1
Nauczyciel może korzystać z wielu metod i technik nauczania, pamiętając o potrzebach rozwojowych grupy wiekowej w której uczy.
Skupia uwagę na umiejętności skutecznego porozumiewania się w języku obcym. Celem tej metody jest osiągnięcie umiejętności efektywnego porozumiewania się w sposób odpowiedni w danej sytuacji. Aby to osiągnąć trzeba poznać formy gramatyczne danego języka, a także funkcje wypowiedzi oraz ich wzajemne zależności. Pełna poprawność gramatyczna nie jest najistotniejsza o ile zachodzi skuteczne porozumiewanie się, adekwatne do sytuacji. Drogą do celu jest uczestniczenie w wielu sytuacjach organizowanych przez nauczyciela zbliżonych do naturalnych. Celem ćwiczeń nie jest wypowiadanie poprawnych zdań lecz chęć przekazywania sobie pewnych treści. Techniki wykorzystywane w tym podejściu to: odgrywanie ról, dialogi, gry, zabawy i zgadywanki. Nie chodzi tutaj o naukę samego języka ale o umiejętności uzyskania i przekazanie informacji. Istotna jest skuteczność, a nie poprawność informacji.
Metoda ta stosuje techniki naśladujące proces uczenia się języka ojczystego przez dziecko. Zadaniem nauczyciela jest stwarzanie sytuacji umożliwiających uczniom osłuchanie się z językiem obcym i zrozumienie wypowiedzi. Nauczyciel komunikuje się z dziećmi w języku obcym wspomagając rozumienie gestem, mimiką, realiami, powtarzając swoją wypowiedź w różny sposób, opisując czynności swoje i uczniów w sposób przypominający komunikowanie się w języku ojczystym rodziców z dzieckiem, które jeszcze nie mówi. Cechą charakterystyczną tej metody jest przekonanie o prawie uczącego się do ciszy oraz to, że uczeń zacznie wypowiadać się w języku obcym w momencie kiedy będzie do tego gotów. Zadaniem nauczyciela jest zatem stworzenie na lekcji atmosfery bezpieczeństwa i zaufania. Nauczyciel nie poprawia błędów ale stwarza sytuacje umożliwiające osłuchanie się z poprawnymi wzorcami wypowiedzi. Najważniejszym celem w tej metodzie jest rozumienie ze słuchu.
Celem tej metody jest opanowanie słuchania, mówienia, czytania i pisanie w języku obcym poprzez wyrobienie nawyków językowych. Odbywa się to w sposób mechaniczny, w drodze wielokrotnego powtarzania. Uczniowie nie są zachęcani do samodzielnego tworzenia wypowiedzi. W celu uniknięcia błędów językowych powtarzają jedynie pamięciowo wyuczone wypowiedzi. Elementy tej metody stosuje się dość często we wczesnoszkolnym nauczaniu języka obcego ucząc dzieci utartych zwrotów ułatwiających komunikację w klasie oraz ćwicząc struktury językowe przez śpiewanie piosenek, uczenie się rymowanek oraz odgrywanie scenek.
Jest to metoda reagowania całym ciałem. Nauczyciel komunikuje się z uczniami wydając polecenia, których rozumienie uczniowie demonstrują ruchem. Wydając polecenie po raz pierwszy nauczyciel modeluje oczekiwane zachowanie. Proste polecenia powtarzane są tak długo, aż uczniowie zapamiętają w jaki sposób mają na nie reagować. W kolejnym etapie nauczyciel wydaje takie same polecenia w odmiennej kolejności. W metodzie tej nie wymaga się od ucznia powtarzania poleceń. Kiedy uczniowie czują się gotowi do mówienia, przejmują rolę nauczyciela i sami wydają polecenia. Uczniowie stopniowo odkrywają, że zrozumienie znaczenia poleceń wydawanych w nowym języku jest możliwe bez tłumaczenia przekazu na język ojczysty i objaśnień nauczyciela.
Piosenki i rymowanki stanowią nierozłączny element pracy na etapie wczesnoszkolnym. Mogą być stosowane w każdej fazie lekcji, stanowią atrakcyjny sposób prezentacji nowego materiału, ćwiczenia nowych struktur językowych, słownictwa, wymowy. Melodia i ruch wiążący się z wieloma piosenkami ułatwia zapamiętywanie nowych wyrazów i zwrotów.
Opowiadania i historyjki są niezastąpionym elementem lekcji języka angielskiego na etapie wczesnoszkolnym. Opowiadanie dzieciom historyjek jest skutecznym sposobem przekazywania nowych informacji a także wzbogaca ich obraz świata i pozwala zrozumieć rządzące nim prawa.
Technika dramy wychodzi naprzeciw naturalnej tendencji dzieci do zabawy w odgrywanie ról. Drama w dużej mierze opiera się na improwizacji. Uczniowie maja możliwość tworzenia sytuacji dramowej na bieżąco wykorzystując posiadaną wiedzę i umiejętności stosownie do swoich potrzeb. Drama pozwala na zastosowanie języka w sytuacjach zbliżonych do naturalnych, zachęca do komunikacji i współpracy w grupie.
Zagadki mogą być: słowne, ruchowe lub obrazkowe. Motywują uczniów do uważnego słuchania i wychwytywania znaczących informacji, sprzyjają zapamiętywaniu nowego słownictwa.
Projekty są świetnym sposobem integracji umiejętności i wiedzy uczniów z różnych dziedzin wiedzy; uczą współpracy, samodzielności i odpowiedzialności za własne działania. W pracach projektowych uczniowie mogą wykorzystać swe szczególne umiejętności, np. plastyczne, techniczne, komputerowe oraz mogą utrwalić i zintegrować materiał poznany w toku różnych lekcji w przeciągu dłuższego okresu czasu.
Gry i zabawy zapewniają autentyczny kontekst językowy, dają możliwość współzawodnictwa, uczą trzymania się reguł, czekania na własną kolej, a także umiejętności przegrywania. Gry i zabawy pobudzające to zabawy ruchowe z elementem biegu, skoku, orientacyjno-porządkowe, zgadywanki, gry zachęcające do mówienia. Gru i zabawy uspokajające to gry opierające się na słuchaniu, krzyżówki, rebusy, gry planszowe, prace plastyczno techniczne. Tego rodzaju zabawy są bardzo potrzebne, sprzyjają rozwijaniu umiejętności koncentracji, relaksują, dają możliwość odpoczynku dużym grupom mięśniowym.
Powyższe metody i techniki pracy wykorzystałam w przygotowaniu scenariuszy zajęć, zabaw i ćwiczeń rozwijających sprawności rozumienia ze słuchu, rozwijania mowy, czytania i pisania. Są one przeznaczone dla dzieci siedmio i ośmioletnich.
Cele:
W trakcie lekcji uczeń:
§ pozna i zastosuje nowe słownictwo: jeans, hat, shirt, boots
§ nauczy się piosenki „Blue jeans”
§ utrwali piosenkę „Red paint”
§ utrwali słownictwo poznane do tej pory – nazwy kolorów
§ zrozumie i będzie wykonywał proste polecenia
§ utrwali wyrażenie „Have you got a ...”
Rozpoczęcie lekcji
§ Nauczyciel zaprasza dzieci do zaśpiewania poznanej wcześniej piosenki o kolorach „Red paint”.
Red paint,
Green paint,
Orange and blue.
Black paint,
Brown Paint,
Yellow paint too.
Orange and more!
All on the floor!
§ Nauczyciel prosi dzieci o wyjęcie kredek o takich kolorach, o jakich jest mowa w piosence. Dzieci śpiewają jeszcze raz i układają kolejne kolory.
Prezentacja
§ Nauczyciel zaprasza dzieci na wycieczkę na „Dziki Zachód”. Krótko wprowadza w tematykę, ubiera kapelusz i opowiada o kowbojach. Pokazuje dzieciom plakat przedstawiający kowboja [zał.1] i zaprasza do wysłuchania piosenki „Blue jeans”.
Blue jeans and a horse,
I’m a cowboy now!
Brown boots, blue jeans and a horse.
Red shirt, brown boots, blue jeans and a horse.
White hat, red shirt, brown boots,
blue jeans a horse.
§ Nauczyciel pyta dzieci: Do you like the song? Listen to the song again.
§ Nauczyciel prosi, aby dzieci zwróciły uwagę na to jakie części ubrania ma na sobie kowboj. Podczas prezentacji wskazuje części ubrania na plakacie: jeans, boots hat, shirt
§ Nauczyciel wiesza na tablicy flashcards [zał.2] w takiej kolejności jak występują w piosence, wymieniając nazwy prosi o powtarzanie. Następnie zadaje pytanie:
N: „What is this?”
U: „Hat, jeans, ...
§ Nauczyciel rozdaje dzieciom sylwetki kowboja [zał.3] i prosi aby dokończyć rysunek i pokolorować zgodnie ze słowami piosenki.
§ Po skończeniu pracy zadaje pytanie:
N: „What colour is a shirt?”
U: „Shirt is red”.
§ Zabawa ruchowa do piosenki. Nauczyciel prosi aby dzieci słuchały piosenki i pokazywały na sobie poszczególne części ubrania, a na słowo „horse” – kląskały, między zwrotkami poruszały się naśladując jazdę na koniu. Aby urozmaicić śpiewanie nauczyciel może podzielić klasę na cztery grupy i przydzielić każdej z nich inny kawałek tekstu do odśpiewania, dotyczący konkretnej części stroju kowboja.
N: „Group one: blue jeans”
„Group two: brown boots”
„Group three: red shirt”
„Group four: white hat”
Fragment tekstu „I’m a cowboy now” śpiewają razem.
§ Zgadywanka typu: „Yes/No”. Nauczyciel losuje obrazek (flashcards przedstawiające ubrania) [zał.2] i nie patrząc zgaduje, co wylosowany obrazek przedstawia. Dzieci muszą zrozumieć wypowiedź nauczyciela i odpowiedzieć: „Yes” lub „No”.
N: „Jeans?”
U: No”
N: Shirt?”
U: Yes”
Po każdej odpowiedzi nauczyciel sprawdza, czy dzieci odpowiadają poprawnie. Może też poprosić chętne dziecko, aby ono zadawało pytania.
§ Zabawa „Colour co-ordinates”. Uczniowie otrzymują kartki z tabelką [zał.4],
z której mogą odczytać kolor danej rzeczy – ubrania. Zadaniem ucznia „A” jest za pomocą dziesięciu pytań odgadnąć kolory ubrań znajdujących się w tabelce ucznia „B” i odwrotnie.
U „A”: “Have you got green boots?”
U “B”:No. I haven’t.”
lub
U “B”: Yes. I have.
Wygrywa ten uczeń, który za pomocą dziesięciu pytań odgadnie najwięcej par.
Zakończenie
Na zakończenie lekcji dzieci śpiewają poznaną piosenkę „Blue jeans”.
§ pozna i czynnie zastosuje konstrukcję „I’m wearing”
§ nauczy się piosenki „Ola is wearing”
§ utrwali poznane słownictwo
§ Nauczyciel wprowadza w temat zapraszając dzieci do sklepu z ubraniami, wiesza na tablicy planszę „Clothes” [zał.5] i odczytuje nazwy rzeczy wskazując je:
- a hat
- a dress
- jeans
- a coat
- a T-shirt
- boots
§ Nauczyciel zadaje pytanie:
U: „It is a coat” (itd.)
§ Zabawa utrwalająca.
Nauczyciel razdaje dzieciom obrazki rzeczy [zał.2]. Dzieci kucają w rzędzie przodem do klasy.
N: „When you hear word stand up and show it your frinds”.
Nauczyciel demonstruje czynności, które mają wykonać dzieci. Następnie wypowiada nazwy poszczególnych części ubrań. Dziecko, które ma dany obrazek wstaje. Potem zmiana dzieci.
§ Wprowadzenie nowej struktury gramatycznej. Nauczyciel prosi o wysłuchanie piosenki „Ola is wearing”.
Ola is wearing a green dress,
a green dress, a green dress.
all day long.
Tomek is wearing a green sweater,
a green sweater, a green sweater.
Andy is wearing a white shirt,
a white shirt, a white shirt.
Andyk is wearing a white shirt,
Kasia is wearing a pink blouse,
a pink blouse, a pink blouse
§ Krótka rozmowa o piosence. Nauczyciel pyta:
N: „Who is wearing a green dress?”
U: „Ola is a wearing a green dress”
§ Nauczyciel proponuje dzieciom zabawę w odgadywanie, kogo ma na myśli. Mówi lub śpiewa.
N: „X is wearing a white shirt”
Uczniowie rozglądają się po klasie I odpowiadają:
U: „Ania is wearing a white shirt”.
Następnie nauczyciel może poprosić chętne dziecko, aby go zastąpiło.
§ Ćwiczenie typu „Listen and colour”. Dzieci otrzymują sylwetki do pokolorowania według poleceń nauczyciela. [zał.6] Nauczyciel prosi aby za pierwszym razwem dzieci tylko słuchały nic nie kolorując.
N: „Listen carefully
N: „I’m Andy. I’m wearing a blue T-shirt, and red jacket. My trousers are yellow, my shoes are black”. Zanim dzieci wysłuchają opisu ponownie przygotowują przed sobą zestaw kredek. Gdy usłyszą nazwę koloru podnoszą do góry właściwą kredkę. Dzieci słuchają po raz trzeci, nauczyciel zatrzymuje się po każdym zdaniu mówiąc dzieciom, aby kredką w odpowiednim kolorze zrobiły mały znak na tej części ubioru, która została wymieniona. Zanim dzieci zaczynają kolorować obrazek nauczyciel sprawdza jakie kolory zaznaczyły zadając pytanie:
N: „What colour’s the hat”?
§ Zabawa ruchowa „Ola is wearing”.
Jako przerwę śródlekcyjną nauczyciel proponuje zabawę przy piosence „Ola is wearing”. Wszystkie dzieci tworzą koło trzymając się za ręce, chodzą w jednym kierunku śpiewając piosenkę. Wybieramy do środka jedno dziecko, które chodzi w odwrotnym kierunku. Gdy piosenka się kończy wszyscy się zatrzymują. Do środka wchodzi ten przy którym zatrzymał się uczeń ze środka. Teraz śpiewa się o dziecku, które do niego wchodzi, np. Tomek is wearing a white shirt , itd.
§ Ćwiczenie typu: „What are they wearing?”. Dzieci otrzymują plątaninkę.[zał.7] Nauczyciel wyjaśnia dzieciom, że muszą odnaleźć rzeczy, które mają na sobie cztery postacie przedstawione na rysunku, odnajdując łączące je ścieżki.
N: „What are they wearing”?
Po wykonaniu zadania przez dzieci nauczyciel zadaje pytania o konkretne postacie.
N: „What’s Ania wearing”?
Można zadać pytanie:
N: „Who’s wearing a white hat”? i nauczyć w ten sposób dzieci znaczenia słówka „nobody”. Nauczyciel zadaje teraz pytania o kolory:
N: „What colour’s Ania’s dress.
Następnie dzieci uzupełniają zdania pod rysunkiem.
Ania is wearing a ...
Tomek is wearing a ...
Kasia is wearing a ...
Igor is wearing a ...
§ Ćwiczenie. Nauczyciel opisuje w co jest ubrany.
N: „I’m wearing a green shirt, blue jeans and brown shoes. And you?”
Chętne dziecko opowiada w co jest ubrane.
§ Nauczyciel rozdaje dzieciom sylwetki i ubranka [zał.8 i 9], następnie prosi aby dzieci wycięły ubranka, pokolorowały je i ubrały postacie. Na koniec dzieci wypowiadają się:
U: „She is wearing ...
Na zakończenie lekcji dzieci śpiewają poznaną piosenkę „Ola is wearing”.
londynek22