Mity.pdf

Mit o Thorze i Wężu Świata

Pewnego dnia Thor spotkał olbrzyma Hymira. Hymir nie poznał Thora,

jednego z Asów, choć osłupiał, gdy na kolację Thor zjadł dwa woły!

Kiedy Hymir zauważył, że jeśli Thor będzie pochłaniał takie ilości

jedzenia, wkrótce go zabraknie, Thor zaproponował gigantowi

wyprawę na ryby. Wzrost i wygląd Thora nie wywarły na Hymirze

wrażenia i powątpiewał w jego rybackie umiejętności - aż do chwili,

kiedy Thor wziął wiosła i dzięki swej nadludzkiej sile poprowadził łódź

z przerażającą szybkością do królestwa Węża Świata.

Thor nie obawiał się Węża Świata i nie zważając na przestrogi

Hymira, założył na hak łeb woła i zaczął łowić. Wąż naturalnie złapał

się na przynętę. Tym razem Thor pokonał Węża, ponieważ gdy ten

próbował wypluć głowę, hak wbił się w jego podniebienie. Wąż ciągnął

linę tak mocno, że Thor poranił sobie dłonie o burtę łodzi. Ból wywołał

w końcu jego gniew. Wytężył całą swą siłę, aż stopy jego przebiły dno

łodzi i Thor stanął na dnie morza! Ciągnął dopóty, dopóki łeb Węża

Świata nie znalazł się na wysokości jego głowy; spoglądali wówczas na

siebie groźnie. Lecz Hymir był tak przerażony, że przeciął linę.

Rasy na Ziemi

Dawno temu, kiedy na Ziemi mało jeszcze było ludzi, mieszkały tu

różne rasy. Było tu wiele Orków, Elfów, Goblinów, Troli, Krasnoludów,

Gnomów i Niziołków. Podania ludzi z wyspy Spitsbergen na północ od

Norwegii mówią o dziwnych istotach zamieszkujących przed wiekami

tamtejsze ziemie, ziemie skute lodem i porośnięte zielona trawą...

Wiadomo o nich tyle co przodkowie przekazali swym synom i córkom.

A więc przekazali słowa następujące... Na ziemiach dzisiejszego

Spitsbergenu żyło wiele raz Niegdys Spitsbergen był większy,

większość jego dawnego wyglądu leży pod wodą. Na północy niego

było zimno, a na południu ciepło. Północ zamieszkiwały dzikie

barbarzyńskie plemiona, krasnoludy oraz kilka rodzin ludzkich.

Południe zamieszkiwały elfy, gnomy, niziołki, ludzie, orki, gobliny i

trole, które lubiły ciepło... Od wieków rasy prowadziły ze sobą wojny

szczygólnymi są elfy, które ciagle kłóciły sie z krasnoludami i ludzie

prowadzący wojny z orkami, goblinami i trolami. Wtedy Spitsbergen

zwał się Grzbietem Świata, mówiło sie tam w języku Wspólnym. Tylko

niektóre z troli i goblinów nie umiały wydać z siebie ani jednego słowa

w tymże języku. Na Grzbiecie Świata mieszkało wiele istot, dzisiejsi

archeolodzy jeszcze nie rozpoczęli poszukiwań, szkieletów czy

jakichkolwiek pozostałości innych, inteligentnych ras. Dzisiaj

Spitsbergen jest skuty lodowcami, kto wie co się ukrywa pod lodem..

Mit o Syzyfie

Syzyf był królem. Syzyf był lubiany przez bogów i zapraszany

przezeń na uczty. Podczas takich uczt zabierał ze stołu nektar i

ambrozję, lecz Zeus patrzył na to wszystko z przymrużeniem oka.

Niestety, pewnego dnia, na uczcie Syzyf usłyszał boską tajemnicę –

kto ją wyjawi – zginie. Syzyf jednak nie przejął się tym i wyjawił

tajemnicę ludności, za co bóg bogów zabił go; była to śmierć

zwyczajna, bez kary, jednak Syzyf, wiedząc dobrze, co go czeka, za

życia jeszcze zakazał żonie chować go – w starozytnej Grecji

wierzono, że jeżeli nie pochowa się ciała, dusza nie będzie mogła

odejść. Syzyf przekonał zatem Zeusa, aby ten na chwilę zesłał go na

ziemię, wtedy on rozprawi się ze straszną żoną i wróci – Zeus uległ

jego prośbom i już po chwili Syzyf znowu stąpał po ziemi. Nie w

głowie mu było karanie żony i po prostu ulotnił się z królestwa i

przestał pokazywać się publicznie.

Mijały lata, o Syzyfie zapomniano, lecz podczas jednej z uczt boskich

Hefajstos wspomniał o nim, więc Hades, brat Zeusa wysłał Tanatosa,

boga śmierci, aby przyprowadził tu sprytnego króla. Tanatos poeciał

do siedziby Syzyfa, gdzie został uwięziony. Mijały tygodnie, a

Tanatos nie wracał, więc w końcu Hades spytał się brata, gdzie jest

jego bożek. Tym razem Zeus postanowił wysłać Hermesa, boga

handlarzy i żeglarzy. Kiedy zaś owy bóg przyleciał do zamku, uwolnił

Tanatosa, który jako pierwszego uśmiercił Syzyfa. Zeus skazał króla

na tyle czasu w Tar-tarze, ile jest potrzebne na wtoczenie wielkiego

głazu na stromą skałę. Nie byłoby to takie straszne, lecz kamień,

kiedy był już prawie na szczycie osówał się na dół, i Syzyf musiał

zaczynać od początku. Oto, co spotkało człowieka przeciwnego

bogom.

Mit o Perseuszu

Perseusz był wnukiem króla Argos, Akrizjosa. Władca ów usłyszał

kiedyś przepowiednię, która mówiła o jego śmierci z rąk własnego

wnuka. Przerażony, kazał zamknąć swoją jedyną córkę, Danae, w

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: