PrawowPR.pdf

Agnieszka Suchorolska

agnieszka.suchorolska@inkubatory.pl

W codziennej pracy PR-owca dbającego o pozytywny wizerunek firmy

zdarzają się sytuacje, kiedy musi się on wykazać znajomością prawa prasowego.

Co zrobić, kiedy nagle okazuje się, że jedna z osób pełniących odpowiedzialną

funkcję w firmie zostaje opisana w sposób rujnujący jej dobre imię, a co za tym idzie,

także dobre imię firmy, którą reprezentuje? W takiej sytuacji znalazła się firma

Skarbiec Asset Managment, której pracownik został opisany w artykule stawiającym

w bardzo niekorzystnym świetle i jego i całą firmę. W zależności od tego, jakie

wykroczenia popełnił dziennikarz, PR-owiec może zażądać umieszczenia

sprostowania lub odpowiedzi, napisać skargę do Rady Etyki Mediów i/lub złożyć

pozew do sądu. Przykładowy tekst skargi napisanej na potrzeby w/w sytuacji

poniżej.

SKARGA NA POSTĘPOWANIE NIEZGODNE Z PRAWEM I ZASADAMI ETYKI

DZIENNIKARSKIEJ.

Działając w imieniu Pana Konrada Łapińskiego (pełnomocnictwo w

załączeniu), na podstawie ust. 2 Regulaminu Etyki Mediów, składam do organu

właściwego w sprawach związanych z przestrzeganiem Karty Etycznej Mediów

skargę na niezgodne z zasadami etyki zawodowej postępowanie dziennikarza

„Parkietu” – Pana Michała Śliwińskiego, jak również redaktora prowadzącego – Pana

Zdzisława Grzędzińskiego, redaktora naczelnego – Pana Krzysztofa Jedlaka oraz

wydawcę – Pana Dariusza Jarosza 1 . Podkreślam, że opublikowany materiał narusza

dobra osobiste, chronione przepisami art. 23 i 24 § 1 w związku z art. 43 k.c. 2 , nie

tylko poprzez złamanie postanowień Karty Etycznej Mediów, ale też zapisów prawa

prasowego, Dziennikarskiego Kodeksu Obyczajowego SDRP 3 , Deklaracji Zasad

Międzynarodowej Federacji Dziennikarzy oraz Kodeksu Etyki Dziennikarskiej 4 .

UZASADNIENIE

Dziennikarz, redagując, tworząc lub przygotowując materiały prasowe,

zobowiązany jest na podstawie art. 12 ust. 1 prawa prasowego 5 do zachowania

szczególnej staranności i rzetelności przy zbieraniu i wykorzystywaniu materiałów

prasowych, zwłaszcza sprawdzenia zgodności z prawdą uzyskanych wiadomości lub

podania ich źródła. Zasada prawdy dziennikarskiej zawarta w Karcie Etycznej

Mediów nakazuje dziennikarzowi dołożenia wszelkich starań, aby przekazywane

informacje były zgodne z prawdą, a fakty relacjonowane sumiennie i bez

zniekształceń w ich właściwym kontekście. Także art. 10 ustawy z dnia 26 stycznia

1984 roku prawa prasowego 6 nakłada na dziennikarza zobowiązanie do działania

zgodnie z etyką zawodową i zasadami współżycia społecznego, w granicach

określonych przepisami prawa.

W piątkowym wydaniu „Parkietu” z dnia 30 czerwca 2006 r. [nr 149 (3079)]

ukazały się dwuczęściowy artykuł Pana Michała Śliwińskiego. Na pierwszej stronie

gazety „To tylko zarządzanie?” oraz na stronie drugiej - „Komisja. Prokuratura.

Przekręty.” będący komentarzem do części pierwszej.

Treść, użyte sformułowania oraz ton wypowiedzi dziennikarza wymagają

zajęcia merytorycznego stanowiska przez Radę Etyki Mediów.

Lektura artykułu „To tylko zarządzanie?”, pozwala twierdzić, że wymienione

na wstępie zasady zostały złamane. Dziennikarz opisuje fakt zawiadomienia przez

Komisję Papierów Wartościowych i Giełd warszawskiej prokuratury o możliwości

popełnienia przestępstwa przez zarządzającego funduszami inwestycyjnymi (Pan

Konrad Łapiński), które to fundusze należą do Skarbiec Asset Managment Holding.

Do przytoczonych w artykule wypowiedzi zaangażowanych w sprawę stron

(rzecznika prasowego KPWiG, rzecznika prokuratury, zarządzającego funduszami

i prezesa zarządu Skarbiec Asset Managment) dziennikarz dodał komentarze

kwestionujące te wypowiedzi i to w sposób rażąco niezgodny z artykułem 12 ust. 2,

artykułem 6 ust 1 prawa prasowego i ustępem 1 Kodeksu Etyki Dziennikarskiej.

Rozpatrzmy kolejne przykłady:

art. 12, ust. 2 prawa prasowego zobowiązuje dziennikarza do chronienia

dóbr osobistych, a ponadto interesów działających w dobrej wierze

informatorów i innych osób, które okazują mu zaufanie. Tymczasem

komentarze kontrujące przytoczone wypowiedzi to na przykład: „ Z naszych

informacji wynika, że doradca inwestycyjny jest podejrzany o to, że jako

zarządzający funduszami, których aktywa wynoszą grubo ponad miliard

złotych, wielokrotnie sztucznie podwyższał ceny akcji wybranych spółek

giełdowych.”

Tak sformułowane zdanie sugeruje czytelnikom, że Pan Łapiński już jest

winny popełnienia zarzucanych mu czynów. Użycie w/w sformułowania

godzi w dobra osobiste mojego mocodawcy, chronione również art. 43

k.c 7 ., oraz wypełnia znamiona przestępstwa pomówienia (art. 212 §1 i 2 8 ),

podważając kompetencje zawodowe oraz narażając mojego Mocodawcę

na utratę zaufania potrzebnego do wypełniania obowiązków

na zajmowanym stanowisku.

art. 6. prawa prasowego zobowiązuje prasę do prawdziwego

przedstawiania omawianych zjawisk. Ustęp1. Kodeksu Etyki

Dziennikarskiej mówi wprost: informacje należy wyraźnie oddzielać od

interpretacji i opinii. Ponadto informacje powinny być zrównoważone i

dokładne, tak by odbiorca mógł odróżnić fakty od przypuszczeń i plotek,

oraz powinny być przedstawiane w ich właściwym kontekście i opierać się

na wiarygodnych i możliwie wielostronnych źródłach.

Dziennikarz natomiast nie ujawnia swoich źródeł, pisze jedynie: „ z naszych

informacji wynika ”, „ nasi informatorzy twierdzą ”. Ponadto umieszcza w

tekście przypuszczenia typu: „ Komisja podobno ma dość mocne dowody .”,

a drugą część artykułu tytułuje wyraźnie negatywnie: „Komisja.

Prokuratura. Przekręty”, co może doprowadzić czytelników do

przekonania, że Pan Łapiński jest winny, a udowodnienie mu tego i wyrok

skazujący jest tylko kwestią czasu.

Na uwagę zasługuje też akapit w drugiej części artykułu: „ Rzadko kiedy

dochodzi do procesu sądowego i prawomocnego wyroku. Czyżby więc nasz rynek

był aż tak „czysty”? Raczej nie. Przynajmniej jest tak samo „brudny” jak inne.

Pozostaje jednak pytanie. Czyja to wina, że „przekręciarzy” - prokuratury czy komisji?

Czy prokuratorzy nie znają się na rynku, czy też Komisja przesadza i nie widzi, bądź

nie może zobaczyć prawdziwych przekrętów. Nie wiem.” Niestety, cały akapit odnosi

się do rynku finansowego, a słowo ” przekręciłabyś „ w tym kontekście użyte jest

zniewagą dla opisywanego w artykule mojego Mocodawcy, który to czyn opisuje

wyraźnie art. 216 k.k. 9

Z przykrością muszę też zaznaczyć, że dziennikarz pozwala sobie na

wkraczanie w kompetencje sądu i to w sytuacji, kiedy z zacytowanych wypowiedzi

rzecznika prasowego 10 KPWiG oraz rzecznika prokuratury 11 wynika, że obecnie toczy

się postępowanie wyjaśniające (a więc przygotowawcze), a nie śledztwo.

Tymczasem dziennikarz już sugeruje możliwe sankcje karne : „ Powstaje jednak

pytanie, dlaczego KPWiG, skoro nabrała poważnych podejrzeń, nie zawiesiła licencji

doradcy inwestycyjnego i tym samym nie odsunęła go od zarządzania funduszami?”.

I jeszcze jedna kwestia: artykuł został opatrzony na pierwszej stronie gazety

wyraźną, pozwalającą na natychmiastową identyfikację fotografią i nazwiskiem

mojego Mocodawcy. Takie postępowanie dziennikarza narusza zakaz zawarty w art.

13 prawa prasowego i art. 81 prawa autorskiego 12 , które:

· zakazują publikowania w prasie danych osobowych i wizerunku osób,

przeciwko którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe(...),

chyba że wyrażą na to zgodę

· nakazują uzyskanie pozwolenia na rozpowszechnianie wizerunku osoby, która

jest przedstawiana.

Należy podkreślić, że Pan Konrad Łapiński nigdy, w żadnej formie nie wyraził na to

zgody.

Prawo prasowe zobowiązuje dziennikarzy do rzetelnego i zgodnego

z prawdą i etyką dziennikarską informowania obywateli o zaistniałych faktach

i zdarzeniach. W opublikowanym artykule dziennikarz pozwolił sobie na komentarze

i sugestie podsuwające wnioski czytelnikom i opatrzył to wszystko bezprawnym

użyciem wizerunku mojego Mocodawcy. Pan Konrad Łapiński, jak każdy obywatel

demokratycznego państwa, ma zagwarantowane konstytucyjnie prawo do sądu

i do wyroku wydanego przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

Niedopuszczalne zatem jest napisanie i opublikowanie artykułu sugerującego winę

mojego Mocodawcy zanim ukaże się oficjalna opinia co do rozstrzygnięcia

w postępowaniu sądowym pierwszej instancji i zanim sąd nie wyda prawomocnego

wyroku. 1 Mając powyższe na uwadze, wnoszę o podjęcie postępowania i publiczne

orzeczenie w sprawie zgodności działań Pana Michała Śliwińskiego, jak również

redaktorów prowadzącego i naczelnego, oraz wydawcy „Parkietu”, z powołanymi

aktami normatywnymi, a w szczególności z postanowieniami Karty Etycznej Mediów.

W załączeniu:

1) Poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa

2) kopia artykułu Michała Śliwińskiego „To tylko zarządzanie?”, z dnia 30 czerwca

2006 r. [nr 149 (3079)], piątkowe wydanie „Parkietu”.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: