Cowie Vera - Los szczęścia.pdf - Ebooki - kamilcia17

Vera Cowie

Los Szczęścia.

Przełożył Artur Gerard.

Wydawnictwo Da Capo, Warszawa 1996.

Skanował, opracował i błędy poprawił Roman Walisiak.

Tytuł oryginału FORTUNES.

Redaktor Janina Wujkiewicz.

Ilustracja na okładce Robert Pawlicki.

Skład i łamanie Felberg.

Wydanie I.

ISBN 83-7157-050-3.

Printed in Germany by ELSNERDRUCK-BERLIN.

Część Pierwsza.

O jedną więcej.

WRZESIEŃ.

Rozdział 1 .

Otwarcie wyznaczono na porę raczej dość późną, zmierzch nad Manhattanem zdążył

się już zagęścić do prawdziwie nocnej ciemności, kiedy ostatnia limuzyna zakręciła od

strony parku i ustawiła się na końcu długiego sznura samochodów, ciągnącego się

wzdłuż ulicy Siedemdziesiątej Szóstej Wschodniej.

Początek tej kolumny wyznaczała widoczna z daleka wielka płócienna markiza w białe i

czerwone pasy, rozciągnięta nad grubo tkanym czerwonym chodnikiem, wyłożonym od

krawężnika aż do frontowych drzwi świeżo odnowionego pięknego domu, utrzymanego w

stylu zeszłowiecznych miejskich rezydencji.

Tam właśnie zebrał się już spory tłumek ciekawskich, przyciągniętych widokiem

pilnujących porządku policjantów na koniach, tłoczących się fotoreporterów, no a przede

wszystkim szansą zobaczenia na własne oczy tych wszystkich sław i znakomitości, które

właśnie wysiadały ze swych lśniących limuzyn.

Chóralne ochy i achy cichły i znów narastały, kiedy rozpoznawano kolejnych

przybywających gości.

Był to wieczór otwarcia nowojorskiego oddziału Domu Aukcyjnego Despards.

W światowym rankingu firma ta sytuowała się na trzecim miejscu zaraz za sławnymi

domami aukcyjnymi Sothebys i Christies i uparcie walczyła o to, by stać się numerem

pierwszym.

Na aukcję wystawiano kolekcję dalekowschodniej porcelany ze zbiorów zmarłego przed

rokiem Willarda Dextera.

Spodziewano się, że sprzedaż przyniesie minimum pięć milionów dolarów.

Sławy i znakomitości kroczyły po czerwonym chodniku do łagodnie wznoszących się

stopni schodów głównego wejścia, skąd otwarte drzwi prowadziły wprost do lśniącego

bielą i złotem, wspaniale odnowionego hallu - jednego z najsławniejszych i najwyżej

cenionych wśród realizacji Stanforda Whitea.

Lokaj w pełnej liberii odbierał wytwornie rytowane, numerowane zaproszenia i z

namaszczeniem przekazywał je uzbrojonemu strażnikowi, który sprawdzał ich zgodność

z trzymaną w ręku listą.

W tym samym czasie zdalnie sterowana kamera wewnętrznej telewizji pokazywała

zbliżenie twarzy znakomitości, a obsługa porównywała je z posiadanym zdjęciem.

Po potwierdzeniu tożsamości goście kierowali się w stronę wspaniałych wewnętrznych

schodów; wiodły one na piętro, gdzie otwarte olbrzymie, ozdobnie rzeźbione i złocone

dwuskrzydłowe drzwi prowadziły do obszernego wnętrza, pełnego luster i jarzących się

świateł.

Wchodzących witała niewysoka i drobna, bardzo elegancka i piękna kobieta w

wytwornej sukni z czarnej satyny.

Uśmiechy i uściski dłoni, które rozdzielała, były precyzyjnie dozowane odpowiednio do

wysokości sum, jakich wydania na aukcji można było się spodziewać od poszczególnych

gości.

Pomieszczenie, w którym urządzono aukcję - od paru tygodni cały Nowy Jork tylko o niej

mówił - było niegdyś salą balową.

Zachowano z niej dawną podłogę, a także podium dla orkiestry.

Jedna ze ścian składała się teraz niemal wyłącznie z okien, sięgających od podłogi do

sufitu i wychodzących na widoczną w dole ulicę.

Część okien uchylono, aby do środka mogło dostać się powietrze ciepłej jesiennej nocy.

Przeciwległa ściana, pokryta lustrami, odbijała zgromadzony już tłum i zwielokrotniała

jeszcze wrażenie niecodziennego tłoku.

Dwa zawieszone u sufitu żyrandole w kształcie gigantycznych tortów ślubnych - tyle że

wykonanych z ciętego kryształu z Waterford -jarzyły się zalewającym salę blaskiem,

pełnym niezliczonych odbić, wielopunktowych refleksów i tęczowych załamań.

Wszystkie kobiety pojawiły się w kreacjach sygnowanych przez Norella, Oscara de la

Renta, Diora, Yvesa Saint Laurenta i Karla Lagerfelda, a kunsztowne fryzury i

olśniewające klejnoty świadczyły, że ich właścicielki zdążyły odwiedzić zarówno salony

fryzjerskie Kennetha, jak i skrytki bankowe, w których elegancki świat przechowuje na co

dzień swoje kosztowności.

Mężczyźni od czasu do czasu dotykali wewnętrznych kieszeni swych wytwornych

wieczorowych strojów, aby się upewnić, że zabrali ze sobą książeczki z czekami

gotowymi do wypełnienia.

Powietrze było ciężkie od oszałamiającego zapachu perfum, w cenie co najmniej

pięciuset dolarów za uncję, i od dymu niemal równie kosztownych cygar.

Ludzie przechadzali się, skupiali się w grupki i ponownie dzielili na dryfujące niezależnie

jednostki i pary tylko po to, by po chwili znów przyłączyć się do jakiejś grupy.

Kobiety przyglądały się potencjalnym rywalkom, a te, których bogactwo można było

nazwać dawnym, dyskretnie kręciły nosem na widok różnego rodzaju nowobogackich.

Inne, których specjalnością były słynne nazwiska, podejmowały grę w łączenie ich ze

słynnymi twarzami.

Tych akurat nie brakowało.

Niektóre z kobiet żywo reagowały na widok modnego prezentera, najnowszego symbolu

seksu w TV, który pojawił się pod ramię ze swą aktualną pierwszą flamą, albo

wytrzeszczały oczy na żywą legendę, która potrafiła się utrzymać na szczycie

hollywoodzkiej drabiny od - mój Boże, kto by pomyślał - 1940 roku.

Byli tam też politycy, finansiści, magnaci z Wall Street; można było dostrzec

prawdziwego indyjskiego maharadżę i dwóch milionerów z Hongkongu, a także księcia

Dimitrija Poliakowa i hrabiego Aleksieja Oniedina, którzy zaczynali tu niegdyś jako biali

emigranci z Rosji, a obecnie byli amerykańskimi miliarderami, z których

nieograniczonymi możliwościami musiał się liczyć każdy, kto chciałby z nimi rywalizować

na aukcjach dalekowschodniej porcelany.

Zebrały się tu naprawdę duże pieniądze: był praktycznie każdy liczący się dealer ze

Wschodniego Wybrzeża, wielu z Zachodniego, a do tego jeszcze niemało osób z Europy,

które przyleciały specjalnie także po to, by na własne oczy przekonać się, jak firma

Despards, ten najbardziej konserwatywny z domów aukcyjnych, poradzi sobie w tym

pełnym blasku i blichtru domu wariatów, jakim z pewnością był oszalały na punkcie

reklamy Nowy Jork.

Dwaj mężczyźni, którzy zatrzymali się w pobliżu wejścia, przyglądali się witającej gości

kobiecie w czarnej sukni.

Nie było w tym nic dziwnego: mężczyźni zawsze przyglądali się Dominique du Vivier,

gdziekolwiek się pojawiła.

- Zauważyłeś, jak wygląda?

Nawet jeśli uwzględnić tylko to, co nie jest ukryte pod tą czarną suknią, to nie jest mało...

- Jak mógłbym nie zauważyć!

I powiem ci, że z najwyższą przyjemnością nawiązałbym z tą damą jakąś entente

cordiale.

- Za późno.

Już znalazł się ktoś, kto cię uprzedził, i myślę, że nietrudno ci będzie zgadnąć dlaczego.

Blaise Chandler może sobie być w jednej ósmej Szoszonem, ale cóż znaczy drobna

domieszka indiańskiej krwi, jeśli się przy okazji jest kimś, kto któregoś dnia odziedziczy

prawie jedną czwartą naszego narodowego dochodu?

- Na razie nikogo przy niej nie widzę.

- O, Blaise będzie tu z całą pewnością.

W końcu ta nowojorska aukcja to prawdziwe święto jego żony.

- A więc to prawda, że głównie ona nakłoniła starego Desparda do otwarcia filii także

tutaj?

- Oczywiście.

Ona chce rządzić.

A Londyn od zawsze należał do starego.

Paryż w tym biznesie nie liczy się tak bardzo - w końcu wiesz, jak to jest w Galeries

Drouot - a Hongkong i Monte Carlo są może prestiżowe, ale jednak zbyt małe.

Tak że dopiero właśnie to - mówiący kiwnięciem głowy wskazał na otaczające ich

wspaniałości - może być tym, o co jej chodziło.

To wielki dzień Dominique du Vivier.

W dodatku udało się jej pozyskać kolekcję Willarda Dextera, a nie muszę ci mówić, że to

wręcz policzek dla niejednego z wielkich dealerów.

- Więc jak jej się to udało?

- zapytał drugi mężczyzna.

Jego rozmówca zachichotał.

- Masz chyba oczy.

Sam widziałeś, co ona ma i tu, i tu...

Jeżeli Dominique du Vivier czegoś chce, to dostaje.

A jeśli pytasz, co robi, żeby to dostać, to powiem ci, że prawdopodobnie to, o czym wielu

z nas śni podczas gorących nocy.

Kiwnął głową i spojrzał w stronę, gdzie bardzo wysoki mężczyzna o bardzo ciemnej

karnacji pochylał się właśnie z wysokości swych blisko dwóch metrów, aby musnąć

wargami policzek żony, której świetlista cera z delikatnym makijażem przypominała

płatek rozkwitającej magnolii.

- Tak, właśnie przyszedł.

To jest Blaise Chandler.

Dominique to powitanie przyjęła z satysfakcją, tym większą, że zdawała sobie sprawę,

jak uważnie jest obserwowana.

Spojrzenia mężczyzn były pełne pożądania, a kobiet - zazdrości.

- No i jak?

- zapytał Blaise z uśmiechem, pochylając się ku niej.

- Wreszcie nadszedł twój wieczór, uwieńczenie dwóch długich lat ciężkiej pracy.

Jesteś na szczycie.

- Obrócił się i popatrzył na tłum.

- I jak znajdujesz ten widok?

Ogromne oczy Dominique rozszerzyły się jeszcze bardziej, kiedy spojrzała na męża.

- Ależ kochanie, jedyny widok tutaj to ja - powiedziała, mimo woli przechodząc na

rodzimy francuski.

Wiedziała, że Blaisea to rozbawi.

I rzeczywiście roześmiał się, a jego białe zęby zabłysły jeszcze jaśniej w zestawieniu z

ciemną indiańską cerą.

Tak, to był jej własny Indianin, jej sauvage Indien, jej największe życiowe osiągnięcie,

przynajmniej do dzisiaj.

Ten wieczór miał być bowiem ukoronowaniem wszystkiego.

Król nie żyje, niech żyje królowa!

I nieprawda, że było to uwieńczenie dwóch lat ciężkiej pracy.

W rzeczywistości chodziło o pełnych dwanaście lat od dnia, kiedy Charles Despard

poślubił jej matkę.

Dominique była wtedy osiemnastoletnią dziewczyną, która nie miała praktycznie nic

poza niezłym wyglądem i nie pozbawioną zdolności głową.

Oczywiście pochodzenie z Faubourg też się cokolwiek liczyło.

Teraz była już nie tylko prawdziwą gwiazdą w świecie koneserów sztuki, cenionym

ekspertem zarówno w dziedzinie własnej specjalizacji, jak i w obszarze zainteresowań jej

ojczyma - to znaczy dalekowschodniej porcelany - ale też bystrą i zręczną kobietą

interesu.

Kobietą, która świadomie i z pełną determinacją postanowiła, że zmieni dotychczasowy -

stworzony przez jej ojczyma - image firmy Despards na inny, bardziej odpowiadający

oczekiwaniom nowych czasów i nowego świata.

Jej zdaniem było to konieczne.

Londyn przestawał być jedynym i absolutnie dominującym centrum handlu dziełami

sztuki, natomiast znaczenie Nowego Jorku rosło coraz bardziej.

Nie bez powodu zarówno firmy Sothebys, jak i Christies były tu tak znacząco

reprezentowane.

Tam po prostu również to wiedzieli.

I to dlatego Dominique du Vivier tak właśnie zorganizowała tę aukcję: stroje wieczorowe,

francuski szampan, przygrywająca orkiestra, specjalny katalog, który sam w sobie był

dziełem sztuki, dorównującym sprzedawanej porcelanie, a do tego jeszcze wspaniałe

jedzenie, które śmiało można by porównać z ambrozją.

Listę zaproszonych gości opracowała starannie i postarała się, aby usadowieni na sali

stworzyli prawdziwe audytorium marzeń, a otrzymanie bądź nieotrzymanie zaproszenia

było znaczącą kwestią towarzyską.

Potrafiła umieścić odpowiednio niedyskretne przecieki w mniej lub bardziej plotkarskich

pismach, szepnąć to i owo właściwym ludziom, wzbudzić ciekawość i w rezultacie

wytworzyć atmosferę gorączkowego zainteresowania, które nieustannie narastało.

A finałowym, choć zupełnie nieprzewidzianym, elementem tej jej precyzyjnej kampanii,

który sprawił, że to wszystko tym bardziej stało się prawdziwie niezwykłym wydarzeniem

-okazał się nagły zgon ojczyma, Charlesa Desparda, który zmarł na atak serca dwa dni

przed planowanym otwarciem aukcji.

Dominique dotychczas walczyła o coś, czego, jej zdaniem, świat sztuki obecnie

potrzebował: o blask i rozgłos, choć wtedy jeszcze nie goniła za tanią sensacją.

Teraz jednak, kiedy ta rzeczywiście sensacyjna śmierć nastąpiła akurat w takim

momencie, postanowiła to bezlitośnie wykorzystać.

- Zamierzasz więc przeprowadzić aukcję tak, jak była zaplanowana?

- zapytał ją wtedy Blaise, a jego ściągnięte brwi wskazywały, że nie w pełni to akceptuje.

- Oczywiście.

- I jak chcesz to zrobić?

Cowie Vera - Los szczęścia.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: