188200310.pdf

Drzewo

Życia

Nr 188

Październik 2003

Drzewo

Życia

Drzewo Życia

„Język, który przynosi uzdrowienie jest drzewem życia, lecz język kłamliwy niszczy duszę“.

Przyp. Sal. 15: 4

(Nowa Międzynarodowa Wersja)

Psalm 15

człowieka pobudziły tłum do szturmu na ogrodze-

nie zabezpieczające i zaatakowania policji. Ton

jego słów uległ szybkiej zmianie w wyniku śmier-

ci jednego z protestujących i rozpaczliwie błagał

tłum, aby wycofał się w pokoju. Wzniecanie

rozruchów jest jednym użytkiem retoryki i kra-

somówstwa, lecz wiele razy one także były wyko-

rzystywane, by inspirować słuchaczy do szlachet-

nych czynów i wzniosłych myśli.

Jeśli pragniemy być prawdziwymi chrześci-

janami, musimy uważać jak i co mówimy. Mowa

chrześcijanina powinna zawsze być „solą okraszo-

na”, konstruktywna i zachowująca wpływ świętych

myśli (Kol. 4:6). Serce skłonne do pochwał będzie

się objawiać chwałą na ustach – nasze słowa będą

łaskawe i obłudne.

O nadzwyczajnym Mistrzu, Chrystusie, jest

powiedziane, że nikt nie mówił tak jak On. Gdy-

byśmy tylko mieli nagranie tego głosu! Dla tych,

którzy za Nim podążali i żyli w pobliżu Niego,

przebywanie w Jego obecności musiało być

rozkoszą. On mówił o głębokich rzeczach prostym,

pięknym językiem, zachwycając swoich słuchaczy,

rozgrzewając ich serca i wznosząc ich myśli ku

niebu. Takie zdolności przekonywania prze-

straszyły żydowskie i rzymskie władze. Gdyby

zamiarem Chrystusa było wzniecenie buntu, On

byłby w stanie tego dokonać; lecz Jego Królestwo

nie było z tego świata. Zatem On uczył tych,

których serca i umysły przysposabiały ich do

Królestwa Niebiańskiego, Królestwa Bożego. Oni

byli pokorni i cisi, posłuszni i dający się uczyć,

strapieni z powodu swego grzesznego stanu oraz

1. PANIE! Któż będzie przebywał w

przybytku Twoim? Któż będzie

mieszkał na świętej górze Twojej?

2. Ten, który chodzi w niewinności, i

czyni sprawiedliwość, a mówi

prawdę w sercu swoim;

3. Który nie obmawia językiem swo-

im, nic złego nie czyni bliźniemu

swemu, ani zelżywości kładzie na

bliźniego swego;

4. Przed którego oczyma wzgardzony

jest niezbożnik, ale tych, którzy się

boją Pana, ma w uczciwości; który,

choć przysięgnie ze szkodą swoją,

nie odmienia;

5. Który pieniędzy swych nie daje na

lichwę, i darów przeciwko niewin-

nym nie przyjmuje. Kto to czyni,

nie zachwieje się na wieki.

SŁOWO MÓWIONE jest potęgą dobra lub zła.

Wielkie krasomówstwo może wzruszać tłumy do

łez lub powodować napady złości. W czasie ostat-

niego szczytu Światowej Organizacji Handlu w

Cancun, w Meksyku, złośliwe słowa pewnego

„P ODNIEŚCIE S ZTANDAR DO N ARODÓW ” – Izaj. 62:10

Spis Treści

Październik 2003

Drzewo życia - 110

Jako chrześcijanie nie jesteśmy wolni by mówić to, co

nam się podoba, lecz mamy zastanawiać ... .

Nigdy tak nie mówił człowiek ... - 115

Nasz Pan w swej elokwentnej mowie pięknie przed-

stawił plany i obietnice, które przybliżą nas do Boga .

Pytania Biblijne - 117

• „Mówienie językami“

• Świadectwo ducha

• Uczciwość w mowie

Mówię – Czy słyszałeś o tym...? - 119

Niechże będą przyjemne słowa ust moich i

rozmyślanie serca mego przed obliczem Twoim ...

Sz tandar Biblijny i Zwiastun Chrystusowego Królestwa (PL ISSN 1230–1086) Miesięcznik – Wydawany przez Świecki Ruch Misyjny

„Epifania” w Nowym Dworze Mazowieckim. Redaktor: Bernard Hedman Chester Springs, Pa. 19425, USA, Redaktor odpowiedzialny

w Polsce: Piotr Woźnicki, ul. Zdobywców Kosmosu 17, 05–100 Nowy Dwór Mazowiecki. Witryna internetowa: http://epifania.pl

Cena: pojedynczego numeru – 1,50 zł; prenumerata roczna (12 numerów) – 18 zł.

pragnący przyjaźni i społeczności z Bogiem. Tacy

odziedziczą ziemię (Mat. 5:5).

Ważąc nasze słowa

Słowa, których używamy i sposób w jaki je

wypowiadamy, mogą przynieść wielki pożytek

lub wyrządzić poważną szkodę. Z tych samych

ust mogą wychodzić obelgi lub komplementy,

prawda lub kłamstwa. Organ mowy – język – oczy-

wiście nie ponosi winy, ponieważ jest on jedynie

instrumentem umysłu. I to, co mieszka w umyśle,

znajduje wyrażenie w słowach.

Piękna mowa rzadko jest słyszana w

naszym współczesnym świecie. Tym,

co rzeczywiście słyszymy częściej niż

przedtem, są bluźnierstwa i prze-

kleństwa. Wiele z nich jest wyra-

żeniem gniewu, choć często są

oznaką ograniczonego słowni-

ctwa. To nie znaczy, że wy-

kształceni ludzie nie przekli-

nają; to nie wykształcenie się

liczy, lecz charakter. Szlachet-

ność intencji usiłuje podnosić

na duchu, ma budujący wpływ,

zachęca, jak również ożywia.

Jednak, zbyt często, ogólna ten-

dencja naszych czasów jest prze-

ciwna. Jesteśmy narażeni na polity-

czne przemówienia oraz radiowe i

telewizyjne reklamy, które oczerniają poli-

tycznych przeciwników. Słowa zwyciężają lub

tracą moc. Liczne mowy powodują spadek zain-

teresowania i wymagają natężenia „głośności”. I tak

spotykamy wiele oburzających przykładów w mo-

wie (i zachowaniu), które są nam narzucane w

wysiłkach wyróżnienia się na tle konkurencji.

Język reprezentuje moc mowy, w jakikolwiek

sposób wyrażaną. W obfitującym w technikę

otoczeniu, w którym wielu z nas żyje, jesteśmy

przyzwyczajeni do wysyłania listów, fotografii i

skomplikowanych dokumentów na cały świat z

zawrotną prędkością, za pośrednictwem e-maili

lub faksu. Umiejętność zdobywania danych za po-

mocą fotokopiarek i powielania ich przez przy-

ciśnięcie guzika, uważamy za rzecz normalną.

W czasach, kiedy pisał Apostoł Jakub, prze-

ważała komunikacja słowna. Sztuka i nauka maso-

wego drukowania zaczęła się stulecia później. Gru-

py ludzi gromadziły się, aby słuchać mówców,

filozofów i nauczycieli, którzy wykładali w miej-

scach publicznych lub w teatrach. Listy pisane

przez Jakuba i innych Apostołów były czytane

głośno w każdym zgromadzeniu i przekazywane

do następnego. Nie możemy sobie wyobrazić nie-

dogodności takiego systemu.

Pisanie może być złem

Łatwość, z jaką możemy wysyłać nasze pisane

myśli często jest nacechowana pośpiechem i zbyt

małą uwagą poświęcaną temu, co piszemy. Wiele

osób żałowało z powodu wysłania złośliwego

e-maila do szefa lub kolegi, w wyniku czego spro-

wadzili na siebie jedynie kłopoty lub nawet

skończyło się to dla nich utratą pracy.

„Poczta pantoflowa”, gawędziarskie

kontakty, które są tak stare jak

pagórki i winogrona na nich ro-

snące, obecnie, w elektronicznej

wersji e-maili są bardziej nie-

bezpieczne niż przedtem.

Pogłoski i insynuacje często są

przekazywane za pomocą tego

środka, powodując wiele nie-

odwracalnych szkód w repu-

tacji i uczuciach. Jako chrześci-

janie, powinniśmy być bardzo

ostrożni w używaniu takich udo-

godnień.

Podczas drugiej wojny światowej

istniało powiedzenie, że „gdy się roz-

wiąże język, toną okręty” – nieostrożne

mówienie o ruchach i położeniu wojsk mogło

udzielić poufnych informacji wrogowi i spowo-

dować atak. Dyskrecja była dewizą. A w naszym

szczególnym rodzaju walki powinniśmy być pod-

wójnie ostrożni. Nasze chrześcijańskie świadectwo

jest jedynie tak dobre, jak słowa, które wypowiadamy

– jeśli nasze słowa są lekkomyślne, cyniczne i nie-

pochlebne, zrażamy do siebie tych, którym mo-

glibyśmy służyć.

Widocznie zbór, do którego Apostoł Jakub kie-

rował swoje napomnienie, miał szczególne trudno-

ści na tym punkcie. Być może bracia byli kłótliwi,

uszczypliwi, obgadujący i nadmiernie broniący

siebie. Cokolwiek to było, Apostoł dostrzegł potrze-

bę zajęcia się tym. Zwracając się do nich, on udzielił

nam cennego napomnienia i nagany.

Jesteśmy tacy jak myślimy

Jezus powiedział, że nie to, co jemy jest najwa-

żniejsze dla naszego ciała, lecz rodzaj myśli, jakie

P A ź DZIERNIK 2003

111

wyrażamy (Mat. 15:11). To znaczy, że musimy

strzec naszego umysłu . Musimy być świadomi, że

myśli, które znajdują przystań w naszym mózgu,

kiedyś zostaną wyrażone przez usta i to często w

najbardziej kłopotliwym momencie. Wiele przyja-

cielskich czy małżeńskich związków zostało

narażonych na kłopoty – lub zrujnowanych – przez

gniewne lub pełne urazy myśli, pochopnie wy-

rażone.

Nasz charakter, jak również nasza osobowość,

zostanie oceniona na podstawie tego, co mówimy.

Nie potrwa długo, zanim nasi słuchacze na podsta-

wie rozmowy z nami określą, jakim typem osoby

jesteśmy. Oni niebawem odkryją czy jesteśmy ego-

istami, skupionymi wyłącznie na sobie, czy osoba-

mi zajadłymi lub złośliwymi.

Hipokryci

Jezus zachęcił swoich naśladowców do mó-

wienia otwarcie, bez upiększania i obłudy – niech

nasze nie znaczy nie, a nasze tak znaczy tak (Mat.

5:37). To powinno być naszym kredo. Jest wielu

takich, którzy z maską aktora są w stanie oszukać

niczego nie podejrzewającą ofiarę, przez wiary-

godne „przekręty” wyłudzając pieniądze i posia-

dłości z pozornie czystym sumieniem. Z takimi

oszustwami stykamy się na wszystkich szczeblach

społeczeństwa, w zakresie religijnym i świeckim.

Zapierające dech korporacyjne oszustwa ostatnie-

go roku czy kilku lat są nowym szczytem podstę-

pu. Setki tysięcy ludzi zostało pozbawionych swo-

ich oszczędności i wynagrodzeń z powodu sprze-

niewierzenia ich funduszy przez przedsiębiorstwa,

dla których pracowali. Ta sieć oszukaństwa została

utkana przez fałszywe bilanse i fałszywe zape-

wnienia ze strony przedstawicieli władzy czy kor-

poracyjnych dyrektorów, z których część czerpała

finansowe korzyści ze swego oszustwa.

Kłamcy w dziedzinie prawa

„Śmierć i żywot jest w mocy języka, a kto go

miłuje, będzie jadł owoce jego” (Przyp. 18:21). To

przywodzi na myśl proces ze świadkiem oskarżenia

i świadkiem obrony. W Izraelu istniały zabez-

pieczenia, które wymagały dwóch lub trzech świad-

ków dla podtrzymania zarzutu, szczególnie w

związku z poważnymi przestępstwami, w których

mogła być wymierzona kara śmierci. Szczególnie

poważnie traktowano fałszywe świadectwo prze-

ciwko bliźniemu („Nie będziesz mówił przeciw

bliźniemu twemu świadectwa fałszywego”).

To prawo było pogwałcone, kiedy Jezus został

przyprowadzony przed radę na sąd. Sędziowie

wywierali wielki nacisk, by znaleźć wiarygodnego

świadka i tak zmontować fałszywe zeznania, aby

osiągnąć swój cel – egzekucję Jezusa. Aby zapewnić

sobie, że ich wola nie zostanie zmieniona w ostat-

nich minutach, kiedy Jezus był przed Piłatem, tłum

był usilnie nakłaniany, by domagać się Jego śmier-

ci. Wszyscy, którzy podnosili swe głosy, krzykiem

domagając się uwolnienia Barabasza, a skazania na

śmierć Jezusa, narażali się na surowy osąd. A je-

dnak, choć tak rażący był ich grzech, oni uzyskali

przebaczenie od naszego Pana na krzyżu (Łuk.

23:33,34).

Być może niektórzy z naszych chrześcijańs-

kich braci wysłaliby takie jednostki na wieczne

męki. Lecz tu jest jeszcze jeden fałsz, świadectwo

przeciwko charakterowi Boga, plama na Jego

sprawiedliwości – że On skazałby na wieczne,

świadome karanie tych, którzy zostali uznani za

niegodziwych. To kłamstwo pochodzi z ust prze-

ciwnika, nazwanego przez Jezusa „ojcem kłam-

stwa” (Jana 8:44; patrz ramka na następnej stronine ).

Jako „bóg tego świata”, szatan zwiódł ludzkość

przez błędy odnośnie Boskiego charakteru i Jego

planu zbawienia – błędy zmieszane z odpowied-

nią ilością prawdy, aby wydawały się wiarygodne

(2 Kor. 4:4). Właśnie tak, jak oddziaływał na Adama

i Ewę w ogrodzie Eden, określając schemat swojego

postępowania wobec ludzkości w wypaczaniu Bo-

skich motywów i instrukcji w stosunku do niej,

tak nadal podkopuje posłannictwo Ewangelii, aby

odwrócić uwagę człowieka od Boga i procesu

zbawienia.

Słowa życia

Jezus powiedział o sobie, że przyszedł „aby

szukał i zachował, co było zginęło” (Łuk. 19:10).

Jego służba była najpierw ograniczona do Żydów,

ponieważ oni byli wybranym ludem Boga, do

którego należały starożytne Boskie obietnice. Lecz

w szerszym sensie „zagubieni” obejmowali pogan,

określonych przez naszego Pana jako „drugie

owce” (Jana 10:16).

Śmierć Jezusa na krzyżu nie była zamierzona

jedynie w celu odkupienia narodu izraelskiego ani

stosunkowo niewielkiej liczby przyszłych chrześci-

jan, lecz obejmowała wszystkich – nie wszystkich

w znaczeniu uniwersalnego zbawienia do życia ,

lecz raczej powszechnej spo sobności otrzymania ży-

cia . Ta powszechna sposobność nie jest jeszcze

112

S ZTANDAR B IBLIJNY

udostępniona, lecz jest zarysem Boskiego planu

oczekującym wypełnienia w Jego Królestwie na

ziemi. Mówi o tym wielu świętych proroków i

wiele wersetów biblijnych o tym traktuje. Innymi

słowy jest to „restytucja” – przywrócenie utraco-

nych dóbr, stanu szlachetnej doskonałości utraco-

nej przez Adama i Ewę w ogrodzie Eden.

Nawiązując do proroczych pisarzy, z którymi

jego słuchacze byli zaznajomieni, Apostoł Piotr w

Dz.Ap. 3:19-21 (NIV), głosił o tym przyszłym wieku,

jako „czasach odświeżenia”. A prorok Izajasz

(rozdz. 35) wyraźnie mówi, że przyjdzie jeszcze

czas, który poruszy cały świat. O tym przyszłym

Królestwie Bożym na ziemi zapomniano przez bar-

dzo długi okres historii kościoła. Bóg powoływał z

ludzkości wybraną klasę, „maluczkie stadko” (Łuk.

12:32), dla którego zarezerwował niebiańską

nagrodę, lecz ta nagroda nie była zamierzona dla

większości ludzkości.

Kiedy Jezus uczył swoich uczniów modlić się

„Przyjdź Królestwo Twoje; bądź wola Twoja jako

w niebie, tak i na ziemi” (Mat. 6:10), On poruszył

samo sedno sprawy, o której wielu chrześcijan za-

pomniało. W tej prostej, lecz głębokiej modlitwie,

tak często powtarzanej w chrześcijaństwie, znaj-

dujemy jasne oświadczenie Boskiego zamiaru

potwierdzone przez samego Mistrza. Jak Boska

wola może być wykonywana na ziemi, jeśli człowiek

na ziemi jej nie wykona ? I jak człowiek może

wykonywać Boską wolę, jeśli nie zostanie odro-

dzony, nawrócony, zreformowany? Dokona tego

Królestwo Boże. Pod panowaniem Chrystusa jako

Pośrednika tego Królestwa ludzkość zostanie

wzbudzona z umarłych i będzie uczona woli oraz

dróg Bożych. Posłuszeństwo ludzkości (lub jego

brak) względem tego sprawiedliwego porządku

rzeczy zadecyduje o jej przyszłości.

Filip. 2:10,11 mówi: „Aby w imieniu Jezusowym

wszelkie się kolano skłaniało ... a wszelki język

aby wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku

chwale Boga Ojca.” W tym dniu na każdych ustach

będzie wyznanie Boskiej zbawczej mocy za pośred-

nictwem Chrystusa. Znajomość Boskiej woli będzie

przenikać przez wszystkie poziomy społeczeństwa

(Abak. 2:14). Bóg okaże swą wielką miłość i

współczucie dla wszystkich, imię Chrystusa będzie

uczczone, a cała ludzkość połączy się śpiewając

nadzwyczajną pieśń Alleluja.

BS ‘03,110-112

J EDNYM S ŁOWEM, C ZYM O NO J EST ?

PIEKŁO jest tematem, na który ludzie prawie nie dyskutują. Ono nie sprzyja rozmowie na do-

brym przyjęciu. A jednak to słowo często występuje we współczesnej mowie. Postaci filmowe

często go używają, a przekleństwa codziennego życia są obficie usiane tym słowem. Lecz bez-

piecznie można powiedzieć, że większość ludzi nie rozumie co ono naprawdę znaczy.

Przez wieki słowo „piekło” było obciążone filozofią, której Pismo Święte nie podtrzymu-

je. Tłumaczenia Biblii są jedynie – tłumaczeniami. One usiłują przedstawić oryginalny język

Biblii w języku czytelnika. Lecz na tłumaczy mają wpływ nauki i doktryny, które wyznają. Słowo

przetłumaczone na „piekło” występuje w Starym Testamencie jako szeol i odnosi się do ukry-

tego miejsca śmierci – grobu. W grobie ktoś jest ukryty przed wzrokiem innych i przed życiem.

W Nowym Testamencie greckie słowo przetłumaczone jako piekło, to hades lub gehenna . I znowu

jest tutaj znaczenie nieświadomości śmierci lub wygaśnięcia, zaniku.

Doktryna o nieśmiertelności duszy – i towarzyszący jej pogląd o świadomości umarłych –

przez całe stulecia wymagał od chrześcijan wiary, że umarli nie są naprawdę umarłymi. Ten

pogląd wystawia na pośmiewisko biblijną naukę o zmartwychwstaniu, przez które umarli zostają

ożywieni. Życie wieczne jest darem Bożym. Ono będzie udzielone tylko tym, którzy dowiodą,

że są jego godni. Ono nie jest naturalną cechą ludzkiej egzystencji. Nauka o wiecznym cier-

pieniu w piekielnym ogniu traci swoją moc, gdy właściwie zrozumiemy doktrynę o zmartwych-

wstaniu. (Patrz nasza broszurka Co to jest dusza ?, dostępna na życzenie)

BS ‘03,112

P A ź DZIERNIK 2003

113

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: