7 - Wir.pdf - Allan Cole & Chris Bunch - shadow69

Allan Cole & Chris Bunch

Wir

siódmy tom cyklu Sten

Przekład Tadeusz Malinowski

Wyd. ang. 1992

Wyd. pol. 1996

Ksi ę ga pierwsza

KONWEKCJA

Rozdział 1

Plac Khaqanów ukorzył się przed burzowymi chmurami pokrywającymi niebo

czernią. Pomiędzy nimi przedzierało się słabe słońce, wzniecając na

wznoszących się kopułach i budynkach błyski złota, zieleni i czerwieni.Plac

robił wielkie wraŜenie: dwadzieścia pięć kilometrów kwadratowych pokrytych

okazałymi budowlami, oficjalne serce Mgławicy Altaic. Na zachodnim krańcu

wznosił się ozdobny wachlarz Pałacu Khaqana - domu starego i gniewnego

Jochiańczyka, który rządził mgławicą od stu pięćdziesięciu lat. Przez

siedemdziesiąt pięć lat ten władca pracował nad swoim placem, marnując

miliony kredytów i godzin. To był pomnik jego samego i jego czynów - tych

prawdziwych i wymyślonych. Na jednym z odległych i rzadko odwiedzanych

krańców mieścił się mały park, mający upamiętnić jego ojca, pierwszego

Khaqana.Plac znajdował się w centrum stolicy planety Jochi, Rurik. Wszystko

w tym mieście było olbrzymie; mieszkańcy musieli stale biegać, przytłoczeni i

przeraŜeni rozmiarami wizji Khaqana.W Rurik panował tego dnia spokój i

cisza. Wilgotne ulice opustoszały. Obywatele tłoczyli się w swoich

mieszkaniach, aby przymusowo oglądać wydarzenia, które miały się

rozgrywać na ekranach telewizorów. Na całej planecie Jochi działo się to

samo.

W rzeczywistości na wszystkich zamieszkanych światach Mgławicy Altaic

ludzie i inne rozumne istoty zostały spędzone z ulic przez pojazdy z

głośnikami i skierowane do swoich siedzib. Wszyscy musieli włączyć

odbiorniki. Małe czerwone czujniki na dole ekranu badały wymagany poziom

natęŜenia ich uwagi. W całym mieście rozlokowano oddziały straŜników,

gotowych do otwarcia drzwi kopniakami i wywleczenia kaŜdej istoty, która nie

okazuje naleŜytego skupienia.W samej siedzibie Khaqana trzysta tysięcy istot

miało odegrać rolę świadków. Ich ciała stanowiły czarną plamę dookoła

krawędzi placu. Ciepło wydzielane przez tę Ŝywą masę wznosiło się w postaci

obłoków pary i podąŜało w kierunku kłębiących się chmur. Przez tłum

przebiegało ciągłe, nerwowe drŜenie. Nic nie zakłócało ciszy. Ani płacz

dziecka, ani kaszel starca.

Błyskawica rozjarzyła się ponad czterema złoconymi filarami, wytyczającymi

koniec placu i nad ogromnymi posągami, upamiętniającymi bohaterów Altaic i

ich czyny. Grzmot huczał i przetaczał się pod chmurami. Spokojny tłum nadal

trwał w milczeniu.Zgromadzeni w centrum placu Ŝołnierze trzymali broń w

pogotowiu, lustrując otoczenie w poszukiwaniu oznak zagroŜenia.

Za ich plecami złowieszczo wznosiła się Ściana Straceń.

SierŜant warknął rozkaz i oddział egzekucyjny postąpił naprzód, krocząc

cięŜko pod brzemieniem przytroczonych do pleców kaŜdej z istot pojemników.

Giętkie rury biegły z nich do dwumetrowych dysz.

Następny rozkaz, i dłonie obleczone w cienkie, ognioodporne rękawice

nacisnęły na spust miotaczy. Strugi płomieni wydobyły się z dysz. Palce w

rękawicach zwiększyły nacisk i powietrze wypełniło się rykiem ognia

eksplodującego naprzeciw Ściany Straceń.

śołnierze przytrzymywali spusty przez chwilę. Zgromadzonych omiotło

straszliwe gorąco i gryzący dym. Płomienie cięŜkimi falami waliły w ścianę. Na

sygnał sierŜanta wstrzymano ogień.Ściana Straceń pozostała nietknięta, poza

głęboką czerwienią rozgrzanego metalu. SierŜant splunął. W chwili dotknięcia

ściany ślina wyparowała. Obrócił się i uśmiechnął.

Oddział egzekucyjny wykonał swoje zadanie.Lunął nagły deszcz, mocząc

zbitą masę istot i zmieniając się w kłęby syczącej pary przy zetknięciu ze

ścianą. Znikł tak szybko, jak się pojawił, pozostawiając nieszczęśliwy tłum w

wilgotnym powietrzu.Tu i tam odzywały się podenerwowane szepty. Strach

był silniejszy niŜ przymus utrzymania ciszy.

- To juŜ czwarty raz w krótkim czasie - szczeknął młody Suzdal do swojej

towarzyszki. - Za kaŜdym razem, kiedy policja Jochi wali do drzwi, aby wywlec

kogoś na plac, mam wraŜenie, Ŝe teraz przyszli juŜ po nas. - Jego mały

pyszczek zmarszczył się ze strachu, ukazując ostre, szczękające zęby.

- Nie musisz się bać, kochanie - powiedziała jego towarzyszka. Futrzanym

garbkiem, który wznosił się ponad jej pyskiem pogłaskała swojego młodego

towarzysza, rozpylając uspokajające feromony. - Oni szukają tylko tych,

którzy mają coś wspólnego z czarnym rynkiem.

- Ale przecieŜ to dotyczy nas wszystkich - zaskowyczał przeraŜony Suzdal. -

Nie ma innego sposobu na Ŝycie. Umarlibyśmy z głodu, gdyby nie czarny

rynek.

- Cii, bo ktoś usłyszy - ostrzegła jego towarzyszka. - To zajęcie dla ludzi. Jak

długo zabijają Jochiańczyków i Torków, tak długo my pilnujmy własnego

nosa.

- Nic nie poradzę. To wygląda tak. jakby nadszedł dzień, który ludzie

nazywają Dniem Sądu Ostatecznego. Jakbyśmy wszyscy byli przeklęci. A

jaką mamy pogodę? KaŜdy o tym mówi. Nikt niczego takiego dotąd nie

widział. Nawet starszyzna twierdzi, Ŝe nigdy tak nie było na Jochi. Jednego

dnia mroŜący chłód. Duszący upał następnego. Burze śnieŜne. I jeszcze

powodzie i tornada. Kiedy wstałem dziś rano, zdawało mi się, Ŝe czuję

nadchodzącą wiosnę. A teraz? - Wskazał na cięŜkie, burzowe czarne chmury

pokrywające niebo.

- Sam siebie doprowadzasz do nerwowego wyczerpania - powiedziała

samica. - Nawet Khaqan nie jest w stanie kontrolować pogody.

- W końcu dobierze się i do nas. A wtedy... - Młody Suzdal zadrŜał. - Czy

znasz chociaŜ jedną straconą dotąd istotę, która miałaby na sumieniu coś

naprawdę powaŜnego?

- Oczywiście, Ŝe nie, kochanie. A teraz bądź juŜ cicho. Zaraz się skończy. - I

znów potarła garbkiem o jego futro, rozpylając więcej feromonów. Wkrótce

przestał szczękać zębami.

Nastąpił zgrzyt i łomot, z wielkich głośników zaczął wydobywać się ryk

muzyki, tak potęŜny, Ŝe listowie nielicznych drzew na placu zadrŜało od

uderzenia. Odziana w złote szaty

Gwardia Khaqana wyszła na zewnątrz i ustawiła się obok pałacu w szyku

przypominającym strzałę. U szczytu strzały znajdowała się latająca platforma

unosząca Khaqana na jego wysokim, złoconym tronie.Cała ta grupa

przemaszerowała na pozycję tuŜ obok Ściany Straceń. Platforma osiadła na

ziemi.Stary Khaqan zlustrował otoczenie podejrzliwymi, kaprawymi oczami.

Zmarszczył nos, kiedy poczuł smród, bijący od stojącego nieopodal tłumu.

Zawsze czujny zausznik zauwaŜył ten gest i spryskał władcę jego ulubionymi

perfumami o słodkim zapachu. Starzec wyciągnął z kieszeni bogato zdobioną

flaszkę mocnego alkoholu, odkorkował ją i pociągnął długi łyk. Poczuł w

Ŝyłach ogień. Serce przyspieszyło, a oczy rozjarzyły się entuzjazmem.

- Wyprowadzić ich - warknął.

Jego głos, choć starczy i drŜący, budził ogromny strach.

WzdłuŜ szeregu przekazywano szeptem rozkazy. Przed Ścianą Straceń

zaświstał metal na naoliwionych łoŜyskach, pojawiła się ogromna dziura.

Zahuczały maszyny i na powierzchnie, wyjechał szeroki pomost.

Od strony tłumu dał się słyszeć długi, drŜący pogłos, gdy widzowie ujrzeli

więźniów w łańcuchach, którzy mrugali oślepieni mdłym światłem. śołnierze

postąpili naprzód i poprowadzili czterdziestu pięciu ludzi - męŜczyzn i kobiety

- pod ścianę. Z muru wysunęły się metalowe klamry i przycisnęły skazańców.

Więźniowie patrzyli na Khaqana osłupiałymi oczami. Władca pociągnął

następny łyk ze swojej flaszki i zachichotał, rozgrzany alkoholem.

- Zróbcie, co do was naleŜy - powiedział.

Odziany w czarną szatę oskarŜyciel wystąpił z szeregu i zaczął wymieniać

nazwiska i czyny kaŜdego z tych nieszczęśników. Rejestr ich zbrodni

rozbrzmiewał z głośników: spisek w celu uzyskania korzyści... gromadzenie

racjonowanych dóbr... kradzieŜ ze sklepów dla elity Jochi... obraza urzędu... i

tak dalej, i tak dalej.

Stary Khaqan podnosił brew przy kaŜdym zarzucie, a potem kiwał głową i

uśmiechał się, gdy stwierdzano winę oskarŜonego.

Nareszcie lista dobiegła końca. OskarŜyciel wsunął kartkę do rękawa i obrócił

się, oczekując na decyzję władcy.

Starzec znowu pociągnął z flaszki i włączył swój mikrofon. Jego drŜący, ostry

głos wypełnił plac i huczał przez głośniki odbiorników w milionach domów

Mgławicy Altaic.

- Kiedy patrzę na wasze twarze, moje serce wypełnia się Ŝalem - powiedział. -

Ale takŜe i wstydem. Wszyscy jesteście Jochiańczykami... jak ja sam. Jako

wiodąca rasa Altaic, to właśnie Jochiańczycy powinni wskazywać innym

właściwą drogę poprzez dobry przykład. Co mają myśleć nasi ludzcy bracia,

Torkowie, słysząc o waszych złych uczynkach? A nasi niehumanoidalni

współobywatele, z ich słabszym kręgosłupem moralnym? Tak... Co mają

myśleć Suzdalowie i Bogazi, kiedy wy, Jochiańczycy - moi najcenniejsi

poddani - łamiecie prawo i naraŜacie całe nasze społeczeństwo przez swoją

chciwość?To są straszliwe czasy. Wiem o tym. Te długie lata walki z podłymi

Tahnijczykami. Cierpieliśmy, poświęcaliśmy się i umieraliśmy podczas tej

wojny. Ale bez względu na to, jak cięŜki był nasz los, staliśmy twardo przy

Wiecznym Imperatorze.A później - kiedy wierzyliśmy, Ŝe został zamordowany

przez nieprzyjaciół - stawialiśmy opór, pomimo niesprawiedliwych cięŜarów

nakładanych na nas przez tych, którzy spiskowali, aby zabić Imperatora i

rządzić na jego miejscu.Podczas tych wszystkich wydarzeń prosiłem was o

pomoc i poświęcenie, aby utrzymać naszą wspaniałą mgławicę bezpieczną

aŜ do powrotu Wiecznego Imperatora, w który wierzyłem przez cały ten

czas.Nareszcie stało się. Udało mu się pozbyć tej złej Rady. A potem

rozejrzał się dookoła, aby zobaczyć, kto pozostał wierny podczas jego

nieobecności. Odnalazł mnie - waszego Khaqana. Tak samo silnego i

lojalnego, jak podczas niemal dwustu lat. I zobaczył was, moje dzieci. I

uśmiechnął się. Od tej chwili Antymateria Dwa zaczęła znowu napływać.

Nasze fabryki jeszcze raz oŜyły. Nasze statki kosmiczne podąŜyły do wielkich

targowisk Imperium.Nadal jednak nie jest całkiem dobrze. Wojny tahnijskie i

działalność zdradzieckiej Rady powaŜnie nadszarpnęły zasoby Wiecznego

Imperatora. Nasze takŜe. Mamy przed sobą długie lata cięŜkiej pracy, zanim

Ŝycie stanie się na powrót normalne i dostatnie.Dopóki owe czasy nie

nadejdą, wszyscy musimy zacisnąć pasa w imię dobrobytu w przyszłości.

KaŜdy z nas cierpi teraz głód. Ale przynajmniej mamy dość poŜywienia, aby

przeŜyć. Nasze zaopatrzenie w AM2 jest bardziej niŜ szczodre, dzięki mojej

bliskiej przyjaźni z Imperatorem. Niestety, wystarcza jedynie na

podtrzymywanie handlu.

Khaqan przerwał na chwilę, aby zwilŜyć gardło łykiem alkoholu.

- Chciwość stanowi teraz największe przestępstwo w naszym małym

królestwie. Czy w takich czasach spekulacja i złodziejstwo nie jest

morderstwem na masową skalę?KaŜde ziarenko zboŜa, które kradniecie,

kaŜda kropla płynu, którą sprzedajecie na czarnym rynku jest odjęta od ust

dzieci, które na pewno umrą z głodu, jeśli chciwość nie zostanie ukarana. To

samo dotyczy zaopatrzenia w AM2 a takŜe surowców na narzędzia do

odbudowania naszego przemyski czy innych materiałów.Dlatego więc skazuję

was z cięŜkim sercem. Czytałem listy od waszych przyjaciół i rodzin,

błagających o moją litość. Płakałem nad kaŜdym. Naprawdę. Opowiadały one

smutne historie o ludziach, którzy zbłądzili. Istotach, które słuchały kłamstw

naszych wrogów albo popadły w złe towarzystwo.

Khaqan starł nieistniejącą łzę z suchych powiek.

- Lituję się nad kaŜdym z was. Ale muszę odepchnąć od siebie tę litość.

Inaczej postąpiłbym zbrodniczo i samolubnie.Tak więc mam obowiązek

skazać was na najbardziej hańbiącą śmierć, jako przykład dla tych, którzy

okaŜą się na tyle głupcami, aby ulec pokusom chciwości.Mogę uczynić jedno

małe ustępstwo na rzecz mojej słabości. I mam nadzieję, Ŝe moi poddani

wybaczą to, albowiem jestem stary i łatwo doznaję uczucia Ŝalu.

Pochylił się na swoim tronie, a kamera robiła najazd, dopóki jego twarz nie

wypełniła jednej strony ekranu na odbiornikach w domach. To była maska

współczucia. Na drugiej połowie ekranu widniały postacie czterdziestu pięciu

skazańców.

Głos Khaqana zabrzmiał oschle.

- Mówię to do was wszystkich razem i kaŜdego z osobna... Przykro mi.

Wyłączył swój mikrofon i odwrócił się do doradcy.

- A teraz szybko kończcie z tym. Nie chcę tu siedzieć, kiedy zacznie się

burza.

I oparł się wygodnie na tronie, aby patrzeć.

Wykrzyczano rozkazy i oddział egzekucyjny zajął swoje stanowisko.

Podniesiono lufy miotaczy ognia. Tłum westchnął głęboko. Więźniowie z

rezygnacją zwiesili głowy. Trzasnął grzmot z nisko zwieszonych chmur.

- Wykonać! - warknął Khaqan.

Miotacze ognia przebudziły się z rykiem. Olbrzymie płomienie ognia runęły na

Ścianę Straceń.

Niektóre istoty w tłumie odwróciły wzrok.

Przywódczyni sfory, Suzdalka o imieniu Youtang, warknęła z odrazą.

- Ten smród mnie dobija - szczeknęła. - Odrzuca mnie potem od jedzenia.

Wszystko smakuje jak pieczony Jochiańczyk.

- Ludzie śmierdzą wystarczająco paskudnie bez podgrzewania - zgodził się jej

towarzysz.

- Kiedy Khaqan zaczął te czystki - powiedziała Youtang - pomyślałam sobie:

no i co z tego? Jest tak wielu Jochiańczyków, moŜe to nieco zmniejszy ich

szeregi. Więcej zostanie dla nas, Suzdalów. Ale on nie popuszcza. I to

7 - Wir.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: