"Ażeby wypróbowana wiara wasza okazała się cenniejsza niż znikome złoto w ogniu wypróbowane, ku chwale i czci, i sławie, gdy się objawi Jezus Chrystus" (1 Piotra l,7).
W zeszłym tygodniu zadzwonił do mnie pewien zakłopotany młody pastor, prosząc o modlitwę i poradę. Został zbawiony podczas przebudzenia wśród hippisów w późnych latach sześćdziesiątych i pracował w służbie dla Pana od ponad 15 lat. W ciągu tego okresu był pod wielkim wrażeniem ewangelistów telewizyjnych i ich sukcesu w docieraniu do wielu ludzi. Posługując się podobnymi metodami, założył kościół z blisko 300 członkami.
Kiedy pewni ewangeliści telewizyjni znaleźli się pod obserwacją i okazało się, że niektórzy trwali w grzechu, jego wiara została zachwiana. W tym samym czasie doktryna sukcesu zaczęła pozbawiać złudzeń zarówno jego, jak i cały zbór; zaczęły rodzić się dalsze wątpliwości.
Potem zaangażował się w niezależną grupę, która wierzy, że reprezentuje nowe poruszenie Boga na ziemi - proroków! Każdy prorokował każdemu. Większość proroctw się nie sprawdzało, ale niektóre, te znaczące, sprawdziły się i to wywarło na nim wrażenie. Jakże mogło to być złe, skoro jednak niektóre z proroctw spełniały się? W jego duszy pojawiły się wątpliwości, które nasiliły się, kiedy na zjazdach i w sąsiednich zborach wprowadzono choreograficzny taniec baletowy.
Ostatnio uczestniczył w jednym takim zjeździe i musiał stamtąd wyjechać, ponieważ był to cyrk pochlebstw w imię proroctw. Liderzy wstawali i tak jakby prowadzeni niewidzialnym duchem prorokowali wielkie rzeczy sobie nawzajem, mówiąc: "Jeżeli będziesz dobrze o mnie prorokował, to i ja uczynię to samo!" To było cielesne, nastawione na wywyższenie człowieka. Opuścił to miejsce całkowicie zdruzgotany w swojej wierze. Kolejne przypuszczalne Boże poruszenie było niczym więcej jak rozczarowaniem.
Powiedział: "Mój kościół trwał ze mną przez wiele godzin, walcząc o nasze miasto na językach: związując warownie, zwierzchności i moce. Związaliśmy nieprzyjaciela od wschodu, zachodu, północy i południa, ale stan miasta tylko się pogarsza. Nie ma dowodów na zmiany!
Słyszałem wiele głosów. Miesiąc temu usłyszałem cichy głos, mówiący do mnie: 'Synu mój, od tego dnia wyzwalam fundusze, których potrzebujesz. Nigdy więcej nie będzie ci brakowało pieniędzy!' Nigdy się tak nie stało, a sytuacja finansowa jeszcze się pogorszyła. Teraz boję się słuchać jakiegokolwiek głosu; wątpię w prawdziwość darów Ducha i nie chcę więcej słyszeć żadnych fałszywych proroctw."
Mówił dalej: "Moja wiara się trzęsie. Kocham Pana, ale nie wiem już więcej w co mam wierzyć. Czuję się taki zakłopotany. Czasami myślę, że Pan będzie musiał przemówić do mnie osobiście, ponieważ tak bardzo boję się popaść w jeszcze jedno zwiedzenie."
Doświadczenie wiary tego pastora nie jest odosobnionym przypadkiem. Właśnie teraz tłumy Bożych dzieci znoszą najpoważniejsze próby wiary od czasu przyjścia do Chrystusa. Ich wiara została wrzucona w ogień doświadczenia! Szatan zgromadził moc przeciwstawienia się wierze wybranych. W nadchodzących dniach utrapienia będzie jeszcze goręcej i intensywniej. Piotr ostrzega przed "różnorodnymi doświadczeniami" (l Piotra l,6).
Paweł, pisząc do Tymoteusza, powiedział: "Ten nakaz daję ci, synu Tymoteuszu... staczaj... dobry bój, zachowując wiarę i dobre sumienie, które pewni ludzie odrzucili i stali się rozbitkami w wierze" (1 Tymoteusza 1,18-19). Musimy walczyć, aby utrzymać naszą wiarę. Nie możemy poddawać się, kiedy przychodzi ognista próba, gdyż inaczej doprowadzi nas to do rozbicia w wierze.
Dzieci Izraela oblałyswoją "próbę wiary"
Kiedy ogień został przyłożony, a próba zaostrzyła się, Izraelici upadli, poddając się duchowi niewiary.
"Dlatego miałem wstręt do tego pokolenia i powiedziałem: Zawsze ich zwodzi serce; nie poznali też oni dróg moich, tak iż przysiągłem w gniewie moim: Nie wejdą do odpocznienia mego. Baczcie, bracia, żeby nie było czasem w kimś z was złego, niewierzącego serca, które by odpadło od Boga żywego, ale napominajcie jedni drugich każdego dnia, dopóki trwa to, co się nazywa "dzisiaj", aby nikt z was nie popadł w zatwardziałość przez oszustwo grzechu. Staliśmy się bowiem współuczestnikami Chrystusa, jeśli tylko aż do końca zachowamy niewzruszenie ufność, jaką mieliśmy na początku. Gdy się powiada: Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych, jak podczas buntu, kto to byli ci, którzy usłyszeli, a zbuntowali się? Czy nie ci wszyscy, którzy wyszli z Egiptu pod wodzą Mojżesza? Do kogo to miał wstręt przez czterdzieści lat? Czy nie do tych, którzy zgrzeszyli, a których ciała legły na pustyni? A komu to przysiągł, że nie wejdą do odpocznienia jego, jeśli nie tym, którzy byli nieposłuszni? Widzimy więc, że nie mogli wejść z powodu niewiary" (Hebrajczyków 3,10-19).
Ich wiara nie okazała się "cenniejsza niż złoto," ale ogień próby raczej zatwardził ich w niewierze. Trupy całego pokolenia legły na pustyni. Skończyli jako ludzie ślepi, zgorzkniali, zapomniani przez Boga i pełni niewiary. "Widzimy więc, że nie mogli wejść z powodu niewiary" (Hebrajczyków 3,19).
Wiara nie jest nieobecnościącierpienia i smutku!
Płakanie czy przygniecenie problemem nie jest wyrazem zwątpienia. Jakże często udajemy i gramy za każdym razem gdy stawiamy czoło wielkiej próbie czy sprawdzianowi. Zaprzeczamy naszym uczuciom i staramy się wymazać wszelkie myśli o cierpieniu. Niektórzy zaciskają zęby, biorą głęboki oddech i zachowują się niewzruszenie. Mówią z uśmiechem: "Moje serce jest spokojne; wierzę; wszystko w porządku", podczas gdy ich serca potępiają ich, ponieważ w rzeczywistości są obciążeni i zrozpaczeni. Piotr mówił do chrześcijan "którzy są strzeżeni mocą Bożą przez wiarę". Ci wielce radowali się w Panu, choć "na krótko... zasmuceni bywali różnorodnymi doświadczeniami".
"Obciążone serce" oznacza serce w wielkim cierpieniu, bólu, czy zmartwieniu. Jezus w Getsemane miał serce obciążone i pełne bólu. "... I począł się smucić i trwożyć... Wtedy mówi do nich: Smętna jest dusza moja" (Mateusza 26,37-38).
Cierpienie i zwątpienie to nie to samo. Zwątpienie to obawa, że cierpienie wygra, opanuje i zniszczy - że dane doświadczenie sprowadzi nas w dół.
Wiara jest środkiem, przy pomocy którego wychodzimy z cierpienia. Pewne jest to, że "pora" cierpienia albo godzina pokuszenia nie zaszkodzą, nie zwyciężą i nie zniszczą ciebie. Wiara odpoczywa w obietnicy, że Bóg pokaże drogę ucieczki.
Cierpienie może spaść na mnie nagle w formie nieprzewidzianych ataków demonicznych; burz, które wywołują fale i walą w mój statek, powodując, że przechodzę przez okres ciężkiego serca, a momentami paniki. Ale gdy patrzę na Jezusa, wiara mówi: "Nie jestem w niebezpieczeństwie, ponieważ Jezus jest ze mną w łodzi!"
Wiara nie może zostać rozwiedzionaz Bożymi wiecznymi zamysłami
Kanaan był typem czy przedstawicielem Bożych wiecznych zamiarów. Od początku Bóg szukał ludu, który mógłby "wprowadzić" w Swoje odpocznienie, do pełni w Jezusie.
"Gdyby bowiem Jozue wprowadził ich był do odpocznienia, nie mówiłby Bóg później o innym dniu. A tak pozostaje jeszcze odpocznienie dla ludu Bożego" (Hebrajczyków 4,8-9). To, co Bóg obiecał nie zostało jeszcze w większości odebrane!
Bożym zamiarem jest nie tylko uwolnienie ludzi z ich grzechów, wyprowadzenie z Egiptu, czy sprawdzenie ich lojalności na pustyni - to nie jest nawet połowa. Bóg jest zainteresowany czymś o wiele większym niż wydostanie ciebie z obecnego kryzysu, po którym oświadczasz: "On mnie wyprowadził! On mnie uwolnił! Znajdowałem się w beznadziejnej sytuacji, ale Bóg wskazał drogę!" Nie, to nie jest to. Istnieje większa chwała. Bożym wiecznym celem jest przyprowadzić do Chrystusa ludzi, którzy znajdują w Nim wszystko, co kiedykolwiek mogliby chcieć. On ma być końcem wiary.
On jest kochającym Ojcem i nie pozwoli ci cierpieć ponad to co jesteś w stanie znieść, ale wskaże drogę ucieczki z każdego pokuszenia - ale to nie wystarczy! Ucieczka przed doświadczeniami nie jest triumfem wiary.
W dziesięciu oddzielnych kryzysach Izraelici przekonali się, że Pan był wierny i uwalniał ich, choć jeszcze ciągle nie posiedli ziemi. Nie znali Go, ani nie rozumieli Jego dróg.
Wielu z nas, tak jak dzieci Izraela, było uwalnianych ciągle na nowo z jednego ucisku za drugim, znajdując się "poza" niebezpieczeństwem ale nie "w" odpocznieniu. Nie nauczyliśmy się Jezusa i jak w Nim odpoczywać, ponieważ nie zauważamy w tym Bożych wiecznych zamysłów. Nasze doświadczenia nie są przypadkowe; Bóg na nie pozwolił, ponieważ stara się coś w nas wytworzyć. On ma plan i cel i dokądś zmierza.
Kiedy wpadamy w doświadczenia czy kłopoty, nasza reakcja jest taka: "Oj, musiałem zasmucić Boga. Zrobiłem coś złego i teraz płacę za ten grzech czy porażkę." A jednak o wiele bardziej istotne od tego skąd przyszła ta próba jest to jak na nią odpowiemy.
Olbrzymy w ziemi obiecanej, obwarowane miasta czy żelazne wozy nie były rezultatem grzechu Izraela. Były to sposobności, by ujrzeć moc i siłę Pana, triumfującego nad wrogiem. Wiele z naszych prób nie jest rezultatem osobistego upadku - ale tak jak olbrzymy, są opozycyjnymi siłami od diabła, które trzymają nas z dala od miejsca odpocznienia w Chrystusie.
Powodem dla którego jestem tak bardzo przeciwny współczesnej ewangelii sukcesu jest to, że wiele z tego zostało rozwiedzione z Bożym wiecznym zamysłem, którym ma być przekształcenie w świętości na podobieństwo Chrystusa. Nie możesz otrzymać mleka i miodu, dobrych rzeczy, które zostały obiecane, dopóki nie znajdziesz się "w ziemi." Wielu chce wszystkich błogosławieństw bez wejścia do ziemi, bez duchowej walki i zwycięstwa nad ciałem, które wymaga naszego wejścia w Jego życie!
Wszystkie bogactwa znajdują się w Chrystusie Jezusie. W Nim mieszka pełnia boskości, a kiedy prawdziwie wejdziesz w Chrystusa, odkryjesz prawdziwe bogactwa. Rozmijamy się z prawdą, jeżeli myślimy, że dziedzictwem Izraela był tylko kawałek własności. To było coś o wiele więcej. Sam Pan miał być ich dziedzictwem.
On wprowadził ich do miejsca, gdzie mieli możliwość żyć w całkowitym oddaniu Panu, a On miał być jedynym źródłem zaspokojenia ich potrzeb. To było miejsce, gdzie Bóg miał objawiać Siebie jako wystarczającego we wszystkim. "Niektórzy do niego wejdą" (Hebrajczyków 4,6). Bożym zamiarem dla nas jest ciągle doprowadzić nas do Jezusa i do miejsca całkowitego spolegania na Nim, nie pokładając ufności w ciele.
Towarzystwo Kaleba
W IV Księdze Mojżeszowej rozdział 13 i 14 znajdujemy język i definicje niewiary i prawdziwej wiary. Dziesięciu szpiegów, którzy poszli do ziemi powróciło z wieścią o tym, co widzieli. "Przyszliśmy do ziemi, do której nas wyprawiłeś; ona rzeczywiście opływa w mleko i miód... Tylko że mocny jest lud, który mieszka w tej ziemi, a miasta są obwarowane, bardzo wielkie" (4 Mojżeszowa 13,27-28).
Kaleb, głos wiary, powiedział do ludu: "Gdy wyruszymy na nią, to ją zdobędziemy, gdyż ją przemożemy."
Lud wołał ze strachu i niewiary: "Nie możemy wyruszyć na ten lud, gdyż jest on od nas silniejszy." I rozszerzyli wśród Izraelitów złą wieść o ziemi, którą zbadali. Powiedzieli: "Ziemia, przez którą przeszliśmy, aby ją zbadać, to ziemia, która pożera swoich mieszkańców, a wszystek lud, który w niej widzieliśmy, to mężowie rośli. Widzieliśmy też tam olbrzymów..." (4 Mojżeszowa 13,31-33).
To jest język niewiary. "Tym razem nie damy sobie rady! Ten kryzys jest inny. Pożre nas! Nie ma szans, by ostać się przed tym nieprzyjacielem. Doświadczyliśmy różnych zwycięstw, ale ta sytuacja jest większa; to jest ponad nami!"
W rezultacie tego krzyk zwątpienia wzbudził się wśród całego zgromadzenia: "Powróćmy. Nie uda nam się. Tam jest za dużo silnych nieprzyjaciół; nie możemy tam wejść!" (4 Mojżeszowa 14,1-4).
I ponownie wiara mówi: "Ziemia, przez którą przeszliśmy, aby ją zbadać, jest ziemią bardzo dobrą. Jeżeli Pan ma w nas upodobanie, to wprowadzi nas do tej ziemi i da nam tę ziemię, która opływa w mleko i miód" (4 Mojżeszowa 14,7-8). Pomimo tego, że dzieci tego niewierzącego pokolenia później tam weszły, nigdy w pełni nie posiedli ziemi. Gdyby weszli do prawdziwego odpocznienia Pan nie mówiłby ciągle o odpoczynku, do którego mieli wejść.
Ciągle pozostaje dla nas miejsce w Chrystusie, gdzie możemy odpocząć od naszych prac i wysiłku: przestajemy ufać człowiekowi; przestajemy manipulować, zmagać się i usiłować pewnych rzeczy. Zanim Pan powróci, musi mieć ludzi, którzy wejdą; ludzi, którzy będą używali wiary, by zburzyć wszystko, co trzyma ich z dala od pełni Jezusa.
Tego właśnie dotyczy próba. Bóg chce wiedzieć co jest w twoim sercu. Czy jest to strach przed olbrzymami i pragnienie powrotu do Egiptu, czy porzucenie wszystkiego dla Pana i Jego troska o ciebie? Szatan nie chce ludzi, którzy zaprzestają swoich własnych uczynków i polegają całkowicie na Jezusie jako Panu.
Kaleb rozumiał Boże zamysły. On wiedział, że nieprzyjaciel nie miał mocy powstrzymać Bożego ludu przed wejściem, gdyby wchodzili z wiarą. "Tylko nie buntujcie się przeciwko Panu. Nie lękajcie się ludu tej ziemi, będą oni naszym pokarmem; odeszła od nich ich osłona, a Pan jest z nami. Nie bójcie się ich!" (4 Mojżeszowa 14,9).
Szatan używa olbrzyma kłopotów, który stoi przed tobą, nie po to, by trzymać cię w dole, ale trzymać cię z dala! To nie jest odosobniona próba; całe piekło szaleje przeciwko tobie, by powstrzymać ciebie przed wejściem w pełnię Chrystusa do miejsca odpoczynku, życia w ufności i chodzenia w pokoju pod Jego panowaniem.
Całe niebo i piekło ujrzą ciebie jak stoisz nad brzegiem Jordanu. W jaki sposób będziesz patrzył w przyszłość? Czy popatrzysz z niewiarą i powiesz: "Jeżeli chodzenie z Jezusem oznacza jedną wielką walkę z bólem, niepokój serca i wiele innych ogromnych problemów... Wracam! Przynajmniej mogę się trochę zabawić, popić i znaleźć trochę spokoju." Albo, czy wiara przetrwa i powiesz: "Nie będę się buntował! Nie będę bał się tego, co może uczynić człowiek! Moi nieprzyjaciele nie mają mocy, gdyż ich moc jest im odebrana! Mój Bóg ich pochłonie, gdyż On jest ze mną. Wchodzę!"
Chodzenie za Jezusem jest bardzopoważną sprawą przed Bogiem
"A gdy cały zbór zamierzał ich ukamienować, chwała Pana ukazała się w Namiocie Zgromadzenia wszystkim synom izraelskim. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: Jak długo znieważać mnie będzie ten lud? Jak długo nie będą mi wierzyć mimo wszystkich znaków, które wśród nich uczyniłem? Wytracę ich zarazą i wygubię ich, a ciebie uczynię ludem większym i silniejszym od nich" (4 Mojżeszowa 14,10-12).
Mojżesz odwołał się do Bożej cierpliwości i wielkiego miłosierdzia, kiedy modlił się: "Odpuść przeto winę tego ludu według wielkości twojej łaski... I rzekł Pan: Odpuściłem na twoje słowo, ale..." (4 Mojżeszowa 14,19-21).
Cóż za tragedia! Otrzymać przebaczenie, a jednak zostać opuszczonym i umrzeć na suchej, rozpaczliwej pustyni, będąc pozbawionym wejścia do ziemi obietnicy.
Słyszeliście o doktrynie wiecznego bezpieczeństwa: "Raz przebaczono, na zawsze przebaczono." To nie o to chodzi. Tu nie chodzi o przebaczenie, ale wejście do dziedzictwa w Chrystusie. Te dzieci Boże otrzymały pełnię przebaczenia ale - z powodu swojej niewiary, swojej niechęci do kontynuowania, wejścia - spędzili resztę swojego życia w przebaczeniu, ale pozbawieni bliskości. Mieli tylko martwą religię, formę pobożności bez mocy. Byli ludem, któremu przebaczono, ale nie mieli gdzie iść.
Nigdy nie ujrzą chwały Kapitana armii Pana, który powala mury. Nigdy nie będą cieszyli się chłodnymi strumieniami i zielonymi pastwiskami, czy zwycięstwami "w ziemi." Mleko i miód pełni nigdy nie będzie ich.
Dzisiaj dosłownie miliony chrześcijan znajdują się w tym miejscu. Bóg przyprowadził ich do miejsca decyzji, powołując ich do głębszego chodzenia, chodzenia w całkowitej wierze, pozostawiając za sobą śmierć na pustyni. Jest to wezwanie do posłuszeństwa, poświęcenia i ufności poprzez poddanie się Panu jako kapitanowi.
Słyszeli gdzieś, jak "Kaleb" nawoływał ich do kontynuowania ufności Bogu w kwestii zwycięstwa nad sobą i ciałem. Bóg działa w ich życiu, ale zadowolili się przebaczeniem bez wzrostu. Żyją płytkim życiem niedoli, odcięci od prawdziwego działania Ducha Świętego. Są pozostawieni życiu w duchowej nudzie, suchości i śmierci!
"Ale - jak żyję i jak pełna jest cała ziemia chwały Pana - żaden z tych mężów, którzy widzieli moją chwałę i moje znaki, jakich dokonywałem w Egipcie i na pustyni... nie zobaczy ziemi, którą przysiągłem ich ojcom. Żaden z tych, którzy mnie znieważyli, jej nie zobaczą. Jednakże sługę mojego Kaleba, za to, że inny duch jest w nim i on był mi wierny całkowicie, wprowadzę do ziemi, do której poszedł..." (4 Mojżeszowa 14,21-24). Bóg zawsze "idzie do przodu" z ludźmi takimi jak Kaleb. Wiara tych, którzy idą do przodu przetrzymuje ogień. Trzymają się, chociaż sytuacja wygląda beznadziejnie.
"Wiara po poranku"jest nie do zaakceptowania
Usłyszawszy ostrzeżenia o ich trupach ścielących pustynię, Izraelici "przespali się z tym". "I wstali wcześnie rano, i chcieli wyruszyć na szczyt góry, mówiąc: Teraz gotowiśmy pójść na to miejsce, o którym mówił Pan; myśmy bowiem zgrzeszyli" (4 Mojżeszowa 14,39-40).
Ale ich próba już się skończyła; ogień zgasł. Zawiedli w obliczu próby. Teraz było za późno.
Pan będzie miał lud, który ufa Mu w ogniu i uwielbia Go nawet wtedy, gdy jest doświadczany. Wiarą nie jest to, gdy jesteśmy Mu posłuszni w momencie skończonego doświadczenia - to jest zarozumiałość. Nie ma czegoś takiego jak wiara "po fakcie".
W Ew. Łukasza 18,8 Jezus zapytał: "Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?" Zapewne znajdzie wiarę w prawa, wiarę w błogosławieństwa, wiarę w dobrobyt - ale Jezus naprawdę pyta: "Czy znajdę wiarę, która wprowadza lud ostatnich dni w pełnię poddania się Mnie? Jak wielu pójdzie ze Mną w pielgrzymce, która jest poddana woli Ojca? Czy znajdą się ludzie tacy jak Paweł, który poczytywał sobie wszystko za śmieci, byleby pozyskać Chrystusa? Czy będą mieli wiarę, by dążyć do życia w ufności tylko Mnie?
Kończąc, w Liście do Hebrajczyków 11,1 czytamy: "A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy." To przeświadczenie, ten dowód jest Słowem Bożym! Jezus jest Słowem. Pisane słowo przechowuje i zapisuje wszelkie dowody, jakich kiedykolwiek będziemy potrzebować. Odpoczywaj w przeświadczeniu! Spolegaj na dowodzie! Nikt nie wejdzie do ziemi nie znając Słowa.
"Gdy tedy obietnica wejścia do odpocznienia jego jest jeszcze ważna, miejmy się na baczności, aby się nie okazało, że ktoś z was pozostał w tyle... Albowiem do odpocznienia wchodzimy my, którzy uwierzyliśmy" (Hebrajczyków 4,1-3).
Przesłanie zostało zaczerpnięte z polskiej edycji "Światła Życia", publikacji Searchlight.
---Wykorzystano za zgodą World Challenge, P. O. Box 260, Lindale, TX 75771, USA.
ela.roza