Joanna Chmielewska Autobiografia tom 3 Druga młodość.pdf
(
1217 KB
)
Pobierz
Autobiografia tom 3
Co przeżyjemy, to nasze!
Pierwszą osobą, jaką ujrzałam po wejściu do nowego biura, była Alicja.
Wchodziło się do wydzielonego pomieszczenia, w którym urzędowała personalna,
dalej był korytarzyk, na końcu korytarzyka znajdowały się drzwi i tuż przed tymi drzwiami
podskakiwała jakaś czarnowłosa facetka. Podskakiwała w miejscu, raz na jednej nodze, raz na
drugiej, i mówiła z jadowitą uciechą:
- Dobrze mu tak! Dobrze mu tak! Dobrze mu tak!
Uzewnętrzniała tym sposobem radość z potknięcia wroga. Zainteresowała mnie od
razu.
Biura opisywać nie będę, bo już to uczyniłam.
W utworze pod tytułem
Wszyscy jesteśmy podejrzani
zawarta jest sama prawda i cała
prawda, z wyjątkiem zupełnych drobiazgów, które chętnie sprostuję. Nie było dziury w
ścianie pomiędzy wychodkiem i pokojem głównego księgowego, wazon z balkonu nie został
stłuczony, a Stolarka nikt nie zabił. Co do wazonu, kiedy zawartość naczynia dojrzała,
wykorzystał ją Wiesio. Umoczył w tym szmatę na drągu i pod tykał różnym osobom pod nos,
każdy odruchowo łapał ręką i odsuwał łajno sprzed twarzy, po czym do umywalki stała
kolejka. Śmierdziało naprawdę porządnie. Co do Stolarka, napiszę o nim we właściwej
chwili, bo tym razem zamierzam trzymać się chronologii, z czego niewątpliwie wyniknie
groch z kapustą tematyczny.
W każdym razie z serca radzę wszystkim przeczytać najpierw
Podejrzanych
, a potem
dzieło niniejsze.
Do roboty dostałam obiekt o nazwie „Górce” i była to wytwórnia mas bitumicznych
na Lazurowej.
Projekt miał być jednofazowy i gdybym posiadała bodaj odrobinę doświadczenia, nie
zgodziłabym się na to za skarby świata.
Proszę bardzo. Wyjaśnię, w czym rzecz. Zazwyczaj projekty mają trzy fazy. Wstępną,
czyli koncepcję techniczną, zwaną też projektem podstawowym, czyli dokładne rozrysowanie
w skali l: l00, i ostatnią, czyli rysunki robocze. Każdą z faz kolejno uzgadnia się z inwestorem
i zatwierdza na różnych szczeblach, przy czym branże włączają się w sprawę sukcesywnie i
też wstępnie. Można wprowadzać zmiany, poprawiać błędy i nic złego się jeszcze nie dzieje.
a koszty ledwo się zaczynają. Projekt jednofazowy natomiast ma zostać zrobiony cały, aż do
rysunków roboczych, razem z branżami. a zatem pełną robotę odwala architekt, konstruktor.
Technolog, elektryk, sanitarny, drogowiec i do tego jeszcze kosztorysiarz. Jeśli potem, nie daj
Boże, okaże się, że coś nie gra, diabli biorą wielkie sumy pieniędzy i nie wiadomo, kto ma za
to płacić, nie mówiąc o tym, że szlag trafia także termin.
Za termin odpowiada osobiście główny projektant.
Zostałam głównym projektantem, w „Górcach” zaś nie grało wszystko. Technologia
została skopana straszliwie i w pierwszej chwili, obejrzawszy ją, pomyślałam, że źle widzę,
albo nie umiem czytać rysunków. W ogóle nie umiem czytać. Wiaty wiatami i hala halą, ale
w żadnym miejscu dla ludzi, ani w warsztacie, ani w portierni, ani w budynku
administracyjnym, ani w sanitariatach nie zostało przewidziane żadne ogrzewanie. Żadne.
Niechby chociaż piece…!
A skąd, nic. Jezus Mario. Jeśli zrobię co trzeba. choćbym skonała, nie zmieszczę się
ani w kosztach, ani w zaplanowanych powierzchniach. W dodatku środek wyznaczonego
terenu zajmowało jeziorko i w założeniach nie zostało wyraźnie powiedziane, co z tym
jeziorkiem należy zrobić.
A na domiar złego projekt był spóźniony i należało pchać go pilnie.
W obliczu powyższego drobiazgiem był już fakt, że geodezja nie dała wymiaru
jednego boku owej nieregularnej figury. Wyliczyłam sobie ten bok przy pomocy funkcji
trygonometrycznych, sinusami i cosinusami operowałam z łatwością, tangensy nieco
zgrzytnęły, ale obliczenie zgodziło się z rysunkiem idealnie i było po kłopocie. Reszta
stanowiła jedną zgryzotę. Łobuz, który spaskudził technologię, znikł i nie pomogło nawet
poszukiwanie go listami gończymi. Inwestor w postaci dyrektora technicznego instytucji
klęczał i błagał o dokumentację, bo groziło im wypadnięcie z planu. Mieli swoje zakłady na
Pradze, wyrzucano ich stamtąd, gdzieś musieli się podziać, dostali te Górce, żeby chociaż
wejść na plac budowy, to już się jakoś wybronią…! Osoby rozumne radziły mi dać sobie
spokój z jednofazowością i zażądać przynajmniej dwóch faz oraz przesunięcia terminu,
inwestor się nie zgadzał, nie mogłam zbyt gwałtownie protestować, bo zostałam do tej pracy
przyjęta pod warunkiem wykonania projektu na Górce, złamałam się, przystąpiłam do roboty
z jednym jedynym zabezpieczeniem. Dostałam mianowicie od dyrektora technicznego kartkę
w kratkę, wyszarpaną z zeszytu, na której własną ręką zalecił wykonywanie projektu
jednofazowego na koszt i odpowiedzialność inwestora. Dzięki tej kartce nie poszłam potem
siedzieć.
Z miejsca zwaliły się na mnie trzy uciążliwe elementy, idiotyczna robota, rodzina i
gach.
Deprymująca część rodziny składała się zasadniczo z dwóch osób, mojej matki i
Lucyny, reszta nie zawracała głowy. One obie, jak harpie, wisiały nade mną i upierały się, że
nie dam sobie rady, przy czym moja matka nawet podsuwała wyjście. Powinnam czym
prędzej wyjść za mąż po raz drugi. Lucyna z małżeństwem nie wyjeżdżała i szczerze mówiąc,
do dziś nie wiem, co właściwie, jej zdaniem, miałam zrobić. Powiesić się na strychu…?
Za mąż w chwili pierwszego ogłupienia może bym i wyszła, ale na szczęście nikt nie
chciał się ze mną ożenić. Kandydaci znaleźli się później, kiedy już zdążyłam odzyskać
odrobinę rozumu, a trzeba przyznać, że odzyskiwałam go szybko.
Znów siedziałam w domu przy desce. Co prawda, zanim przy niej usiadłam, przez
jakieś dwa tygodnie marnowałam czas w fotelu przy stoliku, paliłam papierosy i piłam
herbatę, niezdolna do życia, przygnębiona i struta. Nie był to mój ulubiony stan ducha. Pod
ścianą stał na kobyłkach rajzbret z przypiętym złym rysunkiem na arkuszu kalki, miałam swój
warsztat pracy przed nosem i doskonale wiedziałam, co powinnam zrobić. Zrobiłam to w
końcu.
Podniosłam się, podeszłam do dechy i odpięłam cztery pineski.
Dalej już poszło samo, ale uczciwie stwierdzam, że odpięcie owych czterech pinesek
było najcięższą pracą, jaką wykonałam w życiu. Fakt, że się na to zdobyłam, do tej pory
napełnia mnie zdumieniem.
No i właśnie siedziałam przy desce, z reguły późnym wieczorem, a często i w nocy, i
od razu, prawie od pierwszej chwili, uświadomiłam sobie korzyści płynące z nowej sytuacji.
Nie zawracał mi głowy mąż.
Gdybym go jeszcze miała, nie odwalałabym spokojnie roboty, uniemożliwiłby mi to,
awanturowałby się, że mu świecę w oczy. Żądałby, żebym poszła spać jak człowiek, leżałby
w ogóle na tapczanie i nie miałabym gdzie rozkładać rysunków, ręce by mi się trzęsły ze
zdenerwowania i w ogóle niech to piorun strzeli! Nie, żadnych mężów, nie nadaję się na żonę
i proszę mi nie truć żadnych szczegółów anatomicznych.
Logikę moja rodzina prezentowała osobliwą. Nie dam sobie rady, świetnie, żeby sobie
dać radę, powinnam pracować. Zarazem powinnam zajmować się dziećmi. Chodzić z nimi na
przedstawienia kukiełkowe, zabierać na spacery, bawić się, włóczyć ich po lekarzach… Rany
boskie. Równocześnie powinnam urządzić dom, bo mieszkają w istnej oborze, ohydnej i bez
mebli. Meble się kupuje i dom urządza za pieniądze, powinnam zarobić pieniądze. Gdybym
miała cień przyzwoitości, pomogłabym na działce…
Od lat zastanawiam się, co one właściwie wtedy myślały i co miały na celu. Bez
względu na ilość i siłę gadania, rozszarpać się na trzy pełnosprawne egzemplarze nie
zdołałabym, nawet gdybym całkowicie przestała sypiać. Zaczęłam odczuwać niechęć do
kontaktów z rodziną, moja matka i Lucyna gnębiły mnie i gniotły, czyniąc to w dodatku przy
dzieciach i niwecząc szczątki mojego autorytetu. Przypuszczam, że były zdenerwowane i
pełne ogólnego niezadowolenia, dawały ujście uczuciom, a wszelką myśl o skutkach usuwały
Plik z chomika:
hamiahumorek
Inne pliki z tego folderu:
Joanna Chmielewska Autobiografia tom 3 Druga młodość.pdf
(1217 KB)
Chmielewska Joanna Janeczka i Pawełek 03 Skarby.pdf
(867 KB)
Chmielewska Joanna Romans wszechczasów.rtf
(614 KB)
Ladowanie w Garwolinie Joanna Chmielewska.mobi
(246 KB)
Inne foldery tego chomika:
CarcassonneDEMO
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin