MacApp Colin - Subb.pdf - MacApp Colin - silver4734

C.C. MacAPP

SUBB

Przekład

Stanisław Kroszczyński

Tytuł oryginału SUBB

Redaktor serii ZBIGNIEW FONIOK

Redakcja stylistyczna MAGDALENA STACHOWICZ

Redakcja techniczna ANDRZEJ WITKOWSKI

Korekta

BARBARA CYWIŃSKA MONIKA TUREK

Ilustracja na okładce COLIN LANGEVELD/via THOMAS SCHLUCK GmbH

Opracowanie graficzne okładki STUDIO GRAFICZNE WYDAWNICTWA AMBER

Skład WYDAWNICTWO AMBER

Wydawnictwo Amber zaprasza na stronę Internetu

http://www.amber.sm.pl http://www.wydawnictwoamber.pl

ISBN 83-241-1963-9

Rozdział 1

mierzch przechodził w noc. Nad parkiem przy cmentarzu unosił się zapach świeżo przystrzyżonej trawy i

wilgotnej jesiennej ziemi. Z umieszczonej na szczycie słupa pojedynczej żarnicy* słabe błękitnozielone

światło padało prosto na ławkę, na której siedział Kim Bukanan. Czuł, że chłodny wiatr staje się coraz bardziej

kąśliwy, ale w obecnym stanie umysłu nie chciało mu się nawet zapiąć kurtki.

Usłyszał kroki na żwirowanej alejce i odruchowo spojrzał w tamtą stronę. Zobaczył schludnie ubranego

mężczyznę w średnim wieku, którego widział godzinę wcześniej przy grobie matki podczas pogrzebu.

Mężczyzna podszedł bliżej, ale w półmroku prawie nie było widać jego twarzy.

- Przepraszam, mogę usiąść obok pana?

Kim mruknął coś niezrozumiałego i przesunął się, żeby zrobić miejsce. Mężczyzna przyglądał mu się przez

dłuższą chwilę, a wreszcie powiedział:

- Proszę wybaczyć, że pana niepokoję, panie Bukanan, ale musimy porozmawiać, zanim opuści pan Ziemię.

Zaskoczony Kim drgnął i odwrócił się w jego stronę.

· Skąd pan mnie zna? Pewnie... pewnie pracuje pan dla rządu, czy coś w tym rodzaju. Przecież dopiero

wczoraj wykupiłem rezerwację!

· Nie pracuję dla Rządu Ziemi, panie Bukanan. Należę do Solconu.

Kim starał się nie pokazać po sobie rozdrażnienia.

· A co ma ze mną wspólnego Solar Confederation?

· Aż dwie rzeczy, panie Bukanan. Po pierwsze, wyrusza pan w przestrzeń kosmiczną. Wiemy, że

znajdzie się pan w bardzo odległym obszarze Strugi, a my nie mamy tam zbyt wielu oczu i uszu do

dyspozycji. Po drugie, pański ojciec ma duże wpływy w znacznej części Strugi, niemal do samych

Kresów.

Kim zesztywniał.

· Nigdy w życiu nie widziałem ojca. Porzucił moją matkę, zanim przyszedłem na świat.

· Znamy pańską sytuację, panie Bukanan. Prawdopodobnie uzna pan, że mieszamy się do nie swoich

spraw, ale wiemy również, że ojciec zapewnił panu i pana matce utrzymanie. Zadbał też o pana

wykształcenie. Musimy więc przyznać, że coś was łączy, chociaż nigdy pan z nim nie rozmawiał ani

nie korespondował.

Kim zerwał się na równe nogi, stanął nad mężczyzną i spojrzał na niego z góry.

· Co to pana właściwie obchodzi?

· Obchodzi to nas, ponieważ leży nam na sercu przyszłość ludzkości.

Kim zaśmiał się gorzko.

- Może mi pan wyjaśni, co to ma do rzeczy? Powiem panu jedno: nie wybieram się w przestrzeń kosmiczną,

żeby podjąć współpracę z ojcem. Teraz, kiedy moja matka odeszła, nie chcę mieć z nim nic wspólnego.

Porzuciłem studia i nie życzę sobie go oglądać... ściślej mówiąc, chcę się z nim spotkać tylko raz i powiedzieć

mu prosto w twarz, co o nim myślę. Wstydzę się, że noszę jego nazwisko. Czy to panu wystarczy? Mężczyzna

westchnął.

- Obawiam się, że niezupełnie. Wciąż mamy nadzieję, że będzie pan mógł nam pomóc.

Kim postawił kołnierz kurtki, zawahał się i niechętnie usiadł znów obok mężczyzny.

· Pewnie wydaje się panu, że jako syn Ralfa Bukanana mam dostęp do jakichś miejsc albo spraw. Nawet jeśli

tak jest, nie zamierzam z tego korzystać!

· W porządku. Może jednak wydarzyć się coś, czego pan w tej chwili nie przewiduje. Czy zechciałby pan

pełnić funkcję, powiedzmy, nieoficjalnego obserwatora na rzecz naszej organizacji?

Śmiech Kima zabrzmiał nienaturalnie głośno.

- Ja? To moja pierwsza podróż pozaziemska, nie licząc krótkiej wyprawy treningowej na Lunę. Jeśli chodzi

o przestrzeń kosmiczną, jestem zupełnym żółtodziobem. Kiepski byłby ze mnie tajny agent!

Mężczyzna wzruszył ramionami.

- Nawet przypadkowe obserwacje mogą być przydatne... - Zawiesił głos. - Panie Bukanan, ta sprawa

może mieć znacznie większe znaczenie dla ludzkości, niż się panu zdaje. Czy mógłby pan zostać jeszcze

chwilę? Chciałbym zadać parę pytań o charakterze osobistym.

Kim z gniewem odchylił się do tyłu.

Kilka więcej, kilka mniej, co to za różnica?

* Samowzbudzające się gazy uwięzione w kuli z przezroczystego tworzywa.

· Dziękuję panu. Panie Bukanan, bardzo niewiele brakuje panu do doktoratu z astrofizyki. Dlaczego

właśnie teraz przerywa pan studia?

Kim był zadowolony, że w półmroku nie można dostrzec rumieńca na jego twarzy. Nie bardzo miał

ochotę opowiadać o uczuciach, jakie miotały nim przez te ostatnie dni.

- No cóż, nie wiem, jak to się ma do przyszłości rodzaju ludzkiego, ale po prostu nie mam ochoty

zostawać dłużej na uniwersytecie. Jestem już w takim wieku, że nie dopuszczą mnie do rozgrywek

sportowych, a większość moich rówieśników porobiła już dyplomy. Nauczyłem się tego, co mi potrzebne,

i nie chce mi się czekać, aż kilku znudzonych profesorów zechce przeczytać moją dysertację...

Mężczyzna uśmiechnął się.

- Rozumiem pana. - Zamilkł na chwilę. - Panie Bukanan, czy mam rozumieć, że udaje się pan na planetę

Lenare tylko po to, żeby jeden, jedyny raz spotkać się z ojcem, którego nigdy pan nie widział?

Kim popatrzył na niego z niechęcią.

- Jeśli koniecznie chce pan wiedzieć, to tak.

Dlaczego właściwie podjął taką decyzję? Cztery dni temu jego matka w jednej z ostatnich chwil

półświadomości zwróciła ku niemu niewidzące spojrzenie i wyszeptała cicho: „Ralf..."

Kim nie przypominał sobie, by kiedykolwiek przedtem wymówiła imię ojca. W jakichś sposób ten

nieoczekiwany szept pogrążył go w chaosie sprzecznych uczuć.

Wciąż nie bardzo rozumiał dlaczego. Pewnie po części brało się to stąd, że nagle uświadomił sobie, jak

wiele jego matka przecierpiała przez te wszystkie lata, z czego przedtem w ogóle nie zdawał sobie sprawy. Od

dzieciństwa wyrastał w przekonaniu, że ojciec nigdy nie wróci. Nie przypominał sobie, żeby matka

kiedykolwiek skarżyła się z tego powodu. Zawsze mieli dość pieniędzy, a chociaż w przeciwieństwie do innych

chłopców nie mógł pochwalić się ojcem w domu, zawsze mógł przynajmniej oznajmić: „A mój tata jest

kosmonautą!"

Niebagatelną rolę, jak przypuszczał, odgrywało też poczucie winy. Zaniedbywał matkę przez parę ostatnich

lat. Spoglądając w przeszłość, z bólem uświadamiał sobie, że stopniowo popadała w otępienie i zamykała się

w sobie. Ile rozpaczliwych, samotnych godzin musiała znieść? Ile miesięcy upływało między jego wizytami

czy choćby telefonami?

Dostrzegał też inny składnik tej mieszaniny gorzkich uczuć - zwykłą, dziecinną zazdrość. Miał

wystarczające pojęcie o psychologii, żeby wiedzieć, iż chłopiec wychowany wyłącznie przez matkę staje się

zaborczy w stosunku do niej i zaczyna się podświadomie obawiać nieoczekiwanego powrotu ojca. Cóż, mógł

ciągnąć te ponure rozważania w nieskończoność, ale nie przynosiło mu to ulgi.

Jedno wiedział na pewno: po prostu musi uciec od tego życia, które nagle stało się nie do zniesienia,

i spotkać się z człowiekiem, który porzucił jego matkę. Nieważne, czy wtedy chodziło o zwykłą, nikczemną

zdradę (co nie wydawało się prawdopodobne, skoro przez wszystkie te lata przesyłał im pieniądze), czy

też wina leżała po obu stronach; mogło zresztą chodzić o coś zupełnie innego, tak czy owak on, Kim, od-

czuwał przemożną potrzebę doprowadzenia do tej konfrontacji.

Gdyby okazało się, że nie było żadnego usprawiedliwienia, wtedy wiedziałby przynajmniej tyle, że on

i jego matka zostali po prostu porzuceni. Mógłby z czystym sumieniem gardzić tym człowiekiem

i powiedzieć mu o tym; z czasem może zdoła zapomnieć ten dojmujący szept: „Ralf...". Głos mężczyzny

siedzącego obok przywołał go do rzeczywistości.

- Panie Bukanan, tak się składa, że na planecie Lenare znajduje się przedstawicielstwo firmy pańskiego

ojca. Za pośrednictwem tego biura prowadzi on interesy z Solconem i z samą Ziemią. Czy jednak zdaje pan

sobie sprawę, że Ralf Bukanan spędza większość czasu w bardziej oddalonych okolicach Strugi?

Prawdopodobieństwo spotkania go na Lenare jest niewielkie.

Kim wzruszył ramionami.

· Od czegoś trzeba zacząć. Jeśli zna pan jakieś lepsze miejsce, będę wdzięczny za informację.

· Niestety, nie znam. Ralf Bukanan także i dla Solconu jest postacią dość zagadkową. - Siedział przez

chwilę w milczeniu. - Chciałbym wytłumaczyć panu dokładniej, w jaki sposób może pan być dla nas

przydamy. Jeszcze raz przepraszam za niedyskrecję, ale doszło do naszej wiadomości, że pan niezbyt lubi

subbów. Kim znów powstrzymał gniew.

· Nie jestem zwolennikiem dyskryminacji subbów. Po prostu ich nie lubię!

· Jak wielu ludzi. Czy wie pan o tym, że Bukanan Enterprises zatrudnia bardzo wielu z nich?

Kim popatrzył na niego uważnie.

· Pierwsze słyszę. Przypuszczam, że to wynika z czysto praktycznych względów. Oni są przecież znacznie

lepiej przystosowani do życia w przestrzeni kosmicznej niż normalni. Są odporniejsi na

promieniowanie, ekstremalne temperatury i zmiany ciśnienia, lepiej przyswajają różnego rodzaju

pożywienie i tak dalej.

· Otóż to. Panie Bukanan... nie wspomniałbym o tym, gdy byśmy nie byli całkowicie pewni pańskiej

lojalności... ale są powody, by przypuszczać, że w przypadku Bukanan Enterprises chodzi o jeszcze coś

więcej. Z pewnością zna pan te wszystkie niestworzone historie, jakie opowiada się o subbach.

Kim uniósł brwi.

· Że są nieśmiertelni? Że są niewolnikami loatów? Że spiskują przeciwko ludzkości? Nigdy nie

zwracałem uwagi na te bzdury. - Przerwał na chwilę, zdając sobie sprawę, że mówi zbyt emocjonalnie. -

Podejrzewa pan mojego ojca o zdradę tylko dlatego, że wynajmuje tak wielu subbów?

· Nic na to nie wskazuje. O ile wiemy, Bukanan Enterprises jest uczciwym i lojalnym przedsiębiorstwem.

Pozostaje jednak faktem, że liczne zastępy subbów wyruszające w przestrzeń kosmiczną znajdują tam

zatrudnienie, więc musimy brać pod uwagę taką możliwość. Panie Bukanan, tak naprawdę nie wiadomo,

jak długo mogą żyć subbowie. Minęło dopiero sto trzydzieści lat, odkąd thurgowie dokonali pierwszych

transplantacji ludzkich mózgów do ciał subbów. Nie sposób też stwierdzić, co myśli subb... wszyscy są tak

podobni do siebie i pozbawieni wyrazu. Nie możemy być pewni, czy w ciało subba nie wbudowano

urządzenia, które zmienia funkcjonowanie wszczepionej mu ludzkiej inteligencji. Przecież ciała subbów

dostarczane są przez loatów w gotowej postaci.

Kim wpatrywał się w mężczyznę, nie wiedząc, co ma powiedzieć. Zawsze trochę się wstydził swojej

instynktownej niechęci do subbów. Jeszcze jako dziecko, razem z innymi łobuziakami wykrzykiwał za

subbami, którzy zabłąkali się na jego ulicę: „Subb-trup! Gdzie twój grób?" Kiedyś nawet zdarzyło mu się

rzucać kamieniami. Odpędził od siebie te wspomnienia.

· Zapewne nie można wykluczyć takiej możliwości - przyznał.

· No właśnie. A skoro od tego może zależeć przyszłość ludzkości...

Przez dłuższą chwilę Kim patrzył w dal.

· Jeśli dobrze rozumiem - odezwał się w końcu - najprawdopodobniej będę miał do czynienia z większą

liczbą subbów. Chciałby pan zatem, żebym ich obserwował i wyniki obserwacji przekazywał

Solconowi.

· Właśnie – przytaknął mężczyzna. – Panie Bukanan, czym pan zamierza się zajmować w przestrzeni

kosmicznej?

· Nie mam dokładnie określonych planów. Mam nadzieję, że dzięki mojemu wykształceniu bez większego

trudu znajdę pracę mimo braku doświadczenia. Myślałem też... nie wiem, czy pan się orientuje, że

drugim przedmiotem, który studiowałem według życzenia fundatora stypendium, była technologia i

zastosowanie uzbrojenia. Nie interesowało mnie to szczególnie, ale ponieważ był to jeden z warunków

otrzymywania funduszy, zastosowałem się do tych wymagań.

· Cóż, panie Bukanan, jak dotąd nie było żadnych wojen w kosmosie. Przynajmniej nic o tym nie

wiemy. Rzeczywiście jednak zdarzają się przypadki piractwa. Mam nadzieję, że nie zamierza pan

przyłączyć się do jakiejś nielegalnej organizacji.

· Raczej nie. - Kim się uśmiechnął. – Podobno jednak na wielu planetach w pobliżu Strugi uprawia się

łowiectwo dla pozyskania mięsa i futer. Nieźle strzelam z różnego rodzaju broni, jeżeli więc nie uda mi

się szybko znaleźć pracy w charakterze nawigatora albo przy jakichś naukowych badaniach... Mężczyzna

zachichotał.

· Wygląda to na obiecujący początek kariery dla młodego człowieka. Tak więc umawiamy się, że przekaże

nam pan swoje obserwacje dotyczące subbów. Jest jeszcze jedna sprawa.

· Co mianowicie?

· Loaci, jeśli się pan na nich natknie.

Kim popatrzył na niego i uniósł głowę, by spojrzeć na Strugę - wąskie tęczowe pasmo przecinające niebo,

proste jak naprężona struna, zanikające z jednej strony w przestrzeni. Struga powstała już tak dawno, że

ludziom wydawała się czymś naturalnym.

· Loaci - powtórzył cicho. - Cóż, jeśli byli w stanie stworzyć coś takiego, to pewnie mogą zapanować nad

ludzkością równie łatwo, jak my nad kolonią mrówek. Wątpię jednak, czy pogodzilibyśmy się z rolą

pokornych niewolników, tak jak thurgowie.

· Nie mamy całkowitej pewności, że thurgowie nie są loatami - zauważył mężczyzna.

Kim uniósł brwi.

· Nigdy czegoś takiego nie słyszałem! - Z trudem powstrzymał uśmiech. W końcu ten człowiek mógł sporo

wiedzieć. – Jest faktem historycznym, że to loaci odezwali się do nas jako pierwsi po pojawieniu się

Strugi; thurgowie pojawili się dopiero potem, a budując szpital na Plutonie, twierdzili, że działają z

polecenia loatów.

· Tak, panie Bukanan, rzeczywiście to powiedzieli. Weźmy jednak pod uwagę fakty. Praktycznie rzecz biorąc,

ktoś po prostu wetknął końcówkę międzygwiezdnej drogi szybkiego ruchu w Układ Słoneczny. W

dodatku dokładnie w momencie, kiedy ludzie opracowali napęd umożliwiający przekroczenie prędkości

światła

i wysłali pierwsze sondy w kierunku najbliższych gwiazd. Usłyszeliśmy jeden jedyny komunikat,

wygłoszony rzekomo przez owych mitycznych loatów, dostrzegliśmy z daleka samotny statek kosmiczny. I

to wszystko. Potem zaś pojawili się thurgowie, którzy przybyli ową cudowną drogą międzygwiezdną i

spokojnie wylądowali na Plutonie. Kim westchnął.

· Przecież już dawno temu przekonaliśmy się, że thurgowie są nastawieni pokojowo i życzliwie wobec

nas. Nigdy nie zrobili nic, co mogłoby budzić nasze wątpliwości, spełniali tylko swoją funkcję.

· To prawda, panie Bukanan. Tylko że ta ich funkcja może polegać na przygotowaniu do inwazji.

Kim wzruszył ramionami.

· No dobrze, będę obserwował subbów. Jak jednak mam przyglądać się loatom, skoro nikt ich nigdy nie

widział?

· Być może pan ich nie zobaczy. Proszę się jednak zastanowić: w momencie gdy opracowaliśmy

technologię, która pozwala nam przebywać rok świetlny w nieco ponad dwanaście godzin, ktoś nagle

daje nam w prezencie autostradę, którą możemy podróżować sto pięćdziesiąt razy szybciej. Ta autostrada

pozwala nam dotrzeć do drugiego krańca galaktyki. Piętnaście tysięcy lat świetlnych! Jednak na

drugim końcu

nie czeka na nas komitet powitalny. Dlaczego, panie Bukanan? Dlaczego loaci, jeśli w ogóle istnieją,

podarowali nam tę drogę i usługi thurgów?

· Widocznie są inne planety nadające się do skolonizowania wzdłuż całej Strugi - powiedział Kim.

Mężczyzna pokręcił głową.

- Dotyczy to tylko planet pozostających w zasięgu normalnej szybkości nadświetlnej. Nie jest ich znów tak

wiele.

Kim rozłożył ręce.

- Może oni po prostu chcą, żebyśmy skolonizowali obszary położone w obrębie drugiego ramienia

spirali, w pobliżu Dalekiego Krańca. Tylko co ja właściwie mam robić? Przyglądać się, czy przypadkiem

kosmici nie patroszą i nie pożerają istot ludzkich?

Jego rozmówca zaśmiał się.

A co, nie wyklucza pan takiej możliwości? Na początek to wystarczy. Rozdział 2

szyscy na Ziemi widywali niezliczone zdjęcia i filmy, ukazujące thurgów i prowadzony przez nich na Plutonie

szpital, ale aż dotąd Kim nie zdawał sobie sprawy, jak dziwacznymi istotami byli ci obcy przybysze.

MacApp Colin - Subb.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: