P128.pdf

PRZEKAZ 128

WCZESNY WIEK MĘSKI JEZUSA

K iedy Jezus z Nazaretu wkraczał we wczesne lata swego dorosłego życia, żył ciągle

normalnym, przeciętnym, ludzkim życiem na Ziemi. Jezus przyszedł na ten świat

zwyczajnie, tak jak przychodzą inne dzieci; nie miał nic wspólnego z wyborem swoich

rodziców. Wybrał on ten właśnie świat na planetę, na której przeprowadził swe siódme

i końcowe obdarzenie, swą inkarnację w formie ciała śmiertelnego, ale poza tym

przyszedł na ten świat zupełnie normalnie, dorastając jako dziecko tej sfery i zmagając

się z niestałością swego otoczenia tak zwyczajnie, jak to czynią inni śmiertelnicy na tym

i na podobnych światach.

Zawsze pamiętajcie o podwójnym celu obdarzenia Urantii, dokonanego przez

Michała:

1. Opanowanie doświadczenia życiowego, przez życie pełnym życiem istoty ludzkiej

w ciele śmiertelnym, zdobycie dla siebie najwyższej władzy w Nebadonie.

2. Objawienie Ojca Uniwersalnego śmiertelnym mieszkańcom światów czasu i

przestrzeni oraz skuteczniejsze doprowadzenie tych samych śmiertelników do poziomu

lepszego zrozumieniu Ojca Uniwersalnego.

Wszystkie inne dobrodziejstwa dla istot stworzonych i korzyści dla wszechświata

były przypadkowe i uboczne, w stosunku do tych głównych przyczyn obdarzenia w

formie śmiertelnika.

1. ROK DWUDZIESTY PIERWSZY (15 N.E.)

Kiedy Jezus wkroczył w wiek dojrzały, zaczął żarliwie i z pełną samoświadomością

gromadzić doświadczenie, po mistrzowsku opanowując wiedzę życiową niższego

poziomu istot inteligentnych, tym samym nabierając ostatecznie i w pełni prawa do

sprawowania nieograniczonej władzy nad stworzonym przez siebie wszechświatem.

Przystąpił do tego wielkiego zadania zdając sobie w pełni sprawę ze swej podwójnej

natury. Jednak już uprzednio, z powodzeniem połączył obie te natury w jedną – Jezusa

z Nazaretu.

Jeszua ben Józef dobrze wiedział, że jest człowiekiem, śmiertelnym człowiekiem

zrodzonym z kobiety. Widać to po wyborze jego pierwszego tytułu - Syn Człowieczy .

Miał swój udział w człowieczeństwie i nawet teraz, kiedy przewodzi przeznaczeniom

wszechświata sprawując najwyższą władzę, wciąż posiada wśród swych licznych,

uczciwie zarobionych tytułów, tytuł Syna Człowieczego. Jest literalną prawdą, że

stwórcze Słowo – Syn Stwórcy Ojca Uniwersalnego – „stało się ciałem i mieszkało jako

człowiek na Urantii”. Pracował, bywał zmęczony, odpoczywał i spał. Bywał głodny i

zaspokajał głód pokarmem, miał pragnienie i gasił je wodą. Doświadczał szerokiej skali

ludzkich uczuć i emocji, był „doświadczany we wszystkim, tak jak i wy jesteście” i

cierpiał i umarł.

Zdobył wiedzę, nabył doświadczenia i złączył je razem w mądrości, tak zwyczajnie,

jak to robią inni śmiertelnicy tej sfery. Aż do momentu swego chrztu sam nie korzystał

z nadnaturalnej mocy. Nie używał żadnych środków, które nie byłyby w zakresie jego

ludzkich możliwości, jako syna Józefa i Marii.

Uwolnił się od atrybutów swej przedludzkiej egzystencji. Zanim zaczął swą

działalność publiczną, jego znajomość ludzi i zdarzeń ograniczała się jedynie do jego

własnej wiedzy. Prawdziwie był człowiekiem wśród ludzi.

Jest wieczną i wspaniałą prawdą, że „mamy wysokiego władcę, który może współc-

zuć w naszych słabościach. Mamy Władcę doświadczonego we wszystkim i kuszonego

tak jak i my, a jednak bez grzechu”. A skoro cierpiał, osobiście sprawdzany i

poddawany próbom, może w pełni zrozumieć tych, którzy są zdezorientowani i

zmartwieni oraz im służyć.

Cieśla z Nazaretu rozumiał teraz w pełni zadanie, jakie przed nim stało, chciał

jednak, aby jego ludzkie życie biegło swym normalnym torem. I w niektórych takich

sprawach jest on prawdziwym przykładem dla jego śmiertelnych istot, jak jest zapisane:

„To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie. On, istniejąc w

postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił

samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w

zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się

posłusznym aż do śmierci – i to do śmierci krzyżowej”.

Jezus żył swym śmiertelnym życiem, takim, jakim mogą żyć wszyscy inni z rodziny

człowieczej, „z głośnym wołaniem i płaczem za dni ciała swego zanosił on gorące

prośby i błagania do Tego, który mógł go wybawić od wszelkiego zła i został

wysłuchany dzięki swojej wierze”. Aby mógł zostać pełnym miłosierdzia i

wyrozumiałym, niezależnym władcą nad swymi braćmi, musiał stać się takim jak jego

bracia pod każdym względem .

Nigdy nie poddawał w wątpliwość swej ludzkiej natury, była ona dlań oczywista i

zawsze istniała w jego świadomości. Zawsze jednak pozostawało miejsce na wątpliwości

i domniemania w sprawie jego Boskiej natury; przynajmniej tak było do chrztu.

Uświadamianie sobie boskości przez Jezusa było powolne a z ludzkiego punktu

widzenia było naturalnym, ewolucyjnym objawianiem. To objawianie oraz

uświadamianie sobie boskości zaczęło się w Jerozolimie, kiedy nie miał jeszcze

trzynastu lat, wraz z pierwszym w jego ludzkiej egzystencji zdarzeniem

nadprzyrodzonym; i to doświadczenie, które sprawiło, że zaczął uświadamiać sobie swą

Boską naturę, zostało uzupełnione drugim nadprzyrodzonym doświadczeniem w ciele,

które nastąpiło podczas ochrzczenia go w Jordanie przez Jana, co było początkiem jego

publicznej działalności, służby i nauczania.

Pomiędzy tymi dwoma niebiańskimi nawiedzeniami, jednym w trzynastym roku

życia a drugim podczas chrztu, w życiu wcielonego Syna Bożego nie wydarzyło się nic

nadprzyrodzonego czy nadludzkiego. Mimo to, niemowlę z Betlejem, chłopiec,

młodzieniec i mężczyzna z Nazaretu, był w rzeczywistości wcielonym Stwórcą

wszechświata, ale nigdy, nawet raz nie zastosował niczego ze stwórczej mocy, ani też w

czasie swego ludzkiego życia nie korzystał z przewodnictwa osobowości niebiańskich,

oprócz swego opiekuna serafina, aż do dnia ochrzczenia go przez Jana. A my, którzy to

poświadczamy, wiemy o czym mówimy.

A jednak Jezus był prawdziwie boski, przez wszystkie te lata, kiedy żył w ciele. Był

rzeczywiście Synem Stwórcy, Rajskiego Ojca. Kiedy wreszcie wkroczył na drogę swej

działalności publicznej, po formalnym ukończeniu czysto ludzkiego doświadczenia

wymaganego do zdobycia władzy, nie wahał się przyznać publicznie, że jest Synem

Boga. Nie wahał się oznajmić: „Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i

ostatni”. Nie protestował w latach późniejszych, kiedy był nazywany Panem Chwały,

Władcą Wszechświata, Panem Bogiem wszelkiego stworzenia, Najświętszym Izraela,

Panem wszystkich, naszym Panem i naszym Bogiem, Bogiem z nami, posiadając imię

ponad wszystkie imiona i na wszystkich światach, Wszechmoc wszechświata,

Wszechświatowy Umysł tego stworzenia, Ten, w którym ukryte są wszystkie skarby

mądrości i wiedzy, pełnia Tego, który napełnia wszystkie rzeczy, wieczne Słowo

wiecznego Boga, Ten, który był przed wszystkimi rzeczami i w którym się wszystkie

rzeczy zawierają, Stwórca niebios i Ziemi, Podtrzymywacz wszechświata, Sędzia całej

Ziemi, Dawca życia wiecznego, Prawdziwy Pasterz, Wybawiciel światów, Wódz

naszego zbawienia.

Jezus nigdy nie oponował żadnemu z tych tytułów, jak później odnosiły się do niego,

kiedy wyłonił się z czysto ludzkiego życia, oraz w dalszych latach samoświadomej,

boskiej służby wśród ludzkości i dla ludzkości, na tym świecie i dla wszystkich innych

światów. Jezus oponował tylko jednemu tytułowi, stosowanemu wobec niego; gdy raz

nazwany został Emanuelem, odpowiedział po prostu: „To nie ja, to mój starszy brat”.

Jezus zawsze pokornie poddawał się woli Ojca w niebie, nawet po wkroczeniu na

szeroką arenę życia ziemskiego.

Po chrzcie nie przyszło mu nawet na myśl, żeby pozwolić swoim szczerym, wiernym

i wdzięcznym wyznawcom, aby go czcili. Nawet, kiedy się zmagał z ubóstwem i

pracował nie szczędząc rąk, aby zabezpieczyć potrzeby życiowe rodziny, narastała u

niego świadomość, że jest Synem Boga; wiedział, że jest stwórcą nieba i tej właśnie

Ziemi, na której przeżywał swą ludzką egzystencję. A w wielkim i przypatrującym się

temu wszystkiemu wszechświecie, zastępy istot niebiańskich wiedziały równie dobrze,

że ten człowiek z Nazaretu jest ich ukochanym Władcą i Stwórcą-ojcem. Przez

wszystkie te lata wielkie napięcie panowało we wszechświecie Nebadon; wszystkie

niebiańskie oczy nieustannie były zwrócone na Urantię, na Palestynę.

W tym roku Jezus poszedł z Józefem do Jerozolimy na obchody Paschy. Zabrawszy

Jakuba do Świątyni, na konsekrację, uważał za swój obowiązek zabranie również Józefa.

Jezus nigdy, w najmniejszym stopniu, nie wykazywał stronniczości w postępowaniu ze

swą rodziną. Poszedł z Józefem do Jerozolimy zwyczajną drogą, przez dolinę Jordanu,

ale wrócił do Nazaretu drogą idącą na wschód od Jordanu, wiodącą przez Amatus. Po

drodze w dół Jordanu Jezus opowiadał Józefowi historię żydowską a w drodze

powrotnej mówił mu o tym, co przeszły sławne plemiona Ruben, Gad i Gilead, które

tradycyjnie żyły w tych rejonach, na wschód od rzeki.

Józef zadawał Jezusowi wiele naprowadzających pytań, w sprawie jego misji życiowej,

ale na większość tych dociekań Jezus odpowiadał tylko: „Moja godzina jeszcze nie

nadeszła”. Jednakże, w czasie tych serdecznych rozmów padło wiele słów, które Józef

przypominał sobie podczas burzliwych wydarzeń lat późniejszych. W towarzystwie

Józefa Jezus spędził tę Paschę, razem z trzema przyjaciółmi w Betanii, jak to było w jego

zwyczaju, gdy uczestniczył w różnych świętach upamiętniających w Jerozolimie.

2. ROK DWUDZIESTY DRUGI (16 N.E.)

Był to jeden z szeregu tych lat, w których bracia i siostry Jezusa stawali w obliczu

prób i udręk, właściwych problemom i przystosowaniom wieku młodzieńczego. Jezus

miał teraz braci i siostry w przedziale wieku od lat siedmiu do osiemnastu i pomagał im

skwapliwie przystosować się do nowych problemów, jakie rodziły się w ich życiu

intelektualnym i emocjonalnym. W ten sposób borykał się z problemami dorastania,

jakie pojawiły się w życiu jego młodszych braci i sióstr.

W tym roku Szymon skończył szkołę i zaczął pracować ze starym towarzyszem

zabaw chłopięcych Jezusa i zawsze gotowym jego obrońcą, Jakubem, kamieniarzem. W

wyniku wielu dyskusji rodzinnych postanowiono, że byłoby nierozsądne, gdyby

wszyscy chłopcy zajmowali się ciesielstwem. Uważano, że urozmaicając ich zawody,

przygotowuje się ich do brania kontraktów na budowę całych budynków. Ponadto nie

zawsze wszyscy mieli pracę, odkąd trzech z nich zaczęło pracować na pełnym etacie

cieśli.

W tym roku Jezus nadal prowadził roboty wykończeniowe domów i zajmował się

stolarką, ale większość swego czasu spędzał w warsztacie naprawczym karawan. Jakub

zaczął się zamieniać z nim pracą w warsztacie. Pod koniec tego roku, kiedy w rejonie

Nazaretu mało było robót ciesielskich, Jezus oddał warsztat naprawczy po opiekę

Jakuba a Józefowi zostawił warsztat domowy, podczas gdy sam poszedł do Seforis

pracować z kowalem. Przez sześć miesięcy pracował w metalach i przyswoił sobie sporo

umiejętności kowalskich.

Zanim Jezus zaczął swą nową pracę w Seforis, przeprowadził jedną ze swoich

okresowych narad rodzinnych i uroczyście przekazał Jakubowi, w tym czasie zaledwie

osiemnastoletniemu, obowiązki głowy rodziny. Obiecał swemu bratu serdeczne

wsparcie i pełną współpracę oraz wymógł formalne przyrzeczenia posłuszeństwa

Jakubowi od każdego członka rodziny. Od tego dnia Jakub wziął pełną finansową

odpowiedzialność za rodzinę; swą tygodniową zapłatę Jezus oddawał bratu. Już nigdy

Jezus nie przejął steru z rąk Jakuba. Pracując w Seforis mógł dochodzić do domu

każdego wieczora, gdyby zaistniała taka potrzeba, ale on celowo pozostawał poza

domem, tłumacząc to pogodą i innymi przyczynami, jednak prawdziwym jego celem

było nauczenie Jakuba i Józefa jak wywiązywać się z obowiązków rodzinnych. Jezus

zaczął powolny proces usamodzielniania rodziny. Wracał do Nazaretu w każdy szabat a

czasami również w ciągu tygodnia, aby udzielić rad i podsunąć pomocne sugestie.

Spędzając większość czasu w Seforis, w ciągu sześciu miesięcy Jezus miał wiele okazji

lepiej zapoznać się z nieżydowskimi poglądami na życie. Pracował z nie-Żydami,

przebywał z nie-Żydami i w każdy możliwy sposób dokonywał dokładnych, starannych

badań ich zwyczajów życiowych oraz nieżydowskiego sposobu myślenia.

Standardy moralne miasta Heroda Antypasa były tak bardzo zaniżone, nawet w

porównaniu ze standardami panującymi w mieście karawan, Nazarecie, że po sześciu

miesiącach pobytu w Seforis Jezus z radością znalazł pretekst powrotu do Nazaretu.

Grupa, dla której pracował, miała zacząć roboty publiczne zarówno w Seforis jak i w

nowym mieście, Tyberiadzie, ale Jezus nie chciał mieć nic do czynienia z jakimkolwiek

rodzajem zatrudnienia pod nadzorem Heroda Antypasa. I były jeszcze inne powody,

które według Jezusa uzasadniały jego powrót do Nazaretu. Kiedy wrócił do warsztatu

naprawczego, nie zaczął od nowa kierować osobiście sprawami rodzinnymi. Pracował z

Jakubem w warsztacie i jak tylko to było możliwe pozwalał mu nadal czuwać nad

domem. Zarządzanie przez Jakuba wydatkami rodzinnymi oraz administracja

budżetem domowym pozostawały niezakłócone.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: