Taylor_Kathryn_-_Nieznośna_dziedziczka.pdf

KATHRYN TAYLOR

Nieznośna

dziedziczka

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Mikki wyjrzała przez szparę w drzwiach. Całe ciało miała

sztywne - sama już nie wiedziała, czy ze strachu, czy ze zmęczenia.

Wycierając dłonie w biały fartuch, próbowała zapanować nad przy

spieszonym oddechem.

- Jesteś pewna, że pytał o mnie?

Anna, zajęta poprawianiem wysokiego jak uł koka, z którego

nieustannie wymykały się siwe kosmyki, uśmiechnęła się szeroko.

- Michę He Finnley z McAfee w stanie Kansas. To ty, nie? Zre

sztą pyta o ciebie już drugi raz.

Mikki poczuła, że żołądek podchodzi jej do gardła. Jeszcze raz

zerknęła na mężczyznę siedzącego przy ostatnim stoliku. Nie bar

dzo znała się na modzie, ale była pewna, że garnitur w drobne prążki

nie pochodzi ze sklepu z używanymi ciuchami. Na pewno nie. Ten

facet śmierdział pieniędzmi niemal tak, jak obiady w ich knajpie

śmierdziały starym tłuszczem.

Ciekawe, czego od niej chce? I w jaki sposób udało mu się

wytropić w Nowym Jorku dziewczynę z McAfee, zabitej deskami

dziury liczącej ośmiuset mieszkańców, wliczając w to krowy? Sie

dem lat temu, po śmierci kobiety, którą uważała za swoją matkę,

Mikki zerwała wszelkie więzy łączące ją z tym miejscem i bardzo

chciała, żeby tak pozostało.

- Wyglądasz tak, jakbyś zobaczyła ducha, maleńka. - Anna

położyła rękę na jej ramieniu. - Chcesz, żebym się go pozbyła?

Mikki potrząsnęła głową. Nie. Lepiej będzie, jeśli sama spraw

dzi, o co chodzi, zanim ogarnie ją panika. Im szybciej, tym lepiej.

NIEZNOŚNA DZIEDZICZKA

Być może ten facet pracuje dla urzędu podatkowego. Znaczyłoby

to, że chcą oddać jej część pieniędzy, które wyciągali od niej każ

dego piętnastego kwietnia. Obciągnęła różowy mundurek i pchnęła

drzwi.

W sali było pustawo. Obiadowy tłum już się przerzedził i tylko

kilka par dopijało swoją kawę.

Na ulicy rozległ się pisk opon i łyk syreny policyjnego samo

chodu. Mikki nie mogła nic poradzić na to, że jej puls przyspieszył

o kilka uderzeń na minutę.

- Podobno pytał pan o mnie. - Stanęła przed nieznajomym,

przybierając najbardziej obojętny wyraz twarzy, na jaki było ją stać.

- Michę He Finnley? - zapytał.

Miał dźwięczny, głęboki głos ze ffladami akcentu, którego Mikki

za nic nie mogła rozpoznać, i tak cudowne ciemnoszare oczy, że na

moment zaparło jej dech w piersiach,

- Tak. A kim pan jest? - wyjąkała.

- Clayton Reese. - Wstał i wyciągnął rękę na powitanie.

Ściskając mu dłoń, Mikki zlustrowała jego zegarek. Czyste zło

to. Co do tego nie miała wątpliwości. Od ojczyma nauczyła się

odróżniać podróbki tego metalu już we wczesnym dzieciństwie.

Resztę edukacji, którą od niego pobrała, lepiej pominąć milczeniem.

- Czy zechciałaby pani usiąść? - zapytał.

Mikki z ulgą przysiadła na krześle. Po całym dniu biegania

ledwo stała na nogach.

- Czy to pani jest dzieckiem, które zostało zaadoptowane przez

Sarę Finnley?

Mikki osłupiała. Do śmierci matki nie miała pojęcia, że jest

adoptowanym dzieckiem. Kim jest ten mężczyzna? I skąd tyle

o niej wie?

- Dlaczego chce pan to wiedzieć?

- Czy mogłaby pani odpowiedzieć na moje pytanie?

- A bo co? Jest pan gliniarzem?

NIEZNOŚNA

DZIEDZICZKA

Wystarczył rzut oka na jego garnitur, bez wątpienia szyty na

miarę, żeby wiedzieć, że nie jest policjantem. Ten facet wyglądał

jak typowy człowiek interesu, któremu się powiodło. Pewny siebie,

bogaty nudziarz, cholerny yuppie. Prawdopodobnie prawnik. Nie

bez powodu Mikki czuła się jak na przesłuchaniu.

- Czy mówi coś pani nazwisko Megan Hawthorne?

- A powinno?

Nie miała zamiaru informować go, że - chociaż z całą pewno

ścią nie słyszała o nikim takim - przeszedł jej po krzyżu dziwny

dreszcz.

- Czy mam przez to rozumieć, że nie? - Reese wziął głęboki

oddech.

- Niech mi pan odpowie. - Mikki przyglądała mu się z prze

chyloną głową. - Czy robiąc to wszystko, umiałby pan się uśmie

chnąć?

- Słucham?!

- Siedzi pan sobie tutaj i zadaje pytania, na które oczywiście

sam pan zna odpowiedzi. Jeśli jest to zabawa, powinien pan przy

najmniej udawać, że dobrze się bawi.

Clayton odchylił się na winylowe oparcie krzesełka. Na szyi

wokół kołnierzyka nienagannie odprasowanej koszuli czuł krople

potu. Natomiast siedząca naprzeciw niego młoda kobieta wydawała

się uodporniona na upał. Uznał, że byłaby całkiem ładna, gdyby nie

upinała włosów w nastroszony koński ogon na czubku głowy

i zmyła grube kreski, którymi podkreślała kształt dużych, ciemnych

oczu. Clayton wiedział, że Michelle ma dwadzieścia trzy lata. Wy

glądała na dużo starszą.

W ogóle przypuszczał, że będzie całkiem inna. Czy to możliwe,

żeby ta impertynencka kelnerka była zaginioną córką Richarda?

Ktoś zebrał dla niego mnóstwo informacji o Michelle, ale on nie

tak wyobrażał sobie pierwszorzędną oszustkę. Ciekawe, czy dalej

pracuje ze wspólnikiem?

PfflNm DZMMCZBa

- Miałam męczący dzień. Jeśli rzeczywiście ma mi pan coś do

powiedzenia, najwyższy czas zacząć.

- W porządku. Żeby nie wdawać się w zbędne detale, powiem,

że mój klient próbuje znaleźć swoją biologiczną córkę.

Patrzył spod oka na okrągłe ze zdziwienia oczy dziewczyny.

Prawdziwe zaskoczenie, zastanawiał się, czy sprytna gierka?

- I pan uznał, że to mogę być ja, tak?

- Istnieje takie prawdopodobieństwo. Sprawdzam każdą moż

liwość.

Wybrał odpowiedź wymijającą. Nie chciał mówić wszystkiego,

dopóki nie sprawdzi, jaka naprawdę jest ta dziewczyna.

- A dlaczego pan myśli, że ja chcę poznać moich biologicznych

rodziców?

Clayton omal nie udławił się kawą. Przez ponad dwadzieścia lat

Richard dawał się oszukiwać każdemu, kto utrzymywał, że coś wie

o jego porwanej córce. Tym razem informacja została przekazana

mu anonimowo. Mógł to być okrutny żart. Clayton poprzysiągł

sobie, że nie dopuści, żeby jego chory przyjaciel znowu został

zraniony.

- A zatem postanowiła pani ze mną nie współpracować.

- Tego nie powiedziałam. Muszę się zastanowić. Gdzie można

pana znaleźć?

Mikki powoli przesunęła czubkiem języka po pełnych wargach.

Jeśli chciała speszyć go tym prowokacyjnym gestem, to z niechęcią

przyznał, że niemal jej się udało.

Wiedział, że teraz nie wyciągnie od niej żadnej informacji. Mu

siał czekać. W swoim czasie okaże się, czy ta dziewczyna jest

wytrawnym graczem, czy nieświadomym niczego pionkiem w czy

jejś grze. Wyjął z portfela wizytówkę i na odwrocie napisał nazwę

hotelu, w którym się zatrzymał.

- Niezłe miejsce - wycedziła Mikki, patrząc na adres.

Wstali niemal równocześnie. Michelle poszła przodem, jakby

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: