Hipnoza - opis i techniki.pdf - e-booki - kamilmessi

Hipnoza

1. Definicja hipnozy.

O hipnozie wypowiadało się wielu badaczy, stworzono wiele teorii, hipotez oraz definicji, ale żadna

z nich nie jest akceptowana przez wszystkich lekarzy. Taka sytuacja to wynik faktu, że zjawiska

występujące w hipnozie występują także w innych stanach świadomości, a więc nie ma

jednoznacznego fizjologicznego wyznacznika, który dawałby pewność występowania zjawiska.

Większość naukowców przyjmuje poniższe określenie hipnozy: "Hipnoza to stan zmienionej uwagi u

podmiotu, który może zostać wywołany przez inną osobę lub pojawić się samoistnie, podczas

którego różne reakcje podmiotu mogą pojawiać się spontanicznie lub w odpowiedzi na różne

bodące." Dziś wielu specjalistów jest zdania, że hipnoza jest jednym z autonomicznych stanów

świadomości (występującym obok stanu jawy i snu) i może wystąpić u każdego człowieka jeśli

wystąpią odpowiednie warunki ą tak jak np. sen może wystąpić w najbardziej niekorzystnym

momencie pod wpływem skrajnego wyczerpania. Przyjęcie takiego określenia hipnozy bardzo

ułatwiało badania nad nią, ponieważ "oddemonizowało" ją. Pozwoliło także zrozumieć dlaczego

różni hipnotyzerzy, nawet stosując te same techniki, osiągali różne efekty u tych samych

hipnotyzowanych. Ale o tym dokładniej napiszę w innym rozdziale.

2. Mity i błędne wyobrażenia a rzeczywistość.

Mit 1 Hipnoza to coś z parapsychologii, zjawisko nadprzyrodzone, nie mające potwierdzenia

naukowego. – Fałszywy Hipnoza została zweryfikowana naukowo i jest wykorzystywana w

medycynie, nauce, a nawet w pracy policji.

Mit 2 Hipnotyzer to osoba obdarzona nadprzyrodzoną mocą. – Fałszywy Hipnotyzerem

może zostać każdy, kto jest choć trochę rozgarnięty. Wolberg w jednej ze swoich książek opisuje

przykład kilkuletniej dziewczynki, która nauczyła się hipnozy oglądając film i skutecznie

wypróbowywała ją na swoich rówieśnicach z przedszkola. Jednakże z powodu popularności tego

mitu, może się okazać przydatne wytworzenie wokół własnej osoby aury tajemniczości w celu

ułatwienia sobie zadania wprowadzania w trans niektórych osób.

Mit 3 Można zostać zahipnotyzowanym wbrew swojej woli. – Fałszywy Każdy kto zdaje

sobie sprawę, że jest hipnotyzowany może się temu przeciwstawić bez większego problemu.

Niemniej osoba nieświadoma przeprowadzanej na niej hipnozy może zostać zahipnotyzowana,

jednak nie można tutaj mówić, że nastąpiło to wbrew jej woli. Ponadto zdarzenie takie może mieć

miejsce jedynie w bardzo nielicznych sytuacjach. Jedną z nich opiszę w jednym z następnych

rozdziałów.

Mit 4 Zahipnotyzowany wykona wszystkie polecenia hipnotyzera. – Fałszywy Osoba

zahipnotyzowana nawet w najgłębszym transie podświadomie kontroluje sytuację i nie wykona

poleceń niebezpiecznych dla siebie lub kolidujących z wyznawanymi przez nią normami.

Mit 5 Zahipnotyzowany posiada nadludzkie siły. – Prawie prawdziwy W rzeczywistości

następuje tylko maksymalne wykorzystanie wszystkich możliwości i ukrytych rezerw organizmu

(psychicznych, intelektualnych i fizycznych), co sprawia, że wydaje się, iż zahipnotyzowany

dysponuje nadludzką siłą. Podobne zjawisko występuje w skrajnym stresie np. człowiek uciekający

przed psem rozwija, wydawałoby się niemożliwą dla siebie prędkość.

Mit 6. Hipnozie ulegają ludzie "słabi" a "silne" osobowości są odporne. – Fałszywy Wręcz

odwrotnie. Osobowości silne i zrównoważone są bardziej otwarte i nie boją się hipnozy. Osobowości

"słabe" trudniej jej ulegają z powodu poczucia zagrożenia.

Mit 7. Można nie wyjść z transu hipnotycznego – Fałszywy do szpiku kości Wyprowadzenie z

transu jest łatwiejsze niż zahipnotyzowanie. Nawet gdyby zahipnotyzowany nie reagował na

polecenia wyjścia z transu to pozostawiony sam sobie zapada w normalną drzemkę i budzi się już

"odhipnotyzowany".

3. Szkodliwość hipnozy.

Żadne z dotychczas przeprowadzonych badań nie wykazało jakiejkolwiek szkodliwości hipnozy.

Dotyczy to zarówno sfery cielesnej i duchowej człowieka. Samo zjawisko jest absolutnie naturalne i

nieszkodliwe w tym sensie, że jest nie więcej i nie mniej szkodliwe niż inne stosunki

interpersonalne. (Przez stosunki interpersonalne rozumie się wszystkie jawne, werbalne,

podświadome, fizyczne i psychiczne oddziaływania pomiędzy ludźmi). Można więc komuś wyrządzić

krzywdę, ale takie samo ryzyko istnieje w normalnych kontaktach międzyludzkich. Jeszcze raz

zwrócę uwagę, że sam stan hipnozy nie jest szkodliwy a zaszkodzić mogą jedynie sugestie

hipnotyzera, np. poprzez niemożliwe do przewidzenia skojarzenia wywołujące stres. Także źle

użyte polecenia mogą spowodować szkody np. przy demonstrowaniu nieczułości na ból nie można

mówić: "Nie czujesz swojej ręki, nie czujesz bólu...", gdyż może to spowodować reakcję odwrotną i

wywołać ból organiczny lub obezwładnienie ręki. Jeśli chcemy osiągnąć nieczułość na ból to używa

się sugestii typu "... teraz przez chwilę nie będziesz czuł jak Cię dotykam, przez chwilę nie będziesz

odczuwał przykrych wrażeń....". Nie powinno się także zbyt często wykorzystywać tej samej osoby

do pokazowych seansów hipnozy, gdyż gwałtowne wchodzenie w trans też powoduje stresy.

4. Podatność na hipnozę.

Podatnością na hipnozę nazywamy zdolność wchodzenia w trans hipnotyczny. Hipnotyzerzy

uważają, że w hipnozę można wprowadzić zdecydowaną większość populacji. Zależy to głównie od

stanu emocjonalnego hipnotyzowanego oraz wielu innych czynników. Często ta sama osoba raz

wchodzi w głęboki trans, a innym razem tylko w płytki,albo w ogóle jest oporna. Dzieje się też

odwrotnie. Osoba która do tej pory miała trudności w tym zakresie, nagle się ich pozbywa. Przy

okazji warto zauważyć że osoby hipnotyzowane niejako "uczą się" wchodzenia w trans i z każdym

następnym razem przychodzi im to łatwiej. Oczywiście nie jest to reguła. Jeden z hipnotyzerów

(Kratochvil) twierdzi, że całkowicie (co nie znaczy, że trwale) niewrażliwych na hipnozę jest około 5

% populacji. W najgłębszy trans można wprowadzić około 25 % ludzi, a reszta osiąga różne

pośrednie stany hipnozy. Część hipnotyzerów osiąga lepsze rezultaty co być może jest wynikiem

lepszego podejścia do hipnotyzowanego, a może też odgrywa w tym duża rolę miejsce

hipnotyzowania. Na przykład Bernheim twierdzi, że w szpitalu 80 % jego pacjentów osiągało stan

głębokiej hipnozy, podczas gdy z osób hipnotyzowanych prywatnie tylko 20 %. Podatność na

hipnozę nie zależy od płci, wykształcenia i inteligencji. Natomiast zależy od : – wieku od 5 do 17 lat

trochę większa niż w innych grupach wiekowych – stosunków pomiędzy hipnotyzerem a

hipnotyzowanym (uprzedzenia i animozje źle rokują) – wyobrażeń hipnotyzowanego dotyczących

tego jak ma wyglądać hipnoza i hipnotyzer. Warto zauważyć, że osoby będące somnambulikami

(śpiące głęboko, mające trudności z rozróżnieniem jawy od snu gdy się je budzi) są bardzo podatne

na hipnozę i łatwo wchodzą w głęboki trans.

5. Głębokość transu.

Przez głębokość transu rozumieć należy zdolność zahipnotyzowanego do wykonania sugestii

zhierarchizowanych według poziomu trudności. Oznacza to, że im trudniejsze polecenia wykonuje

zahipnotyzowany tym większa jest głębokość transu. Ponadto określenie głębokości transu pomaga

hipnotyzerowi odpowiednio dobierać sugestie aby nie były one zbyt trudne do realizacji.

Powszechnie stosuje się dwie skale dotyczące głębokości transu. *

Skala opisowa.

Wg Forela hipnozę dzielimy na trzy zasadnicze stadia : – lekki (somnolencję czyli senność

charakteryzuje się znużeniem i relaksacją. – średni ( hipotaksję, czyli lekki sen) hipnotyzowany nie

może otworzyć oczu, ale nie traci pamięci. – głęboki ( somnabulizm, czyli głęboki sen )

hipnotyzowany może w transie otworzyć oczy, mówić i chodzić. * Tabela punktowa Davisa i

Husbanda Tabela ta umożliwia zorientowanie się w jak głębokim transie jest hipnotyzowany na

podstawie obserwacji jego reakcji. Ponadto umożliwia ona także pewną standaryzację wyników

przy badaniach, gdyż jest dokładniejsza niż skala opisowa. Można więc przeprowadzić

doświadczenie i stwierdzić, że osoba A będąc w 10 stopniu hipnozy zrobiła to i tamto a osoba B nie

zrobiła tego. Dzięki temu można porównywać doświadczenia i weryfikować je (potwierdzać lub

zaprzeczać ich prawdziwości poprzez przeprowadzenie następnych doświadczeń).Głębokość [TOP]

Stopień Objawy Oporny: 0 Hipnoidalny: 1, 2, 3, 4, 5, lekka relaksacja trzepotanie powiekami pełna

relaksacja ciała Lekki trans: 6 -12 katalepsja oczna katalepsja kończyn katalepsja sztywna lekkie

znieczulenie Średni trans: 13 - 20 częściowa niepamięć zdarzeń w hipnozie zmiany osobowości

proste sugestie pohipnotyczne iluzje kinestetyczne Głęboki trans: 21 - 30 otwarcie oczu w transie

trudne sugestie pohipnotyczne trudne sugestie pohipnotyczne halucynacje słuchowe dodatnie

halucynacje słuchowe ujemne halucynacje wzrokowe ujemne

6. Testy podatności na sugestie.

Są one przydatne do określenia czy badana osoba jest podatna na hipnozę. Jednak nie zawsze

osoby ulegające sugestiom daje się łatwo zahipnotyzować. Nie da się jednak ukryć, że osoby łatwo

ulegające sugestiom są podatniejsze na hipnozę. W celu prostszego przedstawienia problemu

przytoczę najwyżej kilka popularnych metod. * Test zaciśniętej dłoni. Jest to najczęściej stosowana

przez hipnotyzerów metoda ze względu na jej prostotę i możliwość grupowego zastosowania.

Testowana osoba siedzi wygodnie z zamkniętymi oczami. Polecamy jej skoncentrować się na

wrażeniach płynących z ręki. Każemy jej zacisnąć dłoń na oparciu krzesła a potem sugerujemy, że

jej ręka jest szczęką imadła które się na tym oparciu zaciska, coraz mocniej i mocniej. Potem

sugeruje się, że szczęki te nie chcą się rozewrzeć pomimo prób. Następnie bacznie obserwujemy

czy badany ma kłopoty z rozwarciem dłoni czy też nie. Im mocniej ktoś zaciska dłoń tym bardziej

jest podatny na sugestie. * Test lekkich rąk. W tym teście osoba testowana stoi w drzwiach, dłonie

zewnętrzną częścią oparte są o framugi. Oczy ma zamknięte. Każemy jej naciskać dłońmi framugi

przez około jedną minutę. W tym czasie mówimy jej, że ma bardzo lekkie ręce, które same unoszą

się do góry. Potem robi krok do przodu. Obserwujemy jak wysoko te ręce się unoszą. Im wyżej tym

większa podatność na sugestię. Test ten jest obciążony pewnym ryzykiem interpretacyjnym,

ponieważ unoszenie się rąk spowodowane jest po części, ciśnieniem rozkurczowym w mięśniach.

Ma też jedną dużą zaletę - umacnia wiarę w siłę hipnotyzera już przed rozpoczęciem hipnozy. *

Test spadającej monety. Osobie testowanej kładziemy monetę na wierzchu wyciągniętej dłoni.

Każemy jej zamknąć oczy. Podajemy sugestie, że dłoń się powoli obraca i moneta się zsuwa : " na

Twojej ręce leży moneta. Dopóki Twoja ręka jest w poziomie moneta spokojnie leży. Ale nagle

zaczyna się powoli obracać, a moneta zsuwać po boku dłoni. Twoja ręka się obraca, a moneta

zsuwa na lewą stronę. Nie pozwól jej upaść...". Tekst ten powtarzamy kilkakrotnie. Jeżeli

testowany ma wrażenia, że moneta mu się zsuwa to reaguje odwróceniem ręki w przeciwną stronę.

Jeżeli ktoś ma takie reakcje tzn. że jest bardzo podatny na sugestie. Mniej podatne osoby w ogóle

nie reagują na ten test.

TECHNIKA WPROWADZANIA W TRANS

7. Rozmowa wstępna.

Poprawny przebieg hipnotyzowania powinien mieć następujący przebieg: – Rozmowa wstępna –

Ułożenie hipnotyzowanego – Wprowadzenie w trans – Pogłębienie transu – Wyprowadzenie z transu

Rozmowa wstępna jest bardzo istotnym etapem hipnozy, a pomimo tego, jest bardzo często

pomijana (najczęściej z powodu lenistwa i nadmiernej wiary hipnotyzera w swoje siły). Rozmowa

wstępna pozwala hipnotyzerowi zorientować się w wyobrażeniach jakie na temat hipnozy

hipnotyzowana osoba. Wiedza ta pozwala hipnotyzerowi przyjąć najlepszy sposób postępowania z

taką osobą. W rozmowie wstępnej należy: – dowiedzieć się od hipnotyzowanego co myśli i wie o

hipnozie. Jeśli uważa hipnozę za coś tajemniczego to nie zawsze należy wyjaśniać jak jest

naprawdę, ponieważ taka wiara może ułatwić wejście w hipnozę. – zniwelować ewentualne lęki u

hipnotyzowanego. Najczęściej ludzie boją się, że nie wyjdą z transu. Trzeba im wtedy wyjaśnić, że

nie jest to możliwe, gdyż zahipnotyzowany zostawiony sam sobie zasypia, a wtedy wystarczy go

tylko obudzić. – zorientować się jaką technikę i jakie podejście wybrać.

8. Ułożenie osoby hipnotyzowanej.

Hipnotyzowany może leżeć lub siedzieć. Ważne jest aby znajdował się w wygodnej dla siebie

pozycji. W pozycji siedzącej najlepiej jak hipnotyzowany siedzi lekko przechylony na bok, opierając

się bokiem ciała na bocznym oparciu. Jego głowa opiera się na zagłówku, a ręce leżą swobodnie na

oparciach fotela. Nogi powinny być prawie wyprostowane i leżeć na niewysokiej pufie lub czymś do

niej podobnym. Hipnotyzer w takim przypadku siedzi obok fotela, po przeciwnej stronie do tej, o

którą opiera się hipnotyzowany. W pozycji leżącej najlepiej jest, gdy hipnotyzowany leży na

plecach, głowę ma uniesioną na niewielkiej poduszce, ręce zgięte w łokciach Łokcie powinny być

odsunięte od tułowia, a dłonie powinny się z nim stykać. W ten sposób ręce tworzą trójkąt z linią

ciała. Należy zauważyć, że u leżącej osoby często pojawia się uczucie zależności lub skojarzenia

seksualne ą może to ułatwić lub utrudnić proces hipnotyzowania. Podczas rozmowy wstępnej warto

wyczuć czy uczucia te trzeba zniwelować, czy też właściwie wykorzystać.

9. Podejście do hipnotyzowanego.

Odpowiednie podejście do hipnotyzowanego to polowa sukcesu. W zasadzie wyróżnia się trzy

podstawowe podejścia, na bazie których tworzone są różne modyfikacje. Oto one: – dominujące ą

hipnotyzer jest autorytetem, wydaje polecenia, nie podlegające dyskusji. Hipnotyzowany utożsamia

go z postacią ojca. Ten sposób najczęściej wykorzystywany jest przez hipnotyzerów estradowych. –

ecjonalno-macierzyńskie – hipnotyzer stwarza bardzo bliski, ciepły kontakt z hipnotyzowanym.

Hipnotyzer utożsamiany jest z postacią matki. – bierne – hipnotyzer tworzy wrażenie, że

hipnotyzowany sam sobą kieruje i sam wprowadza się w trans. Ten sposób wykorzystuje się w

przypadku gdy mamy do czynienia z hipnotyzowanym, który jest nieufny wobec ludzi i akceptuje

tylko siebie. To, który sposób należy wybrać zależy od typu charakteru osoby hipnotyzowanej oraz

od jej aktualnego humoru. Dlatego niezwykle istotna jest rozmowa wstępna, podczas której można

zapoznać się z charakterem człowieka oraz jego obecnym samopoczuciem i humorem. Wybranie

złego sposobu podejścia do osoby hipnotyzowanej może całkowicie uniemożliwić wprowadzenie jej

w trans.

10. Rodzaje technik.

Jest tyle technik hipnotyzowania ilu hipnotyzerów, ponieważ każdy z nich opracowuje własne

techniki. W tej książce przedstawię kilka klasycznych technik, które pozwolą opracować każdemu

własne techniki. Przy hipnotyzowaniu najczęściej stosuje się analogie do snu i to z dwóch

powodów. Po pierwsze, wchodzenie w trans jest bardzo podobne do zasypiania, a po drugie, ludzie

łatwo kojarzą wrażenia ze snu, z wrażeniami płynącymi podczas relaksacji. Przy hipnotyzowaniu

wykorzystującym analogie do snu stosuje się monotonne bodące słuchowe, wzrokowe i dotykowe

mające wywołać senność u hipnotyzowanego, a przez to przekonać go, że jego organizm poddaje

się poleceniom hipnotyzera. Najczęściej stosowane techniki to : – Bernheima – Lewitacji ręki –

Fiksacji wzroku – Estradowa – W technice Bernheima –wmawia się ociężałość powiek, senność,

niemożność otwarcia oczu. Jeżeli już to się osiągnie to wmawiamy ociężałość ręki, potem nóg i

całego ciała. Cały czas nie zapominamy mówić o senności, uległości i spokoju. Nasze sugestie

podajemy monotonnym i spokojnym głosem, tak aby spotęgować senność u hipnotyzowanego.

Celem do którego dążymy jest opanowanie uwagi hipnotyzowanego. – W technice lewitacji ręki –

hipnotyzowanemu nakazujemy skoncentrować się na wrażeniach płynących z ręki. Następnie

dotykamy delikatnie tą rękę jakimś przedmiotem, aby hipnotyzowany mógł lepiej się na niej

skoncentrować. Sugerujemy rozluźnienie mięśni (jeśli hipnotyzowany to potrafi), bezwład i ciepło

nóg i rąk. Potem podajemy sugestie unoszenia się ręki i kierowania się jej w kierunku twarzy lub

innej części ciała W czasie tego stopniowego ruchu podajemy sugestie wzmacniające np."... gdy

ręka dotknie Twojej twarzy to będziesz już głęboko spał.... " itp. Zaletą tej metody jest to, że widać

jak szybko reaguje hipnotyzowany więc można dostosować się do tempa jego reakcji. – W technice

fiksacji wzroku – hipnotyzowany wpatruje się przez dłuższy czas w jakiś przedmiot trzymany w

odległości około 30 cm od oczu hipnotyzowanego. Jest to najbardziej znana technika

hipnotyzowania i dość często stosowana. Naszym celem jest wywołanie znużenia i senności, po to

aby zmęczone oczy same się zamknęły oraz niedopuszczenie do dekoncentrowania się

hipnotyzowanego na innych myślach.

W czasie wpatrywania się hipnotyzowanego w przedmiot fiksacji, podajemy sugestie o pieczeniu

oczu, senności i ciężkości powiek. Jeśli hipnotyzowany zamknie oczy to dalej postępujemy tak jak

w technice Bernheima. – Technika estradowa – jest bardzo dynamiczną techniką. Wykorzystuje się

w niej autorytet hipnotyzera oraz podświadomą chęć hipnotyzowanego do zaimponowania innym

ludziom. Zachowanie hipnotyzera powinno cechować się władczością i absolutną pewnością siebie,

tak aby jego sugestie były natychmiast wykonywane.

Szybkie wykonanie pierwszych sugestii jest niezwykle istotne, gdyż umacnia to w hipnotyzowanym

wiarę w umiejętności hipnotyzera. Jest to technika, która w największym stopniu wykorzystuje

mity związane z hipnozą.

11. Pogłębianie indukcji.

Rozpoczyna się ono od momentu gdy hipnotyzowany osiągnie lekki trans, a celem jest wywołanie

średniego i głębokiego transu. Jest to zadanie najtrudniejsze, gdyż jak pamiętamy nie u wszystkich

jesteśmy w stanie wywołać średni trans, a jeszcze mniej osób osiąga głęboki stan. Należy

pamiętać, że tylko w hipnozie na estradzie konieczne jest osiągnięcie głębokiego stanu. W

pozostałych przypadkach, aby osiągnąć jakiś założony przez nas cel (np. do nauki języków obcych,

pokonania złych przyzwyczajeń itp.), wystarczy średni a nawet lekki poziom transu. Trans pogłębia

się poprzez podawanie coraz to trudniejszych do wykonania sugestii. Jednocześnie cały czas

insynuuje się, że wykonanie danej czynności pogłębia trans. W czasie średniego poziomu możliwe

są do wykonania następujące czynności: – nie odczuwanie wrażeń, bólu itp. – nazywa się to

anestezją. (Ciekawe, że anestezję można osiągnąć już w lekkim transie, o czym wielu ludzi nie ma

pojęcia). – utrata pamięci podczas hipnozy oraz po jej zakończeniu (amnezja posthipnotyczna )

dotycząca tego co działo się podczas hipnozy. – "przeniesienie się w czasie" np. powrót do zdarzeń

z dawnego dzieciństwa. – podawanie sugestii nierzeczywistych np. wywoływanie złudzenia

unoszenia się w powietrzu, pływania oraz znajdowania się w innych miejscach. – podanie sugestii

posthipnotycznych. Niestety do sprawdzenia dopiero po wyjściu z transu. Gdy osiągniemy już

średni poziom hipnozy możemy pokusić się o spróbowanie czy hipnotyzowany może otworzyć oczy i

chodzić. Należy to robić bardzo ostrożnie, aby nie wywołać samodzielnej dehipnotyzacji zbyt

trudnymi sugestiami. Jeżeli hipnotyzowany może je wykonać to znaczy, że osiągnęliśmy już głęboki

poziom i możemy żądać wykonania dowolnie trudnych sugestii.

12. Sugestie pohipnotyczne.

Są najlepszym dowodem na to, że ktoś znajdował się w hipnozie. Jednocześnie ich niewykonanie

nie oznacza, że się w niej nie było. Sugestią pohipnotyczną nazywamy polecenie wykonania

dowolnej czynności po wyjściu z transu. Czynność ta jest wykonywana na umówiony sygnał. Sygnał

ten, tak jak polecenie, istnieje w podświadomości człowieka. Dlatego też po wykonaniu nawet

absurdalnego polecenia tak jak np. otwarcia i ponownego zamknięcia okna jest ono tłumaczone

racjonalnymi powodami. Sugestie pohipnotyczne podaje się w średnim i głębokim transie. Często

wykorzystywanym poleceniem jest nakaz, aby osoba, która była hipnotyzowana, zapominała na

klaśnięcie jedną z liczb. Po klaśnięciu prosi się o głośne odliczenie do dwudziestu. Jeśli polecenie

jest wykonywane to osoba, która była hipnotyzowana "przeskakuje" daną liczbę lub co najmniej

zacina się przy niej. Należy pamiętać, aby polecenie było możliwe do wykonania. W przeciwnym

razie może wystąpić nerwica.

13. Wyjście z transu.

Jest najprostszą rzeczą w całym transie. Najczęściej stosuje się metodę powolnego odliczania do

pięciu lub dziesięciu. Główną zaletą metody odliczania jest jej skuteczność i spokojny przebieg,

dający zahipnotyzowanemu czas na przestawienie organizmu. Wyjście z transu rozpoczynamy od

podania sugestii, że przy doliczeniu do liczby pięć (lub dziesięć) nastąpi wyjście z transu. Następnie

liczymy powoli od jednego do pięciu (lub dziesięciu). Zwykle wyjście z transu następuje zaraz po

wymienieniu liczby 5 (lub 10 ). Zdarza się, że zahipnotyzowany nie chce wyjść z transu bo np.

bardzo dobrze się w nim czuje. Należy wtedy ponowić jeszcze raz próbę wyjścia z transu, a jeżeli to

nie skutkuje, pozostawić hipnotyzowanego samego, tak żeby zasnął. Po krótkiej drzemce, obudź

się już poza transem. Z reguły hipnotyzowani nie pamiętają przebiegu transu. Dlatego trudno im

uwierzyć, że odbył się on rzeczywiście. Jeżeli chcemy, aby zahipnotyzowany zapamiętał wszystko z

transu, należy wydać w hipnozie polecenie nakazujące zapamiętanie przebiegu transu. Szczególnie

trzeba o tym pamiętać wtedy, gdy hipnoza jest środkiem do nauki. Często zdarza się, że

hipnotyzowany sam wychodzi z transu. Dzieje się tak wtedy, gdy sugestia jest zbyt trudna do

wykonania lub koliduje z systemem wartości wyznawanym przez tę osobę. W takich sytuacjach

hipnotyzowany najczęściej pamięta ostatnie polecenia. Warto mieć to na uwadze, jeśli nie chce się

narobić sobie wrogów.

14. Kawa na ławę czyli przykłady transów.

W rozdziale tym przedstawię hipotetyczne przebiegi transów w różnych technikach. Nawiasy

okrągłe (tak wygląda informacja o zachowywaniu się osoby hipnotyzowanej) zawierać będą

informacje o zachowaniu hipnotyzowanego, natomiast komentarz zamieszczać będę w nawiasach

kwadratowych [tak wygląda mój komentarz od tego co się dzieje].

TECHNIKA BERNHEIMA

Od tej chwili przyjmiemy dla uproszczenia, że hipnotyzowany ma na imię Adam [skrót A:],

natomiast hipnotyzer Henryk [skrót H:].

H: Proszę się wygodnie położyć. (Adam leży na plecach, głowa uniesiona, oparta na poduszce, ręce

zgięte w łokciach tworzą trójkąt z linią tułowia. Pod kolanami ma drugą poduszkę, która lekko unosi

kolana ) [jest to najwygodniejsza pozycja i jeśli to możliwe to warto ją stosować ].

H: Teraz leżysz spokojnie, a Twoje myśli krążą swobodnie. Jesteś spokojny i rozleniwiony. Twoje

myśli są leniwe i monotonne. Jest Ci ciepło i wygodnie. Twoje powieki są ciężkie, ciążą Ci coraz

bardziej. Masz ciężkie powieki i jeszcze cięższe... coraz cięższe... Powoli Twoje oczy się

przymykają, przymykają... a powieki są bardzo ciężkie... bardzo, bardzo ciężkie...(gdy widzimy, że

Adam zamyka oczy ) zamykasz oczy, Twoje oczy zamknęły się. [Jest to najgorszy etap dla

Henryka, gdyż musi opanować wesołość Adama, która jest wywoływana nienaturalną tonacją głosu.

Nie trzeba się zrażać nawet wybuchami śmiechu. Po dwóch, trzech salwach śmiechu hipnotyzowany

"wypala się" i już jest łatwiej].

H: Leżysz wygodnie, jesteś senny, chce Ci się spać, bardzo chce Ci się spać, tak bardzo, że zaraz

będziesz ziewał... będziesz ziewał.... Oddychasz spokojnie. Teraz będziesz oddychał w rytm moich

poleceń. Na moje słowo "WDECH" robisz powolny głęboki wdech i wentylujesz płuca dopóki nie

powiem "WYDECH". Wtedy robisz spokojny długi wydech i na bezdechu czekasz, aż powiem

"WDECH". Zaczynamy. "WDECH". (Adam wdycha powoli powietrze) zwracaj uwagę na wrażenia

przy oddychaniu, myśl o tym co czujesz "WYDECH". (Adam wydycha powietrze) jesteś spokojny i

senny, oddychasz leniwie. (Adam wypuścił powietrze) [ Przytrzymujemy go chwilę na bezdechu, ale

nie za długo, żeby się nie zdenerwował. Najlepiej od 3 do 5 sekund ]. (Adam zrobią 5 wdechów i

wydechów).

H: Teraz czujesz się rozluźniony i szczęśliwy Jesteś senny i rozluźniony Chce Ci się spać. Już dawno

tak dobrze się nie czułeś jak teraz. Twoje myśli błądzą wokół... [ tu podajemy miłe dla Adama

wydarzenia, o których dowiedzieliśmy się w rozmowie wstępnej np. z ostatnich wakacji]. Chce Ci

się spać. Twoje ręce robią się ciężkie i ciepłe, czujesz przyjemne mrowienie w rękach. Ręce robią

się ciężkie. Zapadasz powoli w sen. Masz coraz cięższe ręce i zasypiasz. Zasypiasz, ale ciągle

słyszysz mój glos. Dociera on do Ciebie z oddali. Słyszysz go i zasypiasz. A Twoje ręce są coraz

cięższe i cięższe. Masz tak ciężką rękę, że nie możesz jej nawet lekko unieść. [Dajemy Adamowi

chwilę czasu, żeby mógł chcieć spróbować, ale nie na tyle długo, żeby mu się to udało]. Tak...,

więc nie możesz jej podnieść, jesteś już w transie. Słyszysz mój głos i chętnie spełniasz moje

prośby. Nadal Twoje ręce są ciężkie. Teraz także całe ciało robi się ciężkie. Czujesz jak całe Twoje

ciało zagłębia się w kanapę. Skoncentruj się na tym odczuciu. śpisz już głęboko chociaż słyszysz

mój glos. Tylko mój. Nie interesują Cię inne głosy. Zapominasz o nich. Słyszysz tylko mnie, mnie.

¦pisz....Teraz dochodzi do Ciebie odgłos morza. Szum fal i mój glos. Szum fal i mój glos. Szum fal.

Twoje ciało robi się lekkie, jesteś lekki unosisz się na wietrze. Powoli unosisz się ponad plażą.

Jesteś w powietrzu. Kołyszesz się raz w jedną raz w drugą stronę jakbyś był liściem i wciąż się

unosisz. Unosisz się na taką wysokość jaka Ci odpowiada. Wisisz w powietrzu twarzą do dołu, a w

Hipnoza - opis i techniki.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: