Dziecko
1. Bezdech Czerń, gorąca i lepka. Komnata bez drzwi i okien. Levard Sentier do niedawna powszechnie szanowany członek gildii kupieckiej uświadomił sobie, że nie ma dla niego ratunku. Grzechy jego grzechy otaczały go ze wszystkich stron. Małe, lecz silne niczym imadła łapki unieruchamiały jego głowę, ręce i nogi. Cuchnące grobem oddechy owiewały jego twarz. Grzechy chichotały i drwiły sobie z niego, a on rozpoznawał każdy głos. Levard Sentier płakał. Na przemian wzywał pomocy i błagał o litość. Bez skutku. Niezliczone pary błyszczących oczek obserwowały go z zainteresowaniem, ale żadna z sylwetek nawet nie drgnęła. Po nieskończenie długim czasie, a może zaledwie po paru minutach, jedna ze ścian rozstąpiła się wolno. Coś wypełzło z otworu i skierowało się w stronę leżącego mężczyzny. W chwilę później krzyki ucichły. Wszystkie soki wyssane, powłoka rozsypała się w proch... Za mało, wciąż za mało! Głód skręca wnętrzności. Czymże jest dla potomka wielkiej pustki jedna żałosna dusza? Cierpliwości. Przybędą nowe ofiary. Na pewno przybędą. Zawsze przybywają. Zmrużone ślepia, jarzące się zielonawo pośród mroku. W komnacie bez drzwi i okien, wypełnionej słodko zgniłą wonią wyrzutów sumienia, odrzuconych wspomnień, pogrzebanych głęboko tajemnic trwało oczekiwanie. 2. Bezsenność Olbrzymi księżyc wisi nisko nad spiczastymi dachami Shan Vaola. Uśmiecha się. Nie, nie uśmiecha się, raczej krzywi okrągłą mordkę i mruga przekornie jednym srebrnym okiem... Niebiański chochlik... Błazen! Starzec zachwiał się i ciężko oparł o parapet okna. Poczekał, aż przyspieszony oddech uspokoi się, a tętno wróci do normalnego rytmu. Zdusił cisnące się na usta przekleństwo. Bał się. Naprawdę się bał. Wpatrując się w czarne nocne niebo, przez krótką chwilę widział samego siebie z dawno minionych czasów. Widział własne życie rozbite na tysiąc kolorowych obrazków, przypominających odłamki strzaskanego witrażu. Z rzężącym świstem wypuścił powietrze z płuc. Dawniej... Dawniej był silny. W postronnych budził zmieszany z lękiem podziw. Miał twarde zasady i nie wahał się ich stosować. W świecie, w którym przyszło mu żyć wahanie oznaczało klęskę, a on chciał wygrywać. I wygrywał. Inteligentny, bezlitosny, stopień po stopniu piął się w górę... A teraz? Twarz starca wykrzywił skurcz. Wszystko zmieniło się w ciągu kilku dni. Ostatnia brama była blisko, coraz bliżej. Widział ją, rozwartą szeroko niczym wygłodniała paszcza. Czuł bijący od niej chłód, silniejszy z każdą godziną, cuchnący zgnilizną i pleśnią. Wiedział, że musi się spieszyć. Kiedy odwracał się od okna, na jego wargi wypłynął nikły uśmiech. Istniała jeszcze jedna szansa. Wykorzysta ją, tak jak wykorzystywał wszystkie inne, ilekroć się nadarzały. Musi to zrobić. Musi wygrać. I wygra, tak jak wygrywał przez całe życie. Spuścił wzrok, popatrzył na trzymany w dłoni zmięty i pobrudzony skrawek pergaminu. Czerwonym atramentem napisano na nim pewien adres. I czyjeś dziwaczne przezwisko. Skóra odmieńca była sina, pokryta siatką chorobliwie nabrzmiałych żył. Czarne wargi odsłaniały spiczaste zęby, pośrodku czoła połyskiwało wodniście trzecie oko, a nad lewym ramieniem sterczał garb. W Shan Vaola, mieście skażonej magii, często rodzą się podobne stworzenia. Odmieniec stał na przedostatnim poziomie Podziemi, w miejscu zwanym Rozwidleniem Gregorisa. Wąski korytarz rozgałęział się tu na trzy jeszcze węższe odnogi. U ich zbiegu tkwiło przymocowane do sklepienia okrągłe szklane naczynie wypełnione fosforyzującym płynem. Osłaniała je rdzewiejąca metalowa siatka. Pod spodem, na ścianie ktoś wypisał kredą kilka słów w języku magów. Zaklęcie, przekleństwo, imię wroga, imię ukochanej czy może pozbawione znaczenia bazgroły? Odmieniec nie wiedział i nie interesowało go to. Odmieniec czuł się nieswojo. Nie był mieszkańcem Podziemi i gdyby mógł, przenigdy nie zagłębiałby się w ich ponury labirynt. Tego wieczoru jednak coś zmusiło go, by przełamał swe opory. Miał do wykonania misję. Gdy ją wypełni, będzie wolny. To jedno podtrzymywało go na duchu. Nasłuchiwał przez chwilę, jego ostro zakończone uszy poruszały się to w przód, to w tył. Ze sklepienia wolno kapała woda, jej dźwięk głuchym echem odbijał się od pokrytych liszajami ścian. Poza tym cisza. Sapiąc z wysiłku garbus wspiął się na palce, wyciągnął ramię najwyżej, jak tylko mógł. Zakrzywione szpony kilkakrotnie przeorały powietrze, nim w końcu brzęknęły o obluzowaną siatkę i zagrzechotały nią kilkakrotnie, dając umówiony sygnał. Człowiek od stóp do głów ubrany w czerń, o sięgających ramion ciemnych włosach wyłonił się z mroku bezszelestnie niczym zjawa. Na widok odmieńca na jego twarzy odmalowało się zdziwienie. Witaj, Marvin. Coś się stało? List odparł garbus. Ludzka mowa wyraźnie sprawiała mu trudność, głos miał gardłowy i bulgotliwy. Jest do ciebie list, czarowniku. Od kogo? Jakiś czciciel złotego krążka przysłał do nas swojego służącego, ślicznego chłopca w czerwonym ubranku. Czysta krew. Szmaragdowa Dzielnica. Rozumiesz? W gardzieli odmieńca zagulgotał śmiech. Dzieciak sporo ryzykował, pojawiając się samotnie na Krzywej Alei... Ale tym razem włos nie spadł mu z głowy. Puściliśmy go wolno, obiecawszy solennie, że doręczymy list komu trzeba. Ze względu na ciebie, rzecz jasna. I dobrze zrobiliście oczy tamtego błysnęły nagle. Ręczę wam za to. Gdzie list? W sześciopalczastej łapie odmieńca pojawił się złożony we czworo i zapieczętowany arkusik. Dłoń w czarnej skórzanej rękawiczce wyciągnęła się poń szybko. Dzięki ci, Marvin. Idź teraz, wracaj do swoich pieleszy. I pozdrów ode mnie znajomych z Krzywej Alei. Gdy oddalające się kroki ucichły zupełnie, trzasnęła przełamywana pieczęć. Oczy pospiesznie przebiegły po linijkach chybotliwego pisma. Potem palce zmięły kartkę i odrzuciły ją; pojawiający się znikąd płomień obrócił kulkę w popiół, zanim dotknęła ziemi. Czarno ubrany uśmiechnął się. Trzy blizny przecinające prawy policzek jak zwykle sprawiły, że uśmiech ten przypominał raczej grymas. Czas wyjść na powierzchnię szepnął Brune Keare, znany również jako Krzyczący w Ciemności. 3. Woda, świeca i heban Dom był okazały, zdradzał zamożność właściciela. Od ulicy oddzielał go pas starannie przystrzyżonej trawy i wysoki, solidny mur. Fasadę zdobiły słabo widoczne w półmroku płaskorzeźby. Zawieszona nad wejściem latarnia rzucała żółtawe światło na ciemną kurtynę bluszczu. Drzwi otworzył mężczyzna w szkarłatnej liberii. Przez chwilę taksował przybysza wzrokiem, potem cofnął się o krok, wykonał zapraszający gest. Proszę za mną. Mój pan czeka. Krzyczący w Ciemności mimo woli zauważył, że odźwierny nie ma na rękach tatuaży, jakimi w Shan Vaola znakowano niewolników. A więc właściciel domu nie był arystokratą, a nuworyszem, kimś, kto zdobył fortunę, ale nie tytuł szlachecki... Interesujące, choć mało istotne. Wnętrze rezydencji przypominało labirynt, wielkie opustoszałe mrowisko o korytarzach obwieszonych draperiami w kolorach sepii, wina i owocu granatu. Pachniało przywiędłymi różami i kurzem. Zmęczeniem. To ta komnata. Ciężkie, intarsjowane drzwi otworzyły się bezgłośnie i zamknęły na powrót. Odźwierny nie wchodził, pozostał na korytarzu. Wewnątrz w dwóch czteroramiennych świecznikach płonęły woskowe świece, nie mogące jednak rozproszyć mroku, który gnieździł się w kątach i zakamarkach, w fałdach aksamitnych kotar, pod wysoko sklepionym sufitem. Na ścianach niewyraźnie połyskiwały złocone ramy obrazów. Zdawało się, że są ich dziesiątki pejzaże, weduty, portrety. Niektóre pociemniały ze starości, inne biły w oczy jasnymi, żywymi barwami. Puszysty dywan głuszył kroki. Krzyczący w Ciemności rozglądał się z umiarkowanym zainteresowaniem. Z początku wydawało mu się, że jest w pomieszczeniu sam. Drgnął, kiedy stojący pod oknem fotel odwrócił się nagle, skrzypiąc. Siedzący w fotelu człowiek zdawał się drzemać. Oddychał ciężko i chrapliwie. W blasku świec poorana zmarszczkami skóra miała niezdrowy żółty odcień. Kiedy gość podszedł bliżej, opuchnięte powieki uniosły się wolno, odsłaniając błękitne jak u dziecka oczy. Proszę, proszę zachrypiał starzec, prostując się i obrzucając przybysza przenikliwym spojrzeniem. Zawołałem, a nocny ptak odpowiedział na me wezwanie... Ty jesteś Brune Keare? Tak. Żmij? Tak. Ciekawe zajęcie. Krzyczący w Ciemności pomyślał o demonach i powracających z zaświatów zmarłych. O złodziejach twarzy, golemach i homunkulusach gończych. A także o nagrodzie, jaką legalnie działający czarodzieje wyznaczali za pojmanie któregoś z renegatów. Pochylił lekko głowę, żeby ukryć wypełzający na twarz uśmiech. Można tak powiedzieć. Zawsze uważałem, że czarna magia to interesująca dziedzina. Sovarnios Sheid wita cię w swoich progach, magu odszczepieńcze. Krzyczący w Ciemności odruchowo uścisnął wyciągniętą ku niemu dłoń. Była sucha jak pergamin i przeraźliwie zimna. Witam pana również, Sovarniosie Sheid. Czy wiesz, czemu cię wezwałem? Na razie nie. Ale zapewne wkrótce się tego dowiem. Błękitne oczy przypatrywały się mu bez mrugnięcia. Odpowiedź jest prosta. Potrzebuję twoich czarów. Potrzebuję... twojej pomocy. Dlaczego akurat mojej, a nie kogoś z Elity? Przecież stać pana na ich usługi, panie Sheid. Po co zaprzątać sobie głowę czarną magią, gdy w zasięgu ręki jest ta legalna, srebrna? Sovarnios potrząsnął głową. Elita? Srebrni magowie? Wykluczone. Dlaczego? Kwestia dyskrecji. Bezpieczeństwa. Zrozumiesz to później, kiedy... Wolałbym zrozumieć teraz. Skrzekliwy starczy śmiech. W twoich oczach widzę coś, co mi się podoba, Keare, a co w dzisiejszych czasach rzadko widuję... Usiądź. Wyjaśnię ci wszystko. Chociaż w komnacie było ciepło, Sovarnios zadrżał nagle, roztarł dłonie. Podniósł z podłogi obszyty futrem płaszcz i owinął się nim szczelnie. Zerknął w stronę okna, ale okiennice były zamknięte i nawet najlżejszy podmuch nie poruszał zasłonami. Okradziono mnie mruknął posępnie. A kradzież tę mogę przypłacić życiem. Ayen kaain... Czy wiesz, co znaczą te słowa? Krzyczący w Ciemności skinął głową. W języku magówten, który odnawia. Ta-ak, znasz się na rzeczy. Doskonale starzec w zadumie przygładził rzadką bródkę. Ayen kaain, cudowny nektar o barwie szafranu i zapachu nardu. Tak zwykli określać go poeci. Eliksir pr...
mirued