Martin, George R R - Repeta.doc

Autor: George R. R. Martin

Tytul: Repeta

(Second Helpings)

Z "NF" 4/92

Było to bardziej przyzwyczajenie niż hobby i z pewnością nie stanowiło wyniku celowego, planowanego z zimną krwią działania, ale fakt pozostawał faktem: Haviland Tuf kolekcjonował statki kosmiczne.

     Lepiej byłoby chyba powiedzieć, że je po prostu gromadził. Bez wątpienia miał na to wystarczająco wiele miejsca. Kiedy po raz pierwszy postawił stopę na pokładzie "Arki", znalazł tam pięć czarnych, smukłych promów orbitalnych o skrzydłach w układzie delta, pękaty kadłub rhianneńskiego frachtowca oraz trzy statki kosmiczne obcych: silnie uzbrojony krążownik z Hruun i dwa niezwykle wyglądające pojazdy, których dzieje i budowniczowie stanowili nieprzeniknioną tajemnicę. Tę zbieraninę uzupełniła uszkodzona handlowa jednostka Tufa, "Róg Obfitości Znakomitych Towarów po Nadzwyczaj Niskich Cenach".

     Był to jednak tylko początek. Podczas licznych podróży Tufa różnorakie statki kosmiczne zaczęły gromadzić się na lądowisku "Arki" niczym kłębki kurzu, jakie zbierają się pod konsoletą komputera, lub papiery zalegające biurko urzędnika.

     Na Freehaven jednoosobowy skuter atmosferyczny głównego negocjatora został tak poważnie uszkodzony podczas udanej próby przedarcia się przez blokadę, że Tuf czuł się zobowiązany udostępnić negocjatorowi prom "Mantykora" - po podpisaniu kontraktu, ma się rozumieć. W ten sposób jego kolekcja wzbogaciła się o jednoosobowy skuter atmosferyczny.

     Na Ganesi kapłani czczący słonie nigdy w życiu nie widzieli ich na oczy, w związku z czym Tuf wyklonował im spore stadko, dorzuciwszy dla urozmaicenia kilka mastodontów, włochatego mamuta i trygijskiego trąbokłacza. Kapłani, którzy nie życzyli sobie utrzymywać kontaktów z pozostałą częścią ludzkości, zapłacili mu w naturze, ofiarowując flotę zabytkowych statków kosmicznych, którymi podróżowali ich przodkowie. Tuf zdołał sprzedać dwie jednostki do muzeum, pozostałe zaś oddał na złom, ale zatrzymał sobie na pamiątkę jeden egzemplarz.

     Na Karaleo pokonał w pijackich zawodach Księcia Złotodumnego i otrzymał w nagrodę luksusową szalupę kosmiczną w kształcie złotego lwa, choć pokonany dostojnik w zdradziecki sposób zdążył usunąć z niej większość ozdób wykonanych z lanego złota.

     Rękodzielnicy z Mhure, szczycący się ponad miarę swymi zdolnościami manualnymi, byli tak zachwyceni sprytnymi smokami, które Tuf wyprodukował, by uporały się z gnębiącą planetę plagą latających szczurów, że nagrodzili go posrebrzanym promem w kształcie skrzydlatego smoka.

     Rycerze Św. Krzysztofa, których planeta znacznie straciła na atrakcyjności w związku z nieodpowiedzialnymi wybrykami wielkich latających jaszczurów zwanych tam smokami (częściowo dla osiągnięcia większego efektu, a częściowo z braku wyobraźni), z radością przyjęli stworzone przez Tufa niewielkie bezwłose małpki, żywiące się niemal wyłącznie smoczymi jajami. Również oni w dowód wdzięczności dali mu statek. Wyglądał jak jajko z kamieni i drewna. Wewnątrz znajdowały się miękkie fotele obite natłuszczoną smoczą skórą, setki fantastycznych dźwigni i przyrządów wykonanych z mosiądzu, zamiast ekranów zaś zainstalowano wspaniałe witraże. Na drewnianych ścianach wisiały ręcznie tkane kobierce przedstawiające czyny dzielnych rycerzy. Rzecz jasna, statek nie mógł latać - ekrany nic nie pokazywały, dźwignie i pokrętła niczego nie uruchamiały, system podtrzymywania życia zaś nie był w stanie podtrzymać niczyjego życia. Mimo to Tuf przyjął podarunek.

     Tak to się właśnie odbywało - statek tu, statek tam - aż wreszcie lądowisko "Arki" przypominało wielki galaktyczny śmietnik. Kiedy Tuf postanowił wrócić na S'uthlam, dysponował ogromną liczbą najróżniejszych statków kosmicznych.

     Już dawno temu doszedł do wniosku, że postąpiłby nadzwyczaj nieroztropnie, wracając do systemu Sulstar na pokładzie "Arki". Kiedy ostatnio opuszczał ten rejon kosmosu, ścigała go cała Flotylla Planetarna, by zmusić go do oddania ostatniej ocalałej jednostki należącej do Inżynierskiego Korpusu Ekologicznego. Mieszkańcy S'uthlam osiągnęli wysoki stopień technologicznego rozwoju i podczas pięciu lat standardowych, jakie minęły od ostatniej wizyty Tufa, z pewnością udoskonalili swoje krążowniki i niszczyciele. W związku z tym należało najpierw przeprowadzić ostrożny rekonesans. Na szczęście Haviland Tuf uważał się za mistrza w tej dziedzinie.

     Wyłączył silniki "Arki" w lodowatej, pustej czerni przestrzeni międzygalaktycznej, w odległości jednego roku świetlnego od Sulstar, i pojechał na lądowisko, by dokonać inspekcji swojej floty. Po namyśle zdecydował się na szalupę w kształcie lwa. Była stosunkowo obszerna i szybka, miała sprawny napęd gwiezdny i układ podtrzymujący życie, Karaleo zaś leżał tak daleko od S'uthlam, że było zupełnie nieprawdopodobne, by te dwie planety prowadziły ze sobą wymianę handlową. Dzięki temu ewentualne niedoskonałości jego przebrania mogły ujść nie zauważone. Przed wyruszeniem w drogę Haviland Tuf zabarwił swą mlecznobiałą skórę na ciemnobrązowy kolor, okrył łysą czaszkę obfitą peruką, przykleił rudozłotą brodę i krzaczaste brwi, a wreszcie przyoblekł swe obfite kształty w mnóstwo różnokolorowych futer (sztucznych) i obwiesił się złotymi łańcuchami (fałszywymi, ma się rozumieć), dzięki czemu niczym się nie różnił od karaleońskiego szlachcica. Większość kotów pozostawił na pokładzie "Arki", ale zabrał ze sobą Daxa, czarnego kociaka o błyszczących złotych ślepiach, obdarzonego zdolnościami telepatycznymi. Nadał statkowi odpowiednie imię, załadował spory zapas zupy grzybowej w puszkach i dwie beczułki piwa z planety Św. Krzysztofa, wprowadził do pamięci komputera kilka ulubionych gier, po czym wyruszył w drogę.

     Dostrzeżono go natychmiast, jak tylko ukazał się znowu w normalnej przestrzeni, w pobliżu planety S'uthlam i jej rozległego portu kosmicznego. Na głównym ekranie - któremu fantazja konstruktorów nadała kształt dużego oka - pojawiła się szczupła twarz drobnego mężczyzny o zmęczonym spojrzeniu.

     - Tu kontrola ruchu Portu S'uthlam - przedstawił się. - Mamy cię, mucho. Czekam na identyfikację.

     Haviland Tuf wyciągnął rękę i włączył mikrofon.

     - Tu "Straszliwy Veldt Zabójca" - powiedział spokojnym, pozbawionym wszelkich emocji głosem. - Uprzejmie proszę o zezwolenie na dokowanie.

     - Nigdy bym się nie domyślił - odparł kontroler ze znużonym sarkazmem. - Dok cztery-trzydzieści-siedem. Koniec.

     Jego twarz zastąpił schemat pokazujący położenie wyznaczonego doku, a następnie połączenie zostało przerwane.

     Zaraz po cumowaniu na pokład weszło dwoje celników. Kobieta sprawdziła puste luki, upewniła się, czy ten dziwacznie skonstruowany pojazd nie może wybuchnąć, stopić się lub w jakiś inny sposób uszkodzić pajęczynę, po czym skontrolowała, czy na pokładzie nie ma żadnych szkodników. W tym czasie jej towarzysz poddał Tufa drobiazgowemu przesłuchaniu dotyczącemu miejsca pochodzenia, celu podróży, powodów, dla których zjawił się na S'uthlam, oraz innych szczegółów, wstukując wszystkie odpowiedzi do przenośnego komputerka.

     Już prawie skończył, kiedy z kieszeni Tufa wygramolił się Dax i spojrzał na celnika zaspanymi ślepiami. Mężczyzna zerwał się z miejsca.

     - Co to?!... - wykrztusił ze zdumieniem i niewiele brakowało, by wypuścił komputer.

     Kociak - no, już prawie kot, ale na pewno najmłodszy z gromadki podróżującej na pokładzie "Arki" -  miał długą jedwabistą sierść, czarną jak najczarniejsze otchłanie kosmosu, jaskrawozłote ślepia i zdumiewająco leniwe ruchy. Tuf wziął go na rękę i pogłaskał delikatnie.

     - To jest Dax, proszę pana - wyjaśnił. S'uthlamczycy mieli nieprzyjemny zwyczaj traktowania wszystkich zwierząt jak szkodników, w związku z czym pragnął zapobiec jakiejś gwałtownej, a trudnej do przewidzenia reakcji ze strony przedstawiciela władz. - Jest małym domowym zwierzątkiem, całkowicie nieszkodliwym.

     - Wiem, wiem - odpowiedział nerwowo urzędnik. - Lepiej trzymaj go ode mnie z daleka, mucho. Jeśli rzuci mi się do gardła, narobisz sobie kłopotów.

     - Zaiste - odparł Haviland Tuf. - Uczynię co w mojej mocy, by okiełznać jego drapieżność.

     Celnik trochę się odprężył.

     - To tylko mały kot, prawda? Jak to się mówi, kotlak?

     - Pańska znajomość zoologii budzi we mnie zdumienie.

     - Nie mam pojęcia o zoologii, ale od czasu do czasu oglądam filmy w telewizji - odparł urzędnik siadając z powrotem w fotelu.

     - Wnoszę więc, iż są wśród nich również materiały dokumentalne - powiedział Tuf.

     - Coś ty! - obruszył się mężczyzna. - Wolę romanse i przygodówki.

     Haviland Tuf skinął głową.

     - Rozumiem. Zapewne w jednym z tych filmów występował przedstawiciel kotowatych.

     Celnik skinął głową. W tej samej chwili do kabiny weszła jego koleżanka.

     - Wszystko w porządku - oznajmiła. Na widok Daxa spoczywającego w objęciach Tufa uśmiechnęła się szeroko. - Koci szkodnik! - wykrzyknęła z zachwytem. - Bardzo ciekawe.

     - Uważaj - ostrzegł ją mężczyzna. - One wydają się łagodne i miłe, ale mogą w okamgnieniu wyszarpać ci płuca!

     - Chyba jest na to za mały.

     - Ha! Przypomnij sobie tego z "Tufa i Mune"!.

     - "Tuf i Mune" - powtórzył Haviland Tuf głosem zupełnie pozbawionym emocji.

     Celniczka usiadła obok swojego kolegi.

     - Właściwie to miało tytuł "Pirat i kapitan portu" - wyjaśniła.

     - On był niespokojnym panem życia i śmierci, podróżującym statkiem wielkości słońca, ona zaś królową Pajęcznika, rozdartą między poczuciem lojalności a miłością. Wspólnie zmienili świat - powiedział celnik.

     - Możesz to sobie obejrzeć w Pajęczniku, jeśli lubisz takie rzeczy - poinformowała Tufa kobieta. - Tam właśnie występuje kot.

     - Zaiste - odparł Haviland Tuf i zatrzepotał powiekami. Dax zaczął cichutko mruczeć.

Jego dok znajdował się w odległości pięciu kilometrów od centrum portu, Tuf wsiadł więc do pociągu pneumatycznego, który zawiózł go do Pajęcznika.

     W pociągu obijano go ze wszystkich stron. Nie było tu miejsc siedzących, musiał więc odbyć podróż na stojąco, z czyimś łokciem wbitym pod żebra, z wykonaną z zimnej pastostali twarzą cybertecha oddaloną zaledwie kilka milimetrów od jego własnej, oraz oślizgłym pancerzem jakiejś obcej istoty ocierającym się o jego grzbiet przy każdym hamowaniu wagonika. Wysiadając odniósł wrażenie, że pociąg po prostu zwymiotował kłębiącą się w jego trzewiach tłuszczę. Na peronie panowały niepodzielnie chaos, zgiełk i zamieszanie. Niska młoda kobieta o niesamowicie ostrych rysach twarzy dotknęła obcesowo jego sztucznej grzywy i zaproponowała odwiedziny w salonie przeżyć erotycznych. Ledwo Tuf zdołał się od niej uwolnić, a już stanął twarzą w twarz z telereporterem wyposażonym we wszczepioną w środek czoła kamerę i przymilny uśmiech; reporter poinformował go, że przygotowuje program o interesujących muchach i chciałby przeprowadzić z nim wywiad.

     Tuf przepchnął się obok niego do najbliższego straganu, kupił Tarczę Prywatności i przypiął ją sobie do paska. Od razu poczuł się lepiej; na widok Tarczy S'uthlamczycy odwracali uprzejmie spojrzenia, szanując jego wolę i pozwalając w miarę spokojnie dotrzeć tam, gdzie akurat miał zamiar się udać.

     Najpierw skierował się do wizjosalonu. Wynajął indywidualną kabinę wyposażoną w wygodną kanapę, zamówił tubę miejscowego wodnistego piwa i wypożyczył kopię "Tufa i Mune".

     Po obejrzeniu filmu udał się do biura kapitana portu.

     - Jeśli nie ma pan nic przeciwko temu, pragnąłbym zadać jedno pytanie - zwrócił się do mężczyzny siedzącego za konsoletą w głównym holu biura. - Czy Tolly Mune pełni jeszcze obowiązki kapitana Portu S'uthlam?

     Urzędnik zmierzył go niechętnym spojrzeniem.

     - Ech, te muchy!... - westchnął głęboko. - Oczywiście. A któż by inny?

     - Zaiste, któż by inny - zgodził się Tuf. - Jest sprawą niezmiernej wagi, abym natychmiast się z nią spotkał.

     - Nie ty jeden tak myślisz. Nazwisko?

     - Weemowet, wędrowiec z dalekiego Karaleo, właściciel "Straszliwego Veldta Zabójcy".

     Urzędnik skrzywił się, wprowadził dane do komputera, po czym odchylił się do tyłu na fotelu, czekając na odpowiedź.

     - Przykro mi, Weemowet - odezwał się po dłuższej chwili. - Mama jest zajęta, a jej komputer nigdy nie słyszał o tobie, twoim statku ani twojej planecie. Mogę cię umówić na przyszły tydzień pod warunkiem, że powiesz, o co ci chodzi.

     - Takie rozwiązanie absolutnie mnie nie zadowala. Sprawa, z jaką przybywam, jest natury osobistej i dlatego chciałbym niezwłocznie zobaczyć się z kapitanem portu.

     Urzędnik wzruszył ramionami.

     - Wybieraj: defekacja albo ewakuacja. Nic ci nie poradzę.

     Po namyśle Haviland Tuf sięgnął ręką do peruki, ściągnął ją z czaszki, a następnie odkleił sztuczną brodę i rzucił dwie sterty włosia na konsoletę.

     - Proszę zwrócić uwagę. Nie jestem Weemowet, tylko Haviland Tuf. Przybywam w przebraniu.

     - Haviland Tuf? - powtórzył mężczyzna.

     - Tak jest.

     Urzędnik parsknął śmiechem.

     - Widziałem ten film, mucho. Jeśli ty jesteś Tuf, to ja jestem Stephan Kobaltowa Gwiazda Północy.

     - Stephan Kobaltowa Gwiazda Północy nie żyje już od ponad tysiąca lat, ale ja naprawdę jestem Haviland Tuf.

     - W ogóle go nie przypominasz - stwierdził urzędnik.

     - Przybywam incognito, w przebraniu leońskiego szlachcica.

     - A, prawda. Zapomniałem.

     - Ma pan niezwykle krótką pamięć. Czy zechce pan poinformować Tolly Mune, że Haviland Tuf powrócił na S'uthlam i pragnie natychmiast z nią rozmawiać?

     - Nie - odparł bez ogródek urzędnik. - Ale na pewno opowiem o tym przyjaciołom podczas wieczornej orgii.

     - Mam zamiar przekazać jej kwotę szesnastu milionów pięciuset tysięcy standardów.

     - Szesnaście milionów pięćset tysięcy? - powtórzył z podziwem mężczyzna. - To kupa forsy.

     - Dysponuje pan zadziwiającą umiejętnością stwierdzania oczywistych faktów - powiedział Tuf z niewzruszoną miną. - Przekonałem się, że zawód inżyniera ekologa może przynosić znaczne profity.

     - Bardzo się cieszę. - Urzędnik pochylił się do przodu w fotelu. - Słuchaj no, Tuf, Weemowet, czy jak tam się nazywasz. Miło mi się z tobą gawędzi, ale mam mnóstwo pracy. Jeśli w ciągu paru sekund nie zabierzesz z pulpitu swojej sierści i nie znikniesz mi z oczu, wezwę ochroniarzy. - Miał chyba zamiar dodać coś jeszcze na ten temat, ale przerwał mu brzęczyk, który rozległ się z konsolety. - Słucham? - zapytał, spoglądając na ekran. - Ach, tak. Jasne, Mamo. Cóż... duży, nawet bardzo duży, jakieś dwa i pół metra wzrostu i potworne brzuszysko, wręcz nieprzyzwoite. Hmmm... Nie, mnóstwo włosów, przynajmniej do chwili, kiedy ściągnął je sobie z głowy i rzucił mi na konsoletę. Nie. Twierdzi, że podróżuje w przebraniu. Tak. Podobno ma dla ciebie jakieś niesamowite miliony standardów.

     - Szesnaście milionów pięćset tysięcy - uściślił Tuf.

     Urzędnik przełknął z wysiłkiem ślinę.

     - Oczywiście, Mamo. Natychmiast. - Przerwał połączenie i spojrzał ze zdumieniem na Tufa. - Chce cię widzieć. Te drzwi - wskazał palcem. - Tylko uważaj, w jej gabinecie nie ma grawitacji.

     - Nie jest mi obca awersja kapitana portu do siły ciężkości - odparł Haviland Tuf, po czym zgarnął z pulpitu perukę i brodę, wetknął je pod pachę i skierował się z godnością w stronę wskazanych drzwi, które rozsunęły się przed nim.

Czekała na niego w gabinecie unosząc się w powietrzu wśród zmiętych papierów. Miała skrzyżowane nogi, a jej długie, stalowosrebrne włosy falowały wokół otwartej, szczerej, pospolitej twarzy niczym smuga dymu.

     - Więc jednak wróciłeś - powiedziała, gdy do pokoju wpłynął Haviland Tuf.

     Tuf nie czuł się dobrze w zerowej grawitacji. Dotarłszy do fotela przeznaczonego dla gości, starannie przymocowanego do tego, co powinno być podłogą, przypiął się pasami i złożył ręce na imponującej wypukłości brzucha. Zapomniana peruka unosiła się samotnie w powietrzu, przesuwana prądami powietrza.

     - Pani sekretarz odmówił przekazania informacji, których mu udzieliłem - powiedział. - W jaki sposób domyśliła się pani, że to ja?

     Uśmiechnęła się.

     - A kto inny mógłby nazwać swój statek "Straszliwym Veldtem Zabójcą"? Poza tym lada dzień minie dokładnie pięć lat. Miałam przeczucie, że jesteś z tych punktualnych, Tuf.

     - Rozumiem. - Dostojnym ruchem sięgnął pod obfite fałdy swych sztucznych futer, otworzył wewnętrzną kieszeń i wydobył z niej winylowy portfel z wieloma małymi przegródkami, z których każda zawierała jeden kryształ pamięci. - Niniejszym mam przyjemność przekazać pani sumę szesnastu milionów pięciuset tysięcy standardów, stanowiącą połowę należności, jaką jestem dłużny Portowi S'uthlam za wyremontowanie i wyposażenie "Arki". Kwota ta została zdeponowana w bankach na Ozyrysie, ShanDellor, Starym Posejdonie, Ptoli, Lyss i Nowym Budapeszcie. Te kryształy zapewnią swobodny dostęp do niej.

     - Dzięki - odparła Tolly Mune. Wzięła od Tufa portfel, zajrzała do niego bez większego zainteresowania, po czym wypuściła go z ręki. Natychmiast popłynął w kierunku peruki. - Byłam pewna, że zdobędziesz tę forsę.

     - Pani wiara w mój zmysł do robienia interesów napełnia mnie dumą i radością - powiedział Haviland Tuf. - A teraz przejdźmy do filmu...

     - "Tuf i Mune"? Widziałeś go?

     - Zaiste.

     - A niech mnie! - wykrzyknęła Tolly uśmiechając się ze złośliwą satysfakcją. - I co o tym myślisz?

     - Jestem zmuszony przyznać, iż z oczywistych powodów wywołał we mnie coś w rodzaju perwersyjnej fascynacji. Sam pomysł zrealizowania takiego dzieła mile łechce moją próżność, lecz jego wykonanie pozostawia wiele do życzenia.

     - A co najbardziej ci się nie podobało?

     Tuf uniósł długi, biały palec.

     - Ujmując to jednym słowem: nieścisłość.

     Skinęła głową.

     - Rzeczywiście, Tuf z filmu waży mniej więcej połowę tego co ty, ma znacznie bardziej ruchliwą twarz, nie wyraża się nawet w jednej trzeciej tak wyszukanie, ma mięśnie pajęczarza i koordynację ruchową akrobaty, ale przynajmniej ogolili mu głowę, żeby zachować zgodność z faktami.

     - Ma wąsy - zauważył Haviland Tuf. - Ja ich nie posiadam.

     - Widocznie uznali, że doda mu to charakteru. Zwróć jednak uwagę, co zrobili ze mną. Nie mam pretensji o to, że odjęli mi pięćdziesiąt lat ani o to, że dali twarz księżniczki z Vandeen, ale te przeklęte piersi!...

     - Bez wątpienia pragnęli w ten sposób podkreślić pani ssacze pochodzenie - odparł Tuf. - To wszystko można uznać za drobne korekty wprowadzone z myślą o podniesieniu walorów estetycznych dzieła. Znacznie większy sprzeciw budzi we mnie beztroska swoboda, z jaką potraktowano moje przekonania i filozofię życiową. Czuję się zmuszony stanowczo zaprotestować przeciwko mojej finałowej przemowie, w której dowodzę, jakoby rozkwitająca ludzkość mogła rozwiązać wszystkie problemy, jakie pojawią się na jej drodze rozwoju, oraz jakoby inżynieria ekologiczna uwolniła S'uthlamczyków od wszelkich obaw, pozwalając im rozmnażać się bez żadnych ograniczeń, a tym samym zbliżać się szybko do celu, jakim jest wielkość i osiągnięcie boskości. Stanowi to dokładne zaprzeczenie poglądów, jakie przedstawiłem pani poprzednim razem, kapitanie Mune. Jeśli sięgnie pani pamięcią do naszej ostatniej rozmowy, bez trudu przypomni pani sobie, że jasno i wyraźnie wyraziłem wówczas pogląd, iż jakakolwiek technologiczna lub ekologiczna ingerencja w wasze problemy może jedynie na jakiś czas przyhamować ich narastanie, lecz nie rozwiąże ich tak długo, jak długo wasi obywatele będą kontynuować niczym nie ograniczoną reprodukcję.

     - Byłeś bohaterem - zauważyła Tolly Mune. - Nie mogli przedstawić cię jako przeciwnika życia.

     - Dostrzegłem również wiele innych pomyłek i przeinaczeń. Widzowie, którzy mieli nieszczęście obejrzeć to dzieło, otrzymali całkowicie fałszywy obraz wydarzeń sprzed pięciu lat. Furia jest nieszkodliwą, aczkolwiek obdarzoną temperamentem kotką, której przodkowie zostali udomowieni u zarania dziejów ludzkości. O ile sobie przypominam, kiedy ona i ja zostaliśmy zdradziecko wplątani w oszukańczą aferę, mającą na celu zmuszenie mnie do oddania "Arki", oboje nie stawialiśmy najmniejszego oporu. Furia nie rozszarpała ani jednego z funkcjonariuszy waszej ochrony, nie mówiąc już o sześciu.

     - Ale zadrapała mnie raz w rękę - skontrowała Tolly. - Coś jeszcze?

     - Odnoszę się z największym szacunkiem i aprobatą do poczynań Josena Raela i Rady Planety - ciągnął Tuf. - Co prawda, ich postępowanie wobec mnie cechował całkowity brak skrupułów, ale muszę stanowczo stwierdzić, iż Josen Rael ani nie poddał mnie torturom, ani nie uśmiercił żadnego z moich kotów, by nakłonić mnie w ten sposób do podporządkowania się jego woli.

     - Nawet nie miał takiego zamiaru - uzupełniła Tolly Mune. - W gruncie rzeczy to był porządny człowiek. - Westchnęła głośno. - Biedny Josen.

     - Wreszcie dotarliśmy do sedna sprawy. Sedno, zaiste... Niezwykłe słowo, ale znakomicie pasujące do sytuacji. Otóż sednem sprawy, kapitanie Mune, była i nadal pozostaje natura naszego zakładu. Kiedy zjawiłem się tutaj na pokładzie "Arki", by dokonać niezbędnych napraw, wasza Rada Planety postanowiła ją zdobyć. Ponieważ jednak odmówiłem sprzedaży, wy zaś nie mieliście żadnych prawnych podstaw, by dokonać konfiskaty, wzięliście podstępem do niewoli Furię i zagroziliście jej unicestwieniem, jeżeli nie zgodzę się na wasze warunki. Czy prawidłowo oddaję przebieg tamtych wydarzeń?

     - Mniej więcej - zgodziła się uprzejmie.

     - Udało nam się wyjść z impasu dzięki zakładowi. Podjąłem się zażegnać kryzys żywnościowy grożący waszej planecie, a tym samym oddalić widmo powszechnego głodu. Gdyby mi się nie udało, "Arka" stałaby się waszą własnością. Gdyby próba zakończyła się powodzeniem, mieliście zwrócić mi Furię, a także wykonać wszystkie naprawy, jakich sobie życzyłem, i dać mi dziesięć lat standardowych na zebranie sumy koniecznej do uregulowania rachunku.

     - Dokładnie tak było.

     - Jednak mimo najszczerszych wysiłków nie mogę sobie przypomnieć, by w którymkolwiek punkcie naszej umowy znajdowała się choćby najdrobniejsza wzmianka o pani cielesnych powabach, kapitanie Mune. Jestem jak najdalszy od lekceważenia niezwykłej brawury, jaką wykazała pani, gdy Rada Planety unieruchomiła pociągi pneumatyczne i zamknęła wszystkie śluzy. Postawiła pani na szali swoje życie i karierę, rozbiła szybę z plastostali, przebyła kilka kilometrów próżni chroniona jedynie cienkim materiałem skafandra i posługując się minirakietkami, umknęła pogoni funkcjonariuszy ochrony portu, a wreszcie cudem uniknęła śmierci, kiedy cała wasza Flotylla Planetarna ruszyła do ataku na "Arkę". Nawet ktoś tak prostolinijny i nie znoszący przesady jak ja musi przyznać, że czyny te kwalifikują się do miana heroicznych, a nawet romantycznych, i że w zamierzchłych czasach z pewnością stałyby się zaczynem wielu legend. Mimo to pozostaję w niezachwianym przekonaniu, iż celem tej melodramatycznej tudzież zuchwałej eskapady było zwrócenie mi Furii, a tym samym dopełnienie warunków umowy, nie zaś oddanie się we władanie moim - zamrugał dostojnie - żądzom. Co więcej, sama pani stwierdziła wówczas, iż motywem pani działań było poczucie honoru i obawa przed demoralizującym wpływem, jaki "Arka" mogłaby wywrzeć na waszych przywódców. O ile sobie przypominam, nie miały z tym nic wspólnego ani fizyczna namiętność, ani romantyczna miłość.

     Tolly Mune uśmiechnęła się szeroko.

     - Spójrz na nas, Tuf. Za cholerę nie wyglądamy na parę galaktycznych kochanków. Ale chyba sam przyznasz, że w ten sposób ta historia sporo zyskała na atrakcyjności.

     Długa twarz Tufa w dalszym ciągu pozostała doskonale nieruchoma.

     - Z pewnością nie chce pani bronić tego pozostawiającego tak wiele do życzenia filmu?

     Parsknęła głośnym śmiechem.

     - Bronić go? Do licha, sama napisałam scenariusz!

     Haviland Tuf zamrugał sześć razy.

     Nim jednak zdołał cokolwiek odpowiedzieć, drzwi rozsunęły się i do gabinetu wpadła gromada wrzeszczących jeden przez drugiego reporterów. Każdy miał pośrodku czoła trzecie oko, rejestrujące pilnie wszystko, co działo się dookoła.

     - Spójrz tutaj, Tuffer! Uśmiechnij się!

     - Masz ze sobą jakieś koty?

     - Czy podpisze pani kontrakt ślubny, kapitanie?

     - Gdzie jest "Arka"?

     - Hej, obejmijcie się!

     - Gdzie się tak opaliłeś, kupcze?

     - Co się stało z twoimi wąsami?

     - Jakie jest twoje zdanie na temat "Tufa i Mune", obywatelu Tuf?

     - Co porabia Furia?

     Unieruchomiony w fotelu Haviland Tuf ocenił sytuację kilkoma szybkimi, precyzyjnymi spojrzeniami, po czym zamrugał i nic nie odpowiedział. Grad pytań sypał się bez przerwy aż do chwili, kiedy Tolly odepchnęła się od ściany, przedarła się bez trudu przez hordę reporterów, wylądowała na fotelu obok Tufa, wzięła go pod rękę i pocałowała lekko w policzek.

     - Nie bądźcie tacy w gorącej wodzie kąpani - powiedziała. - Przecież on dopiero co tu przyleciał. - Podniosła rękę. - Przykro mi, ale nie odpowiadamy na żadne pytania. Chcemy zostać sami. Bądź co bądź minęło już pięć lat. Dajcie nam trochę czasu, żebyśmy znowu przyzwyczaili się do siebie.

     - Czy polecicie razem na "Arkę"? - zapytał któryś z bardziej agresywnych reporterów. Unosił się w powietrzu nie dalej niż pół metra przed twarzą Tufa, taksując go spojrzeniem trzeciego oka.

     - Oczywiście - odparła Tolly Mune. - A gdzież by indziej?

Dopiero kiedy "Straszliwy Veldt Zabójca" oddalił się znacznie od Portu S'uthlam lecąc w kierunku "Arki", Haviland Tuf zjawił się ponownie w kabinie, którą oddał do dyspozycji Tolly Mune. Wziął prysznic, wyszorował się dokładnie i usunął resztki charakteryzacji. Jego pociągła, całkowicie bezwłosa twarz była równie biała i nieprzenikniona jak kartka papieru. Miał na sobie prosty szary kombinezon podkreślający rozmiary imponującego brzucha, jego łysą czaszkę zaś zdobiła zielona czapeczka z daszkiem i złotym emblematem Inżynierskiego Korpusu Ekologicznego. Na szerokim ramieniu usadowił się złotooki Dax.

     Tolly Mune leżała w niedbałej pozie, sącząc piwo rycerzy Św. Krzysztofa, ale uśmiechnęła się na jego widok.

     - Diabelnie dobre to piwsko - powiedziała. - A to co? Chyba nie Furia?

     - Furia przebywa na pokładzie "Arki" wraz ze swym partnerem i kociętami, choć w gruncie rzeczy trudno uważać je jeszcze za kocięta. Od mojej ostatniej bytności na S'uthlam kocia populacja "Arki" znacznie się powiększyła, choć z pewnością nie tak bardzo, jak ludzka populacja pani planety, kapitanie. - Zasiadł dostojnie w fotelu. - To jest Dax. O ile każdy kot, ma się rozumieć, jest jedyny w swoim rodzaju, to tego można uznać za wręcz niezwykłego. Powszechnie wiadomo, że wszystkie koty dysponują zaczątkiem czegoś w rodzaju zdolności pozazmysłowych. W związku z niezwykłym splotem wydarzeń, w jakich uczestniczyłem na planecie Namor, uruchomiłem program mający na celu pogłębienie i rozszerzenie tych wrodzonych kocich zdolności. Dax stanowi rezultat tego programu, szanowna pani. Łączy nas niezwykłe zrozumienie, jego zdolności parapsychiczne zaś wykraczają znacznie poza przeciętność.

     - Krótko mówiąc, wyklonowałeś sobie kota telepatę - stwierdziła Tolly.

     - Bystrość pani umysłu w dalszym ciągu budzi mój najgłębszy podziw - odparł Tuf splatając dłonie na brzuchu. - Odnoszę wrażenie, iż mamy wiele do omówienia. Może będzie pani tak miła i wyjaśni mi, dlaczego zażyczyła sobie pani, bym ponownie sprowadził "Arkę" do Portu S'uthlam, dlaczego uparła się pani, by mi towarzyszyć, a wreszcie czemu uznała pani za stosowne wplątać mnie w tę dziwaczną, aczkolwiek całkowicie zmyśloną historię, nie pytając mnie wcześniej o zdanie ani nie zasięgając mojej opinii?

     Tolly Mune westchnęła głęboko.

     - Tuf, czy pamiętasz, jak wyglądały sprawy, kiedy rozstawaliśmy się pięć lat temu?

     - Moja pamięć w najmniejszym stopniu nie uległa osłabieniu.

     - To dobrze. W takim razie chyba pamiętasz również, że zostawiłeś mnie tkwiącą po same uszy w cuchnącym bagnie?

     - Spodziewała się pani natychmiastowego zwolnienia z funkcji kapitana portu, postawienia przed sądem pod zarzutem popełnienia zdrady stanu i zesłania do kolonii karnej na asteroidach Lardera. Mimo to odpowiedziała pani odmownie na moją ofertę zapewnienia nieodpłatnego transportu do dow...