2007-09-29-36-drobiec1.pdf
(
1239 KB
)
Pobierz
KONSTRUKCJE–ELEMENTY–MATERIAŁY
Metody lokalizacji wad konstrukcji
betonowych – metoda ultradźwiękowa (cz. I)
Dr inż. Łukasz Drobiec, dr inż. Radosław Jasiński, dr inż. Adam Piekarczyk,
Politechnika Śląska, Gliwice
Impulsowe nieniszczące metody
badań konstrukcji, wraz z rozwo-
jem technik pomiarowych i dosko-
nalszej aparatury, stają się coraz
powszechniejszym i dostępniej-
szym narzędziem w diagnostyce
elementów betonowych. W niniej-
szym opracowaniu przedstawiono
podstawy teoretyczne oraz omó-
wiono przykłady lokalizacji wad
konstrukcji betonowych przy zasto-
sowaniu jednej z impulsowych
metod badawczych, a mianowicie
metody ultradźwiękowej.
małości, jednorodności i ciężaru
objętościowego betonu [8], [11],
[12], [13]. W metodzie ultradźwię-
kowej do oceny parametrów dia-
gnozowanej konstrukcji bazuje się
na pomiarach prędkości fal ultradź-
więkowych, zaś w przypadku meto-
dy młoteczkowej analizuje się uzy-
skane spektra częstotliwościowe.
W pierwszej części prezentacji
metod lokalizacji wad w konstruk-
cjach żelbetowych skupiono się
na ogólnym omówieniu podstaw
metody i przykładów badań wad
strukturalnych i jednostronnego
pomiaru grubości elementów beto-
nowych prowadzonych metodą
ultradźwiękową.
szych betonów, bardziej rozprasza-
jących energię fal, wykorzystuje się
niższe częstotliwości impulsów.
Podstawy metody ultradźwiękowej
opierają się na fizycznym związ-
ku pomiędzy prędkością fali ultra-
dźwiękowej
C
f
w danym ośrodku
a właściwościami tego ośrodka
[2], [14], [16]. Wszystkie ośrodki
charakteryzują się sprężystością
objętościową. Mogą się w nich
rozchodzić fale podłużne L, czyli
lokalne rozrzedzenia i zgęszcze-
nia, o prędkości
C
L
. Ciała stałe,
w odróżnieniu od gazów i cieczy,
mają również sprężystość posta-
ciową. W związku z tym w ciałach
stałych i cieczach o dużej lep-
kości rozchodzą się również fale
poprzeczne T o prędkości
C
T
, gdzie
przemieszczenia ośrodka odbywa-
ją się w kierunku prostopadłym
do kierunku propagacji fal.
Na styku ciała stałego i powie-
trza prawie cała energia fali ulega
odbiciu i nie dochodzi do zjawiska
refrakcji (załamania). W przypad-
ku styk dwóch ciał stałych fala
zostaje w części odbita i w części
załamana. Amplitudy fal odbitych
i załamanych zależą od wartości
akustycznej oporności falowej
poszczególnych warstw.
Badania ultradźwiękowe betonu
prowadzi się zgodnie z instrukcją
[16] i normą [17]. Do pomiaru
czasu rozchodzenia się fal używa
się przyrządów pozwalających
na precyzyjny pomiar prędkości
ultradźwięków zwanych defek-
toskopami. W przypadku badań
betonu urządzenia te noszą nazwę
betonoskopów. Przyrządy te powin-
ny wytwarzać impulsy powtarzane
okresowo i emitować fale podłuż-
ne, umożliwiać pomiary głowi-
1. Wprowadzenie
Metody i techniki nieniszczących
badań diagnostycznych, stosowa-
nych w budownictwie, służą głów-
nie do wykrywania nieciągłości
struktury materiałów, ich właści-
wości, określania wymiarów ele-
mentów oraz lokalizacji położenia
zbrojenia, identyfikacji jego śred-
nicy i grubości otulenia betonem,
bez zmian właściwości użytkowych
badanej konstrukcji.
Najczęściej stosowanymi metodami
nieniszczącymi są badania sklero-
metryczne, impulsowe (ultradźwię-
kowe i młoteczkowe) oraz radiolo-
giczne i elektromagnetyczne meto-
dy określania położenia zbrojenia
w elementach żelbetowych.
Badania diagnostyczne metoda-
mi sklerometrycznymi są znane
powszechne i szeroko opisywa-
ne [1], [2], [3], [4], [5], dlatego
nie będą tutaj omawiane. Metody
impulsowe (ultradźwiękowe i mło-
teczkowe) wykorzystuje się najczę-
ściej do lokalizacji wad i nieciągło-
ści struktury konstrukcji [6], [7], [8],
[9] jednostronnego pomiaru gru-
bości [10] oraz szacowania wytrzy-
2. Podstawy metody ultradźwię-
kowej
Ultradźwięki to drgania mecha-
niczne o częstotliwości większej
od granicy słyszalności ucha
ludzkiego, to jest >20 kHz, które
mogą się rozchodzić w ośrod-
kach gazowych, ciekłych i stałych.
Ultradźwięki, podobnie jak fale
świetlne, rozchodzą się w postaci
wiązek, ulegają odbiciu, załamaniu
i ugięciu. W badaniach betonu sto-
suje się fale ultradźwiękowe o czę-
stotliwościach od 30 kHz do około
500 kHz, rzadziej do 1 MHz. Im
wyższa jest częstotliwość drgań,
tym dokładniejszy jest pomiar, lecz
mniejsza energia impulsu i większe
jego tłumienie. Stosuje się zatem
fale o możliwie największej często-
tliwości drgań, takie jednak, aby
po przejściu przez badany element
możliwe było odebranie jeszcze
wyraźnego sygnału o dostatecz-
nej energii. W wypadku konstrukcji
masywnych lub wykonanych z gor-
29
PRZEGLĄD BUDOWLANY
9/2007
KONSTRUKCJE–ELEMENTY–MATERIAŁY
eksploatacyjnych jest nieznaczny,
z wyjątkiem zamarzania.
Pręty zbrojeniowe w konstrukcjach
żelbetowych stanowią liniową nie-
jednorodność ośrodka i zmienia-
ją jego właściwości akustyczne,
co prowadzi do zakłóceń pro-
pagacji fal. Autor prac [8] i [18]
wykazał na drodze eksperymentu,
że prędkości fal różnią się istotnie
w swobodnym pręcie stalowym,
niezbrojonym betonie i w ośrodku
zbudowanym z tych materiałów
zespolonych ze sobą akustycznie.
Prędkość ultradźwięków w pręcie
zabetonowanym jest niższa niż
w pręcie swobodnym i większa niż
w betonie niezbrojonym. W pewnej
odległości od prętów zbrojeniowych
prędkość maleje i w pewnym odda-
leniu, uzależnionym od średnicy
zbrojenia, stabilizuje się na pozio-
mie prędkości propagacji fal w beto-
nie niezbrojonym.
Sondowanie ultradźwiękowe ele-
mentów żelbetowych umożliwia
wyznaczenie izolinii prędkości
rozchodzenia się fal i uzyskanie
ultrasonograficznego przekroju
poprzecznego elementu. Tego typu
badania mogą zostać wykorzysta-
ne do lokalizacji zbrojenia w prze-
kroju, a gradient zmian prędkości
(zagęszczenie izolinii prędkości)
umożliwia oszacowanie średnicy
zbrojenia [8].
Metoda ultradźwiękowa umożli-
wia, w zależności od stosowanych
rodzajów fal, wykrywanie przede
wszystkim wewnętrznych, ale także
powierzchniowych i podpowierzch-
niowych nieciągłości struktury ele-
mentów.
Przy wykrywaniu i lokalizacji wad
strukturalnych obiektów, z wyko-
rzystaniem defektoskopii ultradź-
więkowej, stosuje się trzy metody:
1.
metodę echa
(większość zasto-
sowań) związaną z odbiciem fal
od powierzchni obiektów,
2.
metodę przepuszczania
(cie-
nia) opartą na efekcie przysłania-
nia wiązki fal przez nieciągłości,
3.
metodę TOFD
(time-of-flight dif-
fraction) wykorzystującą zjawisko
dyfrakcyjnego ugięcia i rozprasza-
nia fal na poprzecznych, w sto-
Rys. 1. Pomiary ultradźwiękowe z głowicami ułożonymi: a) przeciwlegle,
b) równolegle, c) ukośnie
cami w przedziale częstotliwości
od 30 do 500 kHz oraz dokonywać
pomiaru prędkości fali ultradźwię-
kowej w betonie z dokładnością
±2,5%.
Prędkość propagacji impulsu ultra-
dźwiękowego w betonie bada się
przez wprowadzenie do niego fali
i pomiar czasu przejścia między
głowicą nadawczą i odbiorczą.
Znajomość czasu przejścia impul-
su i drogi jaką przebył, umożliwia
wyznaczenie prędkości rozcho-
dzenia się fal podłużnych. Wynik
pomiaru w postaci czasu przejścia
wyświetlany jest na generatorze
zegarowym. Głowice (nadawcza
i odbiorcza) umieszczone mogą
być względem siebie w sposób
przeciwległy, ukośny lub równole-
gły (powierzchniowy) – rysunek 1.
Brak współosiowości głowic w wy-
padku prowadzenia badań przy
ich przeciwległym ustawieniu (rys.
1a) może być przyczyną niedo-
kładności szacowania prędkości
propagacji ultradźwięków ze wzglę-
du na ukośny kierunek transmisji
w odniesieniu do osi obu głowic.
Odchylenie wiązki fal o pewien kąt
powoduje jej osłabienie i deforma-
cję impulsu rejestrowanego przez
głowicę odbiorczą, co oczywiście
ma istotny wpływ na pomiar pręd-
kości fal. W przypadku stosowania
głowic płaskich występują także
pewne trudności w określeniu
drogi przebywanej przez impulsy.
Jest to bowiem odcinek inny, niż
wynikałoby to z odległości pomię-
dzy osiami głowic.
Przy równoległym układzie głowic
(rys. 1b) prędkość ultradźwięków
wyznaczona przy małej odległo-
ści między głowicami jest znacznie
wyższa od określonej przy ustawie-
niu przeciwległym. Przy pewnym
rozstawie głowic osiąga się war-
tość zbliżoną do prędkości uzyski-
wanej przy przeciwległym układzie
głowicy nadawczej i odbiorczej.
W celu uniknięcia dużych strat
energii impulsu ultradźwiękowego
na skutek odbicia, głowice sprzę-
ga się z badanym materiałem za
pomocą środka sprzęgającego, jak
np. towot, kit trwale plastyczny, szare
mydło, plastelina, gliceryna itp.
W betonach konstrukcyjnych pręd-
kość fal podłużnych zależy od
struktury i rodzaju materiałów skła-
dowych. W przypadku betonów
jamistych (niezagęszczonych) i be-
tonów komórkowych, prędkość
propagacji fal, jak podano w pracy
[8], zależy malejąco od porowato-
ści betonu i może osiągnąć war-
tość dwukrotnie mniejszą od uzys-
kiwanej w betonie zwartym.
Prędkość rozchodzenia się ultra-
dźwięków w betonie zależy także
od jego wilgotności, naprężeń oraz
w mniejszym stopniu, od tempe-
ratury. W betonie wilgotnym pro-
pagacja fal jest szybsza. W przy-
padku betonu mokrego o porowa-
tości 20% wzrost ten może sięgać
750 m/s. Naprężenia w betonie
mniejsze od 40% wytrzymało-
ści na ściskanie lub rozciąganie
nie wywołują istotnych zmian pręd-
kości propagacji fal. Przy wyższych
wartościach naprężeń, inicjujących
mikrorysy, dochodzi do kilkupro-
centowego spadku prędkości pro-
pagacji drgań i kilkudziesięcio-
procentowego wzrostu tłumienia.
Wpływ temperatury betonu na pręd-
kość i tłumienie fal ultradźwięko-
wych w normalnych warunkach
30
PRZEGLĄD BUDOWLANY
9/2007
KONSTRUKCJE–ELEMENTY–MATERIAŁY
do wykrywania nieciągłości położo-
nych blisko powierzchni badanych,
kiedy możliwy jest dwustronny
dostęp do konstrukcji. Na rysunku
3 przedstawiono zasadę prowadze-
nia badań metodą przepuszczania.
W tej metodzie głowicę nadaw-
czą i odbiorczą umieszcza się
na przeciwległych powierzchniach
badanego obiektu naprzeciwko
siebie. Sygnał, który obserwuje się
na ekranie urządzenia badawcze-
go, stanowi impuls fali przecho-
dzącej przez obiekt zarejestrowa-
ny przez głowicę odbiorczą. Jeżeli
na drodze fali ultradźwiękowej
znajduje się nieciągłość (położenie
„2” na rysunku 3), wtedy odebra-
ny impuls ma mniejszą amplitudę
i dobiega do głowicy nieco później
niż w przypadku, gdy fala przebie-
ga przez materiał bez wewnętrz-
nych defektów. O występowaniu
nieciągłości betonu świadczy wów-
czas osłabienie energii fali docie-
rającej do odbiornika oraz dłuż-
szy czas przejścia przez badany
obiekt. Osłabienie energii zależ-
ne jest od wymiarów i położenia
wady względem głowic. Większy
spadek energii fali nastąpi, kiedy
nieciągłość będzie znajdowała się
bliżej głowicy nadawczej i co z tym
związane, przysłaniać będzie więk-
szą część padającej na nią wiąz-
ki ultradźwiękowej. Szacowanie
wymiarów wad struktury betonu
wykrytych metodą przepuszczania
opiera się na analizie amplitudy
i szerokości obwiedni odebranego
impulsu.
Metodę TOFD, bazującą na pomia-
rze czasu przejścia fal dyfrakcyj-
nych, stosuje się głównie do badań
jakości połączeń przerw roboczych
oraz widocznych na powierzch-
niach obiektów rys. Wykorzystuje
się tutaj zjawisko dyfrakcji fal ultra-
dźwiękowych na krawędziach nie-
ciągłości płaskich oraz zjawisko
odbicia. Metodą tą wykrywane
mogą być dowolnie zorientowane
płaskie (pęknięcia) i objętościowe
(pustki) wady betonu.
W przypadku nieciągłości zorien-
towanych poprzecznie, ugięcie
fal następuje zarówno na ich gór-
Rys. 2. Przebieg podłużnej fali ultradźwiękowej i sygnały obserwowane
na ekranie defektoskopu przy wykorzystaniu metody echa
sunku do kierunku przebiegu fal,
krawędziach nieciągłości.
W badaniach mogą być łączone
różne metody badań ultradźwięko-
wych. W systemie TOFD stosuje się
metodę przepuszczania połączoną
ze zjawiskiem odbicia fal ultradź-
więkowych, które występuje wtedy,
gdy fala pada na granicę ośrodków
o różnej impedancji akustycznej.
Metoda echa wymaga jedynie jed-
nostronnego dostępu do badane-
go obiektu. Na rysunku 2 pokazano
zasadę prowadzenia badań meto-
dą echa. Kiedy badania dokonuje
się w obszarach elementu pozba-
wionego wewnętrznych defektów –
pozycja „1” na rysunku 2, wówczas
na ekranie defektoskopu obserwu-
je się echo pochodzące od fal odbi-
tych od dna obiektu. W przypadku,
gdy wewnątrz badanej konstrukcji
występuje nieciągłość strukturalna
nieprzysłaniająca całkowicie wiązki
fal ultradźwiękowych – pozycja „2”
na rysunku 2, wtedy na ekranie
urządzenia pomiarowego zauwa-
żyć można dodatkowo echo wyni-
kające z odbicia się ultradźwię-
ków od nieciągłości, a w zasadzie
od powietrza, które ją wypełnia.
Informacją o występowaniu wady
struktury betonu będzie jej echo,
które pojawi się między impul-
sem początkowym, a echem dna
elementu. Położenie echa niecią-
głości wzdłuż osi czasu zawiera
informację o głębokości jej położe-
nia. Lokalizacja nieciągłości wiąże
się z pomiarem czasu przejścia
fali w badanym materiale. Na war-
tość amplitudy echa wady betonu
wpływ ma rodzaj i kształt nieciągło-
ści, pole jej powierzchni, orientacja
względem kierunku wprowadzanej
wiązki fal, odległość od głowicy
oraz właściwości sprężyste, jedno-
rodność i anizotropia betonu.
Metodę przepuszczania, zwanej
również metodą cienia, używa się
Rys. 3. Nieciągłość obiektu, przebieg fali ultradźwiękowej i sygnały obserwo-
wane na ekranie defektoskopu przy wykorzystaniu metody przepuszczania
31
PRZEGLĄD BUDOWLANY
9/2007
KONSTRUKCJE–ELEMENTY–MATERIAŁY
W większości urządzeń służących
do badań defektoskopowych beto-
nu (betonoskopach) wykorzystu-
je się tzw. zobrazowanie typu A,
polegające na przedstawieniu
sygnałów po detekcji, gdzie pre-
zentowane są echa zawierające
informacje o wielkości nieciągłości,
a zmierzony czas przejścia dostar-
cza informacji o odległości wady
betonu od powierzchni badanego
obiektu. Pomiaru czasu przejścia
impulsu dokonuje się z dokład-
nością mikrosekundową. Bardziej
skomplikowane jest szacowanie
wielkości nieciągłości, które wiąże
się z doborem odpowiednich para-
metrów wiązki ultradźwiękowej
i określeniem jej dyfrakcji.
Defektoskopy można podzielić
na dwie zasadnicze grupy:
Defektoskopy analogowe
– ocena
wymiarów nieciągłości obiektów
oparta jest na porównaniu ampli-
tudy i echa z echami otrzymanymi
od określonych reflektorów wzorco-
wych. Defektoskopy takie umożli-
wiają wykonanie badań metod echa
i przepuszczania oraz pracę z jedną
głowicą pojedynczą, dwoma poje-
dynczymi lub z głowicą podwójną.
Defektoskopy cyfrowe
– różnią
się od defektoskopów analogo-
wych głównie sposobem zobrazo-
wania sygnału.
Rozwój techniki spowodował
znaczną miniaturyzację urządzeń
pomiarowych, miejsce nieporęcz-
nych urządzeń analogowych coraz
częściej zajmują cyfrowe (rys. 5)
aparaty ,,walizkowe”, pozwalają-
ce na badania trudnodostępnych
fragmentów konstrukcji.
Rys. 4. Sygnały obserwowane przy wykorzystaniu metody TOFD
nych, jak i dolnych krawędziach.
Pęknięcia poziome, np. rozwar-
stwienia, wywołują odbicie fal.
Nieciągłości objętościowe powo-
dują odbicie części wiązki fal
od ich górnych powierzchni.
Natomiast część wiązki obiega
dolną powierzchnię pustki, tracąc
swoją energię.
W metodzie TOFD głowice umiesz-
cza się w ustawieniu równole-
głym po obu stronach badane-
go obszaru, czyli np. widocznej
na powierzchni rysy. Ideę metody
pokazano na rysunku 4.
Między głowicą nadawczą i odbior-
czą przebiega fala podłużna pod-
powierzchniowa „1”. Dyfrakcja
ultradźwięków na krawędziach nie-
ciągłości prowadzi do powstania
fal ugiętych „2” i „3”. Impulsy te
docierają do głowicy odbiorczej
w czasie pomiędzy rejestracją fali
podpowierzchniowej i fali odbitej
od dna elementu „4”.
Analiza wyników badań metodą
TOFD polega na wykorzystaniu,
oprócz informacji wynikających
ze zmierzonych amplitud, informacji
o fazie zarejestrowanych fal ultra-
dźwiękowych. Impuls „4” odbity
na granicy z ośrodkiem o znacznie
mniejszej akustycznej oporności
falowej oraz impuls fali ugiętej „2”
mają fazę różną o 180° w stosun-
ku do fali „1” i impulsu ugiętego
na dolnej krawędzi wady betonu.
Analiza faz fal ugiętych może zatem
dostarczać informacji o rodzaju
wykrytej nieciągłości.
W pracy [8] przedstawiono badania
wykorzystujące efekt dyfrakcji fal
ultradźwiękowych do szacowania
głębokości rys w betonie, co ważne,
również z uwzględnieniem prę-
tów zbrojeniowych, które stanowią
element ciągłości ośrodka, mimo
występujących zarysowań. Pręty
zbrojeniowe są miejscem punktowej
dyfrakcji i stanowią swego rodzaju
„most”, po którym fale ultradźwię-
kowe krótszą drogą i z większą
prędkością docierają do głowicy
odbiorczej. Zjawisko to uniemoż-
liwia bezpośrednią rejestrację fal
ugiętych na krawędzi zarysowań.
Możliwe jest jednak odfiltrowanie
tego efektu dzięki przeprowadze-
niu dodatkowego pomiaru impulsu
przechodzącego tylko wzdłuż zbro-
jenia, w strefie gdzie nie występują
zarysowania przy symetrycznym
względem rysy układzie głowic
lub wykonanie podwójnej rejestra-
cji sygnału przy niesymetrycznym
rozmieszczeniu głowic, lecz przy
odwróconym kierunku transmisji fal
w każdym przypadku.
3. Aparatura badawcza
Rozwój defektoskopii trwa w Polsce
od 1950 roku i stał się przyczyn-
kiem do produkcji defektoskopów
wykorzystywanych do badań beto-
nu i stali [19].
a)
b)
Rys. 5. Betonoskop cyfrowy [M-3], a) widok zestawu, b) badanie konstrukcji
32
PRZEGLĄD BUDOWLANY
9/2007
KONSTRUKCJE–ELEMENTY–MATERIAŁY
stanowi źródło fal ultradźwiękowych,
natomiast druga odbiornik.
Głowice podwójne posiadają dwa
przetworniki ultradźwiękowe, na-
dawczy oraz odbiorczy i pracują
w metodzie echa.
Głowice ultradźwiękowe zawierają
przetworniki [15]:
– piezoelektryczne (najczęściej
stosowane):
•
normalne fal podłużnych – służą
do wprowadzania do obiektu fal
ultradźwiękowych pod kątem 90°
w stosunku do powierzchni mate-
riału,
•
podwójne fal podłużnych – sto-
sowane do wprowadzania do obiek-
tu fal pod kątem 90° lub mniej-
szym, w stosunku do powierzchni
materiału,
•
skośne fal poprzecznych – służą
do wprowadzania do obiektu fal
ultradźwiękowych pod różnymi
kątami w stosunku do powierzchni
materiału,
•
fal powierzchniowych – wykorzy-
stywane do generowania fal roz-
chodzących się w warstwie przy-
powierzchniowej o grubości rów-
nej długości fal;
– elektromagnetyczno-akustyczne
(EMAT);
– magnetostrykcyjne;
– laserowe.
Głowice mogą mieć kształt walcowy
(rys. 7a), ale mogą być także wypo-
sażone w koncentratory eksponen-
cjalne i stożkowe (rys. 7b), które
pozwalają na badanie powierzchni
chropowatych lub gdy wykorzysty-
wana jest metoda echa przy dos-
tępie jednostronnym [20]. Głowice
tego typu mogą również służyć do
precyzyjnego (punktowego) okre-
ślania wytrzymałości i jednorodnoś-
ci betonu [21]. W celu ułatwienia
przesuwu głowicy po betonie używa
się głowic z ruchomymi rolkami (7c).
Pomiar prędkości propagacji ultra-
dźwięków w betonie wymaga do-
boru odpowiedniej częstotliwości
głowicy. Należy kierować się zasa-
dą, że proporcje między długością
fali a wymiarami badanego obiek-
tu powinny być takie, aby badany
ośrodek można uznać za nieogra-
niczony.
a)
b)
Rys. 6. Prezentacja wyników na ciekłokrystalicznym wyświetlaczu betonoskopu
cyfrowego [M-3], a) pomiar prędkości rozchodzenia się ultradźwięków, b)
pomiar głębokości rysy
Cyfrowy sposób analizy i zapi-
su uzyskanych wyników badań
znacznie skraca czas prowadzenia
pomiarów, a stosowne oprogramo-
wanie daje możliwości natychmia-
stowego określenia następujących
wielkości:
− wytrzymałości betonu na ściska-
nie, pod warunkiem wprowadzenia
określonej na podstawie pomiarów
młotkiem Schmidta liczby odbicia
L
(rys. 6a ),
− głębokości rysy
c
na podstawie
pomiaru czasu przejścia fali zała-
manej krawędzi rysy (rys. 6b).
Zasadniczymi częściami, które sta-
nowią wyposażenie defektoskopów
(betonoskopów) są głowice ultradź-
więkowe, które służą do wprowadza-
nia fal ultradźwiękowych do bada-
nych obiektów oraz odbioru tych
fal. Głowice ultradźwiękowe można
podzielić na:
– normalne – służą do wykrywania
płaskich i przestrzennych nieciągło-
ści wewnętrznych, określania gru-
bości elementów, pomiarów tłumie-
nia fal ultradźwiękowych i prędkości
ich rozchodzenia się,
– podwójne – są przydatne przy
wykrywaniu nieciągłości znajdują-
cych się blisko powierzchni bada-
nego obiektu oraz przy pomiarze
małych grubości elementów,
– wieloprzetwornikowe.
Głowice pojedyncze zawierają jeden
przetwornik ultradźwiękowy. W przy-
padku stosowania głowic pojedyn-
czych, w badaniach metodą echa,
ten sam przetwornik służy jako źró-
dło oraz odbiornik fal ultradźwię-
kowych. W badaniach prowadzo-
nych metodą przepuszczania, jedna
głowica, z jednym przetwornikiem
a)
b)
c)
Rys. 7. Przykłady współpracują-
cych z betonoskopami głowic: a) wal-
cowych [M-1], b) z koncentratorami
[M-2], c) rolkowych [M-2]
33
PRZEGLĄD BUDOWLANY
9/2007
Plik z chomika:
nice_use
Inne pliki z tego folderu:
projektant 3D.rar
(331258 KB)
Społeczne wykorzystanie nowych mediów.doc
(518 KB)
społeczeństwo informacyjne.doc
(145 KB)
Pawlica B. Widawska E. - Wpływ reklamy na kształtowanie stereotypów społecznych.pdf
(73 KB)
Dylematy globalizacji.doc
(93 KB)
Inne foldery tego chomika:
Aranżacja wnętrz
archicad biblioteki Różne
ARCHogdan
ASD 2013 PL 32bit
AutoCAD 2013 PL [32bit]
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin