METODY FORMY.doc

B.Podolska proponuje niżej wymieniony sposób wprowadzenia piosenki:

·         wstępne zapoznanie dzieci z piosenką,

·         zabawa oparta na tekście piosenki,

·         wcześniejsze opracowanie melodii i tekstu lub rytmu,

·         wprowadzenie piosenki w połączeniu z inscenizacją,

·         śpiew nauczycielki poszczególnych zwrotek; dzieci śpiewają tylko refren lub fragmenty piosenki,

·         śpiewanie, granie lub wyklaskiwanie rytmu piosenki w formie zagadek muzycznych

Formy śpiewu

·         śpiew zbiorowy w jednej grupie,

·         śpiew w małych grupach,

·         śpiew zbiorowy na przemian ze śpiewem solowym lub melodią graną na instrumencie melodycznym (na wzór piosenek ludowych),

·         śpiew indywidualny.[1]

1.      Zabawy ruchowe ze śpiewem:

·         zabawy ilustracyjne, które polegają na przedstawianiu treści piosenki dowolnymi ruchami ciała;

·         zabawy inscenizowane, wysnute z tekstu piosenki, w których występuje podział
na role zespołowe lub solowe;

·         zabawy rytmiczne, które polegają na dokładnym odtworzeniu rytmu piosenki
za pomocą prostych składników ruchu, takich jak: bieg, skoki obunóż, podskoki
z nogi na nogę, klaskanie, tupanie itp.;

·         zabawy taneczne, do których dobieramy piosenki o tanecznym rytmie i stosujemy znane już dzieciom elementy tańca.[2]

2. Zabawy ruchowe przy akompaniamencie instrumentu:

·         zabawy z dziedziny ruchu: porządkowe, orientacyjne w przestrzeni, wzmacniające różne grupy mięśni, korektywne;

·         zabawy uwrażliwiające na różne elementy muzyki: na tempo, dynamikę, rytm, wysokość i barwę dźwięku, budowę formalną; zabawy incytacyjno – inhibicyjne;

·         opowieści ruchowe

·         tańce[3]

Zdaniem Anny Klim-Klimaszeskiej metody przyjęte w pedagogice przedszkolnej, odwołujące się do zabaw i emocji obejmują proces wychowania, kształcenia oraz uwzględniają właściwości rozwoju dziecka i jego etapy[4].

Klasyfikacja tych metod przedstawia się następująco:

·         metody czynne - oparte na działaniu:

-        samodzielnych doświadczeń,

-        kierowania własną aktywnością dziecka,

-        zadań stawianych dziecku,

-        ćwiczeń;

·         metody oglądowe – oparte na bezpośrednim spostrzeganiu i przeżywaniu w kontakcie z otoczeniem materialnym, kulturalnym i społecznym:

-        obserwacja,

-        pokaz,

-        przykład osobisty nauczyciela,

-        udostępnianie sztuki;

·         metody słowne – oparte na słowie:

-        rozmowy,

-        opowiadania i zagadki,

-        objaśnienia i instrukcje,

-        sposoby społecznego porozumienia,

-        metody żywego słowa.[5]

Natomiast Wiesława Sacher uważa, że edukacja muzyczna rządzi się własnymi prawami

i dlatego nie przyjęła z pedagogiki żadnej ogólnej klasyfikacji metod.[6]

Klasyfikacja metod stosowanych w toku zajęć muzycznych w związku z rodzajem nabywanych przez uczniów umiejętności autorka przedstawia następująco:

·         metoda z nut (odtwórcza) polegająca na odczytywaniu nut na instrumencie i poprzez ćwiczenie płynne jej opanowanie;

·         metoda aktywnej percepcji polegająca na ukierunkowanym na uwagę uczniów słuchaniu muzyki;

·         metoda twórcza polegająca na wspomaganiu przez nauczyciela wysiłków twórczych dzieci;

·         metoda odtwórczej lub twórczej aktywności ruchowej polegająca na naśladowaniu ćwiczeń nauczyciela lub tworzeniu własnych pomysłów i ich realizacja pod kierunkiem nauczyciela;

·         metoda twórczej aktywności ruchowej polegająca na wspólnym, nauczyciela
i uczniów układaniu od strony koncepcyjnej i wykonaniu układów tanecznych
i inscenizacyjnych. [7]