00:00:05:Samantha Andrews, gdzie ona jest? 00:00:07:Nie mam pojęcia. | Dobrze się pan czuje? 00:00:12:Oliver? 00:00:18:Sš jeszcze troje drzwi. 00:00:29:Oliver? 00:00:59:Samantha! 00:01:07:Przepraszam. 00:01:12:Sam? 00:01:21:Lottie! 00:01:31:Chod... 00:01:56:W czym mogę pomóc? 00:01:59:Czeć. Wiem że się nie znamy. | Jestem przyjacielem Lottie. 00:02:02:Wiem, że to brzmi dziwnie | ale ja muszę dostać się do jej mieszkania. 00:02:06:Nigdy wczeniej cię tu nie widziałem. 00:02:09:Jestem chłopakiem jej najlepszej przyjaciółki. | Zna pan Samanthe Andrews? 00:02:12:No jasne. Bardzo lubię paniš Andrews. | Wszyscy jš lubiš. 00:02:17:Gdybym tylko był o parę lat młodszy... 00:02:54:Zinc! 00:02:55:Zjemy co na miecie?| Rzadko jadam niadania. 00:02:58:Nie bšd dużym niemiłym dzieciakiem. 00:03:02:Rycz. Skomlij. | Płacz kochana. 00:03:08:Samantha!| Dzięki Bogu znalazłam cię. 00:03:11:Lottie, przepraszam, ale muszę | zabrać stšd Samanthe i to natychmiast. 00:03:14:Co się z tobš dzisiaj dzieje? 00:03:16:Musisz mi zaufać. Dziejš się rzeczy | które miały miejsce wczoraj. 00:03:19:Mieszajš się trochę, | ale i tak się w końcu zdarzajš. 00:03:22:Przecież już raz to przechodzilimy. 00:03:24:Wiem, i może masz rację. | Może to tylko stres. Ale wiem też 00:03:27:że musimy wyjechać z Londynu i to natychmiast! 00:03:30:Ale obiecałam Lottie. 00:03:32:Już pomogła. I miała rację. | Te rzeby najlepiej będš wyglšdać w ogrodzie. 00:03:36:Ian, wieczorem mam koncert. | Pamiętasz o tym? 00:03:39:Przywiozę cię z powrotem na czas. | Obiecuję. 00:03:49:Chodmy. Muszę teraz wywieć cię z Londynu. | Po prostu mi zaufaj. 00:04:19:Dobrze, idziemy. 00:04:22:A teraz powiesz mi | dokšd jedziemy? 00:04:24:Powiedziałę, dokšd chcę. 00:04:26:Wieć nie pytaj się. Choć raz ciesz się | że nie wiesz co się wydarzy. 00:04:42:Poczekaj chwilę. 00:04:44:O czym mylisz? 00:04:46:Jeli nie chcesz się tu zatrzymywać | możemy jechać dalej. 00:04:49:- Skšd wiedziała, że ta droga była mojš... | - przecież mówiłe mi skšd pochodzisz. 00:04:53:Nigdy nie poznałam twojej rodziny. 00:04:56:Bo byli zajęci. 00:04:59:Naprawdę chcę zobaczyć gdzie się wychowałe. 00:05:03:Chcę wiedzieć gdzie mały Ian | chodził do szkoły i grał w piłkę nożnš. 00:05:06:Przepraszam, football, amerykański. 00:05:12:Chcę wiedzieć gdzie stałe się mężczyznš | którego pokochałam. 00:05:18:Jeli nie masz nic do ukrycia 00:05:43:Chyba słyszałam grzmot. | Będzie padać. 00:05:47:Ty przecież wiesz czy będzie padać, prawda? 00:05:50:Próbujesz się z tego wywinšć. | Idziemy dalej. 00:05:53:Nakarm mnie | albo poniesiesz konsekwencje. 00:05:56:Kiedy byłem dzieciakiem, było tu znacznie stromiej. 00:05:59:Musieli wjechać tu ciężkim sprzętem | i wyrównać teren. 00:06:02:A może to ty się zmieniłe. 00:06:04:Ja? To niemożliwe. 00:06:05:Idziemy na tamtš łškę? 00:06:07:- Nie. Musimy dostać się na szczyt, | więc maszeruj. | - Tak jest, szefie. 00:06:10:A więc co jest na szczycie |'Magicznego Wzgórza Iana'? 00:06:13:Zupełnie nic. | Oprócz samotnoci. 00:06:15:Bycia poza wszystkim. | Wchodziłem tam, żeby poczytać albo pomyleć. 00:06:20:Czułem się tam bezpiecznie i spokojnie. 00:06:23:Bez wštpienia będzie padać. 00:06:28:Ulewny deszcz w Anglii? To niepodobne. 00:06:31:Chod. 00:06:49:Nie dziwię się, że nigdy nie zabrałe mnie | do swojej rodziny. Majš taki mały dom. 00:06:57:Dlaczego mi o tym nie powiedziałe? 00:07:00:Ja zawsze tyle nadaję o swojej rodzinie i | przyjaciołach. Ale ty o swoich nigdy. 00:07:06:Sam, zapomnijmy o wszystkim. 00:07:09:Wiesz... Ja chciałem 00:07:12:Ja chciałem być tutaj. | Z tobš. 00:08:42:Naprawdę nie chcesz rozmawiać o| przeszłoci, prawda? 00:08:53:Przeszłoć nie ma znaczenia. 00:08:59:To co ma znaczenie dzieje się teraz. 00:09:08:Ty naprawdę zachowujesz się dziwnie. 00:09:11:Ale podoba mi się to. 00:09:17:Mogę cię o co zapytać? 00:09:20:Oczywicie. 00:09:24:Jeli z jakiego powodu pomylałaby | że nie zostało ci dużo czasu... 00:09:27:chodzi ci o dzisiaj? 00:09:30:Nie, o całe życie. 00:09:35:Gdyby pozostał ci tylko jeden dzień | co by zrobiła? 00:09:40:To niedorzeczne pytanie. 00:09:42:Chciałbym po prostu wiedzieć. 00:09:45:A więc, popatrzmy... | mój ostatni dzień na Ziemi. 00:09:49:Kupiłabym sobie buty. | I zjadła dziesięć burgerów. 00:09:55:I jest taki model bielizny Calvina Kleina. | Dobrze by było choć troszkę go ponosić. 00:10:05:To taka łatwa odpowied, bez przemylenia. 00:10:10:Spędziłbym ten dzień z tobš. 00:10:13:Naprawdę? 00:10:15:Oczywicie. 00:10:18:Po prostu być razem. | Tak jak teraz. 00:10:22:Nic nie robić. 00:10:29:I to wszystko? 00:10:36:Nic więcej? 00:10:40:Bliskoć. | Intensywna bliskoć. 00:10:47:Prawdziwe dzielenie wszystkich | rzeczy i spraw z drugš osobš. 00:10:51:Głupich rzeczy. | Trudnych spraw. 00:10:58:Tego włanie zawsze chciałam | i gdybymy mogli to mieć... 00:11:03:nic nie mogłoby nam się stać. 00:11:14:Kocham cię. 00:11:21:Dobrze. 00:12:25:Deszcz przechodzi. Chcesz jeszcze | wejć na ten szczyt? 00:12:31:Nie. 00:12:35:Chcę cię zabrać gdzie indziej. 00:12:39:Będę musiała się wspinać? 00:12:55:Może powinnimy poczekać jeszcze chwilę. 00:12:58:Dobry pomysł. 00:13:44:Twój tata był bardzo przystojny. 00:13:47:Przypuszczam więc, | że raczej podobny jeste do mamy. 00:13:52:Spędził tu dużo czasu? 00:13:54:Tak, dużo. 00:13:55:Po tym jak przeszedł na emeryturę w '93. | Tutaj cały czas. 00:14:02:Jak byłem mały, tata był dla mnie wzorem. 00:14:05:Mylałem, że jest najsilniejszy na wiecie. 00:14:09:Był taki dumny. 00:14:11:Jego praca w fabryce | to nie była zwykła praca. 00:14:17:Wszyscy go kochali. 00:14:19:I cała jego rodzina, wszyscy go szanowali. 00:14:24:To cudowne. 00:14:26:Taki jest. 00:14:29:A raczej, taki był. 00:14:32:Wtedy właciciel postanowił przenieć | fabrykę i wszyscy stracili pracę. 00:14:38:Nigdy nie znalazł innej. | Tu był jego drugi dom. 00:14:49:Od mojego 15-go roku | nigdy nie widziałem go trzewego. 00:14:54:Dlatego postanowiłem, | że mnie to się nigdy nie przydarzy. 00:14:59:Udowodnić, że poradzę | sobie bez niczyjej pomocy. 00:15:02:Nie musisz nic udowadniać. 00:15:05:Teraz już to wiem. 00:15:11:Chciałbym móc mu pomóc. 00:15:13:Byłe tylko dzieckiem. 00:15:15:Wiem. 00:15:19:Ale widzieć ojca | swojego bohatera... 00:15:25:jak ginie na twoich oczach... 00:15:30:Musiałe go bardzo kochać. 00:15:34:Tak. 00:15:37:Mam nadzieję, że on wiedział o tym. 00:15:42:Gdziekolwiek teraz jest | Wiem, że on widzi co ty teraz czujesz. 00:15:49:Ian, mierć nie jest końcem miłoci. 00:15:59:Tak mylisz? 00:16:01:Ja to wiem. 00:16:14:Czemu mi nigdy o tym nie opowiadała? 00:16:21:Mylę, że... 00:16:25:Mylę, że nie chciałam się do tego zbliżać. 00:16:33:Tak się cieszę, że tu jestem. 00:16:40:Ja, też. 00:16:53:Szkoda, że musimy stšd wyjeżdżać. 00:16:56:Gdzie wyjeżdżać? 00:16:57:Z powrotem do Londynu. | Mój koncert dyplomowy. | Nie słyszałe o tym? 00:17:00:Nie wracajmy. 00:17:02:Po prostu wsišdziemy do pocišgu i pojedziemy gdziekolwiek. 00:17:07:Pomylmy. Gram na skrzypcach od 16-tu lat. 00:17:12:Studiuje od 3 lat. Jestem przygotowana by | zdobyć dyplom w jednej z najlepszych | szkół muzycznych w Londynie. 00:17:18:Mylę, że powinnam wrócić do domu. 00:17:25:Idziesz? 00:17:40:Tak. 00:18:16:Co ty robisz? 00:18:18:Taka mała niespodzianka. | Co co ci się spodoba. 00:18:23:No dobrze. 00:18:33:Chyba nie mamy tyle czasu. 00:18:35:Nie wygłupiaj się. 00:18:37:Może powinnimy wrócić do mieszkania. 00:18:48:Chod. | Mówiła, że zawsze chciała to zrobić. 00:18:51:A wiesz dlaczego tego nie zrobiłam wczeniej?| Bo mam lęk wysokoci. 00:18:55:Kochanie, nie ma się czego bać. | Będę tu cały czas z tobš. 00:19:02:Drzwi. 00:19:15:Jest pięknie. 00:19:23:Cišgle się boisz? 00:19:26:To dziwne. | Chyba zapomniałam o strachu. 00:19:31:Przepraszam, że zachowałam się | jak duży niemiły dzieciak. 00:19:42:Co? 00:19:44:Gdzie się tego nauczyła? 00:19:46:Od Lottie. Powiedziałam co le? 00:19:49:Lepiej nie można było. 00:19:55:Dziękuję. 00:19:58:Za co? 00:19:59:Za cudowny dzień. 00:20:07:Chyba ubiorę to na kolację. | Dzi wieczorem pokochasz piew. 00:20:12:Czyżby to miała być opera, | której nie znoszę? 00:20:17:To wolę zostać w domu | i posłuchać jak ty piewasz. 00:20:20:Bšd poważny. 00:20:24:Jestem. Nie rozumiem, czemu nie chcesz | żeby ludzie poznali twoje piosenki. 00:20:28:Czego się boisz?| Sukcesu, porażki? 00:20:34:Tak. 00:20:36:Sam. 00:20:37:Zapiewam je. Naprawdę. 00:20:40:Kiedy? 00:20:41:Pewnego dnia. Kiedy. 00:20:50:Widziała moje klucze? 00:20:52:- Twoje...?| - Klucze. Gdzie je podziałem. 00:20:58:Nie szukaj. Już je mam. | Muszę skoczyć do biura. 00:21:02:Do biura? Teraz? 00:21:06:Nie było mnie tam cały dzień. | Beze mnie wszystko może się tam zawalić. 00:21:11:To zajmie tylko chwilę. 00:21:15:Do zobaczenia. 00:21:17:Tak. 00:21:28:Dzień dobry. Potrzebuję 75 kopii | Wrócę po nie za kilka minut. 00:21:31:Nie ma sprawy. 00:22:45:"Pewien dzień. Ten dzień jest teraz" |Zawsze kochajšcy Ian 00:23:42:"Miłoć ci wszystko pokaże" 00:23:45:Panie i Panowie... 00:23:47:to miał być ostatni występ | tego wieczoru, 00:23:50:ale mamy jeszcze dla Państwa | wyjštkowš niespodziankę. 00:23:54:Samantha Andrews, artystka prosto z Ameryki... 00:23:57:zgodziła się uraczyć nas dzi | jednš ze swych własnych kompozycji. 00:24:04:Samantha. 00:24:17:Chyba nie zawiedziesz | swoich przyszłych fanów. 00:24:22:Będziesz miał kłopoty. 00:25:21:# Today, today I bet my life 00:25:27:# you have no idea... 00:25:31:# what I feel inside 00:25:37:# don't be afraid to let it show 00:25:43:# for you never know 00:25:47:# if you let it out 00:25:56:# I love you, you love me 00:26:00:# take this gift and don't ask why 00:26:04:# cause if you will l...
ultramarynarka