Garwood Julie - Pożądanie.pdf - E-books - AzAzElKK

^jT^

O ! Nie chowaj tej książki przed żoną! I tak kupi sobie nową!

: O '

Porywająca powieść o namiętności i miłości,

o honorze i zdradzie.

^j£V>

On jest najbogatszym i najprzystojniejszym

arystokratą w całej Anglii, ale też najbardziej

aroganckim; ona - porywającą pięknością z Bostonu,

z ognistym temperamentem i tajemniczą przeszłością.

Ona przysięgła sobie, że go uwiedzie;

on nie ugiął się jeszcze przed żadną kobietą.

Może gdy los zmusi ich do zjednoczenia sil

przeciwko wspólnemu wrogowi,

ulegną namiętności?

^$T^

Julie Garwood, obok Amandy Quick i Jude Deveraux, należy

do czołówki autorek romansów historycznych.

Niemal wszystkie jej książki trafiają na czoło listy

bestsellerów „New York Timesa", osiągając w samych

tylko Stanach kilkumilionowe nakłady.

•v* . r\-\

^^v>

Nakładem Wydawnictwa Da Capo ukazały się

„Podarunek", „Montana", „Oblubienica", „Angielka",

„Nagroda " i „ Tajemnica ".

Już wkrótce kolejna powieść tej autorki.

J JULIE GARWOOD

ISBN 83-7157-058-9

HOR)

Tytuł oryginału

REBELUOUS DESIRE

Koncepcja serii

Marzena Wasilewska-Ginalska

Prolog

Redaktor

Mirosław Grabowski

Ilustracja na okładce

Robert Pawlicki

Anglia, 1788

Dziewczynka, obudzona podniesionymi głosami, usiadła wy

prostowana na łóżeczku. Przetarła piąstkami oczy.

- Nianiu - szepnęła w zapadłej nagłe ciszy.

Spojrzała w przeciwległy kąt pokoju, gdzie obok kominka stał

pusty bujany fotel. Drżąc z zimna i ze strachu, wśliznęła się

z powrotem pod pierzynę. Gdzie była niania?

Żarzący się na kominku popiół, świecąc w ciemności poma

rańczowym blaskiem, przywodził dziewczynce na myśl oczy

demonów. Postanowiła, że nie będzie na nie patrzeć, i odwróciła

się w stronę okna. Jednak przerażające oczy nadal ją śledziły,

rzucały na ściany niesamowite cienie olbrzymów i potworów

i ożywiały nagie gałęzie stukające o szyby.

- Nianiu - powtórzyła dziewczynka płaczliwie.

I wtedy usłyszała głos papy. Brzmiał obco i ostro, lecz strach

natychmiast ją opuścił. Nie była sama. Papa był w pobliżu, więc

nic jej nie groziło.

Już ponad miesiąc mieszkali w nowym domu, lecz do tej pory

nikt ich nie odwiedzał. A teraz papa krzyczał na kogoś i dziew

czynka, już nieco uspokojona, chciała się dowiedzieć, o co

chodzi.

Przekręciła się na brzuszek, a potem zsunęła na podłogę. Po

obu stronach łóżka ułożone były poduszki, więc torując sobie

drogę, musiała jedną z nich odepchnąć na bok. Na bosaka

przebiegła szybciutko po drewnianej podłodze, a biała nocna

koszulka plątała się wokół jej nóżek. Odsunęła z oczu kosmyk

czarnych włosów i ostrożnie nacisnęła klamkę.

Projekt okładki,

skład i łamanie

FELBERG

MIEJSKA BłBUOTEKA PUBLICZNA

trGBwica

Nr inw. lOQl^

For the Polish translation

For the Polish edition

Wydanie I

ISBN 83-7157-058-9

Printed in Germany

by ELSNERDRUCK-BERLIN

JULJE GARWOOD

POŻĄDANIE

Gdy dotarła do schodów, zatrzymała się słysząc obcy głos. Jej

oczy rozszerzyły się ze strachu i zdziwienia, gdy nieznajomy

zaczął wykrzykiwać pełne nienawiści słowa. Dziewczynka wyj

rzała ostrożnie zza balustrady i zobaczyła w hallu ojca stawiają

cego czoło tajemniczemu mężczyźnie. Ze swojej kryjówki

u szczytu schodów dojrzała jeszcze jednego człowieka, częścio

wo ukrytego w cieniu.

- Ostrzegaliśmy cię, Braxton! - krzyczał nieznajomy. -

Dobrze nam zapłacono za dopilnowanie, abyś nie sprawiał więcej

kłopotów!

Trzymał w ręku pistolet, podobny do tego, który ojciec zwykł

nosić dla obrony. Mierzył prosto w pierś papy! Dziewczynka

zaczęła zbiegać po krętych schodach, chcąc przytulić się do ojca.

Na ostatnim stopniu zatrzymała się. Zobaczyła, jak papa wytrąca

pistolet z ręki napastnika i broń szerokim łukiem spada do jej

stóp.

Z mroku wynurzył się drugi mężczyzna.

- Perkins przesyła ci pozdrowienia - powiedział chropawym

głosem. - Zawiadamia cię również, że nie musisz się martwić

o małą. Dobrze się nią zajmie.

Dziewczynka zaczęła się trząść. Nie była w stanie spojrzeć na

mówiącego. Wiedziała, że jeśli to zrobi, zobaczy oczy demona,

pomarańczowe i lśniące. Ogarnął ją strach. Wokół siebie wyczu

wała zło. Nieomal namacalne.

Mężczyzna, który w oczach dziecka był diabłem wcielonym,

zniknął w mroku, a drugi zamachnął się i zadał ojcu potężny cios.

- Z poderżniętym gardłem nie będziesz taki wygadany -

zarechotał oprawca i podczas gdy papa usiłował wstać, wyciąg

nął z pochwy ogromny nóż. Jego przerażający śmiech odbijał się

echem od ścian korytarza. Zdawało się, że to upiory skrzeczą na

siebie w zażartej kłótni.

Mężczyzna przekładał nóż z ręki do ręki, okrążając swą ofiarę.

- Papo, pomogę ci! - pisnęła dziewczynka sięgając po pisto

let. Był ciężki i tak zimny, jakby przeleżał wiele godzin w śniegu.

Jeden z pulchnych paluszków wsunął się w metalowy kabłąk.

Zaciskając broń w drżących dłoniach, z wyciągniętymi rącz

kami zaczęła iść w kierunku zmagających się postaci. Chciała

podać papie pistolet Zastygła jednak w przerażeniu, gdy napast

nik wbił ogromny nóż w ramię ojca.

- Papo! Pomogę ci, papo! - krzyknęło dziecko przeraźliwie.

Pełen strachu i desperacji szloch przerwał szamotanie. Trzej

mężczyźni z niedowierzaniem spojrzeli na czteroletnią dziew

czynkę celującą do nich z pistoletu.

- Nie! - zaskrzeczał demon. Śmiech zamarł mu w gardle.

- Uciekaj, Caroline! Uciekaj, kochanie, uciekaj!

Lecz ostrzeżenie przyszło za późno. Spiesząc do ojca, dziew

czynka przydeptała brzeg nocnej koszulki i upadając, odruchowo

zacisnęła rączki na spuście. Zamknęła oczy, gdy wybuch zatrząsł

ścianami hallu.

Kiedy podniosła powieki, ujrzała, co zrobiła. A potem oczy

zaszły jej mgłą.

POŻĄDANIE

Usiłowała usiąść prosto, lecz w końcu udało jej się tylko

uklęknąć. Kapelusz miała na wysokości szyi, zaplątany w bujne

blond loki oraz różowe i żółte wstążki. Okulary w drucianych

oprawkach siedziały na jej małym nosku dziwacznie przekrzy

wione. Mrużyła oczy, starając się doprowadzić do porządku.

- Doprawdy, Caroline, wolałabym, abyś mnie chroniła nieco

mniej żywiołowo - zbeształa kuzynkę. - O Boże, zgubiłam jedno

z moich szkieł - jęknęła. - Pewnie zaplątało mi się gdzieś

w sukni. Czy myślicie, że to zbójcy rabujący jakiegoś biednego

podróżnego?

Caroline zastanowiła się przez chwilę.

- Sądząc z liczby strzałów, pewnie tak - odparła. Jej głos,

łagodny i spokojny, był odruchową reakcją na nerwową paplani

nę Charity. - Benjaminie! Zobacz, proszę, co z końmi. Jeżeli są

wystarczająco spokojne, pojedziemy i zaproponujemy pomoc.

Benjamin przytaknął z aprobatą i otworzył drzwiczki. Powóz

zatrząsł się pod jego imponującą wagą, gdy tylko Murzyn się

poruszył. Musiał nawet skulić ramiona, żeby się zmieścić

w drzwiczkach. Jednak zamiast pospieszyć na przód do zaprzęg

niętych koni, skierował się ku tyłowi powozu, gdzie przywiązano

dwa araby Caroline. Zwierzęta przebyły z nimi całą drogę

z Bostonu i stanowiły podarunek dla ojca Caroline - hrabiego

Braxton.

Ogier był niespokojny, klacz również, lecz Benjamin szybko

opanował zwierzęta, przemawiając do nich w śpiewnym afrykań

skim dialekcie, który tylko Caroline w pełni rozumiała. Potem

odwiązał je i podprowadził do boku powozu.

- Poczekaj tu, Charity - poleciła Caroline. - I nie wychylaj

głowy!

- Bądź ostrożna! - Charity wdrapała się z powrotem na

siedzenie. Nie zważając zupełnie na zakaz, natychmiast wystawi

ła głowę przez okno i obserwowała, jak Benjamin wsadza

Caroline na grzbiet ogiera. - Ty też uważaj na siebie, Benjaminie!

- zawołała, gdy ogromny mężczyzna usadowił się na grzbiecie

niespokojnej klaczy.

Caroline poprowadziła drogą wśród drzew, zamierzając zasko

czyć bandytów od tyłu. Liczba strzałów sugerowała czterech,

może pięciu napastników, a ona nie chciała wjechać w sam

środek bandy zbirów przy tak nierównych szansach.

Anglia, 1802

Wystrzały rozdarły ciszę, przerywając spokojną podróż przez

Anglię.

Caroline Mary Richmond, jej kuzynka Charity i ich czarny

towarzysz Benjamin usłyszeli huk w tej samej chwili. Charity

pomyślała, że to grzmot, i wyjrzała przez okno. Zmarszczyła brwi

ze zdziwieniem, gdyż niebo było czyste i błękitne jak w najpięk

niejszy jesienny dnień, a na horyzoncie nie dostrzegła ani jednej

burzowej chmury. Już chciała skomentować ten fakt, gdy kuzynka

złapała ją za ramiona i pchnęła na podłogę wynajętego powozu.

Zatroszczywszy się o bezpieczeństwo towarzyszki podróży,

Caroline wyciągnęła z sakiewki pistolet wykładany masą perło

wą, a gdy powóz gwałtownie zatrzymał się na zakręcie, znalazła

się nagle na plecach Charity.

- Caroline, co ty wyprawiasz? - W głosie, który dobiegł

z podłogi, słychać było wyraźną pretensję.

- To strzały - wyjaśniła Caroline.

Benjamin, siedzący naprzeciw dziewczyny, przygotował broń

i ostrożnie wyjrzał przez otwarte okienko.

- Zasadzka przed nami! - zawołał woźnica z mocnym irlan

dzkim akcentem. - Lepiej tu poczekać - poradził przemykając

ku tyłowi powozu.

- Widzisz cokolwiek? - zapytała Caroline Benjamina.

- Tylko woźnicę chowającego się w krzakach - odparł Mu

rzyn z wyraźnym obrzydzeniem w głosie.

- Ja nic nie widzę - oznajmiła Charity niezadowolonym

tonem. - Proszę cię, przesuń nogi. Podepczesz mi sukienkę.

JUUE GARWOOD

POŻĄDANIE

Gałęzie czepiały się jej błękitnego kapelusza, więc szybko go

zdjęła i rzuciła na ziemię. Gęste włosy, czarne jak noc, opadły

w nieładzie na szczupłe ramiona.

Zatrzymały ich podniesione głosy. Caroline i Benjamin, do

brze ukryci w gęstwinie, mieli niczym nie zmącony widok.

Dziewczynę aż dreszcz przebiegł po plecach.

Czterech krzepkich mężczyzn na koniach stało z boku pięk

nego czarnego powozu. Wszyscy oprócz jednego nosili maski.

Zwróceni byli w stronę najwyraźniej bogatego mężczyzny, który

powoli wysiadał z powozu. Caroline zobaczyła jasnoczerwoną

krew spływającą po nogawkach jego spodni i nieomal krzyknęła

z oburzenia.

Ranny miał jasne włosy i męską twarz, która teraz była

kredowobiała i naznaczona bólem. Caroline obserwowała, jak

opierając się o powóz stawia czoło napastnikom. Dostrzegła

hardość i pogardę w jego spojrzeniu, gdy stawał do nierównej

walki, a potem zobaczyła, jak oczy nieznajomego nagle się

rozszerzają. Zniknęła buta, zastąpiona czystym przerażeniem.

Caroline szybko pojęła powód nagłej zmiany w jego zachowaniu.

Napastnik bez maski, zapewne przywódca grupy, powoli podno

sił pistolet Bez wątpienia miał zamiar zamordować podróżnego

z zimną krwią.

- On widział moją twarz - powiedział do swojej bandy. - Nie

ma rady. Musi umrzeć.

Dwóch bandytów natychmiast przytaknęło, lecz trzeci się

zawahał. Caroline nie traciła czasu. Uważnie wymierzyła i nacis

nęła spust. Strzał był pewny i dokładny - lata spędzone z czte

rema starszymi kuzynami, którzy nalegali, by nauczyć ją samo

obrony, nie poszły na marne. Kula dosięgła dłoni przywódcy,

a jego ryk bólu był dla Caroline nagrodą.

Benjamin cmoknął z aprobatą i podał jej swoją broń, biorąc

w zamian opróżniony pistolet. Caroline wystrzeliła jeszcze raz,

raniąc człowieka po lewej stronie przywódcy.

I było po wszystkim. Bandyci, miotając przekleństwa i groźby,

umknęli gościńcem.

Caroline odczekała, aż tętent ucichnie, i ponagliła swojego

wierzchowca. Kiedy dotarła do nieznajomego, zsunęła się szybko

na ziemię.

- Myślę, że już nie wrócą - powiedziała miękkim głosem.

Nadal trzymała pistolet w dłoni, lecz szybko opuściła go, widząc,

że mężczyzna cofa się o krok.

Nieznajomy otrząsnął się. Powoli pojmując, co się wydarzyło,

patrzył na nią błękitnymi oczyma, tylko odrobinę ciemniejszymi

niż jej własne.

- To pani do nich strzelała? To pani strzelała...

Zdawało się, że biedak nie może dokończyć myśli. Wypadki

ostatnich chwil najwidoczniej przerosły jego siły.

- Tak, to ja do nich strzelałam. Benjamin - dodała wskazując

stojącego za nią olbrzyma - pomógł mi.

Nieznajomy oderwał wzrok od Caroline i spojrzał na jej

przyjaciela. Wydawało się, że zemdleje na widok Murzyna. Lecz

Caroline uznała, że to strach i ból spowodowany raną są przy

czyną jego otępienia.

- Gdybym nie użyła swojej broni, już by pan nie żył -

stwierdziła krótko. Odwróciła się do Benjamina i podała mu

wodze ogiera. - Wracaj do powozu i powiedz Charity, co się

stało. Pewnie zamartwia się na śmierć.

Benjamin kiwnął głową i ruszył.

- Wracając przywieź na wszelki wypadek proch! - zawołała

za nim Caroline. - I torbę lekarską Charity - dodała, po czym

odwróciła się do nieznajomego. - Czy da pan radę wejść do

powozu? Będzie tam panu wygodniej, a ja zajmę się pańską raną.

Mężczyzna przytaknął i powoli wszedł na stopnie. Stracił

równowagę i o mało nie upadł, lecz Caroline była tuż za nim

i podtrzymała go.

Kiedy już się usadowił na pluszowym siedzeniu w kolorze

burgunda, Caroline uklękła na podłodze pomiędzy jego wyciąg

niętymi nogami. Nagle zdała sobie sprawę ze swojego zmiesza

nia, spowodowanego niefortunnym umiejscowieniem rany, i po

czuła gorąco na policzkach. Wahała się, nie wiedząc, co robić,

dopóki nowy strumyczek krwi nie pociekł po płowych spodniach

z koźlej skóry.

- To jest ogromnie krępujące - szepnął mężczyzna. W jego

głosie więcej było bólu niż zażenowania i Caroline zalała fala

współczucia.

Rana znajdowała się tuż przy kroczu, po wewnętrznej stronie

lewego uda.

- Ma pan dużo szczęścia - szepnęła dziewczyna. - Kula

Garwood Julie - Pożądanie.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: