W niektórych pracach współczesnych obraz zakłada przepływ czasu. Patrzšc na niego, oglšdajšcy widzi to co przedtem, wtedy i potem. I czyż to nie jest argument na rzecz twierdzenia, że jakkolwiek nasz obraz wiata nie jest odbiciem rzeczywistoci istniejšcej obiektywnie, ale konstrukcjš naszego umysłu. Czesław Miłosz Wielu artystów rezygnuje z użycia aparatu fotograficznego na rzecz konstruowania kamer otworkowych. Puszka, pudełko po filmie, walizka, szafa, jaskinia, opuszczony dom - to tylko kilka przedmiotów i miejsc, które służš współczesnym artystom jako ciemnia optyczna. W wielu realizacjach korzystajšcy z kamery dworkowej wykorzystujš możliwoć budowania niepowtarzalnego, własnego języka wypowiedzi. Wykonujšc kamery według indywidualnego projektu to oni, a nie aparat fotograficzny, nadajš kształt obrazowi. Takie rejestracje nie pozwalajš nam zapomnieć o ogromnej sile i odpowiedzialnoci tkwišcej w procesie rejestracji rzeczywistoci. Zjawisko ciemni optycznej znane było od czasów starożytnych, współczesnoć uczyniła z niej mechaniczne narzędzie o cile okrelonych funkcjach - aparat fotograficzny. Witek wykorzystał to narzędzie do rejestracji wspomnień otaczajšcej go rzeczywistoci - niby znajomš, a jednak odmiennš, budowanš w magiczny sposób przy pomocy wiatła padajšcego przez mały otwór do ciemnego wnętrza aparatu otworkowego. Spojrzenie na wiat z dystansu i innej perspektywy ma posmak tajemnicy. Poprzez te fotografie jestemy ostatnimi wiadkami pamięci miejsc. Miejsc dla Witka ważnych, a które z tego powodu postanowił zatrzymać na wiecznoć. Do których postanowił powracać w cichym zakštku domowych pieleszy. W czarnej przestrzeni aparatu otworkowego Witka wiatło rejestruje na filmie nie rzeczywistoć tylko pamięć miejsca. Fotografia powstaje wiedziona jedynie wiatłem i czasem. Aparat otworkowy patrzy razem z autorem. Długi czas nawietlania, w którym fotograf jest obok aparatu, jest chwilš kontemplacji. Fotografowany fragment rzeczywistoci rejestrowany jest jednoczenie w pamięci. W ten sposób autor współuczestniczy w procesie zapisu obrazu fotograficznego. Obraz tworzy się w nas, nabierajšc magicznego wymiaru. W fotografii otworkowej fotografujšcy zdjęcie robi nie tylko aparatem, ale również - i może przede wszystkim - razem z nim. Miejsca, w którym pojawia się Witold sš niezwykłe. Robišc zdjęcie, stawia znak siebie w pewnym punkcie przestrzeni, żeby móc go póniej odnaleć i do niego wrócić. Rzeczy nie zapisane, nie sfotografowane zatracajš się, przechodzš w niepamięć. Chcšc tego uniknšć Witek pozostawia lady. Mnogoć znaków nakładajšcych się na siebie i uzupełniajšcych się nawzajem. Trudno znaleć punkt odniesienia, choć jest on bardzo ważny dla autora. Każdy z nich mógłby być znakiem, choć już zniknšł pozostał w fotografii. Paweł Janczaruk LTF O autorze: Rocznik 1946, fotografuje od 5 roku życia (kršżšce pogłoski, że fotografował przed wynalezieniem fotografii sš nie do końca prawdziwe). Od pierwszej bytnoci na Ogólnopolskich Warsztatach Fotograficznych w Broniszowie stały ich uczestnik, zauroczony Zamkiem i ludmi, wpadł całkowicie i znalazł tam przyjaciół. A w dodatku zaraził się fotografiš otworkowš. W latach 1964 - 1972 członek Krakowskiego Towarzystwa Fotograficznego, od 1973 do 2008 roku członek Jastrzębskiego Klubu Fotograficznego "Niezależni", instruktor Harcerskiej Agencji Fotograficznej (1973-75), członek Grupy Twórczej A-74 (1974-79), członek honorowy Lubuskiego Towarzystwa Fotograficznego od 2001. W 1992 roku uzyskał tytuł AFIAP nadany przez Federation Internationale de lArt Photographique, w 1999 Członka Honorowego Stowarzyszenia Twórców - Fotoklub Rzeczypospolitej Polskiej "Zasłużony dla Fotografii Polskiej", w 2007 medal srebrny zdfp. Ma na koncie 270 akceptacji na 209 wystawach ogólnopolskich i międzynarodowych w tym m. in. "Kobieta-portret, pejzaż, akt" (pierwsza "Venus" w Krakowie), a za granicš w byłym ZSRR, RFN, Indiach, Belgii, Hiszpanii, Anglii, Norwegii, Portugalii, Argentynie, CSRS, Rumunii, Francjai i na Węgrzech i trochę nagród: I-8, II-4, III-1 wyróżnień-19 Udział w wystawach zbiorowych Krakowskiego Towarzystwa Fotograficznego, we wszystkich edycjach Ogólnopolskiego Konkursu "Spotkania z Fotografiš", Konfrontacji i Wystaw polsko-bułgarskich ("Probuda"/"Niezależni"), Wystaw Przeglšdowych organizowanych przez JKF "Niezależni" oraz wszystkich wystawach zbiorowych JKF"N". 8 wystaw indywidualnych, dwie z żonš Magdalenš Strzałkowskš-Englender, i córkš Barbarš. Kolekcjoner starej fotografii - zbiór ponad 6000 zdjęć, z nich od 1974 roku złożył 20 wystaw majšcych ponad 60 ekspozycji na terenie kraju, współautor dwóch. Udział w ogólnopolskich wystawach zwišzanych z historiš fotografii organizowanych przez: Polskie Towarzystwo Historyczne oraz Muzea w Bytomiu, Chorzowie, Piotrkowie i Rybniku. Autor felietonów (23) o historii fotografii publikowanych w prasie fotograficznej: "Magazyn fotograficzny", "Foto Mania", "Pozytyw", "Biuletyn Fotograficzny", "Warsztaty Fotograficzne - Broniszów" i in. oraz w internecie. Organizator Ogólnopolskiej Wystawy Zaproszeniowej pod patronatem Stowarzyszenia Pastelistów Polskich "12 pasteli - 12 Autorów". Współorganizator I, II i III Ogólnopolskiego Festiwalu Fotografii Otworkowej OFFO. Wykłady na Ogólnopolskich Warsztatach Fotograficznych w Broniszowie od 1999 roku. Wykłady z historii fotografii na Uniwersytecie III Wieku w Jastrzębiu 2003. Prelekcja "Po prostu monidła" na konferencji "Fotografia portretowa jako ródło interdyscyplinarne" Rybnik Muzeum 2008. Od 1997 roku własna galerię wystawowš Galeria "Ciasna" w Jastrzębiu, w której prezentowane sš wystawy plastyki, fotografii, a także zwišzane z historiš ogólnš i historiš fotografii.
FabianK