przyklad.pdf

Temat szkolenia:

Tworzenie celów w oparciu o motywację długoterminową, czyli odkryj swoją własną drogę.

Autor:

Imię i nazwisko (+ kilka słów o sobie)

Grupa docelowa:

Licealiści (17 – 19 lat)

Liczba uczestników:

15 osób

Czas trwania:

8 godz.

Cele szkolenia:

Ogólny

Wykształcenie u uczestników przekonania, Ŝe szczęśliwe Ŝycie to takie, w którym człowiek realizuje marzenia własne, a nie

innych ludzi. Spowodowanie, by mieli odwagę i umiejętność tworzenia i realizowania własnych Ŝyciowych celów.

Uczestnik potrafi rozpoznać, co jest dla niego waŜne w Ŝyciu,

potrafi oddzielić to, czego sam pragnie od tego, czego oczekują od niego inni ludzie,

Szczegółowe

potrafi nazwać swoje marzenia,

potrafi przekształcić marzenie w cel.

Metody szkoleniowe:

Wykład / prezentacja multimedialna – przedstawienie głównych zagadnień szkolenia.

Dyskusja (analiza zagadnień) – angaŜowanie uczestników do wymiany spostrzeŜeń i wniosków.

Ćwiczenia.

Ś rodki dydaktyczne:

Komputer

Projektor multimedialny

Ekran

Papier A4

Długopisy

Materiały szkoleniowe dla uczestników.

9.00 – 9.10 Przedstawienie się trenera – szkoleniowca.

Przedstawienie projektu i programu warsztatu

9.10 – 09.40 Przedstawienie się uczestników warsztatu.

Zawarcie kontraktu

09.40 – 09.55 Ćwiczenie: JAK SI Ę NAZYWASZ ? (Przeprowadzane, gdy członkowie grupy nie znają się)

Cel: Ta zabawa stwarza doskonałą okazję na poznanie i zapamiętanie imion uczestników, aby móc zwracać się do

kaŜdego bezpośrednio. Kiedy moŜliwie jak najwięcej uczestników zna swoje imiona, wtedy komunikacja szybko

oŜywa. Zabawa ta daje szansę, by od samego początku rozwijała się spójność grupy.

Metoda i forma pracy:

Metoda – gra angaŜująca wszystkich uczestników.

Forma – praca w grupie.

Czas:

Około 20 minut

Miejsce:

Sala szkoleniowa

Materiały:

Nie są potrzebne

Instrukcja:

Chciałabym dać wam wszystkim moŜliwość zapamiętania imion pozostałych członków grupy. Za chwilę wypowiem

swoje imię, a po krótkiej chwili mój sąsiad siedzący po prawej stronie, powie powoli i wyraźnie swoje imię oraz

powtórzy moje. Potem zabawa potoczy się dalej. Za kaŜdym razem sąsiad po prawej stronie przedstawia się i powtarza

imiona tych wszystkich osób, które zrobiły to przed nim. Jeśli nie moŜecie przypomnieć sobie imienia któregoś z

członków grupy, wtedy zapytajcie go o nie, powtórzcie je jeszcze raz i kontynuujcie wyliczankę. Proszę was, abyście

zwrócili uwagę na to, Ŝeby nie zapamiętywać imion mechanicznie; spróbujcie raczej powiązać kaŜde imię z daną

osobą. Teraz rozpocznę zabawę...

Poniewa Ŝ prowadz ą cy sam rozpoczyna zabaw ę , ma ona najmniejsz ą szans ę nauczenia si ę wszystkich imion. Dlatego

te Ŝ na koniec powinien je jeszcze raz powtórzy ć .

Literatura: Klaus W. Vopel, Zabawy interaktywne. Cz ęść 2.

09.55 – 10.25 Ćwiczenie: ROZTAPIANIE.

Cel: Jest to zabawa interakcyjna, która szybko i bezpośrednio zapoznaje członków grupy. Włączone jest tutaj całe

ciało i odczuwalnie zwiększona energia, jaką dysponuje grupa.

Metoda i forma pracy:

Metoda – gra angaŜująca wszystkich uczestników

Forma – praca w grupie

Czas:

5 minut na samą zabawę + krótka faza oceny

Miejsce:

Przestronna sala

Materiały:

Nie są potrzebne

Instrukcja:

Chciałabym abyście się wzajemnie poznali dzięki temu, Ŝe się dobrze rozruszacie. Proszę nie rozmawiajcie podczas tej

zabawy – dozwolone są jedynie pojedyncze tony. WaŜne jest natomiast, abyście się Ŝywo poruszali.

Û Wstańcie teraz i przesuńcie stoły i krzesła tak, aby pośrodku pomieszczenia powstała duŜa, wolna przestrzeń

Û Zacznijcie chodzić powoli między sobą. Patrzcie przy tym na podłogę przed wami... (30 sek.)

Û Wyobraźcie sobie, Ŝe jesteście bardzo starymi ludźmi, powiedzmy mającymi około 98 lat. Kiedy napotkacie na

swojej drodze innego starca, przyjrzyjcie się sobie uwaŜnie i pozdrówcie się skinieniem głowy... (15 sek.)

Û Teraz stajecie się powoli młodsi, chodźcie tak, jak Ŝwawi 80-latkowie. Jeśli chcecie, witajcie innych

uniesieniem prawej dłoni... (15 sek.)

Û Znów młodniejecie; chodźcie jak dobrze trzymający się 70-latkowie. Pozdrawiajcie pozostałych podniesioną

lewą ręką... (15 sek.)

Û Stajecie się coraz młodsi, chodźcie jak Ŝwawi 60-latkowie. Witajcie się uściskiem obu dłoni... (15 sek.)

Û Teraz chodźcie jak zadowoleni z Ŝycia 50-latkowie. Poklepujcie pozostałych przyjaźnie po plecach... (15 sek.)

Û Teraz poruszajcie się jak witalni 40-latkowie. Klepnijcie innych w miejscu, gdzie kończą się plecy... (15 sek.)

Û A teraz poruszajcie się jak szybcy 30-latkowie. Dotykajcie innych tylko na ułamek sekundy, a sami nie

pozwólcie się w Ŝadnym wypadku tknąć... (15 sek.)

Û Zatrzymajcie się i stójcie nieruchomo w miejscu... (10 sek.)

Û Teraz stańcie się dzikimi, szalonymi dwudziestolatkami, biegajcie szybko i pociągajcie pozostałych za lewe

ucho; nie pozwólcie się jednak samemu dopaść...(15 sek.)

Û Zatrzymajcie się i znów stójcie nieruchomo...(10 sek.)

Û Teraz galopujcie jak nieposkromione nastolatki... Stajecie się coraz szybsi...unikacie kolizji... jeszcze

szybciej....

Û Stop! Zatrzymajcie się i stójcie w bezruchu. Pozostańcie w takiej pozycji przez chwilę i zamknijcie oczy... Co

czujecie?

Û Teraz otwórzcie oczy i powróćcie na swoje miejsce w duŜym kole.

Zakończenie: Krótka dyskusja:

- Kiedy czułem się najlepiej, a kiedy najgorzej?

- Czy zdenerwowałem się na kogoś?

- Czy ktoś mnie czymś ucieszył?

- Jak staro czuję się w chwili obecnej (w sensie psychologicznym)?

- Jak oceniam mój normalny wiek psychiczny – w odróŜnieniu od biologicznego?

Literatura: Klaus W. Vopel, Zabawy interaktywne. Część 2.

10.25 – 10.40

Przerwa na herbatę

10.40 – 10.55

Wykład:

Celem tego szkolenia jest pomoc w stworzeniu sobie dobrego, szczęśliwego Ŝycia. śycia, za którym będziecie przepadali,

poniewaŜ będziecie przeŜywali je w zgodzie ze sobą, z własnymi pasjami, marzeniami, celami. śeby to osiągnąć trzeba, po

pierwsze, dokładnie wiedzie ć , czego si ę chce i, po drugie, mieć poczucie, Ŝe jest się na drodze do celu. Bo właśnie dzięki temu

czujemy, Ŝe dobrze, pełnie przeŜywamy Ŝycie, kiedy dąŜymy prosto do tego, za czym przepadamy. Właśnie – słowo przepada my

jest tu niezwykle istotne. W tym, co lubicie robić tkwią wasze talenty. Tylko pasja skłoni was do pracy tak długo, aŜ rozwiniecie

swój talent. Wielkie dokonania są na tym świecie udziałem ludzi, którzy wiedzą, czego chcą i dąŜą do tego.

Jeśli nawet nie wiesz, co chciałbyś w Ŝyciu robić to prawdopodobnie dobrze wiesz, co robić powinieneś. Ja miałam być

księgową, mieć własne biuro rachunkowe, zarabiać duŜe pieniądze i wieść spokojne Ŝycie z dobrym męŜem u boku. KaŜdy, kogo

pytam wydaje się mieć gotową odpowiedź, np. „Miałam skończyć farmację i mieć własną aptekę”, „Mój ojciec chciał, Ŝebym

pracował w policji”.

W kaŜdym z nas drzemie informacja, czego się po nas spodziewano. MoŜemy się nad tym nie zastanawiać, moŜemy się

przeciwko temu buntować, odmawiać (lub nie) podporządkowania się. Ale jakoś zawsze wiemy, co to jest. Wszyscy

wychowaliśmy się w rodzinach, społecznościach, a nawet całych kulturach, które nieustannie bombardują nas informacjami,

czego inni od nas oczekują. Czasami informacji tych nie owija się w bawełnę: „Znajdź sobie bogatego męŜa”, „Dostań się na

najlepsze studia i zarabiaj pieniądze”, „Musisz dostać się na medycynę. Zostaniesz lekarzem, wszyscy w naszej rodzinie są

lekarzami”. Innym razem mogą być one ukryte, przedostają się podstępnie i pozostają. Trzeba zdać sobie z tego sprawę po to, by

świadomie „rozprawić” się z cudzymi oczekiwaniami., by kreować swoje własne Ŝycie, według własnych marzeń i pasji.

Nasze środowisko, nasi koledzy szkolni, nauczyciele, moŜe trener – wszyscy oni przekazali nam pewne poglądy. Ale dla

większości z nas najwcześniejszym i nieustającym „nadawcą informacji” o oczekiwaniach względem nas była rodzina. Nasi

bliscy kochają nas najbardziej, jak potrafią, ale nie nauczono ich słuchać dzieci. Jeśli rodzina nas nie słucha, trudno Ŝeby poznała

nasze marzenia, a co dopiero mówić o ich szanowaniu. A przecieŜ nasze marzenia świadczą o tym, kim jesteśmy.

Rodzice mają własne marzenia i często chcą realizacji swoich marzeń, a nie naszych. Rzadko trafia się taki zbieg okoliczności,

by odpowiadały nam cudze marzenia, za to nasze własne b ę d ą pasowały jak ulał. Odnalezienie swojego marzenia warte jest

kaŜdego wysiłku. Jak myślicie, dlaczego?

Literatura:………………………

10.55 – 11.15 Dyskusja - wymiana doświadczeń, spostrzeŜeń, przemyśleń. Próba odpowiedzi na pytanie: „Czego oczekują po mnie moi rodzice?

Jaka według nich powinna być moja przyszłość?”.

11.15 – 12.15 Ćwiczenie: MAPA TWOJEGO ś YCIA

Metoda i forma pracy:

Metoda: ćwiczenie angaŜujące wszystkich uczestników.

Forma: praca indywidualna.

Czas: 60 minut

Miejsce: przestronna sala

Instrukcja: Chciałabym przedstawić zabawę imaginacyjną, która pozwoli wam na uświadomienie sobie waŜnych

celów, do jakich dąŜycie w Ŝyciu oraz waszych mocnych stron, jakie moŜecie wykorzystać, by osiągnąć te cele.

Siądźcie proszę wygodnie. Spróbujcie odpręŜyć się tak bardzo, jak to tylko moŜliwe.

Zamknij teraz oczy i skoncentruj się na swoim oddechu. Spróbuj oddychać spokojnie i głęboko. Pozwól przychodzić i

odchodzić swojemu oddechowi tak, jak to robią fale na morzu... (1 min.)

Teraz skoncentruj się na człowieku, którym właśnie jesteś. Powiedz do siebie w myśli kilka zdań, jak na przykład:

„Jestem chłopakiem, który lubi słuchać hip – hopu i chce być szczęśliwy”, „Jestem fajną dziewczyną, lubię malować

na szkle i chodzić do kina” itp. Powiedz sobie, kim obecnie jesteś i jaki jesteś... (2 minuty).

A teraz skoncentruj się na twoim idealnym obrazie, na człowieku, którym mógłbyś być, którym chciałbyś być, jeśli to

wszystko, na co masz nadzieję i czego sobie Ŝyczysz spełni się. Powiedz do siebie wiele zdań typu: „Mógłbym

zrealizować swoje plany dotyczące wyjazdu do Australii”, „Mógłbym być podziwianym przez wszystkich kierowcą

Formuły 1”, „Mogłabym być weterynarzem i opiekować się końmi na jakiejś małej i malowniczo połoŜonej wsi” itp.

Opowiedz sobie, kim mógłbyś być i jaki mógłbyś być... (2 min.)

Teraz narysuj na wewnętrznej stronie twoich powiek mapę. Po lewej stronie widzisz to miejsce, w którym znajdujesz

się obecnie – po prawej to, do którego chcesz dotrzeć, abyś mógł być takim człowiekiem, jakim pragniesz być w

przyszłości... Na środku mapy zauwaŜysz najprawdopodobniej kilka przeszkód, blokujących przejście z lewej na

prawą stronę. Spróbuj sobie uświadomić, co to są za przeszkody... (2 min.)

Spróbuj teraz rozpoznać – moŜliwie jak najwięcej – szczegółów dotyczących twojego obecnego miejsca „postoju”,

poŜądanej pozycji w przyszłości oraz przeszkód, które stoją ci na drodze do niej. Teraz skoncentruj się na tym, co

Cel: Podniesienie stopnia samoakceptacji u poszczególnych osób w grupie, dzięki bardziej świadomemu przyjrzeniu

się intelektualnym i emocjonalnym rezerwom kaŜdej z nich. ObniŜenie lęku przed przyszłością poprzez próbę

odpowiedzi na pytania: W jakim punkcie mojego rozwoju znajduję się obecnie? Do jakiego celu Ŝyciowego dąŜę? Co

mnie powstrzymuje? Co mógłbym zrobić, aby go osiągnąć?

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: