200200410.pdf

Nr 200

P A ź DZIERNIK 2004

P RZYGOTOWANIE S ERCA D O S ŁUŻBY

Przygotujcie wasze serca PANU i służcie tylko Jemu — 1 Sam. 7: 3

Z AWSZE powinniśmy doceniać Boską życzli-

Dokładna analiza pokuty w stosunku do

grzechu ujawnia, że ma ona siedem części, jak to

jest wskazane w Piśmie Świętym:

wą łaskę – i w odpowiedzi na nią, niech nasze

serca zwracają się ku Niemu z chwałą i dziękczy-

nieniem za Jego czułe miłosierdzie i liczne błogo-

sławieństwa. Spoglądając wstecz na nasze życie

uznajemy, że popełniliśmy liczne błędy, zarów-

no przez czyny jak i przez zaniedbanie. Uczyni-

liśmy wiele rzeczy, których nie powinniśmy

uczynić i zaniechaliśmy zrobienia tego, co po-

winniśmy. Jeśli nigdy nie przybliżyliśmy się do

Boga w sposób przez Niego wyznaczony lub

przyszliśmy do Niego, lecz mniej lub bardziej

zboczyliśmy z drogi, teraz jest dobry czas na roz-

poczęcie nowego życia – bo nigdy nie jest na to

za późno. Nasz Niebiański Ojciec wypowiada te

zachęcające słowa u Izajasza 66:2: „Wszakże Ja na

tego patrzę, który jest utrapionego i skruszone-

go ducha, a który drży na słowo moje.”

POKUTA ZA GRZECH

(1) umysłowe przekonanie o grzechu (Jana 8:9)

(2) smutek serca z powodu grzechu (Łuk. 10:13)

(3) nienawiść do grzechu (5 Moj. 7:26)

(4) zaniechanie grzechu (Przyp. 28:13)

(5) wyznanie grzechu (2 Sam. 24:10)

(6) zadośćuczynienie za grzech (3 Moj. 5:15,16)

(7) opozycja do grzechu (Rzym. 7:15,19,23).

W dodatku do tych siedmiu odrębnych czę-

ści pokuty w stosunku do grzechu, ona ma tak-

że trzy części odnoszące się do sprawiedliwości.

Dlatego prawdziwa pokuta obejmuje także:

(1) miłość do sprawiedliwości (Ps. 51:1-17)

(2) praktykowanie sprawiedliwości (Dz.Ap. 26:20)

(3) bój o sprawiedliwość (2 Kor. 7:10,11).

Jeśli praktykujemy taką pokutę, zarówno

w jej częściach odnoszących się do grzechu, jak

i do sprawiedliwości, czynimy dobry postęp

w przygotowaniu naszych serc Panu. Jednakże

pokuta nie jest końcem tego przygotowania – to

jest zaledwie początek. Tym, co w najlepszym

wypadku pokuta może dokonać, jest oczyszcze-

nie nas w pewnej mierze z mocy grzechu. Ona

nie może oczyścić nas od winy czy potępienia

grzechu. Nikt, niezależnie od tego jak będzie po-

kutował, nie może otrzymać Boskiej łaski wiecz-

nego życia, jeśli oprócz tego nie podejmie dal-

szych kroków.

Pierwszą rzeczą do zrobienia w przygotowa-

niu naszych serc Panu jest pokuta za jakiekol-

wiek popełnione przez nas grzechy. Grzech jest

pogwałceniem, wykroczeniem przeciw Boskie-

mu prawu (1 Jana 3:4), niezależnie od tego czy

w poważnej, czy w błahej sprawie; i nawet naj-

mniejsze naruszenie Boskiego prawa czyni nas

winnymi złamania go jako całości (Jak. 2:10).

Prawdziwa pokuta znaczy dużo więcej niż zmia-

nę z błędnej na właściwą wiedzę o grzechu

i sprawiedliwości. Ona musi wynikać z serca (naj-

skrytszych uczuć i emocji) jak również umysłu

(intelektu).

„P ODNIEŚCIE S ZTANDAR DO N ARODÓW ” – Izaj. 62:10

Spis Treści —

Październik 2004

Przygotowanie serca do służby - 146

Niezbędne kroki, aby rozpocząć i

kontynuować nasze chodzenie z

Bogiem

Sól i Światło - 149

Stosowne symbole na wpływ Boskiego

ducha

Świeckie oraz świątynne łokcie - 153

Słudzy Boga i człowieka - 157

Fanny Crosby: Twórczyni pieśni i

poetka

Dla młodych czytelników - 160

Pierwsi naśladowcy Jezusa

Pytania Biblijne - 155

* Szatan jako lew ryczący

* Wyjaśnienie Jana 15:22

* Dobrowolny grzech rozpoznany - co

zrobić

Sz tandar Biblijny i Zwiastun Chrystusowego Królestwa (ISSN 1732–0089) Miesięcznik – Wydawany przez Świecki Ruch Misyjny „Epifania” w Nowym

Dworze Mazowieckim. Redaktor: Ralph M. Herzig, Pa. 19425 - 2700, USA, Redaktor odpowiedzialny w Polsce: Piotr Woźnicki, ul. Zdobywców

Kosmosu 17, 05-100 Nowy Dwór Mazowiecki.

Cena: pojedynczego numeru – 2 zł; prenumerata roczna (12 numerów) – 24 zł.

„Zapłatą za grzech jest śmierć”, i śmierć, wieczne

zniszczenie, byłaby udziałem każdego z nas, nawet

jeśliby pokutował, gdyby nie wielkie Boskie miłosier-

dzie udzielone nam przez Chrystusa – „ale dar z łaski

Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu

naszym” (Rzym. 6:23). Boską propozycją nie jest zba-

wienie ludzi w ich grzechach, lecz zbawienie ich od ich

grzechów (Mat. 1:21) – i w tym celu, w Swej wielkiej

miłości, Bóg posłał Swego jednorodzonego Syna, Jezu-

sa, na świat, aby cierpiał i umarł „sprawiedliwy za nie-

sprawiedliwych, aby nas przywiódł do Boga” (1 Piotra

3:18). „I nie ma w żadnym innym zbawienia; albo-

wiem nie ma żadnego [żadnego innego – KJV] imienia

pod niebem, danego ludziom, przez którebyśmy mo-

gli być zbawieni” (Dz.Ap. 4:12). Jezus jest Tym, „które-

go Bóg wystawił ubłaganiem [zadośćuczynieniem]

przez wiarę we krwi jego, ku okazaniu sprawiedliwo-

ści swojej przez odpuszczenie przedtem popełnionych

grzechów” (Rzym. 3:25,26). Apostoł Jan również

stwierdza, że Chrystus „jest ubłaganiem za grzechy

nasze [Kościoła], a nie tylko za nasze, ale też za grze-

chy całego świata” (1 Jana 2:2).

POŚWIĘCENIE SIĘ BOGU

Jeśli przyjęliśmy łaskę Bożą, zbawienie udzielone

za pośrednictwem Jezusa, i w wierze w Niego i w Je-

go okupową ofiarę przychodzimy do Boga w modli-

twie, z prośbą o odpuszczenie naszych grzechów na tej

podstawie, to możemy mieć zapewnienie, że jesteśmy

usprawiedliwieni przez wiarę, a będąc „usprawiedli-

wieni z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana na-

szego Jezusa Chrystusa” (Rzym. 5:1). Jednakże, to na-

dal nie jest koniec przygotowania naszych serc dla Pa-

na. Następnym krokiem jest poświęcenie, czyli odda-

nie naszego życia Bogu i służbie dla Niego, jak Apostoł

Paweł zachęca: „Proszę was tedy, bracia! Przez litości

Boże, abyście stawiali ciała wasze ofiarą żywą, świętą,

przyjemną Bogu, to jest, rozumną służbę waszą”

(Rzym. 12:1). To oznacza podążanie za przykładem

Jezusa w rezygnacji z naszej własnej woli i przyjęciu

woli Bożej jako siły kierującej naszym życiem (Żyd.

10:7). To znaczy, że odtąd nie będziemy postępować

zgodnie z cielesnymi upodobaniami, lecz według du-

cha. Dla tak postępujących nie ma żadnego potępienia

(Rzym. 8:1,9).

Jedynie przez podjęcie kroków pokuty, usprawie-

dliwienia przez wiarę i poświęcenia możemy stać się

prawdziwymi chrześcijanami. A jeśli staliśmy się praw-

dziwymi Chrześcijanami i potem zboczyliśmy z drogi

– jeśli staliśmy się mniej lub bardziej niedbali w na-

szym przymierzu pokrewieństwa z Bogiem, bardziej

lub mniej niewierni w naszym poświęceniu, w rezy-

gnowaniu z własnej woli, a czynieniu woli Bożej – to

konieczna jest pokuta za nasze grzechy, staranie się

o ich odpuszczenie na podstawie zasługi Chrystusa

i odnowienie naszego poświęcenia. Ponieważ z po-

wodu słabości naszego upadłego ciała, codziennie po-

pełniamy wykroczenia, zarówno w tym co zaniecha-

Jak możemy czynić Boską wolę,

jeśli jej nie poznamy? A jak

możemy ją poznać, jeśli nie przez

pilne studiowanie Biblii, Boskiego

Słowa, w którym On objawia Swą

wolę Jego ludowi?

liśmy zrobić, jak i w tym czego nie powinniśmy byli

uczynić, dlatego codziennie powinniśmy się modlić

„odpuść nam grzechy nasze” (Łuk. 11:4). Codziennie

powinniśmy odnawiać przymierze pokrewieństwa

z naszym Niebiańskim Ojcem i każdego dnia powin-

niśmy się starać, aby go wypełniać. Tym sposobem

możemy pozostać prawdziwymi chrześcijanami.

DOSTOSOWANIE UMYSŁU

Gdy staliśmy się prawdziwymi chrześcijanami i co-

dziennie zajmujemy się wypełnianiem naszego po-

święcenia oraz rozwijaniem podobieństwa Chrystu-

sowego, powinniśmy coraz bardziej poznawać, jaka

jest Boska wola wobec nas. Bo jak możemy czynić Bo-

ską wolę, jeśli jej nie poznamy? A jak możemy ją po-

znać, jeśli nie przez pilne studiowanie Biblii, Boskiego

Słowa, w którym On objawia Swą wolę Jego ludowi?

„To jest wola Boża, wasze uświęcenie” (1 Tes. 4:3, KJV).

Jezus modlił się do Boga za Swoim Kościołem: „Uświęć

ich przez prawdę Twoją. Słowo Twoje jest prawdą”

(Jana 17:17, KJV). Powinniśmy być poświęceni (odłą-

czeni dla Boga) i oczyszczeni „omyciem wody przez

słowo” (Efez. 5:26). To uświęcenie ducha i wiara

w Prawdę prowadzi do posłuszeństwa (2 Tes. 2:13).

Nasz Pan wyjaśnia, że „Bóg jest Duch, a ci, którzy

Go chwalą, powinni Go chwalić w duchu i w praw-

dzie” (Jana 4:24). Pan dokonuje tutaj rozróżnienia po-

między czczeniem w duchu i czczeniem w prawdzie.

Możemy mieć Prawdę Słowa Bożego i wiedzieć dużo

o Bogu i Jego planie, lecz jeśli nasze postępowanie nie

jest w harmonii ze sprawiedliwością – to nie przycho-

dzimy do Niego w duchu – we właściwej postawie

serca – nasze czczenie nie zostanie przyjęte, niezależ-

nie od tego jak dużo możemy wiedzieć. Z drugiej stro-

ny, ktoś może być poganinem i mimo to może mieć

dużo ducha czci oraz czynić wielkie ofiary w szczerym

oddaniu, lecz jego służba nie zostanie przyjęta przez

Boga ani nie uczci Jego świętego imienia, jeśli nie bę-

dzie czyniona w harmonii z Prawdą. Liczni ludzie

„gorliwość ku Bogu mają, ale nie według wiedzy”

(Rzym. 10:2, KJV). Zatem jak ważne jest studiowanie

Słowa Bożego, abyśmy mogli mieć zarówno intelektu-

alne zrozumienie Prawdy, jak i serce skłonne do Praw-

dy – abyśmy mogli czcić Boga i służyć Jemu, zarówno

w duchu jak i w prawdzie!

P A ź DZIERNIK 2004 — 147

W przygotowaniu naszych serc dla Pana pamiętaj-

my również o napomnieniach Apostoła: „Staraj się,

abyś się doświadczonym stawił Bogu robotnikiem,

któryby się nie zawstydził, i któryby dobrze rozbierał

słowo prawdy” (2 Tym. 2:15); i „Pilnuj samego siebie

i nauczania, trwaj w tych rzeczach; bo to czyniąc, i sa-

mego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają”

(1 Tym. 4:16,15). Jeśli przyjmujemy i działamy zgod-

nie z Boskim zaproszeniem, „Synu mój! Daj mi serce

twoje, a oczy twoje niechaj strzegą dróg moich”

(Przyp. 23:26), to będziemy studiować Jego Słowo,

aby nauczyć się Jego dróg. Jeśli przygotowujemy wła-

ściwie nasze serca dla Pana, On obiecuje: „Będę miesz-

kał w nich, i będę się przechadzał w nich, i będę Bo-

giem ich, a oni będą ludem moim” (2 Kor. 6:16). Jezus

stwierdził to wyraźnie: „Jeśli mię kto miłuje, słowo

moje zachowywać będzie; i Ojciec mój umiłuje go,

i do niego przyjdziemy, a mieszkanie u niego uczyni-

my” (Jana 14:23). Aby „zachowywać Jego słowa”, mu-

simy je znać – stąd ważność osobistego i grupowego

studiowania Biblii.

WIERNE ODDANIE DLA BOGA

Drugim napomnieniem naszego tekstu jest, aby-

śmy służyli tylko Jemu. Najwspanialsza i największa ze

wszystkich służb to ta, która jest pełniona dla Najwyż-

szego Boga. Jakiego przywileju On nam udziela, po-

zwalając nam przybliżyć się do Siebie przez Jezusa

Chrystusa, naszego Zbawiciela i zostać Jego sługami!

I cóż za wspaniałe posłannictwo prawdy Bóg nam dał,

abyśmy oznajmiali je innym, czcząc Jego święte Imię!

Jakże staranni powinniśmy być, aby nie mieszać tego

czystego posłannictwa Ewangelii prawdy z nieczysty-

mi doktrynami błędu! Mając oczyszczone serca i umy-

sły z grzechu i błędu, podążajmy jedynie ścieżkami

prawdy i sprawiedliwości. Zawsze miejmy na wzglę-

dzie Boskie przykazanie: „Nie będziesz miał bogów

innych przede Mną [zamiast Mnie]” (2 Moj. 20:3); „PA-

NU Bogu twemu kłaniać się będziesz, i jemu samemu

służyć będziesz” (Mat. 4:10); i „Będziesz miłował PA-

NA, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze

wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej,

i ze wszystkiej siły twojej; to jest pierwsze przykaza-

nie” (Mar. 12:30).

Odtąd postanawiam, że z pomocą Pana wznowię

starania, aby poznawać, stosować i rozpowszechniać

Jego Słowo. Będę się starać, aby nic nie absorbowało

mojego czasu i uwagi więcej niż należy. Będę uważać,

aby żadne bożki nie zakradły się do mojego serca,

dzieląc moje uczucia pomiędzy nich i Pana. „Dziatecz-

ki! Strzeżcie się bałwanów” (1 Jana 5:21). Na ile to roz-

sądnie możliwe, będę się starać, aby ograniczać czas

przeznaczony na ziemskie sprawy i poświęcać go na

studiowanie Słowa, wykorzystując dostępne pomoce

w rozpowszechnianiu prawdy Boskiego Słowa.

„A wszystko, cokolwiek czynicie, z duszy czyńcie, ja-

ko Panu, a nie ludziom. Wiedząc, iż od Pana weźmie-

cie zapłatę dziedzictwa; albowiem Panu Chrystusowi

służycie” (Kol. 3:23,24). „Przetoż lub jecie, lub pijecie,

lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej

czyńcie” (1 Kor. 10:31).

BS ‘04,146-148

Ciekawostki . . .

Chiny planują udzielić większej autonomii grupom religijnym i ograniczyć dyktatorską ingerencję

państwa w ich działalność. Dyrektor Biura do spraw Polityki Religijnej i Departamentu Prawnego powiedział

ostatnio, że stare wzorce kierowania sprawami religijnymi przez zarządzenia administracyjne, zostaną zastą-

pione przez jasne zasady ograniczające władzę urzędników. Nowa polityka określi prawa i obowiązki, zarów-

no urzędników jak i grup, nad którymi sprawują władzę. On powiedział, że ograniczenie władzy państwa

w sprawach religii jest rewolucyjnym pojęciem w chińskiej historii.

Innym wydarzeniem jest doniesienie, że biuro badań naukowych Komisji Edukacji w Szanghaju poleci

uczniom szkół średnich w tym mieście, aby wolny czas spędzali czytając Stary Testament Biblii oraz baśnie Jin

Yonga, najbardziej popularnego chińskiego pisarza nowel kung fu.

Narody Zjednoczone debatują obecnie nad wysoce kontrowersyjną kwestią klonowania, z szerokim po-

parciem wśród członków zakazu klonowania ludzi. Komisja prawna Zgromadzenia Ogólnego, w której skład

wchodzi wszystkich 191 członków NZ, pozostaje podzielona w kwestii klonowania embrionów ludzkich do

badań medycznych.

Są zgłoszone dwie różne rezolucje: Jedna wysunięta przez Kostarykę i popierana przez Stany Zjednoczone

oraz 60 innych państw, wzywa do zakazu wszelkiego klonowania, które uważa za nieetyczne i moralnie nagan-

ne. Druga proponowana przez Belgię, chce wprowadzić zakaz klonowania istot ludzkich, lecz zezwolić krajom

członkowskim na decydowanie czy chcą zakazać, czy zezwolić na klonowanie w celach terapeutycznych.

Przed konferencją sekretarz generalny, Kofi Annan, powiedział reporterom, że to byłoby za wiele, gdyby

kraje członkowskie decydowały same, lecz on osobiście popiera klonowanie w celach terapeutycznych. Korea

Południowa sugeruje odłożenie debaty na rok, aby dać NZ czas na naradę na temat poszukiwań embrional-

nych komórek macierzystych.

BS ‘04,148

148 — S ZTANDAR B IBLIJNY

S ÓL I Ś WIATŁO

O BECNIE jest stosunkowo niewiele miejsc na

zasad sprawiedliwości i miłości, mając głęboki

wpływ na niewybranych, zarówno w usuwaniu

zła – takiego jak poniżanie kobiet i dzieci, prywat-

ne walki [w przeszłości, walki między rodami lub

ludami prowadzone wbrew obowiązującym pra-

wom – przyp. tłum] tortury, niegościnność wobec

obcych, niewolnictwo, ignorancja i przesądy – jak

i w szerzeniu i wprowadzaniu dobra w jego miej-

sce. Po szczegóły odsyłamy do naszej książki Biblia ,

s. 417-450.

SÓL I ŚWIATŁO ZIDENTYFIKOWANE

Jak zauważamy to w Starym Testamencie, Bóg

uczył Swój poświęcony lud jeszcze przed Wiekiem

Ewangelii i oni w pewnej mierze rozpowszech-

niali Jego nauki. Był to oczyszczający, uzdrawiają-

cy, konserwujący, pouczający i oświecający

wpływ, powstrzymujący ich przed złem i pomaga-

jący w kierunku dobra. W istocie rzeczy możemy

dostrzec, że dobry wpływ promieniował z Przy-

mierza Zakonu za pośrednictwem narodu izrael-

skiego jako całości w jego kontaktach z innymi

ludźmi. A kiedy oni w większym lub mniejszym

stopniu rozproszyli się wśród innych narodów, to

zanieśli ze sobą mniej lub bardziej jasne pojęcie

o Boskich standardach przedstawionych w Zako-

nie i gdziekolwiek docierali, tam wywierali pe-

wien oczyszczający, uzdrawiający, konserwujący,

pouczający i oświecający wpływ na ludzi. Lecz to

Jezus i Jego wyższe prawo miłości (Jana 13:34,35;

15:12,13), odzwierciedlane w Jego własnym życiu

i życiu Jego Apostołów oraz wszystkich Jego naśla-

dowców, stało się prawdziwą solą ziemi, prawdzi-

wym światłem świata. Zatem oświadczenia nasze-

go tekstu bardzo właściwie mogą być zastosowa-

ne do tych z Pańskich naśladowców, którzy biorą

pod rozwagę Jego nauki i rozwijają podobieństwo

Chrystusowe. Ci wszyscy błogosławieni, propor-

cjonalnie do tego jak spełniają powyższe warunki, rze-

czywiście są solą ziemi i światłem świata.

Jezus, jednorodzony Ojca, „pełen łaski i praw-

dy”, miał ducha świętego bez miary (Jana 1:14; 3:34),

zatem bardziej niż ktokolwiek inny miał oczyszcza-

jący, uzdrawiający, konserwujący i pouczający

wpływ na tych, z którymi się stykał. On jest także

określony jako „światło świata” (Jana 1:9; 8:12; 9:5;

Izaj. 49:6; Łuk. 2:32). Bardziej niż ktokolwiek inny,

On uczył zasad sprawiedliwości i miłości w sposób,

który wywierał głęboki wpływ na ludzi. Lecz w na-

szym wersecie, Jezus nazwał swoich uczniów solą

świecie, gdzie nie można uzyskać soli łatwo

i niedrogo, dlatego powszechnie nie jest ona tak

wysoko ceniona jak w dawnych czasach. W naj-

wcześniejszych etapach rozwoju ludzkości sól by-

ła ważnym elementem wymiany towarowej i uwa-

ża się, że najstarsze szlaki handlowe powstały, aby

handlować solą. Wśród ludzi żyjących w głębi lądu

złoża soli były uważane za szczególny dar od bo-

gów i zaczęto przywiązywać do nich religijne zna-

czenie. Sól była uważana za drogocenną substan-

cję, którą mieszano z ofiarami dla bogów. Homer

wyraził takie odczucie, nazywając ją substancją bo-

ską, a Platon określił ją jako „substancję drogą dla

bogów.” Czasami używano soli nawet jako środka

płatniczego. Misjonarze przebywający w Afryce

opowiadali o tubylcach wędrujących wiele kilome-

trów w poszukiwaniu soli, mówiąc że: „Oni cierpie-

li z powodu bolesnych wrzodów... i kiedy dociera-

li do domu misyjnego, żałosnym tonem błagali nie

o pieniądze czy chleb, lecz o sól !”

Sól jest dobrze znana jako przyprawa i jako śro-

dek oczyszczający, leczący i konserwujący. W sym-

bolach biblijnych ona jest wykorzystywana na różne

sposoby. Na przykład jest użyta do symbolizowania

trwałości przymierza (2 Kron. 13:5 „przymierze soli”,

KJV) z powodu swych konserwujących właściwości.

W 4 Moj. 18:19 (KJV) czytamy o „przymierzu soli”, to

jest, że przymierze było zazwyczaj zawierane

w związku z ofiarowaniem pokarmu, w którym sól

była ważnym elementem. „Przy każdej ofierze two-

jej ofiarować będziesz sól” (3 Moj. 2:13). Arabowie

używają tego samego słowa na określenie porozu-

mienia, traktatu i soli. Kiedy wyrażają się na temat

wzajemnej zgody pomiędzy plemionami czy jed-

nostkami, to mówią, „jest sól pomiędzy nami.”

Oczyszczające właściwości soli są wykorzystane

w symbolicznym użyciu jej przez Elizeusza w cudzie

uzdrowienia wody (2 Król. 2:20-22).

Biblia jest największą kartą wolności religijnej

i obywatelskiej oraz latarnią światła cywilizacji.

Wybrani ludzie Boży są szczególnymi kustoszami

Biblii i jej treści, i jako tacy szerzą jej nauki oraz du-

cha, mając wpływ na społeczeństwo w powstrzy-

mywaniu go przed złem i postępie w kierunku

dobra. Jako sól ziemi, przez nauki Biblii i ducha

tych nauk, oni mieli oczyszczającą, konserwującą,

pouczającą i uzdrawiającą moc w ludzkim społe-

czeństwie, a jako światło świata uczyli biblijnych

P A ź DZIERNIK 2004 — 149

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: