13 - 22.pdf - zachomikowane - bellacallen94

Midnight Sun

(Zmierzch oczami Edwarda)

Autorzy:

Twórczość fanów Stephenie Meyer z forum:

http://www.twilightseries.fora.pl/

Roz. 13-15 offca

Roz. 16 noella

Roz. 17-19 kasiek303

13. BALANSOWANIE

Siedziałem na skraju lasu obserwując jak przesłonięte cienką warstwą chmur niebo stopniowo

nabiera bladoróżowej barwy. Śmiertelnik zapewne nie dostrzegłby jeszcze różnicy, ale ja widziałem to

doskonale – zbliżał się świt.

Moje wnętrzności skręciły się ze zdenerwowania – zostało mi zaledwie parę godzin do spotkania

z Bellą. Byłem tak przepełniony krwią, że czułem jakbym w niej tonął, ale czy miało to wystarczyć by

jej życie nie znalazło się w niebezpieczeństwie? Z mojego powodu. Zacisnąłem dłonie w pięści;

trzasnęła gałązka, którą nerwowo obracałem w palcach – rozpadła się na drobne drzazgi.

Sfrustrowany otrzepałem dłonie i zapatrzyłem się na dowody mojej nadnaturalnej siły unoszone

powiewem wiatru.

Mogłem ją skrzywdzić. Nawet jeśli byłbym w stanie okiełznać swoje pragnienie, o czym nie

byłem przekonany, mogłem przez przypadek skruszyć jej kości, zmiażdżyć jej delikatne dłonie…

wzdrygnąłem się na tę myśl. Muszę utrzymać dystans, nie wolno mi się zapomnieć, powtarzałem sobie

do znudzenia. Ale tak bardzo pragnąłem jej dotknąć… choćby na chwile spleść nasze palce, przesunąć

opuszkami palców po jej policzku, by zobaczyć jak się rumieni. Tylko bym ją wystraszył. Moja

lodowata skóra z pewnością by ją odrzucała.

Cały dzień sam na sam z Bellą. Cóż ja najlepszego wyprawiałem? Narażałem ją na tak wielkie

niebezpieczeństwo z czystego egoizmu. To zupełnie niedopuszczalne. Ale nie potrafiłem sobie tego

odmówić. Chciała spędzić ze mną ten dzień! Wiedziała czym jestem, a mimo to chciała tego! Gdyby

moje serce biło, zatrzepotałoby teraz radośnie.

Westchnąłem. Tak chciałbym móc ją po prostu objąć, zanurzyć twarz w jej włosach… potwór we

mnie uśmiechnął się na myśl o jej zapachu. Stłumiłem go w sobie, ukryłem głęboko we własnej

świadomości i kazałem mu zamilknąć – najlepiej na wieki.

Alice była pewna, że jej nie skrzywdzę. Ale była tego pewna o tyle, o ile ja byłem o tym przekonany. A

co jeśli nie wytrzymam? Jeśli zawładną mną emocje, których nie będę w stanie kontrolować? Co jeśli

znajdzie się zbyt blisko, a potwór się uwolni? Potrząsnąłem głową. Nie mógłbym… cóż, wiedziałem, że

mógłbym i to właśnie przerażało mnie najbardziej. Ale wiedziałem też, że potrafię ze sobą walczyć i że

jestem w stanie tę walkę wygrać - przy odrobinie wysiłku to może się udać. Gdybym sobie nie ufał

nigdy nie naraziłbym jej na to ryzyko.

Niebo przybrało fioletowo błękitny odcień, na wschodzie było już zupełnie jasno. Czas na mnie –

pomyślałem. Pomknąłem do domu. Bieg pozwolił mi na chwilę zatracić się w prędkości, zaufać

zmysłom i zapomnieć o wyrzutach sumienia. Miałem spędzić z nią cały dzień – tylko z nią!

Wybiegałem myślami w przyszłość, pławiąc się w czystej radości zalewającej moje martwe serce.

W domu zastałem Alice siedzącą na schodach. Po raz setny spytałem, czy powinienem się czegoś

obawiać. Rzuciła mi zirytowane spojrzenie. Nie raczyła się odezwać.

Edwardzie, jeśli postanowisz się na nią rzucić i przegryźć jej gardło, niezwłocznie cię o tym

poinformuję.

Wzdrygnąłem się na tę myśl.

- Alice zrozum, naprawdę boję się, że…

- Wiem, ale zaufaj mi, naprawdę nic złego się nie wydarzy. Powiedziałabym nawet, że będziesz

zaskoczony rozwojem wydarzeń – zaśmiała się dźwięcznie.

Zacząłem się zastanawiać, czy powinienem dociekać, co kryło się za tą wypowiedzią, ale nim zdążyłem

cokolwiek wyszukać w jej umyśle, Alice zaczęła przekładać Jingle bells na suahili. Zawsze tak robiła,

kiedy nie chciała bym wiedział o czym myśli. Zazwyczaj nie miałem jej tego za złe, ale tym razem

poczułem przypływ irytacji. Postanowiłem jednak uwierzyć w to, że ostrzegłaby mnie, gdyby coś miało

pójść nie tak.

Poszedłem do swojego pokoju i zacząłem przeszukiwać szafę. W co powinienem się ubrać? Jeansy…

tak, są odpowiednie do chodzenia po lesie. Sweter? Najlepiej w jakimś ciepłym kolorze, Bella mówiła,

że lubi ciepłe brązy – jasnobrązowy wydał mi się odpowiedni. Ale moja skóra wydaje się przy nim tak

nienaturalnie jasna… Zdecydowałem się na białą koszulkę z kołnierzykiem założoną pod spód, żeby

moja skóra sprawiała wrażenie choć odrobinę ciemniejszej. Popatrzyłem krytycznie na swoje odbicie.

Czy Bella znajdzie we mnie coś chociaż trochę pociągającego, czy też wydam jej się jedynie

pozbawionym odrobiny ciepła potworem? Wzruszyłem ramionami – ona jest taka

nieprzewidywalna…

Zerknąłem na zegarek; czas najwyższy zmierzyć się z potworem tkwiącym we wnętrzu mojej głowy.

Czas udowodnić mu, że jest bezsilny. Spojrzałem sobie w oczy. Nie pozwolę by ktokolwiek ją

skrzywdził. Tym bardziej nie pozwolę na to samemu sobie.

I z tym przekonaniem pobiegłem na spotkanie miłości mojego życia.

Chciałbym móc powiedzieć, że czekałem z bijącym sercem aż otworzy drzwi. Za to mogę przyznać, że

czekałem ze wstrzymanym oddechem. Przypomniałem sobie, że powinienem zwalczyć w sobie ten

odruch. Jej zapach nie może być przeszkodą w naszych relacjach. Zresztą, przecież musiałem się

odzywać…

Słyszałem jak zbiega po schodach. Po chwili do dźwięku wydawanego przez jej stopy dołączył inny,

znacznie ciekawszy. Słyszałem jak bije jej serce. Bała się?

Przez chwile mocowała się z zamkiem, ale po chwili drzwi stały otworem. Emocje malujące się na jej

twarzy nieco mnie zaskoczyły. Ulga? Znów ogarnęła mnie głęboka frustracja. Czemu nie mogłem

poznać jej myśli? Mój wzrok prześlizgnął się po jej sylwetce. Frustracja ustąpiła miejsca rozbawieniu.

- Dzień dobry – rzuciłem, nie mogąc powstrzymać lekkiego chichotu.

- Co jest? – spytała, z niepokojem lustrując swoje ubranie.

- Jesteśmy identycznie ubrani – wyjaśniłem powód swego rozbawienia, uśmiechając się przyjaźnie.

Zastanawiałem się nad przyczyną dla której dobraliśmy te same stroje. O czym myślała wyciągając

rzeczy z szafki? Czy zdecydowały względy praktyczne czy estetyczne? Cisza w jej umyśle

doprowadzała mnie do rozpaczy.

Skwitowała sytuację krótkim śmiechem i zamknęła drzwi na klucz. Czekałem już na nią przy

furgonetce. Obserwowałem ją z pewnej odległości. Podobała mi się w tym ubraniu. Wyglądała tak

naturalnie i swobodnie. A ja? Jak jakiś manekin na wystawie sklepowej. Żałosna imitacja człowieka.

- Umówiliśmy się – przypomniała mi, wskakując do szoferki i otwierając mi od środka drzwiczki

od strony pasażera. - Dokąd jedziemy?

- Najpierw zapnij pasy. Już się denerwuję. – powiedziałem, drocząc się z nią nieco – zmroziła mnie

spojrzeniem, a w każdym razie próbowała. Ale posłuchała.

- Sto jedynką na północ - poinstruowałem

Jazda furgonetką była dla mnie męczarnią. Nie dość, że wlokła się niemiłosiernie to w małej, dusznej

przestrzeni szoferki zapach Belli był niemal nie do zniesienia – na dodatek osiadł na każdym skrawku

tapicerki, na desce rozdzielczej, powietrze było nim przesycone jeszcze silniej niż w jej pokoju. Moje

gardło płonęło żywym ogniem, głód szarpał moje wnętrzności, a mięśnie napięły się boleśnie.

Uchyliłem okno. Przyniosło to nieznaczną ulgę, ale i tak cierpienie było nieznośne.

- Czy planując wyprawę do Seattle, liczyłaś na to, że uda ci się wyjechać z Forks przed

zapadnięciem zmroku? – zapytałem, ostrzej niż zamierzałem. Zbyt łatwo traciłem kontrolę nad swoim

głosem. To przez ten zapach.

- Trochę więcej szacunku - odparowała. - Moja furgonetka mogłaby być babcią twojego volvo.

Wkrótce przekroczyliśmy granice miasteczka, a przydomowe trawniki ustąpiły miejsca gęstej

roślinności.

- Skręć w prawo w sto dziesiątkę – poleciłem, widząc jej wahanie - I jedź tak długo, aż skończy się

asfalt.

Pozwoliłem sobie na lekki uśmiech. Po prostu ta sytuacja sprawiała mi zbyt wiele przyjemności, mimo

dręczącego pragnienia. Już niedługo miałem znaleźć się na świeżym powietrzu, gdzie miało mi się

łatwiej oddychać. Mój uśmiech jeszcze się pogłębił.

- A dalej?

- A dalej zaczyna się szlak.

- Będziemy chodzić po lesie? – spytała z lekkim niepokojem w głosie. Czy coś było nie tak? Czy w

końcu zdała sobie sprawę z niebezpieczeństwa na które się naraża?

- A co? – spytałem szybko.

- Nic nic. – wyczułem jej zdenerwowanie. Czyżby jednak uświadomiła sobie co jej grozi?

- Nie martw się, to tylko jakieś osiem kilometrów i nigdzie nie będziemy się spieszyć.

Nie odpowiedziała. Ale zrobiła się spięta.

- O czym myślisz? - spytałem zniecierpliwiony.

- Zastanawiam się, dokąd wiedzie ten szlak – skłamała; nie umiała tego robić. Ale najwyraźniej nie

chciała żebym poznał jej myśli. Nie nalegałem.

- Do pewnego miejsca, które lubię odwiedzać, gdy dopisuje pogoda. - Obydwoje spojrzeliśmy na

niebo. Chmury stopniowo się przerzedzały.

- Charlie mówił, że będzie ciepło - zauważyła.

- Powiedziałaś mu, jakie masz na dzisiaj plany?

- Nie.

Wspaniale. Ułatwiała mi życie, nie ma co! Za to potwór wychylił się z głębin mojej świadomości i

uśmiechnął się złośliwie.

- Ale jest jeszcze Jessica, prawda? - rozpaczliwie próbowałem się pocieszyć. - Myśli, że

pojechaliśmy razem do Seattle.

- Powiedziałam jej przez telefon, że się wycofałeś. Poniekąd nie skłamałam.

- Więc nikt nie wie, że jesteś teraz ze mną? – ogarniała mnie irytacja przemieszana z narastającą

paniką.

- Czyja wiem... Zakładam, że powiedziałeś Alice?

- Naprawdę, bardzo mnie wspierasz, Bello. – mruknąłem. Starałem się zachować w miarę

uprzejmy ton, ale nie wychodziło.

- Czy Forks działa na ciebie aż tak depresyjnie, że postanowiłaś targnąć się na własne życie?

- Sam mówiłeś, że możesz mieć kłopoty, jeśli będziemy często pokazywać się razem.

- Ach, więc boisz się, że to mnie będzie coś groziło po tym, jak znikniesz w tajemniczych

okolicznościach? Ha!

Pokiwała głową, patrząc przed siebie.

Zacząłem wyrzucać z siebie przekleństwa – szybko i cicho, tak żeby nie musiała ich wysłuchiwać. Czy

ona miała zapędy samobójcze? Czułem jak przepływa przeze mnie fala wściekłości. Próbowała mnie

chronić! Mnie! Podczas gdy ja ze wszystkich sił starałem się odsunąć od niej niebezpieczeństwo, ona

się narażała, bylebym ja pozostał bezpieczny. Cóż za straszliwy paradoks. Ona chyba nigdy nie

przestanie mnie zaskakiwać. Jej skłonność do poświęceń była wręcz chorobliwa. Wydawała się

13 - 22.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: