Acland-Floyer Andrew - Doskonałe umiejętności interpersonalne.pdf - NLP - kamilmessi

ANDREW FLOYER ACLAND

Doskonae umiejętności

interpersonalne

Perfect People Skills

(tumaczya Magdalena Makowska)

WSTĘP

Pierwszego dnia mojej pierwszej pracy w zarządzie szefowa wezwała mnie na stronę,

aby dodaćmi otuchy. „Nie martw sięo budżet”, powiedziaa, „na ogółdobrze radzi sobie

sam”. Nie miaa racji, ja zaśw ciągu kilku lat opanowaem kontrolęnad budżetami.

„Uporządkuj swój terminarz i dobrze organizuj czas”, dodaa, „a życie będzie proste”. I w tej

sprawie sięmylia. Dopiero po zaożeniu wasnej firmy nauczyłem sięrozporządzaćczasem i

poznaem jego związek z pieniędzmi. „Najgorsze sązawsze relacje interpersonalne”,

uzupenia. W tym względzie trafiła w samo sedno. Nie miaa jednak pojęcia, podobnie jak ja,

jak temu zaradzić. Stworzyliśmy wspaniały zespó. Teraz mogęwypowiedziećzdanie znane

wszystkim: „Szkoda, że nie wiedziaem wówczas tego, co wiem teraz”. Byćmoże nie wiele

by to zmieniło, ale na pewno by mi pomogo.

Książka ta porusza kwestie, które mogłyby siędo tego przyczynić. Nie chodzi o

dyscyplinęzespoowąani niejasny zakres obowiązków. Nie chodzi równieżo ustanawianie

poprzeczek płacowych w celu maksymalizacji bodźców motywacyjnych lub minimalizacji

absencji czy teżreguy systemów nagradzania, które bez względu na intencje nie poprawiają

atmosfery w miejscu pracy.

Tak naprawdęchodzi o przestrzeganie najprostszych regułdobrego wychowania, które

zostały zepchnięte na dalszy plan. Czasem myślę, że niepotrzebnie skomplikowaliśmy sobie

życie, zapominając o elementarnych wartościach. Doskonale ująłto Robert Fulgrum:

„Większośćz tego, co naprawdępowinienem wiedziećo tym, w jaki sposób żyć, co robići

jak być, nauczyłem sięw przedszkolu. Mądrośćnie wieńczy edukacji szkolnej, lecz znajduje

sięw piaskownicy. Oto , czego sięnauczyłem: dziel sięwszystkim, graj uczciwie, nie bij

innych, odkadaj rzeczy na swoje miejsce, sprzątaj po sobie, nie bierz tego, co nie należy do

ciebie, przeproś, kiedy kogośzranisz, myj ręce przed posikiem...” 1

Wygląda na to, że zapomnieliśmy o tych zasadach. Takie sowa jak kurtuazja brzmią

staroświecko, zwłaszcza gdy gazety strasząnas historiami o pięciolatkach terroryzujących

nauczycieli i ludziach ginących za użycie klaksonu. Sownik definiuje kurtuazjęjako

wyszukanągrzecznośćlub galanterięw stosunkach z innymi. Uważam, że to brzmi nieźle,

bez względu na to, czy mamy rok 1890, 1990 czy 2090. Ale to nie takie proste, prawda? Co

zrobisz, jeśli twoja grzecznośćzostanie odebrana jako słabośćlub protekcjonalnośći w

odpowiedzi otrzymasz pogardę, nieuprzejmość, a nawet agresję? Poza tym to dopiero

początek, ponieważjakkolwiek byśmy żaowali dawnej kurtuazji, niejednokrotnie bya ona

przykrywkądla manipulacji i chęci wykorzystania innych. Jednym sowem, daliśmy się

zapaćw pułapkę. Dawne normy zachowania przestały odpowiadaćnaszym oczekiwaniom,

natomiast asertywnośćoraz władczość, mogące uchodzićza ich odpowiedniki, sprawiają

wrażenie nieco bezdusznych, nawet jeśli towarzysząim uczciwe zamiary. Tak więc celem tej

książki jest przypomnienie podstawowych umiejętności, które odróżniajątworzenie relacji

interpersonalnych od zwykego wspóistnienia. To mój wybór najważniejszych zasad, być

może wasz wyglądaby inaczej. Kto wie, może nawet uznacie go za dziwactwo. Na przykad,

pominąłem przywództwo oraz asertywność, gdyżwiele jużna ich temat napisano.

Mam nadzieję, że uznacie wymienione kwestie za ponadczasowe. Choćnazwano je

wspóczesnymi określeniami - łącząc zasady zarządzania, komunikacji oraz terapii

humanistycznej - dotyczącech cenionych zawsze: samodyscypliny, odpowiedzialności i

zdrowego rozsądku. Nie sąto rewolucyjne wnioski. W gruncie rzeczy sąto zasady, które -

zdaniem Fulghuma - powinny byćnam wpojone w dzieciństwie i przestrzegane w każdej

rodzinie i instytucji. Sąto proste czynności, jak nauka suchania i negocjacji, zadawania pytań

oraz sużenie życzliwąradą. Kto powinien przeczytaćtęksiążkę? Uważam, że jest

skierowana do każdego, kto ceni swoje relacje z innymi czy to w pracy, czy w domu. Może

siętakże przydaćnauczycielom i wykadowcom, którzy potrzebująpomysłów na szkolenia i

kursy interpersonalne. Znajdątu zarówno zagadnienia ogólne, jak i użyteczne szczegóły.

Każdy rozdziałpoświęcony zostałjednej umiejętności. Najpierw problem omawiany jest

ogólnie, potem szczegóowo, następnie zilustrowany przykadami oraz analizowany. Na

końcu rozdziau znajdziecie pomysy na udoskonalenie danej umiejętności i wreszcie

zestawienie najważniejszych punktów. Zawarem tu równieżodpowiedzi na pytanie: Co się

dzieje, kiedy ludzie nie odbierająwaściwie naszych sygnałów? Lub - nie owijając w

bawenę: Co począćz osobami, które uważamy za trudne? Wedug mnie, takie osoby

zmuszajądo ustalenia najważniejszych umiejętności interpersonalnych. Musiałem zadaćsobie

pytanie: jak radzęsobie z ludźmi, którzy nie mięknąpod wpywem mojego zniewalającego

uroku, pozostająślepi na czar mojego intelektu i głusi na błyskotliwe argumenty. Odpowiedzi

nie do końca rozpraszająwątpliwości, dlatego książka przypomina przeprawęprzez gąszcz

możliwości. W przeciwieństwie do odważnych osób, znających rozwiązanie każdego

problemu, skaniałbym sięku tezie, że owa przeprawa jest równie istotna jak samo dotarcie

do celu.

Andrew Acland

Wotton-under-Edge

Lipiec 1996

I. KONKRETYZOWANIE

Nienawidzęofiar, które szanująswoich katów.

Jean Paul Sartre

WSTĘP

W swojej pracy konsultacyjnej, mediacyjnej i szkoleniowej często spotykam sięz

pytaniem: „Co pan robi, kiedy ktośjest naprawdętrudny? Kiedy nie chce przyjąćodmiennego

punktu widzenia? Kiedy reprezentuje irracjonalne stanowisko?” To skomplikowana sytuacja,

ponieważwszyscy wiemy, że niektórzy są, co tu dużo mówić, trudni. Gdy syszysz uwagi na

temat zdolności komunikacyjnych, wyższości asertywności nad agresjąoraz sposobów

przygotowania siędo trudnych zebrań, czy nie myślisz wówczas: „Tak, ale...” lub „Świetnie,

niemniej jednak...”?

W codziennych sytuacjach nie potrzeba zręczności, by swobodnie i naturalnie obcowaćz

ludźmi. Nasze zwyke umiejętności przeważnie wystarczają. Oczywiście popełniamy błędy,

niechcący nadeptujemy komuśna odcisk, mówimy nie to, co trzeba, i potem musimy

przepraszać. Nie jesteśmy nieomylni. Przeważnie nasze zdolności interpersonalne są

wystarczające, czasem jednak nie.

Celem tej książki jest przyjrzenie sięrelacjom interpersonalnym szczególnie w wypadku

osób, które uważamy za trudne. Gdy stawałem przed koniecznościąwyboru, co pominąć, a co

zamieścićw tym poradniku, zawsze braem pod uwagętrudnych osobników. Trzeba jednak

powiedzieć- i to będzie naszym punktem wyjścia - że obcowanie z niektórymi jest

niemożliwe. Pozwólcie więc, że bez ogródek powiem, że istniejąludzie niemożliwie trudni,

dlatego ani ta, ani żadna inna książka na pewno nie pomoże ci osiągnąćz nimi porozumienia.

Nie ma niezawodnych sposobów na rozwiązanie wszystkich problemów interpersonalnych.

Sęk w tym, abyśzrobi, co w twojej mocy. Jeśli zaśi to nie będzie dośćdobre, idźdo domu,

przytul dzieci (albo żonę, męża, kota lub kogokolwiek) i daj sobie spokój. W razie potrzeby

przeprowadźsię, zmieńpracęlub wyemigruj. Istniejągranice tego, co możemy osiągnąćw

kontaktach z naprawdętrudnymi ludźmi, jeżeli zaśzaczniesz siętym zadręczać, złamiesz

sobie serce.

POCZĄTKI

Punktem wyjścia nie sąjednak trudni ludzie, lecz ty. Czy w kontaktach z innymi jesteś

prześladowcączy ofiarą? Czy pastwisz sięnad ludźmi? Czy może nad sobą? Czy kupieśtę

książkępo to, by poprawićswoje stosunki z innymi? Czy może masz jużdośćpadania ofiarą

ludzi pozbawionych umiejętności interpersonalnych? Szczerze mówiąc, twoja odpowiedźnie

ma większego znaczenia, ponieważofiara i prześladowca sąod siebie zależni (ofiary stająsię

prześladowcami, by uniknąćdręczenia, a dręczyciele zaśstająsięofiarami w wyniku rewanżu

ze strony ich ofiar). Jeśli chcecie lepiej zrozumiećów cykl, polecam słynnąksiążkęErica

Berne’a W co grają, ludzie? 2

JAK NIE BYĆOFIARĄ

Zanim przystąpisz do rozwijania swoich umiejętności interpersonalnych, musisz przestać

byćprześladowcą. Zabierzmy sięzatem do pracy. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że

pomiędzy byciem ofiarąi prześladowcąinnych istnieje cienka granica. Najważniejsze pytanie

brzmi: Czy dajesz upust swojej frustracji, wyżywając sięna innych, czy teżna sobie?

Robienie z ludzi ofiar czyni cięprześladowcą, a dręczenie siebie, uniemożliwiające dobre

kontakty z innymi, niejednokrotnie prowadzi do tego, że inni teżzaczynającięgnębić.

Niezwykle łatwo jest staćsięofiarą. Ćwiczenie to ukazuje mechanizmy, które sprawiają, że

wszyscy niepostrzeżenie możemy zacząćwierzyć, że jesteśmy ofiarami.

Ćwiczenie

Przyjrzyj sięponiższym sytuacjom. Czy któraśz nich wygląda znajomo?

 Sfrustrowany, tracisz panowanie nad sobą, gdy musisz stawićczoło biurokracji.

 Przeklinasz i kopiesz samochód, kiedy odmawia posuszeństwa.

 Żywisz wobec kogośurazę i szukasz okazji, by wypomniećmu dawne

przewinienie.

 Winisz mae dziecko lub zwierzęza to, że czegośnie rozumie.

 Nieustannie wracasz myślami do zdarzenia, podczas którego powinieneśsię

inaczej zachować.

 Próbujesz cośnaprawićza pomocąniewłaściwego narzędzia.

Przemyśl je wszystkie. Kto byłofiarą? Odpowiedźnasuwa sięsama. Na ogółrobimy z

siebie ofiary, ponieważ:

 zrzucamy na coślub kogoświnęza własne będy. Obwinianie innych, zwłaszcza

niesprawiedliwe, wywiera skutek odwrotny do zamierzonego;

 pozwalamy, by duma i ego wkroczyy pomiędzy nas i działania, które powinniśmy

Acland-Floyer Andrew - Doskonałe umiejętności interpersonalne.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: