

umysłu. Talent odpowiada m.in. za ilość zdolności, które możemy

mieć.

Mechanika Dzikich wygląda inaczej. Taki bohater dostaje

automatycznie dwa dodatkowe punkty, które rozdaje do cech. Nie

może jednak dodać punktów do charyzmy, tam też traci dwa punkty.

Jeśli charyzma wynosiła 1 lub 2, jako Dziki ma ją na poziomie zero.

Wobec tego wśród ludzi wzbudza przerażenie albo nienawiść i nie

może wykonywać żadnych testów dotyczących tej cechy. Jeśli

natomiast wciąż posiada tam punkty, to może wykonywać owe testy,

ale tylko w przypadku zastraszania czy przekonywania.

Wskaźniki od 1 do 6 decydują o stopniu zaawansowania

bohatera na danym polu. Od MG zależy, czy dany test będzie można

w ogóle wykonać. Postać pozbawiona charyzmy nie przekona

zbirów w ciemnym zaułku do zmiany zachowania, a bez talentu nie

można się pobawić w woltyżerkę. Ma to też konsekwencje

w mechanice;

Osobny akapit poświęcę cesze „szczęście”. Rzuty te

wykonujemy zawsze, gdy grozi nam niebezpieczeństwo, chcemy

dokonać czegoś niesamowitego albo doszło już do katastrofy.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: