P100.pdf

PRZEKAZ 100

RELIGIA W DOŚWIADCZENIU LUDZKIM

D oświadczanie dynamicznego życia religijnego przekształca przeciętną jednostkę w

osobowość, posiadającą siłę idealistyczną. Religia służy rozwojowi wszystkich ludzi,

dzięki popieraniu postępu każdej jednostki a do postępu każdej jednostki przyczyniają

się osiągnięcia wszystkich.

Rozwój duchowy jest stymulowany wzajemnie przez bliskie związki z innymi ludźmi

religijnymi. Miłość dostarcza gleby dla rozwoju religijnego – obiektywnego dążenia

zamiast subiektywnego zadowolenia – a jednak niesie najwyższe subiektywne

zadowolenie. Religia uszlachetnia zwyczajny mozół codziennego życia.

1. ROZWÓJ RELIGIJNY

Religia powoduje rozwój znaczeń i umocnienie wartości, gdy jednak do poziomów

absolutów wywyższane są czysto osobiste wartościowania, rezultatem zawsze jest zło.

Dziecko ocenia doświadczenie odpowiednio do przyjemności, jaką mu ono daje;

dorosłość jest proporcjonalna do zastępowania osobistych przyjemności wyższymi

znaczeniami, nawet wiernością wobec najwyższych koncepcji, w zróżnicowanych

sytuacjach życiowych i relacjach kosmicznych.

Niektórzy ludzie nie mają czasu się rozwijać i dlatego grozi im wielkie

niebezpieczeństwo zastoju duchowego. Należy stworzyć warunki do rozwoju znaczeń w

różnych epokach, w kolejnych kulturach oraz w przejściowych stadiach idącej naprzód

cywilizacji. Głównymi czynnikami opóźniającymi rozwój są uprzedzenia i ignorancja.

Dajcie każdemu rozwijającemu się dziecku szansę kształtowania jego własnego

doświadczenia religijnego; nie narzucajcie mu gotowego doświadczenia dorosłych.

Pamiętajcie, że postępy, rok za rokiem w ustalonym porządku edukacyjnym, nie muszą

koniecznie oznaczać postępu intelektualnego, jeszcze mniej rozwoju duchowego.

Poszerzenie słownictwa nie oznacza kształtowania charakteru. Wzrostu naprawdę nie

określają same jego wytwory, ale raczej progres. Wzbogacanie ideałów, coraz większe

docenianie wartości, nowe znaczenia wartości i silniejsza lojalność wobec najwyższych

wartości, są wskaźnikami prawdziwego rozwoju edukacyjnego.

Trwały wpływ na dzieci wywierają tylko lojalności tych dorosłych, którzy im

towarzyszą; zasady czy nawet przykład nie wywierają trwałego wpływu. Lojalni ludzie

są ludźmi rozwijającymi się a rozwój jest rzeczywistością wywierającą wpływ i

inspirującą. Żyj lojalnie dzisiaj – rozwijaj się – a jutro samo przyjdzie. Dla kijanki

najszybszy sposób, żeby stać się żabą, jest żyć lojalnie, w każdej chwili, jako kijanka.

Gleba niezbędna do religijnego rozwoju z góry zakłada istnienie rozwojowego życia

samorealizacji, koordynację naturalnych tendencji, przejawianie ciekawości i

doznawanie radości z sensownej przygody, doświadczanie uczuć zadowolenia,

funkcjonowanie strachu stymulującego uwagę i świadomość, pociąg do niezwykłości

oraz normalną świadomość małości i pokory. Rozwój opiera się także na odkrywaniu

własnej indywidualności wraz z samokrytycyzmem – sumieniem, jako że sumienie jest

prawdziwie krytycyzmem samego siebie, dokonywanym w oparciu o własne wartości-

zwyczaje, osobiste ideały.

Zdrowie fizyczne, odziedziczony temperament i środowisko społeczne wywierają

znaczny wpływ na doświadczanie religijne. Jednak takie doczesne warunki nie

ograniczają wewnętrznego, duchowego rozwoju duszy, poświęcającej się czynieniu woli

Ojca w niebie. Wszyscy normalni śmiertelnicy posiadają pewne naturalne dążenia do

rozwoju i samorealizacji, które funkcjonują, jeśli nie są specyficznie hamowane.

Niezawodną metodą ożywienia tego czynnika składowego potencjału rozwoju

duchowego jest zachowywanie postawy szczerego poświęcenia się najwyższym

wartościom.

Religia nie może być nadana, otrzymana, pożyczona, wyuczona czy stracona. Jest

osobistym doświadczeniem, które rozwija się proporcjonalnie do coraz

intensywniejszego poszukiwania ostatecznych wartości. Zatem kosmiczny rozwój

towarzyszy gromadzeniu znaczeń i coraz intensywniejszemu wywyższaniu wartości.

Jednak szlachetność, jako taka, zawsze rozwija się nieświadomie.

Religijne nawyki myślenia i działania mają wpływ na strukturę rozwoju duchowego.

U każdego mogą wystąpić skłonności religijne, wywołujące przychylne reakcje na

bodźce duchowe, rodzaj duchowego odruchu warunkowego. Zwyczaje, które sprzyjają

rozwojowi religijnemu, obejmują kultywowaną wrażliwość na boskie wartośc,

akceptację życia religijnego u innych, refleksyjną medytację nad kosmicznymi

znaczeniami, czci pełne rozwiązywanie problemów, dzielenie się swoim życiem

duchowym ze współbraćmi, unikanie samolubstwa, nie nadużywanie Boskiego

miłosierdzia i życie tak, jak by się żyło w obecności Boga. Czynniki rozwoju religijnego

mogą być intencjonalne, jednak sam rozwój jest nieodmiennie nieświadomy.

Nieświadomy charakter rozwoju religijnego nie oznacza wszakże, że jest to proces

odbywający się w podświadomych domenach intelektu ludzkiego, oznacza to raczej

twórcze działania na nadświadomych poziomach śmiertelnego umysłu. Fakt

uświadomienia sobie rzeczywistości nieświadomego rozwoju religijnego jest

wystarczającym dowodem istnienia nadświadomości i jej funkcjonowania.

2. ROZWÓJ DUCHOWY

Postęp w dziedzinie duchowej zależy, po pierwsze, od utrzymywania żywych,

duchowych związków z prawdziwymi siłami duchowymi, a po drugie, od ciągłego

wydawania owoców ducha – służenia bliźniemu tym, co się dostało od duchowych

benefaktorów. Postęp duchowy polega na intelektualnym uznaniu ubóstwa duchowego,

w połączeniu ze świadomością głodu doskonałości, z pragnieniem poznania Boga i

stania się jemu podobnym, ze szczerym zamiarem czynienia woli Ojca w niebie.

Rozwój duchowy jest, po pierwsze, rozbudzeniem do potrzeb, następnie

dostrzeżeniem znaczeń a potem odkryciem wartości. Dowód na istnienie prawdziwego

postępu duchowego polega na ukazaniu ludzkiej osobowości, jako motywowanej

miłością, aktywizowanej bezinteresowną służbą i zdominowanej przez szczere czczenie

doskonałych ideałów boskości. I takie, całościowe doświadczenie, stanowi

rzeczywistość religii, w przeciwieństwie do wierzenia wyłącznie teologicznego.

Religia może rozwinąć się do takiego poziomu doświadczania, na którym się stanie

oświeconym i rozumnym sposobem duchowej reakci na wszechświa. Tak

gloryfikowana religia może działać na trzech poziomach osobowości człowieka:

intelektualnym, morontialnym i duchowym; w umyśle rozwijającej się duszy i razem z

zamieszkującym człowieka duchem.

Duchowość od razu staje się wskaźnikiem czyjejś bliskości Boga i miarą czyjejś

użyteczności dla bratnich istot. Duchowość poszerza zdolność odkrywania piękna w

rzeczach, rozpoznawania prawdy w znaczeniach i odkrywania dobra w wartościach. O

rozwoju duchowym decyduje zdolność do takiego rozwoju a jest on wprost

proporcjonalny do eliminacji samolubnych wartości miłości.

Aktualny status duchowy jest miarą dosięgania Bóstwa, zgrania się z Dostrajaczem.

Dojście do ostateczności duchowości jest równoważne z osiągnięciem maksimum

rzeczywistości, maksimum podobieństwa do Boga. Życie wieczne jest niekończącym się

poszukiwaniem wartości nieskończonych.

Cel ludzkiej samorealizacji powinien być duchowy, nie materialny. Jedyne

rzeczywistości, o które się warto starać, to rzeczywistości Boskie, duchowe i wieczne.

Człowiek śmiertelny ma prawo korzystać z przyjemności materialnych i zadowalać

ludzkie pragnienia; lojalności wobec związków ludzkich i instytucji doczesnych są dlań

pożyteczne, ale to nie są wieczne fundamenty, na których można budować

nieśmiertelną osobowość, taką, która ma górować nad przestrzenią, przezwyciężać czas,

osiągać wieczne przeznaczenie boskiej doskonałości i służbę finalisty.

Jezus był przykładem głębokiej pewności śmiertelnika, rozpoznającego Boga, kiedy

powiedział: „Dla rozpoznającego Boga, wierzącego królestwa, cóż znaczy, jeśli runą

wszystkie ziemskie rzeczy?”. Doczesne bezpieczeństwo jest nietrwałe, ale duchowe

zabezpieczenia są niewzruszone. Kiedy powodziowe przypływy ludzkiej nieprzyjaźni,

samolubstwa, okrucieństwa, nienawiści, złośliwości i zazdrości dobijają nieomal duszę

ludzką, możecie znaleźć oparcie w tej pewności, że istnieje pewien wewnętrzny bastion,

cytadela ducha, która jest absolutnie nie do zdobycia; odnosi się to przynajmniej do

każdej ludzkiej istoty, która oddała swą duszę pod opiekę zamieszkującego ją ducha

wiecznego Boga.

Po takim sukcesie duchowym, czy to zdobytym przez stopniowy rozwój, czy podczas

specyficznego kryzysu, pojawia się nowe ukierunkowanie osobowości, jak również

kształtują się nowe standardy wartości. Takie zrodzone z ducha jednostki zmieniają tak

dalece swą motywację życiową, że mogą zachować spokój nawet wtedy, kiedy przepada

to, czego bardzo pragnęły i kiedy zawodzą ich najgłębsze nadzieje; wiedzą dobrze, że

takie katastrofy są tylko kataklizmami ukierunkowującymi, które niszczą czyjeś

doczesne wytwory, w przygotowaniu do budowy bardziej szlachetnych i trwałych

rzeczywistości, na nowym i bardziej wysublimowanym poziomie wszechświatowych

sukcesów.

3. KONCEPCJE NAJWYŻSZYCH WARTOŚCI

Religia nie jest metodą osiągania spoczynkowego, błogiego spokoju umysłu; jest

impulsem organizującym duszę do dynamicznej służby. Werbuje ona całość

osobowości do lojalnej służby, kochania Boga i służenia człowiekowi. Religia płaci

każdą cenę wymaganą do osiągnięcia najwyższego celu – wiecznej nagrody. W religijnej

lojalności jest uświęcona pełnia, która jest niezmiernie wzniosła. I takie lojalności są

efektywne społecznie i rozwojowe duchowo.

Dla człowieka religijnego słowo Bóg staje się symbolem, oznaczającym zbliżanie się

do najwyższej rzeczywistości i akceptację boskich wartości. Ludzkie upodobania i

awersje nie decydują o tym, co jest dobre a co złe; wartości moralne nie powstają ze

spełnienia życzeń czy emocjonalnych frustracji.

Rozważając wartości, musicie rozróżniać pomiędzy tym, co jest wartością, a tym, co

ma wartość. Musicie rozpoznawać związki pomiędzy przyjemnymi zajęciami a ich

pełną treści integracją i bogatszą realizacją na rozwojowych, coraz wyższych poziomach

doświadczenia ludzkiego.

Znaczenie jest tym, co doświadczenie dodaje do wartości; jest świadomym

docenianiem wartości. Odosobniona i czysto samolubna przyjemność może oznaczać

praktyczną dewaluację znaczeń, nic nie znaczące zadowolenie, graniczące ze

względnym złem. Wartości są empiryczne, kiedy rzeczywistości mają znaczenie i są ze

sobą związane w umyśle, kiedy taki związek jest uznawany i doceniany przez umysł.

Wartości nigdy nie mogą być statyczne; rzeczywistość oznacza zmianę, rozwój.

Zmiana bez rozwoju, bez poszerzania znaczeń i wywyższenia wartości, jest

bezwartościowa – jest potencjalnym złem. Im wyższa jakość kosmicznej adaptacji, tym

więcej znaczenia posiada każde doświadczenie. Wartości nie są pojęciowymi iluzjami;

są rzeczywiste, ale zawsze opierają się na fakcie związków wzajemnych. Wartości

zawsze są zarówno aktualne jak i potencjalne – nie to, co było, ale to, co jest i będzie.

Powiązanie aktualności i potencjalności równa się rozwojowi, empirycznemu

uświadomieniu sobie wartości. Ale rozwój nie tylko jest postępem. Postęp zawsze jest

pełen znaczeń, ale jest względnie bezwartościowy bez rozwoju. Najwyższa wartość życia

ludzkiego polega na rozwoju wartości, postępie w znaczeniach i uświadomieniu sobie

kosmicznych związków wzajemnych obu tych doświadczeń. I takie doświadczenie jest

równoznaczne z uświadomieniem sobie Boga. Śmiertelnik, który tego doznaje, podczas

gdy nie jest nadnaturalny, naprawdę staje się nadludzki; wykształca się w nim

nieśmiertelna dusza.

Człowiek nie może zapoczątkować rozwoju, ale może dostarczyć sprzyjających ku

niemu warunków. Rozwój zawsze jest nieświadomy, czy to fizyczny, czy intelektualny,

czy też duchowy. W ten sposób rozwija się miłość; nie można jej stworzyć, wytworzyć

czy kupić, musi się rozwijać. Ewolucja jest kosmiczną metodą rozwoju. Rozwoju

społecznego nie można zapewnić ustawodawstwem a rozwoju moralnego nie można

mieć dzięki udoskonalonej administracji. Człowiek może zbudować maszynę, ale

prawdziwa jej wartość musi być wyprowadzona z ludzkiej kultury i z osobistego

oszacowania. Jedynym wkładem człowieka w rozwój jest aktywizacja pełnej mocy jego

osobowości – żywej wiary.

4. PROBLEMY ROZWOJU

Życie religijne jest życiem poświęconym a życie poświęcone jest życiem twórczym,

oryginalnym i spontanicznym. Nowe wizje religijne powstają z konfliktów, które

zapoczątkowują wybór nowych i lepszych zwyczajów reagowania, zamiast starszych i

gorszych form reakcji. Nowe znaczenia wyłaniają się tylko w trakcie konfliktu; konflikt

trwa tylko w obliczu odmowy przyjęcia wyższych wartości, zawartych w wyższych

znaczeniach.

Dylematy religijne są nieuniknione; nie może być rozwoju bez konfliktu

psychicznego i niepokoju duchowego. Organizowanie filozoficznych standardów życia

powoduje znaczne poruszenie w filozoficznych domenach umysłu. Lojalności wobec

tego, co wielkie, dobre, prawdziwe i szlachetne nie pojawiają się bez walki.

Wyklarowaniu wizji duchowej i poszerzeniu kosmicznej wnikliwości towarzyszy

wysiłek. Intelekt ludzki protestuje przeciw odłączeniu go od pokarmu nieduchowych

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: