Patricia Simpson - Wieczna lilia.pdf
(
927 KB
)
Pobierz
Patricia Simpson
Wieczna lilia
Przełożyła Magdalena Rakowska
1
Prolog
Październik. Rezydencja Cbauberea. Współcześnie
A więc, du Berry, albo odzyskam śmiertelność, albo umrę!
Aleksander Chaubere podniósł do ust kielich napełniony bursztynowym płynem, a za
oknami jego rezydencji w Charleston rozległ się grzmot.
—
Aleksandrze,
non.
Nie bądź głupcem! — Gilbert du Berry rzucił się, aby wyrwać
kielich z rąk przyjaciela, lecz ten zwinnie usunął się z drogi. Gilbert westchnął i wzniósł w
górę swe wypielęgnowane dłonie.
— To już postanowione - powiedział Aleksander, wiedząc, że przyjaciel nie zdoła mu już
w niczym przeszkodzić.
Z ogrodu dochodził szum liści karłowatych palm, o które uderzał wiatr, a światła w
laboratorium migotały, rzucając białe i srebrne blaski na elegancki wieczorowy strój Gilberta.
Aleksander ściągnął go do siebie z balu przebierańców. Było to w wigilię Wszystkich
Świętych. Du Berry uwielbiał ten dzień, gdyż mógł się wystroić w jakiś swój ulubiony
historyczny strój. Aleksander nie wątpił, że popsuł przyjacielowi wieczór, ale wiedział, że
czeka go jeszcze wiele takich imprez, więc nie miał wyrzutów sumienia.
Na ten niezwykły wieczór, wieczór magii i czarów, Aleksander przygotował niezwykłą
ceremonię. Postanowił oddać swe życie z powrotem w ręce losu.
- Aleksandrze! — Przejęty głos Gilberta wyrwał go z zamyślenia. - Odstaw ten kielich,
błagam cię!
Aleksander odsunął wprawdzie nieco kielich, ale tylko po to, żeby przemówić.
- Pragnę, abyś był moim świadkiem, du Berry - wyjaśnił -a również zanotował szczegóły
eksperymentu, w miarę jego przebiegu. W tym notatniku. — Wskazał głową na leżący na stole
laboratoryjnym dziennik.
Du Berry spojrzał niecierpliwie na czarny zeszyt ze śladami niewyraźnego pisma
Aleksandra, a następnie znów na przyjaciela, ze złością i niedowierzaniem.
-
Czy chcesz, żebym opisywał twe ostatnie chwile, jak gdybyś był jakimś królikiem
doświadczalnym? Zaniechaj tych eksperymentów,
mon ami!
Igrasz ze śmiercią.
- Czy można nazwać igraniem ze śmiercią to, co chcę zrobić dziś wieczorem?
- W każdym razie, grozi ci śmierć, jeśli nie dziś wieczorem, to może jutro. Będziesz
żałował swojej decyzji.
- Czy śmierć jest naprawdę taka straszna? - Aleksander uniósł czarną brew.
- Śmierć, śmierć! - Gilbert załamał ręce w dramatycznym geście i przemierzał
nerwowym krokiem laboratorium. Przez szpary w okiennicach dostawało się chwilami światło
błyskawic. — Jesteśmy bogaci, nie mamy żadnych kłopotów, możemy jechać, dokąd
chcemy... Aleksandrze...
- I urywać przyjaźnie, nim się ludzie zorientują, że nigdy się nie starzejemy, nie
przyznawać się do owoców swojej pracy, żeby nie zwracać na siebie uwagi. Zmęczyło mnie
to, du Berry! Nawet na moment nie możemy przestać być ostrożni, bo nawet takie głupstwo
jak prawo jazdy może nas zdradzić. Coraz trudniej jest o nową osobowość, gdy komputery i
bazy danych mogą śledzić nasz każdy krok.
- To są tylko kłopotliwe drobiazgi, Aleksandrze.
- Nie, całe to nasze życie jest jednym wielkim kłopotem...Oszustwo, czujność,
samotność...
2
—Samotność? Nasze życie może być jednym wielkim festynem, Aleksandrze, pełnym
muzyki, sztuki, fascynujących ludzi!
Jak możesz mówić, że jesteś samotny, skoro wokół jest tyle przyjemności?
Aleksander zaczął się zastanawiać, czy w ciągu trzystu lat, jakie Gilbert du Berry przeżył
na ziemi, choć przez moment pomyślał o swoim życiu. Prawdopodobnie obce mu były chwile
wewnętrznego skupienia i rozmowy z samym sobą, gdyż zawsze wolał salonowe pogwarki od
poważnych dyskusji i przedkładał subtelne przyjemności nad mrożące krew w żyłach
przygody, jakie były udziałem Aleksandra. Może zbyt się różnili, aby mieć takie samo
podejście do życia.
Aleksander uśmiechnął się. Zastanawiał się, jakim cudem wciąż się przyjaźnił z du
Berrym. Stanowiło to dla niego wciąż nie zgłębioną tajemnicę. Byli jednak przyjaciółmi od
zawsze i pozostaną nimi prawdopodobnie wiecznie.
- Dlaczego tak się uśmiechasz, Aleksandrze? - Du Berry zatrzymał się na środku pokoju.
- Myślałem, że jesteś nieszczęśliwy i samotny, gotów na śmierć. A teraz te uśmiechy.
Mon
Dieu!
Czyś ty kompletnie oszalał?
—Możliwe.
—
Tracę już cierpliwość,
mon ami.
Wyciągnąłeś mnie z cudownego przyjęcia,
przejechałem przez miasto podczas tego okropnego huraganu tylko po to, żeby patrzeć, jak
umierasz, i jeszcze robić notatki? Nie będę brał udziału w twoim samobójstwie, Aleksandrze,
nie licz na to.
- Ale może będzie to powrót do normalnego życia, przyjacielu. Weź i tę możliwość pod
uwagę. — Poruszył zawartością kielicha. - Jeśli mój eksperyment się uda, osiągnę swój cel:
moje życie kiedyś się skończy.
Popatrzył na przyjaciela, wysokiego i smukłego, ubranego w atłasy i koronki, jakie
noszono dwieście lat temu, w epoce, którą obaj lubili najbardziej, choć z różnych względów.
Du Berry uwielbiał stroje i sztukę końca siedemnastego
wieku, Aleksander szalał jako korsarz przechwytujący na morzach statki dla Republiki
Francuskiej. W wyprawach wzdłuż południowo-wschodnich wybrzeży Ameryki zdobył
olbrzymi majątek i sławę, a nawet kilka tytułów szlacheckich. Te czasy należały jednak do
przeszłości i poszukiwanie szczęścia poprzez przygody nie stanowiło już dla niego recepty na
życie. Dom miał zapuszczony, wymagający remontu, ogród zaniedbany, a on sam odgradzał
się od życia i ludzi gęstym, zarośniętym żywopłotem, zaniedbując swą duszę, podobnie jak
wszystko, co go otaczało.
Nadszedł czas, aby „znikł" i pojawił się na nowo jako ktoś inny, ale nie miał zupełnie
chęci do kolejnego powtarzania całej operacji. Od trzystu lat on i du Berry pomagali sobie w
„modernizowaniu" swoich postaci. Jeden z nich wyjeżdżał gdzieś daleko na kilka lat, by
powrócić pod zmienionym nazwiskiem, innym stylem ubrania, zmodyfikowanym życiorysem
i kontem otwartym na nowe nazwisko, by rozpocząć inne życie, nawiązując nowe znajomości.
W tym czasie drugi zajmował się jego majątkiem i innymi sprawami. Aleksander był już tym
wszystkim znużony. Śmiertelnie znużony. Zaśmiał się z przypadkowego dowcipu. Nie mógł
nic zrobić „śmiertelnie". Mógł przeżyć wszelkie rany i choroby. Jego ciało fizyczne nie
przyjmowało ingerencji sił zewnętrznych i rzadko miało typowo cielesne potrzeby, jak
jedzenie i spanie. Dzięki spożytemu już dawno eliksirowi jego ciało, podobnie jak ciało du
Berry'ego, regenerowało się po mistrzowsku.
Trzysta lat temu, gdy mieszkał w Paryżu, Aleksander sporządził napój z soku egzotycznej
rośliny. Przeprowadził eksperyment na sobie przekonany, że osiągnięcie nieśmiertelności
będzie największym triumfem alchemika i przez wiele lat upajał się swym zwycięstwem. Jego
przyjaciel, Gilbert du Berry, którego obchodziła tylko najbliższa przyszłość, gdy dowiedział
się o eliksirze, włamał się do paryskiego laboratorium Aleksandra, spożył napój i nigdy tego
nie żałował. Jednak Aleksander w miarę upływu lat znienawidził swe nie kończące się życie i
3
rozpoczął usilne prace nad wynalezieniem antidotum. Był prawie pewien, że w kieliszku,
który trzymał w ręku, znajdował się sekret śmiertelności.
Aleksander otrząsnął się ze wspomnień i podszedł bliżej do Gilberta.
—
Kiedy to wypiję, mogę mieć straszne boleści. Jednak cokolwiek się wydarzy,
obserwuj to i notuj.
— Aleksandrze, przemyśl to! Przecież możesz się zabić!
— Jestem tego w pełni świadomy, Gilbercie - odpowiedział, spoglądając na ozdobny
kielich trzymany w ręku, i westchnął. -Jeśli mnie to zabije, będzie mi znacznie lepiej.
—
Będzie ci lepiej? W ogóle cię nie będzie,
mon ami!
Będziesz martwy jak pień.
— Martwy jak kłoda, du Berry.
— Te idiomy! — Wzruszył lekko ramionami. - Ten angielski! Skomplikowany,
nieregularny! Nigdy go nie opanuję, choćbym żył tysiąc lat.
Aleksander pokiwał głową z żalu nad językiem, który jego przyjaciel wciąż kaleczył. Nie
był pewien, czy du Berry nie ma zupełnie zdolności językowych, czy jego pogarda dla wszyst-
kiego, co brytyjskie, trwająca trzysta lat, była świetną wymówką, żeby nie doskonalić
angielskiego.
— Może ty lepiej ode mnie nadajesz się do tego przeklętego życia.
—
Przeklętego? Ależ to jest cudowny dar,
mon ami, czy
nie widzisz tego?
—
To zależy od patrzącego, du Berry. — Odgarnął ciemne kosmyki ze skroni. -
Myślałem o tym wiele razy i sądzę, że może różnica wieku ma wpływ na nasze opinie w tej
sprawie.
Spojrzał na du Berry'ego w wytwornym stroju i upudro-wanej peruce, skrywającej
przerzedzające się włosy, i doskonały makijaż, który ożywiał rysy człowieka nie pierwszej już
młodości.
—
Wszedłeś w to nasze nowe życie jako mężczyzna sześćdziesięcioczteroletni, niemalże
u progu śmierci.
— Śmierci? Też coś. - Du Berry ze śmiechem odganiał go ręką.
- W każdym razie nie trapią cię pragnienia młodego mężczyzny.
- Czyżbyś powątpiewał w moją męskość, Aleksandrze?
- Męskość? - Aleksander zaśmiał się gorzko. - Obaj znamy cenę, jaką przyszło nam
zapłacić za przedłużenie naturalnego życia.
-
To prawda. A przecież my, Francuzi, mamy być romantyczni i namiętni,
Bon?
Cóż za
okrutny żart. - Zamilkł i przez chwilę nawet on, zawsze wesoły, zdawał się przygnębiony.
Patrzył na Aleksandra ze współczuciem. - A ty,
mon ami,
wszedłeś w takie życie jako młody
trzydziestojednoletni mężczyzna o gorącej krwi,
non?
- Tak.
- I mający ochotę na panienki, a tu nic z tego.
-
Exactement.
Aleksander poznał doskonale frustrację mężczyzny, który odczuwał w stosunku do
kobiety wszystko to, co czuł normalny mężczyzna, lecz nie mógł tego dowieść fizycznie.
Systemy hibernacyjne w jego ciele objęły również organy rozrodcze, które choćby nie wiem
jak chciał się kochać z kobietą, ani drgnęły. Dłużej tego nie mógł znieść.
- Aleksandrze, jesteś przygnębiony, dziwnie się zachowujesz. Jestem pewien, że do jutra
ci przejdzie. Chodź, wracaj ze mną na bal. Śmiej się, tańcz i flirtuj z panienkami. Nie rób tej
strasznej rzeczy dzisiaj.
- To nie chwilowy nastrój, du Berry. Podjąłem ostateczną decyzję.
Szybkim ruchem ręki Aleksander przybliżył kielich do ust i jednym haustem wypił
bursztynowy płyn. Poczuł pieczenie w ustach i przełyku i palący ból w żołądku. Rzucił
kieliszek i zwijał się z bólu. Zamglonym wzrokiem dojrzał nachylającego się nad nim
przyjaciela.
4
Aleksander Chaubere opadł na kolana, chwytając się za brzuch. Czy wywar przepalał mu
żołądek? Ledwo słyszał szalejącą za oknami burzę, wiatr i deszcz walący o okiennice. Odpo-
wiedni wieczór, żeby umrzeć. Zupełnie jakby przyroda dostosowała się do jego nastroju,
wynikłego z męki i rozpaczy, które
trapiły go przez ostatnie pięćdziesiąt lat.
—Aleksandrze! - krzyknął du Berry, pochylając się nad
nim. - Aleksandrze, powiedz
coś!
Nagle ból, równie szybko jak przyszedł, opuścił go. Znikło
uczucie pieczenia.
—Co się dzieje? Odezwij się!
Aleksander odgarnął wilgotne włosy z czoła i wstał. Wyjął z kieszeni scyzoryk i lekko
naciął palec. Pojawiło się lekkie zaczerwienienie, ale rana nie krwawiła, a po chwili zagoiła
się pozostawiając tylko równą, prostą kreseczkę.
—Cholera - zaklął.
Du Berry podszedł bliżej, wpatrując się w rękę Aleksandra.
—
Cholera?
—Nic się nie stało. - Aleksander westchnął. - Nie podziałało.
Rozdział 1
Charleston, luty
Masz przy sobie to ogłoszenie? - spytała Sherry, zdejmując krzesełko ze stolika i
stawiając je na drewnianej podłodze klubu jazzowego Harry'ego, popularnego lokalu w sercu
historycznej dzielnicy Charleston, odwiedzanego przez miejscowych i przez turystów.
—Tak. Chcesz je zobaczyć? — spytała Oliwia Travanelle, która zdejmowała krzesełka z
sąsiedniego stolika. O dziwo, ktoś wczoraj wieczorem pozamiatał, chociaż pozostało jeszcze
kilka niedopałków i wykałaczek pod stolikami i przed barem.
—
Chcę zobaczyć adres.
Sherry podeszła bliżej, wciąż żując gumę. Podrapała się w głowę w miejscu, gdzie jej
farbowane jaskraworude włosy związane były w niedbały węzeł. Była trzy lata młodsza od
Oliwii, miała dwadzieścia pięć lat, ale wyglądała na więcej. Sporo piła i wiodła burzliwe życie
z kolejnymi narzeczonymi, o których zdążyła już opowiedzieć Oliwii, chociaż znały się
zaledwie od tygodnia. W ciągu pięciu dni, jakie minęły od przyjazdu do miasta i znalezienia
tymczasowej pracy w barze, Oliwia poznała już dokładnie potrzeby Sherry i cieszyła się, że
nie ma podobnych problemów. Nauczyła się już dawno, żeby nie polegać na
mężczyznach i nie wierzyć w to, co mówią. Ta wiedza bardzo jej się przydawała i oszczędzała
kłopotów.
Oliwia wyjęła z kieszeni dżinsowej spódniczki ogłoszenie, które dziś rano wycięła z
gazety. Podała je Sherry i patrzyła z niepokojem na czytającą koleżankę.
„Poszukuję architekta krajobrazu do pracy w ogrodzie w historycznej posiadłości w
Charleston. Wiadomość: Myrtle Street 17 po godz. 19".
- Fiuu! - Sherry postukała polakierowanymi paznokciami w wycinek. - Znam ten adres.
- No i...?
- Myrtle Street 17. To jest rezydencja Chaubere'ów — oznajmiła oddając ogłoszenie
5
Plik z chomika:
MrWings
Inne pliki z tego folderu:
Bruno Anthony - Mike Tozzi & Cuthbert Gibbons 04 - Parszywy interes.pdf
(1396 KB)
Nawrot Jacek - A w Patafii nie bardzo.pdf
(931 KB)
Wolfe Gene - Księga Krótkiego Słońca 01 - Na wodach Błękitu.pdf
(1403 KB)
Pedersen Bente - Roza znad Fiordów 04 - Cień czarownicy.pdf
(900 KB)
Small Bertrice - Niewinna.pdf
(2813 KB)
Inne foldery tego chomika:
- ▧ ▍- FILMY - PRZERAŻAJĄCE 2014
- ▣ ▣ WINDOWS 8 [ PL ]
»»»»»»» Jak zdobyć hasło do folderów (instrukcja) »»»»»»»
»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»» 100 Najlepszych Polskich Filmów
»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»» 100 Najlepszych Swiatowych Filmów
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin