V.pdf
(
152 KB
)
Pobierz
<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/strict.dtd">
V
Obudziły mnie pierwsze promienie wschodzącego słońca zakradające się do
mojej sypialni. Jęknęłam tylko i przewróciłam się na drugi bok i jakie było moje
zdziwienie kiedy ujrzałam siedzącego na brzegu mojego łóżko Carlisle.
- Dzień dobry kochanie- przywitał się ze mną czule jedną dłonią mierzwiąc mi
pieszczotliwie moje włosy- I jak się czujesz?- zapytał
- Dobrze- odpowiedziałam zaskoczona przecież tutaj nie miał publiczności
- Cieszę się- odparł- Może Bello powinnaś się przebadać- zaczął ściszonym
głosem
- Ale po co?- zapytałam- Wszystko jest ok.
- No tak dla pewność. Wczoraj mówiłaś, że było ci duszno jeszcze na dodatek
byłaś taka blada, może zauważyłaś jakieś objawy…
- Czego objawy? Sugerujesz, że co że mogę być w ciąży to chciałaś powiedzieć
- Powinnaś zrobić Bello test
- Nie ma potrzeby gdybym była w ciąży na pewno bym o tym wiedziała
- No dobrze skoro tak mówisz- powiedział wstając z łóżka- Wybieramy się na
parę dni do Marsylii więc spakuj się- wyszedł zamykając drzwi nawet nie
zdążyłam powiedzieć cokolwiek. Uczesałam staranie włosy, zrobiłam makijaż i
zaczęłam się pakować na podróż wybrałam długą sukienkę w stylu boho.
Wyszłam z pokoju i usiałam na sofie znajdującej się pod oknem niedługo po
mnie Carlisle opuścił swoją sypialnie.
- Gotowa?- zapytał uśmiechając się szeroko. Wstałam z kanapy i podeszłam do
niego on tymczasem ujął moją dłoń. Zjechaliśmy windą do holu gdzie czekali
już na nas Marek i Heidi. Heidi uśmiechała się do mnie serdecznie powoli
zaczęłam się nawet do niej przekonywać.
- To czekamy jeszcze tylko na Esme, Edwarda oraz Tanye- odrzekł Marek
Byłam w szoku że Carlisle postanowił wyjechać na wycieczkę w towarzystwie
byłej żony. Co prawda dla mnie to tez jest trochę niezręczna sytuacja że musze
przebywać w towarzystwie Esme, ale przynajmniej na kolacji nie ciskała we
mnie wściekle spojrzenia tak jak robiła to Tanya. Edward pewnie nie chce
zostawić matki samej w hotelu więc na pewno powiedział Carlisle że bez niej
się nigdzie nie rusza a Carlisle chcąc się pogodzić z Edwardem machnął na to
wszystko ręką i się zgodził. Po naszym ślubie narzekał, że nie może dogadać się
z własnym synem i chciałby jakoś poprawić ich stosunki. A teraz miał motyw,
żeby się z nim pogodzić w końcu jego syn i Tanya Denali są razem. Byłam tak
pogrążona w rozmyślaniu o tym że nawet nie zauważyłam kiedy przybył
Edward wraz z Esme. Carlisle uścisnął dłoń syna i sympatycznie przywitał się z
Esme. Kiedy mieliśmy już wychodzić z hotelu spostrzegłam, że brakuje Tany.
- A gdzie jest Tanya?- zapytałam patrząc na Edwarda
- Bardzo żałuję, że nie mogła z nami pojechać ale ma dzisiaj sesję fotograficzną-
odparł przepuszczając mnie w drzwiach. Nareszcie jakaś dobra wiadomość
pomyślałam. Weszliśmy do podstawionej przed hotelem limuzyny po
dwudziestu minutach dojechaliśmy na lotnisko gdzie czekał na nas prywatny
samolot. Jak zawsze Carlisle i Marek dyskutowali na temat szpitala, Heidi
bezskutecznie próbowała nawiązać rozmowę z Esme ja w tym czasie
przeglądałam vogue i zlazłam krótki wywiad z Tany Denali która chwaliła się
swoim szczęściem i tym jaka to jest zakochana. Nie mogłam dłużej tego czytać
rzuciłam gazetę na stolik znajdujący się obok mnie.
-Z kąt w tobie taka złość?- zapytał Edward siadając koło mnie
- Mam swoje powody- odparłam. To było nie do wytrzymania siedział tak
blisko mnie że niemal sykaliśmy się ramionami czułam jego zapach, a moje
serce pompowało więcej krwi niż dotychczas
- Wczoraj wyglądałaś naprawdę kiepsko mam nadzieję że już wszystko w
porządku?
- Tak. Coś mi musiało wczoraj zaszkodzić – miałam wrażenie że zmusza się do
rozmowy, ale mimo wszystko czułam na sobie jego spojrzenie chciałam obrócić
głowę żeby się o tym przekonać w stu procentach, ale nie mam pojęcia co by się
stało gdybym na niego spojrzała nie wiem czy umiałabym się powstrzymać tak
bardzo pragnęłam jego dotyku tak bardzo chciałam żeby mnie przytulił.
EPW:
Usiadłem koło Belli chciałem z nią porozmawiać wiedziałem że nasza ostatnia
rozmowa była porażką . Bella cały czas unikała mojego wzroku. Pamiętam
nasze rozmowy z czasu gdy nie wyszła jeszcze za Carlisle było całkowicie
inaczej teraz cały czas kluczyła, albo wymigiwała się od odpowiedzi. Po paru
próbach nawiązania głębszej rozmowy poddałem się. Czyżby naprawdę Bella
mnie już nie kochała? Czy byłem dla niej obojętny?
BPW:
Długi nudny spacer po Marsylii później kolacja w hotelu. Carlisle i Marek
postanowili, że zostaniemy tutaj trochę dłużej. Marek i Heidi siedzieli na
huśtawce śmiejąc się i obejmując oni naprawdę byli ze sobą szczęśliwi. Nagle
Carlisle dostał ważny telefon i musiał wyjść ja tym czasem postanowiłam
napawać się widokiem. Delikatny wiatr muskał moją twarz i rozwiewał włosy.
- Pięknie tutaj- powiedział jakiś kobiecy głos otworzyłam oczy i zobaczyłam
stojącą koło mnie Esme
- To prawda- odpowiedziałam jej
- Na pewno czujesz się w moim towarzystwie niezręcznie i doskonale cię
rozumiem ale wiesz mi Bello życzę ci szczęścia z całego serca- słowa Esme
mnie zaskoczyły
- Dziękuję
- Jesteś taka młoda pamiętaj idź za głosem serca- powiedziała delikatnie
dotykając mojego ramienia czyżby Edward jej powiedział o nas a może się
domyślała że nie jestem szczęśliwa z Carlisle. Po chwili wrócił Carlisle.
- Bello mogę cię prosić?- zapytał grzecznie
- Tak- odpowiedziałam i poszłam za nim weszliśmy do naszego pokoju
- Co myślałaś, że nigdy się nie dowiem- wrzeszczał moje serce zaczęło bić tak
szybko że myślałam, że zaraz wyskoczy mi z piersi
- Carlisle…- gestem dłoni mnie powstrzymał
- Milcz!- krzyknął- Myślisz że tak łatwo będziesz mogła ode mnie odejść?!
- Co?
- Teraz nie udawaj głupiej przed wyjazdem do Paryża dzwoniłaś do adwokata
przyznaj się -wrzeszczał chodząc po pokoju
Mój cały strach odpłynął. Myślałam, że się dowiedział o mnie i Edwardzie mało
brakowało a sama bym mu to powiedziała a wtedy to bym sobie wbiła gwóźdź
do trumny.
- No czekam!- krzyknął
- Tak dzwoniłam- odpowiedziałam- Ale..
- No jaką masz wymówkę po co dzwoniłaś do najlepszego adwokata od
rozwodów w mieście co?!- wrzasnął i zrzucił ze stolika szklany wazon- Nawet
nie przygotowałaś wymówki myślisz, że pozwolę ci odejść to się mylisz. Mam
dość twojego zachowania albo będziesz zachowywać się jak moja żona albo..
- Albo co uderzysz mnie?!
- Zniszczę cię Bello i wtedy już żadnym szpitalu nie dostaniesz pracy będziesz
skończona
- Nienawidzę cię- krzyknęłam a on się tylko zaśmiał
- Nigdy się ode mnie nie uwolnisz
- Nie będziesz mi rozkazywał a prędzej czy później i tak spotkamy się w sądzie
- Grozisz mi?
- Nie tylko ostrzegam że będziesz miał dwie sprawy a nie tylko jedną
- Nie tym tonem
- Bo co- wrzeszczeliśmy na siebie Carlisle podszedł do mnie i złapał mnie z
całych sił za nadgarstki
- Zapamiętaj sobie nigdy nie odejdziesz- wyrwałam się z jego uścisku i
wybiegłam czym prędzej z hotelu biegłam prosto na plażę byłam taka głupia
wychodząc za niego. Teraz poznałam jego prawdziwą twarz usiadłam na
rozgrzanym piasku i zaczęłam płakać wiedziałam że płacz tu niczego nie zmieni
ale nie mogłam powstrzymać łez. Czułam, że to wszystko mnie przerasta nie
miałam już siły na to wszystko Carlisle na pewno nie da mi rozwodu będzie
robił wszystko aby wyszło tak jak on chce. Chciałam od niego uciec i biec ile sił
w nogach na lotnisko i wrócić do stanów, ale nie miałam nawet przy sobie
paszportu on go miał jakby wiedział że będę miała zamiar uciec. Bałam się
byłam taka bezradna co miałam zrobić udawać że jest ok a potem wrócić z nim
do USA i żyć w tym chorym związku. Gdyby dało się cofnąć czas albo znać
przyszłość to pewnie uciekłabym z tego pieprzonego ślubu tak jak w moim śnie
co ja bym oddała żeby ten sen był prawdziwy. Czy Esme mogła coś
przypuszczać i dlaczego od niego odeszła czy też ją bił?. Nagle przypomniałam
sobie wyjazd do babci Edwarda i krótką rozmowę z Jane
„
- Pewnie nie możesz się doczekać ślubu?
- I to bardzo – odpowiedziałam jej.
- Nie chciałbym, Bello, żebyś to źle odebrała, ale nie powinnaś wychodzić za
Carlisle’a. Nie to, że nie chce, żebyś wstąpiła do rodziny, ale Esme, jego
poprzednia żona, nie bez powodu od niego odeszła. Przepraszam cię, nie
powinnam tego mówić.”
Czy Jane wiedziała o wszystkim? O tym co Carlisle zrobił Esme. Zerwałam się
na równe nogi biegłam prosto do hotelu przez łzy nie widzialń prawie jak biegnę
ale to mnie nie powstrzymywało. Weszłam do windy wcisnęłam trójkę a potem
odszukałam numer pokoju zastukałam dwa razy nerwowo w drzwi. Po chwili
drzwi otworzyły się…
EPW:
Carlisle i Bella opuścili nas ulatniając się dość szybko. Zacząłem tracić wiarę że
uda mi się z nią porozmawiać w cztery oczy. Stałem tak na tarasie wpatrując się
smętnie w wodę nagle podeszła do mnie moja mama gładząc mnie po plecach.
- Coś cię gryzie Edwardzie- bardziej to stwierdziła niż zapytała
- Dlaczego tak sądzisz?- zapytałem
- Przecież widzę nie oszukasz matki- powiedziała przytulając mnie do boku
- Wydaje ci się porostu się zamyśliłem
- Na temat Belli?!
Plik z chomika:
PseudoFF
Inne pliki z tego folderu:
VI.pdf
(265 KB)
V.pdf
(152 KB)
V.doc
(66 KB)
Rozdział 4.pdf
(103 KB)
IV.docx
(20 KB)
Inne foldery tego chomika:
Irish Dream
Vetus Temporibus
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin