Fale.docx

(24 KB) Pobierz

1 Ruch falowy
a) Przedstaw podstawowe własności ruchu falowego. Wyprowadź równanie fali.
Długość: Odległość l pomiędzy punktami o identycznych własnościach.
Amplituda: Maksymalne odchylenie A od punktu równowagi .
Częstotliwość: Ilość drgań w ciągu jednej sekundy,
Równanie fali => y(x, t) = Acos(wt -kx +f)

Można ją poddać zjawisku dyfrakcji i interferencji

istnije również zasada superpozycji fali, dzieki czamu istnieją takie własnosci fali jak podałem wyżej

Energia fali - ilość energi przepływająca w jednostce czasu przez jednostkę powierzchni jest proporcjonalna do kwadratu amplitudy drgań i kwadratu częstotliwości fali.


b) interferencja fali zjawisko, które można obserwować w o

środku sprężystym, jeśli rozchodzą się w nim jednocześnie dwie fale. W takich sytuacjach

mamy do czynienia z nakładaniem

się fal sprężystych. Fale liniowe spełniają zasadę superpozycji

zgodnie z którą zaburzenie wypadkowe

Rwyp(r, t) w danej chwili czasu t punktów ośrodka o współrzędnej przestrzennej r jest sumą wektorową zaburzeń docierających do tego punktu

ośrodka.

Fala przechodząc przez przeszkodę zostaje poddana dyfrakcji w tym przypadku w dwóch miejscach. Powstają w ten sposób dwie fale które rozchodzą sie ze szczelin, w tym przypadku dwóch, które stają sie nowymi źródłami fali kulistej.  W ten sposób powstałe fale "spotykają się" w pewnych ściśle określonych miejscach

maksimach    d sin α=mλ             tu się wzmacniają

minimach     d sin α=(m+1/2) λ   tu się wygaszają

Jest to zależne od różnicy faz fal.

 

c) Przedstaw jak powstaje fala stojąca oraz przedstaw jej podstawowe własności .
Fala stojąca powstaje z interferencji dwóch fal o tych samych własnościach, a odwrotnym zwrocie.
własności – węzły fali stojącej są to miejsca gdzie amplituda zawsze jest równa 0; Strzałkami nazywamy zaś miejsca gdzie Amplituda ma swój szczyt. Ani węzły ani strzałki nie przemieszczają się.

Powstają one z nałożenia sie dwóch przeciwbieżnych fal
y=a sin(kx-wt) i y=a sin(ks+wt);

d) O jakiej długości fale stojące mogą powstawać w strunie?
Długość fali [l] musi się równać dwukrotności długości pręta [2L] podzielonej przez liczbę naturalną większą od zera [m]. Jest to wymagane dlatego ,że w innym przpadku fala "odbita" od drugiego końca struny będzie. nieodpowiednio przesunięta w fazie.
λm=2L/m
gdzie n = 0,1,2...
gdzie m = n + 1

 

e) O jakiej długości fale stojące mogą powstawać w pręcie? Rozpatrz przypadek pręta zamocowanego pomiędzy ścianami oraz zamocowanego tylko z jednego jego końca.
Między ścianami
λm=2L/m
Długość fali [l] musi się równać dwukrotności długości pręta [2L] podzielonej przez liczbę naturalną większą od zera [m].
gdzie n = 0,1,2...
gdzie m = n + 1
Od jednego końca
λ=4L/2n-1
Długość fali [l] musi się równać czterokrotności długości pręta [4L] podzielonej przez nieparzystą liczbę naturalną [2n-1].
 

F)   Jeżeli różnica dróg dla dwóch skrajnych wiązek przedstawionych na schemacie powyżej wynosi http://www.if.pw.edu.pl/%7Ebibliot/archiwum/adamczyk/WykLadyFO/FoWWW_17_pliki/image061.gif, to okazuje się, że n-te minimum natężenia obserwuje się przy warunku  Δl = nλ, n = 1, 2, 3,.... Sytuacja jest zatem odwrotna, niż w przypadku interferencji ale w przypadku interferencji były dwie szczeliny, a nie jedna jak tutaj i przestrzeń między skrajnymi wiązkami była zamknięta.

              Jeżeli różnica dróg dla dwóch skrajnych wiązek pojedynczej szczeliny wynosi tylko λ, to po skupieniu obrazu na szczelinie otrzymamy prążek ciemny. Na pierwszy rzut oka ten wynik kłóci się z tym, co wiemy o interferencji. Trzeba jednak zauważyć, że oprócz wiązek skrajnych ze szczeliny wychodzą wiązki, które przeszły przez całą jej szerokość. Jeżeli podzielimy w myśli szerokość szczeliny na dowolną ale parzystą liczbę sektorów, to wszystkie te sektory możemy pogrupować parami tak, że wiązki z obu sektorów będą przesunięte o λ/2 i wzajemnie ulegną wygaszeniu. Stwierdziliśmy zatem, że w wyniku nakładania się i interferencji destruktywnej fal z obszarów przesuniętych o λ/2 ze szczeliny, od której pochodzi przesunięcie o λ, jak na rysunku, otrzymujemy po skupieniu na ekranie minimum dyfrakcyjne (ciemny prążek).

fala światła przechodząca przez szczelinę zostaje poddana dyfrakcji, i co pewną odległość powstają minima czyli wygaszone miejsca fali, powstają tak zwane prążki dyfrakcyjne. Związane jest to z tym, że odległości między miejscem prążków są różne dla kolejnych promieni licząc od krawędzi szczeliny.

 


http://upload.wikimedia.org/math/6/0/6/606c3d280f68b206164f7767dc82c4d3.png
g) Czynnikiem ograniczającym zdolność rozdzielczą nawet doskonałych przyrządów optycznych są głównie efekty dyfrakcyjne (dyfrakcja), które powodują rozmycie obrazu punktu, abyśmy zobaczyli dwa bardzo mała i blisko siebie położone przedmioty między innymi dwie linie widmowe światła tych punktów muszą być rozdzielne(prawo Rayleigha) Gdy chcemy przybliżyć mały/odległy przedmiot w celu uwiecznienia. Odsuwamy soczewkę od matrycy, a ponieważ światło ma strukturę falową następuje uwydatnienie dyfrakcji jaka zachodzi na soczewkach. Powoduje to zanikanie małych przedmiotów i pokazywanie ich jako dysk otoczony pierścieniami, czyli zdolność rozdzielcza zwiększa swą wartość
h)Fala elektromagnetyczna ma właściwości korpuskularne. Fala elektromagnetyczna jest  sprzężonym polem elektrycznym (opisuje je wektor natężenia elektrycznego E) i magnetycznym (opisuje je wektor indukcji magnetycznej B), prostopadłych do siebie i do kierunku rozchodzenia się, o natężeniach zmieniających się sinusoidalnie, najlepiej rozchodzi się w próżni. Ciała przez które te fale mogą przechodzić pochłaniają część energi przenoszonej przez falę.
Wielkością charakteryzującą fale jest częstotliwość,  długość fali, Dla fal zachodzą zjawiska dyfrakcji czyli ugięcia fali i interferencji. Ale także fala elektromagnetyczna może być wzięta jak foton, cząstka o pewnej energi zależnej od częstotliwości.

Istnieją różne rodzaje fal E-M:

Gamma,  Rentgenowskie, Nadfioletowe, Widziale, Podczerwone, mikrofale i rariowe.

 

i) Wyjaśnij na czym polega dyfrakcja promieniowania X na krysztale. Omów prawo Bragga.
Promienie X (Roentgena) maja długość 0,1nm (tysiące razy krótsze od światła widzialnego). Aby te promieniowanie uległo dyfrakcji musi zostać przepuszczone przez mikroskopijne szczeliny. Taką siatką dyfrakcyjną może być ciało stałe mające regularny układ atomów. Kryształ jest więc naturalną siatką dyfrakcyjną dla tego promieniowania. Wiązki reagują z elektronami w atomach i uginają się po zetknięciu z nimi.
Prawo Bragga zakłada odbicie od płaszczyzn na których układają się atomy kryształu. Prawo to określa kąt pod jakim musi padać fala, aby nastąpiło wzmocnienie. Teoria ta oznacza, że maksimum promieniowania ugiętego występuje tylko pod pewnymi kątami padania.

 

Zgłoś jeśli naruszono regulamin