Aby wygenerować plik postscriptowy należy mieć zainstalowany w systemie operacyjnym driver do jakiegokolwiek urzšdzenia postscriptowego. Najlepiej aby był to driver preferowany przez nawietlarnię, jeli go nie mamy to w każdym systemie operacyjnym PC i MAC znajdujš się drivery do nawietlarki Linotronic. Driver do nawietlarki Herkules PRO możesz pobrać tutaj lub otrzymać w naszej siedzibie. Instaluje się go tak jak dowolnš drukarkę z tš różnicš, że jako port wyjciowy podajemy plik (ang. file) . Pliki *.PPD obecne w pakiecie instalacyjnym należy ręcznie przekopiować do istniejšcego już katalogu zawierajšcego podobne pliki - dotyczy programów firm Aldus, Adobe, Macromedia. Jeli driver został zainstalowany wystarczy teraz wydruk z dowolnego programu graficznego skierować na nawietlarkę - w rezultacie otrzymamy plik postscriptowy. Przed utworzeniem pliku konieczne będzie jeszcze podanie kilku ważnych parametrów dla programu generujšcego plik i dla operatora nawietlarki: orientacja strony Może być pionowa (ang. portrait) lub pozioma (ang. landscape) ale zawsze musi być zgodna z orientacjš strony w projekcie pracy. Opcja obróć (ang. transverse) w naszym przypadku nie ma znaczenia. W przypadku programu CorelDRAW działajšcego pod Windows 9.x przy formatach własnych użytkownika większych od A3extra należy je projektować i wysyłać w orientacji pionowej gdyż inaczej grozi to otrzymaniem pustej strony. format papieru Powinien być conajmniej taki jak format strony w projekcie. Można wybrać który z dostępnych formatów z szeregu A i B lub wpisać własny (ang. custom) . Należy wtedy w polu szerokoć (ang. width) wprowadzić wielkoć krótszego boku strony a w polu długoć (ang. length) dłuższego. Gdy chcemy aby program graficzny dodał do naszej pracy pasery, opisy kolorów i linie cięć należy w przypadku formatu strony A lub B wysłać jš na odpowiedni dla niej większy format extra lub powiększyć format definiowany samodzielnie o ok. 15 mm dla każdego boku. Linie cięć będš zawsze wskazywały na wymiar strony netto zadany w projekcie pracy. Tak więc jeli chcemy zrobić tzw. spady, wystarczy powiększyć obiekty dotykajšce krawędzi strony tak aby wystawały poza niš. separacja kolorów Zaznaczenie tej opcji spowoduje rozseparowanie wszystkich kolorów w projekcie na kolory podstawowe CMYK oraz jeli zostały użyte na kolory dodatkowe PANTONE. Dla każdego z nich uzyskamy oddzielnš kliszę. Istotne jest aby każda otrzymana klisza zawierała opis koloru, którego jest wycišgiem. Można tego dokonać automatycznie z poziomu programu graficznego włšczajšc opcję opis kolorów (ang. color names, job information) lub ręcznie umieszczajšc na marginesie projektu opis koloru napisany czcionkš włanie w tym kolorze. Jeli chcemy zaopatrzyć pracę we własne pasery należy je narysować cienkš liniš w kolorze będšcym złożeniem 100% wszystkich kolorów podstawowych CMYK. Inny parametr zwišzany z separacjš kolorów to opcja nadruku czerni (ang. overprint black) powodujšca, że pod elemenetami w kolorze czarnym (np. napisami) nie będzie wybrań w innych kolorach. liniatura, kšty rastra Liniatura (ang. screen frequency) podawana jest w liniach na cal [lpi] (ang. lines per inch) i okrela gęstoć rastra. Jej wartoć zależy m.in. od metody druku, rodzaju podłoża. Dla sitodruku stosuje się małe wartoci rzędu 40-60 lpi a dla druku offsetowego 120, 150 a nawet 175 lpi. Kšty rastra muszš być odpowiednie dla poszczególnych kolorów. Zalecamy klasyczny zestaw kštów, tj. 75° lub 15° dla CYAN, 15° lub 75° dla MAGENTA, 0° dla YELLOW i 45° dla BLACK. Nasz RIP gwarantuje przy nich uzyskanie bezmorowych diapozytywów. rozdzielczoć Podajemy jš w punktach na cal [dpi] (ang. dots per inch) . Rozdzielczoć to możliwoć odwzorowania pewnej iloci punktów na danym odcinku czyli inaczej dokładnoć oczekiwana od nawietlarki. Najbardziej popularne rozdzielczoci to 1200 lub 1270 dpi oraz 2400 lub 2540 dpi. Najbardziej precyzyjne nawietlarki (np. Herkules PRO) potrafiš wygenerować rozdzielczoć ponad 5000 dpi (czyli 200 punktów na milimetr). Im wyższa rozdzielczoć tym dłuższy czas wiecenia i droższa usługa - a zatem trzeba rozważnie dobrać ten parametr. Mniej dowiadczeni powinni kierować się zasadš, że rozdzielczoć nawietlania powinna być conajmniej równa wartoci liniatury pomnożonej przez 16. W praktyce często stosuje się mniejszš rozdzielczoć niż wymagana mimo, że w ten sposób ogranicza się liczbę możliwych do uzyskania stopni szaroci. Rozdzielczoć nawietlania podajemy na druku zlecenia w nawietlarni. Podanie jej wartoci w pliku postscriptowym ma tylko sens w systemach Windows NT i Mac i powinno być wtedy zgodne z tym na zleceniu. czcionki Podczas generowania pliku postscriptowego należy zawsze zawrzeć w nim używane w projekcie czcionki. Robi się to włšczajšc opcję dołšcz czcionki (ang. include fonts) . W programie CorelDRAW do wersji 5.0 włšcznie należy dodatkowo w pliku konfiguracyjnym corelfnt.ini lub coreldrw.ini w sekcji [PSResidentFonts] zastšpić cyfry 1 i 3 przy nazwach krojów na 0. W następnych wersjach programu ten problem nie istnieje. Nie zalecamy zamiany wszystkich tekstów w projekcie na krzywe, gdyż powoduje to powstanie bardzo skomplikowanych krzywych, które mogš się wogóle nie nawietlić z powodu ograniczeń w programie generujšcym plik postscriptowy. Nie powinnimy także używać w projekcie tzw. czcionek systemowych czyli Arial, Courier, Times, gdyż systemy operacyjne w wersjach angielskich zastępujš je czcionkami pobranymi z urzšdzeń postscriptowych a te nie majš polskich znaków diakrytycznych. offset, negatyw Funkcja lustro (ang. offset) oznacza nawietlenie lustrzanego odbicia obrazu i wymagana jest w druku offsetowym. Natomiast w przypadku druku technikš sitodruku nie powinno się odwracać obrazu. Funkcja negatyw używana jest np. we fleksografii i powoduje uzyskanie obrazu negatywowego. Powyższe dwa parametry lepiej jest zaznaczyć na druku zlecenia a nie w programie. Daje to nam gwarancję prawidłowego zadziałania i unikamy w ten sposób możliwoci podwójnego zaznaczenia tych parametrów co spowodowałoby wzajemne ich zniesienie się. Najczęstsze błędy Poniżej przedstawiamy najczęciej spotykane błędy pojawiajšce się przy nawietlaniu. Przyczynš tych błędów sš niedocišgnięcia programów używanych do projektowania publikacji. Zaznajomienie się z przypadkami w jakich występujš pozwoli Wam na uniknięcie wielu "wpadek". Dodatkowo zachęcamy do odwiedzania stron producentów oprogramowania na których znaleć można uaktualnienia i poprawki do ich produktów (np. do popularnego programu CorelDRAW pojawiajš się na ogół po dwa upgrade'y). Dobrym ródłem wiedzy na temat programów DTP jest też lista dyskusyjna pl.comp.dtp oraz witryna www.dtp.pl Czekamy na Wasze zgłoszenia dotyczšce odkrytych przez Was błędów i sposobów radzenia sobie z nimi. Można je przesyłać e-mailem. zła jakoć zdjęć - ciemnobure kolory Zdjęcia użyte w pracy miały paletę barw z modelu kolorów RGB a nie CMYK. Niektóre wersje programu CorelDRAW (np. 3, 4 i 5) bardzo kiepsko separujš zdjęcia RGB w czasie generowania pliku postscriptowego. Zdjęcia w formacie RGB należy wczytać do Photoshopa, zamienić na CMYK i dopiero importować do tego programu. zła jakoć zdjęć - pikselizacja Zdjęcia zostały znacznie (powyżej 200%) powiększone lub pochodzš z Internetu, gdzie przeważnie majš one rozdzielczoć 72 dpi - o wiele za małš do zastosowań w poligrafii. Zdjęcia powinny być w rozdzielczoci dwukrotnie większej niż liniatura stosowana do nawietlania (czyli np. zdjęcie 300 dpi dla nawietlania 150 lpi). Nie należy także stosować zdjęć w formacie JPG z powodu zbyt niskiej jakoci. Ilustracje typu kreskowego (np. komiksy) powinny mieć rozdzielczoć skanowania zbliżonš do rozdzielczoci nawietlania czyli minimum 600 dpi. kod kreskowy w 4 kolorach zamiast w czarnym Kod kreskowy traktowany jest często w programach wektorowych jako specyficzny obiekt OLE i stosowany jest w nim kolor czarny ale z modelu RGB. Podczas wysyłania pliku jest on separowany na cztery składowe w modelu CMYK. Taki kod może być niemożliwy do odczytania przez czytniki kodów. Należy wyeksportować kod do jakiegokolwiek formatu wektorowego, ponownie go zaimportować i wtedy, gdy jest już edytowalny zmienić mu wypełnienie na kolor czarny z modelu CMYK. widoczne paskowanie w fontannach Niektóre programy (np. starsze wersje Freehanda) majš z góry ograniczonš liczbę możliwych przejć tonalnych do 256. Jeżeli tak nie jest to należy upewnić się czy dobrze dobralimy rozdzielczoć nawietlania do stosowanej liniatury (reguła: rozdzielczoć nawietlania=liniatura x 16). W niektórych przypadkach wygenerowanie gładkiego przejcia tonalnego jest wogóle niemożliwe z przyczyn czysto matematycznych np. przejcie z 50% czerni do 52% czerni na odcinku 20 cm. Bardzo efektowne fontanny można wygenerować w programie Photoshop i dodatkowo zmiękczyć je dodajšc szum (ang. noise) . dodatkowe puste strony W wersji 5 Corela przy stosowaniu automatycznego (w momencie generowania pliku PS) powielania i pozycjonowania użytków na arkuszu i przy włšczonej separacji kolorów powstaje dodatkowa, pišta, pusta strona. Należy zastosować nowszš wersję programu. jednakowe kšty rastra w jednym z użytków Błšd pojawiajšcy się w przypadku j.w. i przejawiajšcy się tym, że niektóre z użytków majš jednakowe kšty rastra 45° we wszystkich kolorach. niespasowanie obrazu z jego maskš Jeżeli zamierzamy użyć w programie wektorowym obraz w formacie TIF lub PSD z maskš przeroczystoci to wszelkie skalowania i obroty najlepiej wykonać jest w programie malarskim i dopiero póniej zaimportować. Gdy operacje te wykonujemy w programie wektorowym może zdarzyć się, że maska nie przeskaluje się lub nie obróci w tym samym stopniu co obraz. ...
Raom