V.doc

(66 KB) Pobierz

V

Obudziły mnie pierwsze promienie wschodzącego słońca zakradające się do mojej sypialni. Jęknęłam tylko i przewróciłam się na drugi bok i jakie było moje zdziwienie kiedy ujrzałam siedzącego na brzegu mojego łóżko Carlisle.

- Dzień dobry kochanie- przywitał się ze mną czule jedną dłonią mierzwiąc mi pieszczotliwie moje włosy- I jak się czujesz?- zapytał

- Dobrze- odpowiedziałam zaskoczona przecież tutaj nie miał publiczności

- Cieszę się- odparł- Może Bello powinnaś się przebadać- zaczął ściszonym głosem

- Ale po co?- zapytałam- Wszystko jest ok.

- No tak dla pewność. Wczoraj mówiłaś, że było ci duszno jeszcze na dodatek byłaś taka blada, może zauważyłaś jakieś objawy… 

- Czego objawy? Sugerujesz, że co że mogę być w ciąży to chciałaś powiedzieć

- Powinnaś zrobić Bello test

- Nie ma potrzeby gdybym była w ciąży na pewno bym o tym wiedziała

- No dobrze skoro tak mówisz- powiedział wstając z łóżka- Wybieramy się na parę dni do Marsylii więc spakuj się- wyszedł zamykając drzwi nawet nie zdążyłam powiedzieć cokolwiek. Uczesałam staranie włosy, zrobiłam makijaż i zaczęłam się pakować na podróż wybrałam długą sukienkę w stylu boho. Wyszłam z pokoju i usiałam na sofie znajdującej się pod oknem niedługo po mnie Carlisle opuścił swoją sypialnie.

- Gotowa?- zapytał uśmiechając się szeroko. Wstałam z kanapy i podeszłam do niego on tymczasem ujął moją dłoń. Zjechaliśmy windą do holu gdzie czekali już na nas Marek i Heidi. Heidi uśmiechała się do mnie serdecznie powoli zaczęłam się nawet do niej przekonywać.

- To czekamy jeszcze tylko na Esme, Edwarda oraz Tanye- odrzekł Marek

Byłam w szoku że Carlisle postanowił wyjechać na wycieczkę w towarzystwie byłej  żony. Co prawda dla mnie to tez jest trochę niezręczna sytuacja że musze przebywać w towarzystwie Esme, ale przynajmniej  na kolacji nie ciskała we mnie wściekle spojrzenia tak jak robiła to Tanya. Edward pewnie nie chce zostawić matki samej w hotelu więc na pewno powiedział Carlisle że bez niej się nigdzie nie rusza a Carlisle chcąc się pogodzić z Edwardem machnął na to wszystko ręką i się zgodził. Po naszym ślubie narzekał, że nie może dogadać się z własnym synem i chciałby jakoś poprawić ich stosunki. A teraz miał motyw, żeby się z nim pogodzić w końcu jego syn i Tanya Denali są razem. Byłam tak pogrążona w rozmyślaniu o tym że nawet nie zauważyłam kiedy przybył Edward wraz z Esme. Carlisle uścisnął dłoń syna  i sympatycznie przywitał się z Esme. Kiedy mieliśmy już wychodzić z hotelu spostrzegłam, że brakuje Tany.

- A gdzie jest Tanya?- zapytałam patrząc na Edwarda

- Bardzo żałuję, że nie mogła z nami pojechać ale ma dzisiaj sesję fotograficzną- odparł przepuszczając mnie w drzwiach. Nareszcie jakaś dobra wiadomość pomyślałam. Weszliśmy do podstawionej przed hotelem limuzyny po dwudziestu minutach dojechaliśmy na lotnisko gdzie czekał na nas prywatny samolot. Jak zawsze Carlisle i Marek dyskutowali na temat szpitala, Heidi bezskutecznie próbowała nawiązać rozmowę z Esme ja w tym czasie przeglądałam vogue i zlazłam krótki wywiad z Tany Denali która chwaliła się swoim szczęściem i tym jaka to jest zakochana. Nie mogłam dłużej tego czytać rzuciłam gazetę na stolik znajdujący się obok mnie.

-Z kąt w tobie taka złość?- zapytał Edward siadając koło mnie

- Mam swoje powody- odparłam. To było nie do wytrzymania siedział tak blisko mnie że niemal sykaliśmy się ramionami czułam jego zapach, a moje serce pompowało więcej krwi niż dotychczas

- Wczoraj wyglądałaś naprawdę kiepsko mam nadzieję że już wszystko w porządku?

