Graf Zeppelin - koniec mitu.pdf
(
356 KB
)
Pobierz
Zeppelin.indd
POSZUKIWANIA
Koniec mitu „Grafa Zeppelina”?
ŁUKASZ ORLICKI
Dowódca niszczyciela „Slawnyj” przetarł ręką szkła lornety oce-
niając efekt wystrzelonej przed chwilą jedynej torpedy. Pogoda
coraz bardziej się pogarszała, a wiatr przekroczył już „szóstkę”
w skali Beuforta. Widoczny na horyzoncie wysoki okręt – cel miał
już chyba dosyć, od kilku minut coraz bardziej przechylał się na
prawą burtę.
„No i koniec”
mruknął pod nosem wspominając
z rozbawieniem wczorajsze chaotyczne ataki towarzyszy z lotnic-
twa, którzy na 100 zrzuconych bomb trafili jedynie pięć lub sześć
razy. Patrzącemu na poharatany i przechylony kadłub znikający
pod wodą do głowy by nie przyszło, że wkrótce wokół „rozstrze-
lanego” okrętu zacznie narastać tajemnica.
nia 1938 roku ten sam kadłub
obwieszały girlandy kwiatów,
a kompania honorowa Kriegs-
marine, tłumy cywilów oraz
czarno odzianych członków Allgemeine SS
z niecierpliwością oczekiwały na kulmina-
cję nadchodzących uroczystości. Do pod-
wyższenia zbliżali się najwyżsi dostojnicy III
Rzeszy, Adolf Hitler, Feldmarszałek Göring
i Wielki Admirał Erich Raeder. Wkrótce
o burtę nowego okrętu, pierwszego w swej
klasie lotniskowca, miała rozbić butelkę
matka chrzestna hrabina Hella von Bran-
denstein-Zeppelin. Był to chyba najlepszy
dzień w historii pechowego „Grafa Zep-
pelina”. Cała trójka przybyłych na uroczy-
stość prominentów III Rzeszy, mimo dumy
z budowy kolejnej jednostki, nie należała
do największych zwolenników lotniskow-
ca. Najbardziej sceptyczny feldmarszałek
Göring obawiał się jakiegokolwiek uszczu-
plenia swojej wszechwładzy nad Luftwaffe,
a potężne pływające lotnisko mogło pchnąć
morskie siły powietrzne w ręce Kriegsma-
rine (pilnujący kompetencji obu rodzajów
sił zbrojnych konstruktorzy zaplanowali na
okręcie dwie mesy oficerskie: jedną dla
oficerów lotnictwa, drugą dla marynarki).
Adolf Hitler, będący pod wpływem Karla
Dönitza uważał, że remedium na Royal Navy
staną się przede wszystkim okręty podwod-
ne. Zresztą już po wybuchu wojny w lipcu
1940 roku, mimo coraz bardziej widocznych
zalet lotniskowców wolał wystąpić z nie-
zwykle oryginalną koncepcją „krążowników
z pokładem lotniczym”, niż poprzeć konty-
nuowanie rozpoczętej już budowy. Nawet
dowódca marynarki wojennej Erich Raeder,
zwolennik budowy wielkich okrętów, nie
ufał do końca koncepcji pływającego lot-
niska, bezbronnego w bezpośredniej kon-
frontacji z jego ulubionymi pancernikami
czy ciężkimi krążownikami.
Za projekt lotniskowca odpowiadał
wyższy urzędnik biura konstrukcyjnego
marynarki inż. Wilhelm Hadeler. Niemcy
nie mieli do czynienia z okrętami tego typu,
jeśli nie liczyć próby przebudowy pasażer-
skiej „Ausonii” podczas I wojny światowej.
Zresztą materiały dotyczące tego projektu
zostały tak utajnione, że konstruktor „Gra-
fa” nie potrafił do nich dotrzeć. III Rzesza
liczyła w pewnym stopniu na pomoc do-
świadczonych w tej materii sojuszników.
Dysponujący nowoczesną flotą Japończycy
z entuzjazmem oprowadzali niemiecką ko-
misję po lotniskowcu „Akagi”, wpychając jej
członkom około stu kopii planów urządzeń
wewnętrznych i instalacji. Jednak nie uznali
za stosowne wspomnieć, że wszystkie są już
dawno przestarzałe, a kilka tygodni później
zastąpią je zupełnie nowymi rozwiązaniami.
Mimo to Hadelerowi udało się doprowadzić
do sfinalizowania dobrze opracowanego
projektu. Tuż przed wojną próbowano
wprowadzić tzw. plan „Z”, dzięki któremu
Kriegsmarine miała dysponować w ciągu
najbliższych lat flotą czterech lotniskow-
ców. Mimo pewnych ambicji związanych
z posiadaniem jednostki nowego typu,
pozostawiono go na samym końcu kolejki
„potrzebujących”, wyglądającej do 1939
roku następująco: pancerniki, okręty pod-
wodne, niszczyciele, krążowniki i dopiero
lotniskowce. Spowodowane tym przedłu-
żenie prac doprowadziło do tego, że okręt
w roku 1939 roku był ukończony jedynie
w 85%. Ale nawet o takim szczęściu nie
miały co marzyć kolejne trzy lotniskowce
(28.II.1940 roku przerwano ostatecznie
prace przy drugim z nich). Niewykończony
„Graf Zeppelin” pozostał jedynym okrętem
tego typu w niemieckiej marynarce.
Jego wojenne losy wiązały się głównie
z kilkoma przeprowadzkami w obawie
przed bombardowaniami między Kilonią,
Gdynią i Szczecinem. W międzyczasie pod
wpływem sukcesów marynarki japońskiej
na Pacyfiku i Royal Navy w akwenie Morza
Śródziemnego oraz w operacji przeciwko
„Bismarckowi”, Hitler i sztab marynarki
podjęli w maju 1942 decyzję o kontynu-
owaniu budowy oraz wprowadzeniu mo-
dernizacji. Dobudowano wysoką osłonę
wylotu komina i niezbędne do utrzymania
Uroczyste wodowanie lotniskowca. Fot.
wyd. AJ-Press.
nowoczesnych urządzeń radarowych masz-
ty antenowe oraz dodatkowo wzmocniono
pomost bojowy. Z racji tego, że większość
modernizacji skupiła się na prawej burcie
w tzw. wyspie, spowodowało to wzrost
masy i utratę stateczności okrętu. Aby temu
przeciwdziałać do kadłuba dobudowano
wielkie stalowe bąble o szerokości około
2,40 m, jako stabilizatory i zbiorniki na olej
opałowy (oraz ochronę przeciwtorpedo-
wą okrętu). Ta chwilowa passa trwała do
lutego 1943 roku, kiedy w obliczu narasta-
jących potrzeb broni podwodnej, budowę
wszystkich wielkich jednostek ostatecznie
wstrzymano. „Graf Zeppelin” z ukończoną
siłownią, prądotwórczymi generatorami,
oraz zamontowanymi częściowo urządze-
niami kierowania ogniem, wiosną 1943 roku
znalazł się w Szczecinie ukryty w jednej
z odnóg Odry. Tam zatopiony w ostatniej
chwili na płytkiej głębokości przez niemiec-
kich saperów, doczekał wkroczenia Armii
Czerwonej.
Tajemnicze losy lotniskowca?
To co działo się z podniesionym kadłubem
„Grafa Zeppelina” okrywała za sprawą
Rosjan przez długie lata mgła tajemnicy.
Sojusznicy co prawda zostali powiado-
mieni o fakcie jego zatopienia, ale władze
radzieckie nie kwapiły się z podawaniem
szczegółów. Wiadomo było, że w kwietniu
1945 roku okręt „załatano” i wystawiono
w Świnoujściu jako trofeum wojenne, zmie-
niając dwa lata później jego nazwę na pły-
wającą bazę doświadczalną PB-101. Trudno
powiedzieć jakie pierwotnie wiązano z nim
plany, ponieważ decyzję w tej materii pod-
jęła w 1946 roku międzysojusznicza komisja
O������� 9/2006 3
D
ziewięć lat wcześniej, 8 grud-
POSZUKIWANIA
Przygotowanie
pojazdu ROV, na
pokładzie ORP
„Arctowski”. Fot.
Marynarka Wo-
jenna.
ków W.P. Kuzina,
D.J. Latyńskiego,
w czasopiśmie
„Tajfun”, w któ-
rej na podstawie
dokumentów
i fotografii, krok
po kroku opisa-
li jego ostatnie
chwile od wyj-
ścia 14.VIII.1947
roku ze Świnouj-
ścia w morze. Odholowany w rejon jednego
z poligonów na północ od Rozewia przez
dwa dni służył jako obiekt testów różnego
rodzaju środków bojowych. W sumie zde-
tonowano na okręcie (czasem symulując
uderzenie bomby przez wycięcie w po-
kładzie miejsca na jej założenie, a czasem
bezpośrednio składając na pokładzie) 12
bomb burzących różnego typu, cztery po-
ciski artyleryjskie kal. 180 mm. W wyniku
ataków lotniczych i morskich trafiło w niego
prawdopodobnie sześć bomb ćwiczebnych
oraz dwie torpedy kal. 533 mm. Ostatnia
z nich, wystrzelona z niszczyciela „Sławnyj”,
zakończyła los okrętu… Ale nie zakończyła
spekulacji na jego temat. Wszystkie uzy-
skane w ten sposób dane utajniono i nigdy
nie wykorzystano, skazując badaczy aż do
publikacji z lat 90. na domniemania i spe-
kulacje. Jednak różnego rodzaju wersje
o jego zatopieniu na tyle dobrze zakorzeniły
się w powszechnej świadomości, że trudno
je było prostować. Ponadto jedna z hipotez
w jakiś sposób łączyła przekazywaną przez
admirała Ruge wersję katastrofy lotniskow-
ca z jego faktycznym zatonięciem podczas
ćwiczeń. Krążące wśród marynarzy Floty
Bałtyckiej pogłoski mówiły o tym, że Admi-
rał Kuzniecow postawił na swoim i zdecydo-
wał się na przeholowanie „Grafa Zeppelina”
do portu radzieckiego. Korzystając z okazji
załadowano go „trofiejnym” sprzętem, przy
czym przesadzono z ilością ładunku i na
płytkim torze okręt wywrócił się. Podniesie-
nie nie nastręczało większych trudności, ale
zniszczenia spowodowane tym wypadkiem
zmusiły kierownictwo do zatuszowania
całej afery i zdecydowaniu o zatopieniu
okrętu w atakach ćwiczebnych. Co ciekawe
Admirał Kuzniecow stał się jeszcze w tym
samym roku ofiarą stalinowskich czystek
i w grudniu 1947 roku został oskarżony
o współpracę z obcym wywiadem.
Czy hipoteza o tym, że egzekucja „Grafa”
miała być zatuszowaniem jego wcześniej-
szej wywrotki jest zupełnie bezzasadna?
Niezależnie od tego czy był on częściowo
wyładowany, nie usuniętym do końca sprzę-
tem „trofiejnym”, czy pusty, Rosjanie nigdy
nie podali jego pozycji.
dzenia rutynowych pomiarów głębokości
wód w rejonie platformy eksploatacyjnej
„Baltic Beta”. Nikt na jego pokładzie nie
spodziewał się, że oznaczony na rybackich
„mapach zaczepów” obiekt, znajdujący
się tuż przy granicy złoża zmaterializuje się
w kadłub okrętu, który przez długie lata
budził spekulacje i fantastyczne hipotezy
dotyczące jego powojennych losów.
Przedsiębiorstwo Poszukiwań i Eksplo-
atacji Złóż Ropy i Gazu „Petrobaltic” S.A.
jest jedyną, polską firmą mającą konce-
sję na eksploatację złóż węglowodorów
w polskim obszarze morskim obejmującym
ponad 27 tys. km
2
. Siedem statków (w tym
tankowiec oraz statek badawczy i ochro-
ny przeciwrozlewowej) i trzy platformy
(wiertnicza i dwie eksploatacyjne) tworzą
potencjał firmy.
Podczas słonecznych lipcowych dni
należący do „Petrobaltic” statek badawczy
„St. Barbara” pod dowództwem kapitana
Mariana Benkowskiego znalazł się z zada-
niem pomiaru głębokości wód, w pobliżu
Morskiej Kopalni Ropy Naftowej zlokali-
zowanej na złożu o symbolu B3. Badania
batymetryczne miały na celu zaktualizowa-
nie mapy w pobliżu jednej z platform eks-
ploatacyjnych. Potencjalny wrak, z którego
położenia zdawano sobie sprawę (od lat
zaczepiały się tam rybackie sieci), znajdu-
jący się niedaleko platformy mógł stanowić
pewne zagrożenie, np. w przypadku kotwi-
czenia innych jednostek, a dokładniej tzw.
pociągnięcia kotwicy po dnie w czasie złych
warunków pogodowych.
Kierownikiem rejsu, odpowiedzialnym
za wykonanie pomiarów był hydrograf
i nawigator ze Służby Geotechniki i Radio-
trójstronna nakazując zatopienie wszelkich
nieukończonych i wymagających dużego re-
montu zdobycznych jednostek niemieckich.
Nie znaczy to oczywiście, że ZSRR bez oporu
respektowałby ustalenie odgórne. Przez
jakiś czas w łonie kierownictwa marynarki
i partii dochodziły do głosu różne koncepcje,
które stały się być może przyczyną powsta-
nia kilku wersji zatonięcia. We wszystkich
hipotezach lotniskowiec osadzano na dnie,
ale w zupełnie odmiennych konfiguracjach,
na innych pozycjach i z różnym ładunkiem.
W rzeczywistości za pozostawieniem „Gra-
fa Zeppelina” w służbie gorąco optował
głównodowodzący radzieckiej Marynarki
Wojennej i zastępca Ministra Sił Zbrojnych,
admirał Nikolaj G. Kuzniecow. Rozpoczął
nawet przygotowania do remontu lotni-
skowca w Lenigradzkiej Stoczni Bałtyckiej.
Jednak wbrew jego koncepcji i w zgodzie
z ustaleniami międzysojuszniczymi, osta-
tecznie przeforsowano projekt zniszczenia
okrętu w atakach ćwiczebnych na pełnym
morzu.
Dziewięć lat po wojnie za sprawą nie-
mieckiego admirała Friedricha Oskara Ruge-
go, autora kilku książek dotyczących historii
morskiej wojny i polityki, powstała jedna
z popularniejszych wersji zatonięcia „Grafa
Zeppelina”, w której wyładowany po brzegi
łupami i złożonym na pokładzie ładunkiem
stali, przewrócił się i zatonął w drodze do
Leningradu. Z tą tezą korespondowało
jedno z ostatnich zdjęć wypływającego ze
Świnoujścia lotniskowca, na którym można
przy pewnej dozie dobrej woli dopatrzyć się
złożonego na pokładzie ładunku. Różnego
rodzaju wersje krążyłyby dalej, gdyby nie
publikacja w 1997 roku rosyjskich history-
Wyraźnie widoczna
kluza do cumy na
rufie okrętu.
Pamiętny rejs „St. Barbary”
11 lipca 2006 roku statek badawczy „St.
Barbara” wypłynął z zadaniem przeprowa-
4
O������� 9/2006
Statek badawczy „St.
Barbara” – odkrywca
„Grafa Zeppelina”. Fot.
„Petrobaltic”.
POSZUKIWANIA
geodezji „Petrobaltic” – Andrzej Słaby. On to
właśnie wspólnie z kapitanem zdecydował
aby statek dokładnie przebadał graniczącą
z nim strefę. W skład ekipy pomiarowej
wchodzili również Andrzej Korneluk, Daniel
Krzyżanowski i Andrzej Puchała.
Pierwszym krokiem w pracach doty-
czących określenia kształtu i głębokości
dna morskiego jest ustalenie prędkości
rozchodzenia się dźwięku w wodzie. Jest
to wielokrotnie w ciągu dnia powtarzany,
element, umożliwiający dopiero przepro-
wadzenie właściwych badań
Pomiary batymetryczne to nużąca ruty-
na kolejnych precyzyjnych przepłynięć nad
ściśle określonymi odcinkami dna. Każde, to
kolejny profil uzyskiwany dzięki omiataniu
dna echosondą. Aby można było uzyskać
100% pokrycie danymi i wiarygodny obraz
powierzchni dna morskiego, każdy profil
musi być przeprowadzony wg. określonego
schematu i zaleceń IHO (Międzynarodowej
Organizacji Hydrograficznej). Pomiary więc
wymagają niezwykłej precyzji w nawigacji
i manewrowaniu jednostką, która musi wy-
konać pełen zwrot o dużym promieniu poza
strefą badań i wpłynąć na nią z powrotem,
tuż obok poprzednio badanego pasa z nie-
zmiennym kursem i prędkością.
Po kilku godzinach badań „St. Barbara”
znalazła się na granicy przewidywanego
do prac obsza-
ru, przechodząc
nad znanym
ekipie badaw-
czej
obiektem.
W laboratorium
pomiarowym
panował nastrój
oczekiwania, ale
wynik pierwsze-
go profilu, który
„zahaczył” o rufę wraku spowodował, że
dalszy dzień zburzył ospałą rutynę i mono-
tonność precyzyjnych nawrotów. Jednak
statek miał do wykonania jeszcze całą
serię pomiarów i na potwierdzenie, tzn.
przepłynięcie nad wrakiem, trzeba było
poczekać aż do zakończenia obowiązków.
Ustalono, że statek płynąc na kotwicowisko
„po drodze” przepłynie jeszcze raz nad od-
krytym obiektem precyzując jego położenie
i rozmiary.
– Wieczorem przeszliśmy nad znale-
zionym obiektem
– wspomina hydrograf
Andrzej Słaby.
Szerokość badanego pasa
wynosiła 175 m, wrak zaczął się z naszej
prawej burty, przeszedł pod stępką, a z le-
wej strony nie było widać końca. Zrobiliśmy
zwrot i przeszliśmy po równoległej linii kur-
sem przeciwnym. Sytuacja się powtórzyła.
Dopiero trzecie równoległe przejście po-
zwoliło nam poznać pełne wymiary i kształt
naszego znaleziska. Nie wiem nawet kiedy
zastał nas późny wieczór. Mimo zmęcze-
nia kilkunastu godzinami ciężkiej pracy,
laboratorium pomiarowe zaczęło się wy-
pełniać zaciekawionymi członkami załogi
„Barbary”.
O wpół do jedenastej wieczorem
wstępna obróbka danych dobiega końca.
Byliśmy już tak zmęczeni, że padliśmy no-
sami na klawiaturę, a przecież następnego
dnia wczesnym rankiem musimy rozpocząć
kolejny „zwykły” dzień pomiarowy. Jesz-
cze nie zdawaliśmy sobie w pełni sprawy
z wagi naszego odkrycia. Zmęczenie wzięło
górę, poszliśmy spać. W czwartek rano, po
dokładnym zapoznaniu się z materiałem
pomiarowym „oczy wyszły nam na wierzch”
– 257 m długości, 31 m szerokości, 26 m wy-
sokości nad dno morza!
W laboratorium statku zapanowała
euforia, a nad głowami techników przelaty-
wały różnego rodzaju spekulacje mniej lub
Fragment zacho-
wanego pokładu
z nisko umiesz-
czonym bulajem.
Charakterystyczna
owalna podstawa
pod działka p.lot.
20 mm.
Bok platrormy, na
której umieszczono
działka.
Planowany wygląd „Grafa Zeppelina”. Rys. Wi-
told Hazuka (VIKON – Grafika Komputerowa).
Zdjęcia podwodne – arch. AMW i ZTNiPP.
O������� 9/2006 5
Obraz lotniskowca uzyskany na pokładzie ORP „Arctowski”.
Fot. Marynarka Wojenna.
POSZUKIWANIA
bardziej poważne – „sowiecka łódź podwod-
na”
,
„Arka Noego” a może „zestaw pchacza
z barką”? Jednak tak naprawdę Andrzej Słaby
doświadczony hydrograf „Petrobalticu”, były
oficer MW zdawał sobie sprawę, że w tym
rejonie Bałtyku pozostał nieodnaleziony tylko
jeden z tak dużych okrętów – nieukończony
lotniskowiec Kriegsmarine „Graf Zeppelin”,
którego pozycja stanowiła przez wiele lat
przedmiot spekulacji. Uzyskane dane prze-
słano natychmiast do Biura Hydrograficznego
Marynarki Wojennej, z którym „Petrobaltic”
od lat współpracuje w ramach wymiany
informacji o znalezionych obiektach pod-
wodnych. Po chwili nadeszło potwierdzenie
– statek „St. Barbara” i jego załoga wpisali się
na listę odkrywców... Ten bezprecedensowy
sukces przedsięwzięcia badawczego, w wy-
niku którego odkryto wrak niemieckiego
lotniskowca, był mozliwy dzięki wielkiemu
doświadczeniu i wiedzy specjalistów spółki
„Petrobaltic”.
efektem było wykonanie wizualizacji w for-
macie 3D oraz określenie azymutu położenia
wraku, głębokości w rejonie oraz głębokości
nad wrakiem. Następnie przystąpiono do
uzyskiwania obrazu wraku przy pomocy
holowanego sonaru. Wszystkie te dane
uzyskane przez zespół badawczy wykazały,
że obiekt spoczywa na dnie przechylony na
prawą burtę pod kątem około 50 stopni. Na
wizualizacji można było dostrzec wyraźnie
widoczny zarys charakterystycznych sześcio-
kątnych szybów windowych. Nadszedł czas
na przeprowadzenie bardziej szczegółowej
identyfikacji poszczególnych elementów
wraku. Na pokładzie „Arctowskiego” znajdo-
wał się zdalnie sterowany przez kabel, robot
systemu ROV (Remotely Operated Underwa-
ter Vehicle), francuskiego typu Super Achille,
przeznaczony do badań podwodnych. To
ciekawe narzędzie badawcze należało do
specjalistów z Akademii Marynarki Wo-
jennej, a konkretnie z Zakładu Technologii
Nurkowania i Prac Podwodnych. Zespół
badawczy w składzie kmdr por. dr inż. Adam
Olejnik, mł. chor. mar. Paweł Stotltmann oraz
p. Marcin Sutkowski sprawnie przygotowali
pojazd, którego użycie wymagało opracowa-
nia szczegółowego planu.
– Bardzo często wydaje się, że praca
za pomocą ROV jest prosta i przyjemna
– twierdzi kmdr por A. Olejnik.
Niektórzy
utożsamiają to nawet z zabawą zdalnie ste-
rowanym modelem. Co niestety jest bardzo
krzywdzącą opinią szczególnie dla pilotów
ROV. Przez wiele godzin steruje się urządze-
niem za setki tysięcy złotych w toni wodnej,
często na znacznych głębokościach, w trud-
nych warunkach, gdzie możliwość uszko-
dzenia pojazdu jest duża, zaplątania kablo-
liny jeszcze większa. Polega się jedynie na
informacjach zbieranych przez urządzenia
pokładowe ROV, oraz obrazie z monitora
obejmującego niewielki obszar badanego
rejonu, ok. 1-2 m. Operatorem musi być to
człowiek o dużej wyobraźni przestrzennej
i zdolności do zapamiętywania trajektorii,
którą przeszedł pojazd, aby ewentualnie
wracając potrafił odplątać „pępowinę”,
jak nazywamy w naszym żargonie kablo-
linę ciągniętą za ROV. Podczas inspekcji
lotniskowca zaplątanie ROV o resztki lin
i mniejsze elementy konstrukcyjne wraku
zdarzyło nam się, co najmniej trzykrotnie.
Pilotem ROV był w tym przypadku Marcin
Sutkowski, który jest chyba obecnie jednym
z nielicznych operatorów ROV w kraju, któ-
rzy mają ten fach jak to się mówi w „małym
paluszku”.
Po długim badaniu z ciemnej morskiej
toni, przez którą od czasu do czasu przemy-
kała niepozorna meduza zaczęły wyłaniać
się charakterystyczne dla lotniskowca
elementy: m.in. pokład, na którym można
było dostrzec dobrze zachowane klepki
z drewna tekowego, nisko na wysokości
kolan osadzone bulaje oraz podstawę pod
czterolufowy zestaw przeciwlotniczy kal. 20
mm. Nie ulegało już najmniejszej wątpliwo-
ści – wrak znajdujący się około 30 Mm na
północ od Rozewia to „Graf Zeppelin”!
Analiza materiałów i danych uzyskanych
podczas rejsu ORP „Arctowski” pozwoliła
stwierdzić, że wrak okrętu to „Graf Zepe-
lin”. Czy zatopiony 17 sierpnia 1947 roku
lotniskowiec był jedynie pustą skorupą?
Na ile stopień jego uszkodzeń zgadza się
z opublikowanymi w latach 90. materiałami
archiwalnymi? Potwierdzenie nastąpi dopie-
ro po uzyskaniu zgody na przeprowadzenie
kolejnych szczegółowych badań podwod-
nych.
Marynarka Wojenna wkracza do
akcji
ORP „Arctowski” pod dowództwem kmdr
ppor. Dariusza Beczka wyruszył z portu
rankiem 25.VII.2006 r. i o 17 godzinie znalazł
się nad pozycją podwodnego obiektu. Okręt
badawczy należy do Dywizjonu Zabezpiecze-
nia Hydrograficznego Marynarki Wojennej
i przeznaczony jest do nawigacyjno-hy-
drograficznego zabezpieczenia działań sił
Marynarki Wojennej zgodnie ze standardami
NATO i Międzynarodowej Organizacji Hydro-
graficznej (IHO). Dwa lata temu to właśnie on
odkrył pozycję innego niemieckiego wraku,
transportowca „Steuben”, zalegającego na
północ od Ustki na dnie trasy głębokowod-
nej. Pierwszy etap badań przeprowadzonych
nad odnalezionym kilka dni wcześniej
wrakiem polegał na ponownych pomiarach
batymetrycznych z wykorzystaniem dwóch
rodzajów echosondy: jedno i wielowiązko-
wej. Po zebraniu pierwszej partii danych
poddano je wstępnej filtracji i dokonano
ich oceny oraz wypracowano decyzję co do
dalszych planów pomiarowych. Finalnym
Rysunek „Grafa Zeppelina”
– Witold Hazuka (VIKON – Grafika Kom-
puterowa)
Materiały graficzne uzyskane dzięki
wydawnictwu AJ-Press i publikacji
Breyer Siegfried, „
Graf Zeppelin, Ency-
klopedia Okrętów Wojennych”
cz. 42,
wyd. AJ-Press 2004 Gdańsk.
Dziękuję za pomoc: kmdr. por. dr inż.
Adamowi Olejnikowi oraz nawigatorowi
i hydrografowi Andrzejowi Słabemu.
Dziękuję za udostępnienie materiałów
Akademii MW i Zakładowi Technologii
Nurkowania i Prac Podwodnych, Marynar-
ce Wojennej RP, społce „Petrobaltic”, oraz
wydawnictwu AJ-Press.
R E K L A M A
6
O������� 9/2006
Plik z chomika:
janradz
Inne pliki z tego folderu:
Animowana Historia Polski - BAGIĹSKI ART.avi
(287052 KB)
adolf hitler.doc
(236 KB)
Konkordat wormacki.rar
(4 KB)
dyktat Grzegorza VII - 1075r.rar
(3 KB)
Ziemie polskie pod zaborami.rar
(264 KB)
Inne foldery tego chomika:
☸ Historia Polski
Atlasy historyczne, mapy
BARWA I BRON
Bitwy Świata
Churchill Winston - II Wojna Światowa
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin