Etyka w ujęciu Schelera
Etyka Schelera opiera się na wartościach, są one realnym (materialnym) fundamentem na którym możemy się oprzeć w naszym życiu. Scheler skrytykował formalizm Kanta w etyce, czyli budowanie jej na imperatywach i poczuciu obowiązku, jako nadmiernie restryktywnej, subiektywnej, nie dającej pewności co do konkretnych decyzji. Oparcie się na wartościach daje większą pewność i łatwość w posługiwaniu się nimi, o ile trafnie się je rozpoznaje. Obiektywna hierarchia wartości była dla Schelera podstawą etyki. Jeśli wiemy, co jest dobre i co lepsze, to wiemy też, jak należy postępować, jedno z drugiego wynika. Tak pojmowana etyka mogła być obiektywna i powszechnie obowiązująca, w przeciwieństwie do relatywistycznej etyki poprzedniego pokolenia, widzącej w wartościach tylko reakcje subiektywne jednostek czy grup ludzkich. Ta obiektywna etyka fenomenologów bardziej odpowiadała naturalnemu przekonaniu ludzi niz. tamta relatywistyczna, a także niż trudna etyka Kanta i innych filozofów nowoczesnych i przyczyniła się niemało do powodzenia fenomenologii.
Z ogólnych swych tez Scheler usiłował wyciągnąć szczegółowe konsekwencje etyczne. Sądził, ze prowadzą one nie do nowej moralności, lecz przeciwnie, do dobrze znanej, mianowicie do moralności katolickiej, i podjął przede wszystkim rehabilitacje cnót katolickich. [1]
[1] W. Tatarkiewicz, Historia filozofii. Filozofia XIX w. Tom III, 2007r., str. 171
carolyne