- Tak. Coś mi musiało wczoraj zaszkodzić – miałam wrażenie że zmusza się do rozmowy, ale mimo wszystko czułam na sobie jego spojrzenie chciałam obrócić głowę żeby się o tym przekonać w stu procentach, ale nie mam pojęcia co by się stało gdybym na niego spojrzała nie wiem czy umiałabym się powstrzymać tak bardzo pragnęłam jego dotyku tak bardzo chciałam żeby mnie przytulił.

 

EPW: 

Usiadłem koło Belli chciałem z nią porozmawiać wiedziałem że nasza ostatnia rozmowa była porażką . Bella cały czas unikała mojego wzroku. Pamiętam nasze rozmowy z czasu gdy nie wyszła jeszcze za Carlisle było całkowicie inaczej teraz cały czas kluczyła, albo wymigiwała się od odpowiedzi. Po paru próbach nawiązania głębszej rozmowy poddałem się. Czyżby naprawdę Bella mnie już nie kochała? Czy byłem dla niej obojętny?

 

BPW:

Długi nudny spacer po Marsylii później kolacja w hotelu. Carlisle i Marek postanowili, że zostaniemy tutaj trochę dłużej. Marek i Heidi siedzieli na huśtawce śmiejąc się i obejmując oni naprawdę byli ze sobą szczęśliwi. Nagle Carlisle dostał ważny telefon i musiał wyjść ja tym czasem postanowiłam napawać się widokiem. Delikatny wiatr muskał moją twarz i rozwiewał włosy.

- Pięknie tutaj- powiedział jakiś kobiecy głos otworzyłam oczy i zobaczyłam stojącą koło mnie Esme

- To prawda- odpowiedziałam jej

- Na pewno czujesz się w moim towarzystwie niezręcznie i doskonale cię rozumiem ale wiesz mi Bello życzę ci szczęścia z całego serca- słowa Esme mnie zaskoczyły

- Dziękuję

- Jesteś taka młoda pamiętaj idź za głosem serca- powiedziała delikatnie dotykając mojego ramienia czyżby Edward jej powiedział o nas a może się domyślała że nie jestem szczęśliwa z Carlisle. Po chwili wrócił Carlisle.

- Bello mogę cię prosić?- zapytał grzecznie

- Tak- odpowiedziałam i poszłam za nim weszliśmy do naszego pokoju

- Co myślałaś, że nigdy się nie dowiem- wrzeszczał moje serce zaczęło bić tak szybko że myślałam, że zaraz wyskoczy mi z piersi

- Carlisle…- gestem dłoni mnie powstrzymał

- Milcz!- krzyknął- Myślisz że tak łatwo będziesz mogła ode mnie odejść?!

- Co?

- Teraz nie udawaj głupiej przed wyjazdem do Paryża dzwoniłaś do adwokata przyznaj się -wrzeszczał chodząc po pokoju

Mój cały strach odpłynął. Myślałam, że się dowiedział o mnie i Edwardzie mało brakowało a sama bym mu to powiedziała a wtedy to bym sobie wbiła gwóźdź do trumny.

- No czekam!- krzyknął

- Tak dzwoniłam- odpowiedziałam- Ale..

- No jaką masz wymówkę po co dzwoniłaś do najlepszego adwokata od rozwodów w mieście co?!- wrzasnął i zrzucił ze stolika szklany wazon- Nawet nie przygotowałaś wymówki myślisz, że pozwolę ci odejść to się mylisz. Mam dość twojego zachowania albo będziesz zachowywać się jak moja żona albo..

- Albo co uderzysz mnie?!

- Zniszczę cię Bello i wtedy już żadnym szpitalu nie dostaniesz pracy będziesz skończona

- Nienawidzę cię- krzyknęłam a on się tylko zaśmiał

- Nigdy się ode mnie nie uwolnisz

- Nie będziesz mi rozkazywał a prędzej czy później i tak spotkamy się w sądzie

- Grozisz mi?

- Nie tylko ostrzegam że będziesz miał dwie sprawy a nie tylko jedną

- Nie tym tonem

- Bo co- wrzeszczeliśmy na siebie Carlisle podszedł do mnie i złapał mnie z całych sił za nadgarstki

- Zapamiętaj sobie nigdy nie odejdziesz- wyrwałam się z jego uścisku i wybiegłam czym prędzej z hotelu biegłam prosto na plażę byłam taka głupia wychodząc za niego. Teraz poznałam jego prawdziwą twarz usiadłam na rozgrzanym piasku i zaczęłam płakać wiedziałam że płacz tu niczego nie zmieni ale nie mogłam powstrzymać łez. Czułam, że to wszystko mnie przerasta nie miałam już siły na to wszystko Carlisle na pewno nie da mi rozwodu będzie robił wszystko aby wyszło tak jak on chce. Chciałam od niego uciec i biec ile sił w nogach na lotnisko i wrócić do stanów, ale nie miałam nawet przy sobie paszportu on go miał jakby wiedział że będę miała zamiar uciec. Bałam się byłam taka bezradna co miałam zrobić udawać że jest ok a potem wrócić z nim do USA i żyć w tym chorym związku. Gdyby dało się cofnąć  czas albo znać przyszłość to pewnie uciekłabym z tego pieprzonego ślubu tak jak w moim śnie co ja bym oddała żeby ten sen był prawdziwy. Czy Esme mogła coś przypuszczać i dlaczego od niego odeszła czy też ją bił?. Nagle przypomniałam sobie wyjazd do babci Edwarda i krótką rozmowę z Jane

„ - Pewnie nie możesz się doczekać ślubu?

- I to bardzo – odpowiedziałam jej.

- Nie chciałbym, Bello, żebyś to źle odebrała, ale nie powinnaś wychodzić za Carlisle’a. Nie to, że nie chce, żebyś wstąpiła do rodziny, ale Esme, jego poprzednia żona, nie bez powodu od niego odeszła. Przepraszam cię, nie powinnam tego mówić.”

Czy Jane wiedziała o wszystkim? O tym co Carlisle zrobił Esme. Zerwałam się na równe nogi biegłam prosto do hotelu przez łzy nie widzialń prawie jak biegnę ale to mnie nie powstrzymywało.  Weszłam do windy wcisnęłam trójkę a potem odszukałam numer pokoju zastukałam dwa razy nerwowo w drzwi. Po chwili drzwi otworzyły się…

 

EPW:

Carlisle i Bella opuścili nas ulatniając się dość szybko. Zacząłem tracić wiarę że uda mi się z nią porozmawiać w cztery oczy. Stałem tak na tarasie wpatrując się smętnie w wodę nagle podeszła do mnie moja mama gładząc mnie po plecach.

- Coś cię gryzie Edwardzie- bardziej to stwierdziła niż zapytała

- Dlaczego tak sądzisz?- zapytałem

- Przecież widzę nie oszukasz matki- powiedziała przytulając mnie do boku

- Wydaje ci się porostu się zamyśliłem

- Na temat Belli?!

- Co?- wrzasnąłem niemal z kąt ona wie- To by było niedorzeczne myśląc o żonie ojca- odparłem odsuwając się trochę od Esme.

- Przecież widzę kochanie jak na nią patrzysz- powiedziała delikatnie Esme

- Mamo patrzę jak na każdą inną osobę

- Elizabeth mi powiedziała co się zdarzyło w Irlandii. Byliście tam bardzo blisko. Bella to ta dziewczyna którą poznałeś przed wyjazdem do Azji prawda?

- Tak- odpowiedziałem zrezygnowany

- Nie wiem co mam ci nawet powiedzieć Edwardzie na pewno jest ci bardzo ciężko widząc ich razem tak mi przykro kochanie

- Mi też mamo, ale proszę cię nigdy więcej nie wracajmy już do tego jestem teraz szczęśliwy z Tanya a Bella jest żoną Carlisle każdy ułożył sobie życie na nowo nie rozdrapujmy starych ran- wyszedłem szybko z hotelu musiałem się przewietrzyć nie miałem pojęcia że Esme co kol wiek wie a w dodatku od Elizabeth. Już sam nie wiem co mam robić cierpieć do końca czy walczyć a potem leczyć rany?..

 

CPW:

Byłem wściekły na Bellę co ona myśli, że odejdzie zostawi mnie tak jak śmiecia nie doczekanie. Byłem bardzo wzburzony ale mimo wszystko postanowiłem wrócić do moich towarzyszy. Marek i Heidi tańczyli a Esme samotnie popijała wino na tarasie

- Będziesz miała coś przeciwko jeżeli się do ciebie przyłączę?- zapytałem nalewając kieliszek wina

- Nawet jeśli powiem nie to i tak zrobisz to co ty chcesz- odparła- Ale bardzo proszę możesz się ze mną napić

- Oj Esme uszanowałbym twoją odmowę i odszedłbym

- Z kąt taka zmiana?- zapytała

- Ludzie się zmieniają. Ty też się zmieniłaś

- To prawda parę lat z tobą dało mi porządną szkołę przetrwania, ale ty Carlisle na pewno się nie zmieniłeś pod tą maską jest prawdziwy Carlisle który tylko czeka aż kurtyna zajdzie.

- Imponujące…- stwierdziłem

- Same fakty- powiedziała upijając wino

- Nie chce się kłócić Esme z tobą myślałem że wszystko już sobie wyjaśniliśmy

- Ja też nie mam ochoty na dyskusję z tobą i mam nadzieję że chociaż raz w życiu powiedziałeś prawdę o sobie że się zmieniłeś

- Bo tak jest

- Nie, nie jest robisz to samo Belli co i mi

- Co sugerujesz?- zapytałem już trochę zdenerwowany

- Mówiłeś, że kochasz, szanujesz a potem zabraniasz wszystkiego pracować spotykać się z rodziną, znajomymi zamykasz w klatce, traktujesz jak własność pełna kontrola widzę to po niej jej niechęć do ciebie. I co czy ten Carlisle znikł? Nie. On nadal tu jest. Przypomnij sobie co było dalej. Mam nadzieję chcę w to wierzyć że jej tego nie zrobisz bo nikomu nie życzę takiego piekła jakie ty mi zgotowałeś i pomyśleć, że cię kochałam i wierzyłam przez te lata w nas. Zastanów się nad sobą. .. Dobranoc Carlisle.

- Dobranoc Esme- odpowiedziałem i odprowadziłem ją wzrokiem do drzwi co ona sobie wyobraża mówiąc mi to wszystko będę robił w swoim związku co będę chciał. Nie chciałem się z nią kłócić bo wiem że ma bardzo dobry stosunek z Edwardem wytrzymałem to tylko dla tego nie potrzebuje tez kłócić się z własnym synem.

- Ale proszę mnie przepuścić co pan sobie w ogóle wyobraża- usłyszałem jakiś głos za sobą odwróciłem się i zobaczyłem moją matkę Elizabeth co ona tu robiła?

- Carlisle powiedz mu, żeby mnie przepuścił!- wrzasnęła na mnie. Pokazałem ochroniarzowi gestem żeby ją wpuścił

- Co ty tu robisz mamo?- zapytałem odsuwając jej krzesło

- Jak to co przyjechałem na wakacje- odparła- Gdybyś pamiętał jeszcze o własnych rodzicach na pewno wiedziałbyś, że ja i twój ojciec pobraliśmy się właśnie w Marsylii i niedługo będziemy obchodzić rocznicę ślubu i dla twojej wiadomości mój synu co roku od śmierci twojego ojca tu przylatuję.

- Rzeczywiście. Mam teraz tyle na głowie, że musiało mi wylecieć

- Jeszcze jesteś z Bella? Czy cię już zostawiła?

- Nadal jesteśmy małżeństwem szczęśliwym małżeństwem!- powiedziałem przez zaciśnięte zęby

- Jakoś z Esme nie potrafiłeś stworzyć udanej rodziny a teraz ci to tak dobrze wychodzi

- Żebyś wiedziała..

- Po tym co zrobiłeś Esme powinnam cię wydziedziczyć i nie odzywać się do ciebie do końca życia, ale nie; ty mnie tylko tolerujesz dlatego że wiesz gdy dostaniesz połowę majątku

- Bardzo cię proszę skończ na temat moje życia- wkurzyłem się trochę

- Prawda w oczy kolę?! W jakim celu przyjechałeś do Marsylii?

- Byliśmy w Paryżu na otwarci hotelu który twój wnuk zrobił projekt i postanowiliśmy wybrać się na małą wycieczkę

-A co właśnie słychać u Edwarda?- zapytała

- Możesz go o to sama spytać jest tu razem z Esme

- Wybaczył ci?

- Mamo chyba powiedziałem że nie mam zamiaru na ten temat rozmawiać. Jutro możesz zjeść z nami śniadanie a teraz dobranoc- wyszedłem z restauracji wkurzony czy oni się wszyscy na mnie uwzięli.

 

BPW:

- Musisz mi pomóc- szepnęłam ocierając ręką łzy

- Co się stało?- zapytała Esme wpuszczając mnie do środka

- Tak strasznie mi głupio prosić cię o pomoc, ale ja naprawdę nie wiem co mam już robić- zaszlochałem

- Bello, ale co się stało- zapytała troskliwie a ja cały czas płakałam

- On jest potworem- powiedziałam przez łzy

- Usiądź- powiedziała wskazując kanapę w rogu pokoju usiadłam i zaczęłam jeszcze bardziej płakać

- Powiesz mi co się stało?- zapytała delikatnie siadając koło mnie

- Ja już z nim nie wytrzymam traktuje mnie jak zabawkę, zabrania mi wszystkiego robi wszystko pod publikę udaję kochającego męża przy ludziach a gdy nie ma nikogo są ciągłe krzyki i wrzaski. Dowiedziała się dzisiaj że dzwoniłam do adwokata powiedział mi- zaczęłam jeszcze bardziej płakać

- Ciii- uspokajała mnie Esme

- Powiedział że jak odejdę to mnie zniszczy- rozpłakałam się na dobre

- Tak mi przykro Bello że ciebie też to spotkało- powiedziała obejmując mnie

- Co on ci zrobił że też odeszłaś?- zapytałam zapłakana

- To samo co tobie przez parę lat trwałam w tym wszystkim wysłuchując tych zakazów i nakazów aż zaczął mnie bić traktować jak zabawkę robił awantury o wszystko nawet o to jak się ubrałam albo czym bawił się Edward aż w końcu nie wytrzymałam zrobiłam do głównie dla Edwarda, któregoś wieczoru tak mnie pobił że wylądowałam w szpitalu a oberwałam za to że nie poszłam na jakiś głupi bankiet. Gdyby nie Elizabeth nie wiem jakby się to skończyło to ona mi pomogła Carlisle zgodził się na rozwód oraz na to abym ja wychowywała Edwarda a ja w zamian miałam go nie oskarżyć za pobicie poszłam na ten układ. Na początku nie chciała się zgodzić żeby ja miało prawo do opieki nad Edwardem wtedy Elizabeth zagroziła mu że go zaskarżę i się ugiął ale synem interesował się tylko przez dwa lata a potem zniknął a ja nie miałam nić przeciwko.

- A ja dałam się omotać na te jego piękne oczy

- Wierzyłam w to Bello że się zmieni

- Ale tak nie jest Esme ja już dłużej tak nie mogę pomóż mi proszę

- O to co zrobimy…

 

EPW:

Chodziłem po plaży zastanawiając się co mam zrobić . W końcu zebrałem się w sobie i postanowiłem z nią porozmawiać ruszyłem w stronę hotelu teraz albo nigdy pomyślałem byłem na to gotowy oczekiwałem szczerej rozmowy. Wchodziłem do hotelu Bella właśnie schodziła ze schodów kierując się w stronę tarasów.

- Bella- krzyknąłem ale mnie nie usłyszała więc podążyłem za nią miałem wejść już na taras gdy zobaczyłem tam Carlisle i Belle

- Tak bardzo cię przepraszam- zaczęła Bella i spuściła głowę- Nie wiem dlaczego to zrobiłam byłam na ciebie wtedy taka wściekła pod wpływem emocji złapałam ten telefon i zadzwoniłam. Wiem zachowywałam się czasami okropnie ale to dla tego że byłam zła przecież wiesz jak bardzo cię kocham.

- Bello ja też ciebie przepraszam więcej tego nie rób nie mogę cię kochanie stracić. Przecież wiesz że cię kocham 

- Ja ciebie też kocham i to bardzo

- Nie bo ja cie bardziej kocham- zaczął Carlisle

- Nie bo ja- powiedziała Bella obejmując go za szyję- I postaram się być lepszą żoną a wiesz dla czego bo jesteś dla mnie wszystkim i cię kocham- Carlisle ujął jej twarz w dłonie i zaczęli się całować po chwili oderwali się od siebie Carlisle szepnął jej coś do ucha a ona się tylko zaśmiała i pocałowała go jeszcze raz, a potem odeszli.

Ona go kocha a ja wyobrażałem sobie bóg wie co. Byłem skończonym idiotą. Muszę postąpić tak jak ona i zapomnieć.

 

 

( Tekst jest nie sprawdzony ponieważ nie posiadamy bety. Bardzo przepraszamy za wszelki błędy następny rozdział wkrótce. Ten został napisany dzisiaj miałyśmy takie natchnienie więc postanowiłyśmy pisać bo wiemy że minęło dużo czasu od ostatniego wstawienia rozdziału. Bardzo prosimy o wasze komentarze i uwagi co do rozdziału)      

 

  

 

 

 

 

  

              

        

Zgłoś jeśli naruszono regulamin