DP.PDF

Deep Purple

Strona 1 z 3

Historia

Zespól założony przez Toniego Edwardsa, współwłaściciela zakładów odzieżowych,

który postanowił zainwestować w przemysł rozrywkowy. Przyjęli z początku nazwę

Roundabout i zadebiutowali w kwietniu 1968 roku przed publicznością małego

duńskiego miasteczka . W skład zespołu wchodzili: Rod Evans - voc, Ritchie

Blackmore - g, Jon Lord - k, Nick Simper - b, voc i Ian Paice dr.

Po krótkim tournée po krajach skandynawskich grupa Roundabout zmieniła nazwę

na Deep Purple (podobno babcia Blackmore`a słuchała często piosenki o takim

tytule). Pierwszy skład nagrał trzy płyty: "Shades Of Deep Purple", "Book Of

Taliesyn", "Deep Purple". Grupa specjalizowała się w rozbudowywaniu błahych

piosenek w efektowne, skomplikowane formalnie utwory o potężnym,

pompatycznym brzmieniu. Były to dopiero niezgrabne próby, ale jak wiadomo

grupa poszła właśnie

w tym kierunku.

W 1969 roku zespól wystąpił w londyńskim Royal Albert Hall z towarzyszeniem

Royal Philharmonic Orchestra pod batuta Malcolma Arnolda. Projekt ten

zarejestrowano na płycie "Concerto for group and orchestra". Występ w Royal

Albert Hall był pierwszą próba połączenia muzyki poważnej z muzyką rockową. Ian

Lord także później podejmował próby tworzenia większych form orkiestrowych np.

w 1970 zespól jeszcze raz wystąpił w Royal Albert Hall nagrywając "Gemini Suite".

Płyta ta nie odniosła takiego sukcesu co "Concerto..."Pierwsza ważna płyta wm

dorobku Deep Purple jest "In Rock", która wraz z albumami Led Zeppelin i Black

Sabbath należy do klasyki hard rocka.

Głównym elementem konstrukcji utworów stały się riffy gitarowe i organowe.

Wykonania zyskały na ekspresywności. Gillan odważył się pod wpływem Arthura

Browna na ekstatyczny krzyk a Blackmore i Lord często stosowali efekty gitarowe

i organowe podpatrzone u Jimiego Hendrixa i Vincenta Crane`a. Następnymi

płytami były "Fireball" i "Machine Head" z której pochodzi przebój wszechczasów -

"Smoke on the Water" ,(tekst zainspirowany został pożarem w Montreaux, w

którym muzycy stracili sprzęt nagłaśniający). Pierwszą oficjalną płytę koncertowa

Purple nagrali w Japonii w 1972 podczas tournee po tym kraju. Płyta ta została

określona najlepsza płyta koncertowa w historii rocka.

Z płyty nagranej w 1973 roku - "Who do we think we are" publiczność

zaakceptowała tylko dynamiczne kompozycje, przypominające utwory

z wcześniejszych albumów - "Woman From Tokyo" i "Rat Bat Blue" W czerwcu

1973 roku z zespołu odeszli, Gillan i Glower. Rozczarowaniem były kolejne płyty -

"Burn"

i "Stormbringer", na których śpiewał Coverdale (próbował naśladować Gillana).

W 1975 odszedł Blackmore zniechęcony panującymi stosunkami w grupie i

utworzył później własny zespól Rainbow. Po prawie dziesięciu latach w 1984 roku

zespól Deep Purple odrodził się w najsłynniejszym składzie - Gillan, Blackmore,

Lord, Glover i Paice. Wylansowano kilka przebojów miedzy innymi "Perfect

Strangers", "Hard Lovin' Woman". Zespól doskonale dopasował się do nowych

gustów muzyki heavy metalowej i zdobył popularność wśród młodej publiczności.

Kalendarium

1968 - 20 kwietnia w małej duńskiej miejscowości Tastrup zespół ROUNDABOUT

(później DEEP PURPLE) w składzie: Ritchie Blackmore - gitara, Jon Lord - klawisze,

Ian Paice - perkusja, Rod Evans - wokal, Nick Simper - bas gra swój pierwszy

koncert

1969 - Zespół przyjmuje dwóch nowych członków - Iana Gillana (wokal) i Rogera

Glovera (bas) na miejsca Simpera i Evansa. W tym składzie w Royal Albert Hall

następuje premiera Concerto For a Group And Orchestra Jona Lorda.

1970 - Przełom. Deep Purple staje się zespołem hard rockowym i nagrywa

legendarną płytę DEEP PURPLE IN ROCK.

1973 - Blackmore i Gillan kłócą się. W efekcie Gillan opuszcza grupę. Robi to także

Glover, ze względu na, jak twierdzi chłodny stosunek reszty zespołu do niego.

Zespół przyjmuje dwóch nowych członków: Glenna Hughesa (bas, wokal) i Davida

Coverdale`a (wokal).

1975 - Blackmore niezadowolony z muzycznego kierunku, w którym podąża DP,

opuszcza zespół. Na jego miejsce grupa przyjmuje gitarzystę Tommy`ego Bolina.

1976 - Bolin ma kłopoty z narkotykami, w efekcie czego koncerty Deep Purple

stają się coraz gorsze, aż w końcu 15.03.1976 po beznadziejnym koncercie w

Liverpoolu zespół kończy działalność. Kilka miesięcy potem Bollin umiera z

przedawkowania narkotyków.

1984 - DP odradza się w najlepszym, jak twierdzi wielu składzie

http://www.paszczak000.private.pl/dp.htm

16.08.2004

Deep Purple

Strona 2 z 3

(Blackmore/Lord/Paice/Gillan/Glover) i nagrywa świetną płytę Perfect Strangers.

1990 - Kolejna kłótnia Blackmore`a i Gillana. Gillan zostaje wyrzucony z zespołu,

na jego miejsce przyjęty zostaje Joe Lynn Turner

1993 - 25-lecie powstania zespołu. Management każe Purplom przyjąć Gillana z

powrotem.

Jednak Blackmore i Gillan kłócą się dalej. Tym razem zespół opuszcza Blackmore.

Do DP dołącza na jego miejsce Joe Satriani.

1994 - Satriani nie może już grać z DP, ze względu na kontrakt ze swoją

wytwórnią płytową.

Zespół przyjmuje gitarzystę Steve`a Morse`a.

1996 - Pierwsza płyta studyjna MARK 7 - Purpendicular.

Zespół w tym składzie funkcjonuje do dziś i wydaje się być w szczytowej formie.

Punktem kulminacyjnym półtoramiesięcznego tournée był festiwal "California

Jam", który odbył się 6 kwietnia 1974 roku. Deep Purple byli jego największą

gwiazdą, a ich występ poprzedzili tacy wykonawcy jak: Emerson, Lake And Palmer,

The Eagles, Black Oak Arkansas, The Chamber Brothers i Black Sabbath. Na

imprezę przybyło ponad 200 tysięcy fanów, którzy zajęli miejsca na potężnych

polach "Ontario Motor Speedway". Wielkie rockowe show rozpoczęło się w

południe i przebiegało normalnie do czasu występu Deep Purple. Wtedy zaczęły się

problemy z Blackmorem, dzięki któremu koncert przeszedł do historii rocka.

Organizacyjne "przyspieszenie" sprawiło, że poprzedzające występ Purple grupy

zakończyły swoje koncerty wcześniej i nad Ontario Speedway było jeszcze jasno.

- Musicie wyjść wcześniej - poinformowali muzyków managerowie.

- Póki jest jasno, nie ma mowy - zaoponował Ritchie. Nigdzie nie wyjdę! Co to za

koncert przy dziennym świetle?! Coletta z Edwardsem próbowali przekonać

opornego Ritchiego, gdy w garderobie pojawił się promotor z telewizji ABC i

zażądał natychmiastowego wejścia na scenę muzyków z Deep Purple. Jego

stanowczości nie można się dziwić, rejestrująca ten koncert telewizja zapłaciła

grupie Deep Purple prawie 160 tysięcy dolarów za prawo jego nagrywania. Ale

Blackmore'a nawet takie argumenty nie przekonywały. Ritchie zaczął odliczać od

sześćdziesięciu i powiedział, że jak skończy, chce żeby tych facetów nie było w

jego garderobie - wspomina Jon Lord. W przeciwnym bowiem razie zerwie koncert,

trasę i Deep Purple już nigdy nie przyjadą do Stanów Zjednoczonych. Faceci z

Warner Brothers wpadli w panikę, a Blackmore miał radochę, gdyż - jak to w jego

zwyczaju - blefował dla żartów. W tym samym czasie, kiedy Ritchie Blackmore

przekomarzał się z promotorami trasy i przedstawicielami telewizji opuszczona

ćwierćmilionowa publiczność domagała się występu swoich idoli. We want Purple! -

skandował tłum. Kiedy wreszcie w szybko nadchodzącym zmroku pojawili się na

scenie, publiczność była mocno podminowana. Aż prosiło się o dobry koncert i

wielką niespodziankę. Zagranie dobrego koncertu muzykom z Deep Purple nigdy

nie sprawiało żadnego kłopotu, więc go zagrali. A niespodziankę mógł sprawić

wyjątkowo tego dnia skory do rockowej zabawy Ritchie Blackmore. Jego ekscesy

rozpoczęły się podczas szaleńczego i wirtuozerskiego sola gitarowego w "Space

Truckin'". Szczegóły zachowania Ritchiego trudno opisać, najlepiej dokumentuje je

wydana po latach kaseta wideo. Najpierw Ritchie rozbił kilka gitar, grając na nich

przy okazji wszystkimi niemal częściami ciała, potem zaś jedną z nich parę razy

mocno walnął w kamerę rejestrującą koncert. Podczas ekscesów zaczęła płonąć

scena, a wśród publiczności lądowały niszczone urządzenia odsłuchowe.

Szaleństwa Blackmore'a przeszły najśmielsze oczekiwania nie tylko muzyków, ale i

managementu grupy. John Coletta - troszczący się o dalszy przebieg trasy i

swojego podopiecznego - salwował się ucieczką razem z nim, tuż po koncercie,

specjalnie przygotowanym helikopterem. Ritchiemu groziło bowiem aresztowanie.

Do tego na szczęście nie doszło. Doszło natomiast do nerwowego załamania

Coletty. Mam tego dość, nie zamierzam sobie zszargać nerwów - powiedział po

zakończeniu amerykańskiej trasy i zrezygnował z dalszego zajmowania się grupą

podczas tras koncertowych. Popisy na "California Jam" były z jednej strony

rzeczywiście widowiskowe, z drugiej jednak kosztowne. Naprawa zniszczonej

http://www.paszczak000.private.pl/dp.htm

16.08.2004

Deep Purple

Strona 3 z 3

kamery kosztowała 5000 dolarów, a kamerzysta zapowiedział, że zmieni zawód.

Byłem przestraszony tym, co tak nagle stało się na scenie - mówił amerykańskim

dziennikarzom. Nie wiedziałem jak reagować‚ gdy ten rozpędzony i rozszalały

furiat nagle zaczął walić w moją kamerę. Takich scen w swojej karierze nie

kręciłem i wątpię, czy ktokolwiek kręcił! Deep Purple zagrali jeszcze dwa duże

koncerty w USA i powrócili do rodzimej Anglii.

http://www.paszczak000.private.pl/dp.htm

16.08.2004

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: